Sense and Sensibility

by Jane Austen

Aligned by: András Farkas (fully reviewed)


English

Spanish

Dutch

Italian

Source: Project Gutenberg
Audiobook available here
Source: Wikisource & librodot.comSource: Project Gutenberg
Translation: Gonne Van Uildriks
Source: jausten.it
Translation: Giuseppe Ierolli
Sense and SensibilitySENTIDO Y SENSIBILIDADGevoel en verstandRagione e sentimento
Jane AustenJANE AUSTENJane AustenJane Austen
CHAPTER 1CAPITULO IHOOFDSTUK ICapitolo 1
The family of Dashwood had long been settled in Sussex. Their estate was large, and their residence was at Norland Park, in the centre of their property, where, for many generations, they had lived in so respectable a manner as to engage the general good opinion of their surrounding acquaintance. The late owner of this estate was a single man, who lived to a very advanced age, and who for many years of his life, had a constant companion and housekeeper in his sister. But her death, which happened ten years before his own, produced a great alteration in his home; for to supply her loss, he invited and received into his house the family of his nephew Mr. Henry Dashwood, the legal inheritor of the Norland estate, and the person to whom he intended to bequeath it. In the society of his nephew and niece, and their children, the old Gentleman's days were comfortably spent. His attachment to them all increased. The constant attention of Mr. and Mrs. Henry Dashwood to his wishes, which proceeded not merely from interest, but from goodness of heart, gave him every degree of solid comfort which his age could receive; and the cheerfulness of the children added a relish to his existence.La familia Dashwood llevaba largo tiempo afincada en Sussex. Su propiedad era de buen tamaño, y en el centro de ella se encontraba la residencia, Norland Park, donde la manera tan digna en que habían vivido por muchas generaciones llegó a granjearles el respeto de todos los conocidos del lugar. El último dueño de esta propiedad había sido un hombre soltero, que alcanzó una muy avanzada edad, y que durante gran parte de su existencia tuvo en su hermana una fiel compañera y ama de casa. Pero la muerte de ella, ocurrida diez años antes que la suya, produjo grandes alteraciones en su hogar. Para compensar tal pérdida, invitó y recibió en su casa a la familia de su sobrino, el señor Henry Dashwood, el legítimo heredero de la finca Norland y la persona a quien se proponía dejarla en su testamento. En compañía de su sobrino y sobrina, y de los hijos de ambos, la vida transcurrió confortablemente para el anciano caballero. Su apego a todos ellos fue creciendo con el “tiempo. La constante atención que el señor Henry Dashwood y su esposa prestaban a sus deseos, nacida no del mero interés sino de la bondad de sus corazones, hizo su vida confortable en todo aquello que, por su edad, podía convenirle; y la alegría de los niños añadía nuevos deleites a su existencia.De familie Dashwood was lang gevestigd geweest in Sussex. Hun grondbezit was uitgestrekt, en zij plachten verblijf te houden te Norland Park, in het middenpunt van hun bezittingen gelegen, waar zij gedurende vele geslachten een leven hadden geleid, achtenswaardig genoeg om den algemeenen goeden dunk te winnen van hunne kennissen in den omtrek. De overleden eigenaar van het goed was een ongetrouwd man, die een zeer hoogen leeftijd bereikte, en die gedurende vele jaren van zijn leven een getrouwe gezellin en huishoudster had gehad in zijne zuster. Doch haar dood, die tien jaren voor zijn eigen overlijden plaats had, veroorzaakte een groote verandering in zijn omgeving; want ter vervulling van haar gemis, vroeg en ontving hij in zijn huis het gezin van zijn neef, den Heer Henry Dashwood, den wettigen erfgenaam van de bezitting Norland, en den persoon, aan wien hij voornemens was, het goed na te laten. In het gezelschap van zijn neef en nicht en hunne kinderen sleet de oude heer genoeglijke dagen. Zijn gehechtheid aan hen allen nam toe. De voortdurende tegemoetkoming van den Heer en Mevrouw Dashwood aan zijne wenschen, die niet enkel uit eigenbelang voortsproot, maar evenzeer uit goedhartigheid, schonk hem in ieder opzicht het gemak en behagen, dat hij in zijn hoogen ouderdom nog kon genieten, en de vroolijkheid der kinderen bracht in zijn leven een element van opgewektheid.La famiglia Dashwood si era da tempo stabilita nel Sussex. Avevano una vasta tenuta e risiedevano a Norland Park, al centro della proprietà, dove, per molte generazioni, avevano vissuto in maniera tanto rispettabile da meritarsi la stima generale dei conoscenti nel circondario. L'ultimo proprietario era uno scapolo, vissuto fino a tarda età, che, per molti anni della sua vita, aveva avuto nella sorella costante compagnia e cure domestiche. Ma la sua morte, avvenuta dieci anni prima di quella di lui, aveva prodotto un grande cambiamento nella sua vita domestica; per sopperire alla perdita, aveva invitato e accolto in casa la famiglia di suo nipote, Mr. Henry Dashwood, il legittimo erede della tenuta di Norland e colui al quale intendeva lasciarla. In compagnia del nipote, della moglie e delle loro figlie, il vecchio gentiluomo trascorse serenamente i suoi giorni. Il suo attaccamento verso tutti loro crebbe. La costante attenzione ai suoi desideri da parte di Mr. e Mrs. Dashwood, che non scaturiva soltanto dall'interesse ma da bontà di cuore, gli procurò tutto il benessere che la sua età potesse apprezzare, e l'allegria delle bambine aggiunse una piacevole attrattiva alla sua esistenza.
By a former marriage, Mr. Henry Dashwood had one son: by his present lady, three daughters. The son, a steady respectable young man, was amply provided for by the fortune of his mother, which had been large, and half of which devolved on him on his coming of age. By his own marriage, likewise, which happened soon afterwards, he added to his wealth. To him therefore the succession to the Norland estate was not so really important as to his sisters; for their fortune, independent of what might arise to them from their father's inheriting that property, could be but small. Their mother had nothing, and their father only seven thousand pounds in his own disposal; for the remaining moiety of his first wife's fortune was also secured to her child, and he had only a life-interest in it.De un matrimonio anterior, el señor Henry Dashwood tenía un hijo; y de su esposa actual, tres hijas. El hijo, un joven serio y respetable, tenía el futuro asegurado por la fortuna de su madre, que era cuantiosa, y de cuya mitad había entrado en posesión al cumplir su mayoría de edad. Además, su propio matrimonio, ocurrido poco después, lo hizo más rico aún. Para él, entonces, el legado de la finca Norland no era en verdad tan importante como para sus hermanas; pues ellas, independientemente de lo que pudiera llegarles si su padre heredaba esa propiedad, eran de fortuna que no puede considerarse sino escasa. Su madre no tenía nada, y el padre sólo podía disponer de siete mil libras, porque de la restante mitad de la fortuna de su primera esposa también era beneficiario el hijo, y él sólo tenía derecho al usufructo de ese patrimonio mientras viviera.Uit een vorig huwelijk had de Heer Henry Dashwood een zoon; van zijn tegenwoordige vrouw drie dochters. De zoon, een flinke, achtenswaardige jonge man, zag zijn toekomst ruim verzekerd door het fortuin van zijne moeder, dat aanzienlijk was geweest, en waarvan de helft bij zijn meerderjarig-wording aan hem verviel. Door zijn eigen huwelijk, dat spoedig daarna plaats had, werd zijn rijkdom nog vermeerderd. Voor hem was dus het toekomstig bezit van Norland van niet zoo ingrijpend belang als voor zijn zusters; want haar fortuin kon, buiten 't geen haar ten deel kon vallen wanneer haar vader het goed erfde, slechts gering zijn. Haar moeder bezat niets, en haar vader kon slechts zevenduizend pond zijn eigendom noemen; want de andere helft van het fortuin zijner eerste vrouw was eveneens op haar kind vastgezet, en hij had er slechts het vruchtgebruik van.Da un precedente matrimonio, Mr. Henry Dashwood aveva avuto un figlio; dalla moglie attuale, tre figlie. Il figlio, un giovane posato e rispettabile, aveva ampiamente goduto delle fortune della madre, che erano consistenti e delle quali la metà era stata trasferita a lui al raggiungimento della maggiore età. Dal suo matrimonio, inoltre, che avvenne subito dopo, ebbe un'aggiunta alle sue ricchezze. Per lui quindi la successione della tenuta di Norland non era veramente importante come per le sorelle, perché i loro mezzi, senza tener conto di quello che sarebbe toccato loro dall'eredità paterna di quella proprietà, erano molto scarsi. La madre non possedeva nulla, e il padre disponeva soltanto di settemila sterline, poiché anche la restante metà del patrimonio della prima moglie era destinata al figlio, e lui godeva soltanto dell'usufrutto.
The old gentleman died: his will was read, and like almost every other will, gave as much disappointment as pleasure. He was neither so unjust, nor so ungrateful, as to leave his estate from his nephew;--but he left it to him on such terms as destroyed half the value of the bequest. Mr. Dashwood had wished for it more for the sake of his wife and daughters than for himself or his son;--but to his son, and his son's son, a child of four years old, it was secured, in such a way, as to leave to himself no power of providing for those who were most dear to him, and who most needed a provision by any charge on the estate, or by any sale of its valuable woods. The whole was tied up for the benefit of this child, who, in occasional visits with his father and mother at Norland, had so far gained on the affections of his uncle, by such attractions as are by no means unusual in children of two or three years old; an imperfect articulation, an earnest desire of having his own way, many cunning tricks, and a great deal of noise, as to outweigh all the value of all the attention which, for years, he had received from his niece and her daughters. He meant not to be unkind, however, and, as a mark of his affection for the three girls, he left them a thousand pounds a-piece.Murió el anciano caballero, se leyó su testamento y, como casi todos los testamentos, éste dio por igual desilusiones y alegrías. En su última voluntad no fue ni tan injusto ni tan desagradecido como para privar a su sobrino de las tierras, pero se las dejó en términos tales que destruían la mitad del valor del legado. El señor Dashwood había deseado esas propiedades más por el bienestar de su esposa e hijas que para sí mismo y su hijo; sin embargo, la herencia estaba asignada a su hijo, y al hijo de éste, un niño de cuatro años, de tal manera que a él le quitaban toda posibilidad de velar por aquellos que más caros le eran y que más necesitaban de apoyo, ya sea a través de un eventual gravamen sobre las propiedades o la venta de sus valiosos bosques. Se habían tomado las provisiones necesarias para asegurar que todo fuera en beneficio de este niño, el cual, en sus ocasionales visitas a Norland con su padre y su madre, había conquistado el afecto de su tío con aquellos rasgos seductores que no suelen escasear en los niños de dos o tres años: una pronunciación imperfecta, el inquebrantable deseo de hacer siempre su voluntad, incontables jugarretas y artimañas y ruido por montones, gracias que finalmente terminaron por desplazar el valor de todas las atenciones que, durante años, había recibido el caballero de su sobrina y de las hijas de ésta. No era su intención, sin embargo, faltar a la bondad, y como señal de su afecto por las tres niñas le dejó mil libras a cada una.De oude heer stierf; zijn testament werd voorgelezen, en baarde, als bijna ieder testament, evenveel teleurstelling als voldoening. Hij was niet zoo onrechtvaardig noch zoo ondankbaar om zijn bezitting _niet_ aan zijn neef na te laten, doch hij liet hem het goed na, op voorwaarden die de helft der waarde van het erfdeel te niet deden. De Heer Dashwood had het bezit ervan gewenscht, meer terwille van zijn vrouw en dochters, dan voor zichzelf of zijn zoon; maar aan zijn zoon en zijn kleinzoon, een kind van vier jaar, werd het toegewezen, op een wijze, die hem volkomen de macht ontnam om de toekomst te verzekeren van degenen die hem het liefst waren, en die het meest zulk een verzekering behoefden, 't zij door een hypotheek op het goed, of door verkoop van zijn waardevolle bosschen. Op alles werd beslag gelegd ten behoeve van het kind, dat bij bezoeken, nu en dan met zijn vader en moeder te Norland gebracht, zóózeer de genegenheid van zijn oudoom had weten te winnen, door aanvalligheden, ver van ongewoon bij kinderen van twee of drie jaar, als: onbeholpen spraak, een ernstig verlangen om zijn eigen wil door te zetten, veel guitenstreken en verbazend veel drukte, dat hiertegen de waarde van al de bewijzen van aanhankelijkheid, die hij jarenlang van zijne nicht en hare dochters had ontvangen niet kon opwegen. Zijn bedoeling was echter niet, onvriendelijk te zijn, en als een bewijs van zijn genegenheid voor de drie meisjes liet hij aan ieder van haar duizend pond na.Il vecchio gentiluomo morì, fu letto il testamento, e come quasi ogni altro testamento, provocò in egual misura delusione e soddisfazione. Egli non era stato né tanto ingiusto né tanto ingrato da privare il nipote del suo patrimonio, ma glielo aveva lasciato in termini tali da ridurre alla metà il valore dell'eredità. Mr. Dashwood l'aveva desiderata più per il bene della moglie e delle figlie che per se stesso o per il figlio, ma l'eredità era stata intestata al figlio, e al figlio del figlio, un bambino di quattro anni, in modo tale da non lasciargli alcun potere per provvedere a coloro che gli stavano più a cuore, e che ne avevano più bisogno, né con un vincolo sulla proprietà, né con vendite di parte dei ricchi boschi. Il tutto era vincolato a beneficio di quel bambino che, nelle saltuarie visite a Norland con il padre e la madre, si era talmente guadagnato l'affetto dello zio, con delle doti non certo inusuali in un bambino di due o tre anni: una dizione imperfetta, la pressante voglia di fare a modo proprio, molte furbe moine, e un bel po' di rumore, da sovrastare il valore di tutte le attenzioni che, per anni, egli aveva ricevuto dalla nipote e dalle sue figlie. Ciò nonostante, non aveva voluto essere scortese, e, come segno del suo affetto per le tre ragazze, lasciò loro mille sterline a testa.
Mr. Dashwood's disappointment was, at first, severe; but his temper was cheerful and sanguine; and he might reasonably hope to live many years, and by living economically, lay by a considerable sum from the produce of an estate already large, and capable of almost immediate improvement. But the fortune, which had been so tardy in coming, was his only one twelvemonth. He survived his uncle no longer; and ten thousand pounds, including the late legacies, was all that remained for his widow and daughters. His son was sent for as soon as his danger was known, and to him Mr. Dashwood recommended, with all the strength and urgency which illness could command, the interest of his mother-in-law and sisters.En un comienzo la desilusión del señor Dashwood fue profunda; pero era de temperamento alegre y confiado; razonablemente podía esperar vivir muchos años y, haciéndolo de manera sobria, ahorrar una suma considerable de la renta de una propiedad ya de buen tamaño, y capaz de casi inmediato incremento. Pero la fortuna, que había tardado tanto en llegar, fue suya durante sólo un año. No fue más lo que sobrevivió a su tío, y diez mil libras, incluidos los últimos legados, fue todo lo que quedó para su viuda e hijas. Tan pronto se supo que la vida del señor Dashwood peligraba, enviaron por su hijo y a él le encargó el padre, con la intensidad y urgencia que la enfermedad hacía necesarias, el bienestar de su madrastra y hermanas.De Heer Dashwood was eerst bitter teleurgesteld; maar zijn aard was vroolijk en geneigd tot opgewektheid; hij had alle reden nog te hopen op een lang leven, waarin hij door zuinig te zijn, een aanzienlijke som kon besparen uit de opbrengst van een goed, dat reeds groot was, en vatbaar voor bijna onmiddellijke verbetering. Doch het fortuin, dat zoo laat gekomen was, bleef slechts een jaar in zijn bezit. Langer overleefde hij zijn oom niet, en tien duizend pond, de pas ontvangen legaten medegerekend, was al wat voor zijne weduwe en dochters overbleef. Zoodra men wist dat hij in gevaar was, werd om zijn zoon gezonden, en hem beval de heer Dashwood, met al de kracht en den aandrang waartoe zijn ziekte hem nog vermocht te bewegen, de belangen aan van zijn stiefmoeder en zijne zusters.La delusione di Mr. Dashwood fu, all'inizio, profonda, ma il suo carattere era allegro e ottimista, poteva ragionevolmente sperare di vivere per molti anni, e, facendo economie, essere in grado di mettere da parte una somma considerevole dalle rendite della tenuta, già consistenti e con la possibilità di aumentare in breve tempo. Ma la fortuna, che era stata così lenta ad arrivare, fu sua solo per un anno. Non sopravvisse a lungo allo zio, e diecimila sterline, inclusi gli ultimi legati, furono tutto ciò che rimase alla vedova e alle figlie. Suo figlio fu mandato a chiamare non appena fu chiaro il pericolo, e a lui Mr. Dashwood raccomandò, con tutta la forza e l'urgenza richieste dalla malattia, gli interessi della matrigna e delle sorelle.
Mr. John Dashwood had not the strong feelings of the rest of the family; but he was affected by a recommendation of such a nature at such a time, and he promised to do every thing in his power to make them comfortable. His father was rendered easy by such an assurance, and Mr. John Dashwood had then leisure to consider how much there might prudently be in his power to do for them. He was not an ill-disposed young man, unless to be rather cold hearted and rather selfish is to be ill-disposed: but he was, in general, well respected; for he conducted himself with propriety in the discharge of his ordinary duties. Had he married a more amiable woman, he might have been made still more respectable than he was:--he might even have been made amiable himself; for he was very young when he married, and very fond of his wife. But Mrs. John Dashwood was a strong caricature of himself;--more narrow-minded and selfish.El señor John Dashwood no tenía la profundidad de sentimientos del resto de la familia, pero sí le afectó una recomendación de tal índole en un momento como ése, y prometió hacer todo lo que le fuera posible por el bienestar de sus parientes. El padre se sintió tranquilo ante tal promesa, y el señor John Dashwood se entregó entonces sin prisa a considerar cuánto podría prudentemente hacer por ellas. No era John Dashwood un joven mal dispuesto, a menos que ser algo frío de corazón y un poco egoísta sea tener mala disposición; pero en general era respetado, porque se comportaba con corrección en el desempeño de sus deberes corrientes. De haber desposado una mujer más amable, podría haber llegado a ser más respetable de lo que era -incluso él mismo podría haberse transformado en alguien amable-, porque era muy joven cuando se casó y le tenía mucho cariño a su esposa. Pero la señora de John Dashwood era una áspera caricatura de su esposo, más estrecha de mente y más egoísta que él.De Heer John Dashwood bezat niet het sterke gevoel van de overige leden der familie; doch hij was getroffen door eene aanbeveling van dien aard op zulk een tijdstip; en hij beloofde alles te doen wat in zijn macht stond om tot haar verzorging bij te dragen. Zijn vader was door die verzekering gerustgesteld; en de Heer John Dashwood had daarna nog ruim tijd om te overwegen hoe veel hij in alle voorzichtigheid bij machte zou kunnen zijn voor haar te doen. Hij was geen slechtgeaarde jonge man; tenzij het slecht geaard ware, ietwat onhartelijk en nog al zelfzuchtig te zijn; hij stond over 't algemeen zeer in aanzien; want hij gedroeg zich juist zooals het behoorde in de vervulling van zijn gewone verplichtingen. Had hij een beminnelijkere vrouw getrouwd, dan zou hij misschien nog meer gezien hebben kunnen zijn, dan hij reeds was; hij zou dan zelfs misschien zelf beminnelijk hebben kunnen worden; want hij was heel jong toen hij trouwde en hij hield veel van zijn vrouw. Maar Mevrouw John Dashwood was een sterk overdreven caricatuur van hem zelf; nog meer bekrompen en zelfzuchtig.Mr. John Dashwood non aveva i profondi sentimenti del resto della famiglia, ma fu colpito da una raccomandazione di tale natura e in un tale momento, e promise di fare tutto ciò che era in suo potere per assisterle. Suo padre si sentì sollevato da tali assicurazioni, e Mr. John Dashwood ebbe allora il tempo di riflettere su quanto sarebbe stato ragionevolmente in grado di fare per loro. Non era un giovane maldisposto, a meno che essere piuttosto freddo ed egoista non significhi essere maldisposto; ma era, in generale, molto stimato, poiché si comportava con proprietà nello svolgimento dei suoi normali doveri. Se avesse sposato una donna più amabile, avrebbe potuto essere ancora più rispettabile di quanto già fosse, e sarebbe riuscito a diventare amabile lui stesso, poiché era molto giovane quando si era sposato e molto innamorato della moglie. Ma Mrs. John Dashwood era una marcata caricatura del marito, di mente più ristretta e più egoista.
When he gave his promise to his father, he meditated within himself to increase the fortunes of his sisters by the present of a thousand pounds a-piece. He then really thought himself equal to it. The prospect of four thousand a-year, in addition to his present income, besides the remaining half of his own mother's fortune, warmed his heart, and made him feel capable of generosity.-- "Yes, he would give them three thousand pounds: it would be liberal and handsome! It would be enough to make them completely easy. Three thousand pounds! he could spare so considerable a sum with little inconvenience."-- He thought of it all day long, and for many days successively, and he did not repent.Al hacer la promesa a su padre, había sopesado en su interior la posibilidad de aumentar la fortuna de sus hermanas obsequiándoles mil libras a cada una. En ese momento realmente se sintió a la altura de tal cometido. La perspectiva de aumentar sus ingresos actuales con cuatro mil libras anuales, que venían a sumarse a la mitad restante de la fortuna de su propia madre, le alegraba el corazón y lo hacía sentirse muy generoso. “Sí, les daría tres mil libras: ¡Cuán espléndido y dadivoso gesto! Bastaría para dejarlas en completa holgura. ¡Tres mil libras! Podía desprenderse de tan considerable suma con casi ningún inconveniente.” Pensó en ello durante todo el día, y durante muchos días sucesivos, y no se arrepintió.Toen hij zijn vader die belofte deed, stelde hij zich inwendig voor, het fortuin van zijn zusters te vermeerderen, door haar ieder een duizend pond te schenken. Hij dacht toen werkelijk dat hij daartoe in staat zou zijn. 't Vooruitzicht op vierduizend pond jaarlijks, toegevoegd aan zijn tegenwoordig inkomen, behalve de andere helft van zijn moeder's fortuin, verwarmde zijn hart, en deed hem zich in staat gevoelen, edelmoedig te zijn: "Ja, hij zou ze drie duizend pond geven; dat was ruim en royaal! Het zou voldoende zijn om ze geheel onbezorgd te doen leven. Drie duizend pond! Hij kon die aanzienlijke som wel missen, zonder veel bezwaar. Hij dacht er den geheelen dag aan, en vele dagen achtereen, en hij had er geen berouw van." Zoodra de begrafenis van zijn vader was afgeloopen, kwam Mevrouw John Dashwood met haar kind en hun bedienden; zonder aan haar schoonmoeder eenig bericht te hebben gezonden van haar voornemen.Una volta fatta la promessa al padre, aveva progettato dentro di sé di incrementare i loro mezzi con un regalo di mille sterline a testa. Aveva pensato che in effetti fosse proporzionato alla sua situazione. La prospettiva di quattromila sterline all'anno, in aggiunta alle sue attuali entrate, oltre all'altra metà del capitale della madre ora in suo possesso, gli riscaldava il cuore, e lo faceva sentire capace di essere generoso. "Sì, avrebbe dato loro tremila sterline, sarebbe stato un gesto bello e generoso! Sarebbe bastato a farle sentire del tutto serene. Tremila sterline! poteva fare a meno di una somma così considerevole con un sacrificio minimo." Ci aveva pensato per tutto il giorno, e per molti giorni ancora, e non si pentì.
No sooner was his father's funeral over, than Mrs. John Dashwood, without sending any notice of her intention to her mother-in-law, arrived with her child and their attendants. No one could dispute her right to come; the house was her husband's from the moment of his father's decease; but the indelicacy of her conduct was so much the greater, and to a woman in Mrs. Dashwood's situation, with only common feelings, must have been highly unpleasing;--but in HER mind there was a sense of honor so keen, a generosity so romantic, that any offence of the kind, by whomsoever given or received, was to her a source of immovable disgust. Mrs. John Dashwood had never been a favourite with any of her husband's family; but she had had no opportunity, till the present, of shewing them with how little attention to the comfort of other people she could act when occasion required it.No bien había terminado el funeral de su padre cuando la esposa de John Dashwood, sin haber dado aviso alguno de sus intenciones a su suegra, llegó con su hijo y sus criados. Nadie podía discutirle su derecho a venir: la casa pertenecía a su esposo desde el momento mismo de la muerte de su padre. Pero eso mismo agravaba la falta de delicadeza de su conducta, y no se necesitaba ninguna sensibilidad especial para que cualquier mujer en la situación de la señora Dashwood se sintiera enormemente agraviada por ello; en ella, sin embargo, había un tan alto sentido del honor, una generosidad tan romántica, que cualquier ofensa de ese tipo, ejercida o recibida por quienquiera que fuese, se transformaba en fuente de imborrable disgusto. La señora de John Dashwood nunca había contado con el especial favor de nadie en la familia de su esposo; pero, hasta el momento, no había tenido oportunidad de mostrarles con cuán poca consideración por el bienestar de otras personas podía actuar cuando la ocasión lo requería.Niemand kon haar recht om te komen betwisten; het huis behoorde aan haar echtgenoot, van het oogenblik af dat zijn vader overleed; maar dat maakte het onkiesche van haar gedrag des te meer voelbaar, en zou voor een vrouw in Mevrouw Dashwood's omstandigheden, met slechts alledaagsche gevoelens, hoogst onaangenaam zijn geweest; doch _haar_ geest was doordrongen van een zóó sterk gevoel van eer, een zoo romantische edelmoedigheid, dat elke overtreding van dezen aard, door wien ook begaan, of van wien ook ondervonden, voor haar een bron was van onveranderlijken afkeer. Mevrouw John Dashwood was nooit met zeer gunstige oogen geschouwd door eenig lid van haar man's familie, maar zij had tot nu toe geen gelegenheid gehad, hun te toonen, hoe weinig zij bij haar optreden eens anders gevoelens ontzag, wanneer het zoo in haar kraam te pas kwam.Non appena concluso il funerale del padre del marito, Mrs. John Dashwood, senza avvertire la suocera delle sue intenzioni, arrivò con il figlio e la servitù. Nessuno poteva eccepire sul suo diritto di venire, la casa era del marito una volta morto il padre, ma la mancanza di tatto della sua condotta era così enorme, e nei confronti di una donna nella situazione di Mrs. Dashwood, che il senso comune l'avrebbe ritenuta molto sgradevole; ma nella mente di quest'ultima c'era un senso dell'onore così acuto, una generosità così romantica, che un'offesa del genere, da chiunque inferta o subita, era fonte di inesauribile disgusto. Mrs. John Dashwood non era mai stata benvoluta da nessuno dei membri della famiglia del marito, ma non aveva avuto nessuna opportunità, fino a quel momento, di manifestare con quanta poca attenzione nei confronti della serenità degli altri potesse agire quando l'occasione lo richiedeva.
So acutely did Mrs. Dashwood feel this ungracious behaviour, and so earnestly did she despise her daughter-in-law for it, that, on the arrival of the latter, she would have quitted the house for ever, had not the entreaty of her eldest girl induced her first to reflect on the propriety of going, and her own tender love for all her three children determined her afterwards to stay, and for their sakes avoid a breach with their brother.Sintió la señora Dashwood de manera tan aguda este descortés proceder, y tan intenso desdén hacia su nuera le produjo, que a la llegada de esta última habría abandonado la casa para siempre de no haber sido porque, primero, la súplica de su hija mayor la llevó a reflexionar sobre la conveniencia de hacerlo; y, más tarde, por el tierno amor que sentía por sus tres hijas, que la decidió a quedarse y por ellas evitar una ruptura con el hermano.Zoo pijnlijk griefde Mevrouw Dashwood dit onbeminnelijk gedrag, en zoo hartgrondig verachtte zij haar schoondochter wegens haar houding, dat zij bij de aankomst van de laatste het huis voorgoed zou hebben verlaten, wanneer niet de smeekingen van haar oudste dochter haar hadden bewogen eerst nog eens na te denken over de gepastheid van zulk een vertrek, en haar eigen teedere liefde voor alle drie hare kinderen haar later had doen besluiten te blijven, en om harentwil een breuk met haar broeder te vermijden.Mrs. Dashwood fu colpita in modo così acuto da quello sgarbato comportamento, e disprezzò tanto apertamente sua nuora per questo, che, all'arrivo di quest'ultima, avrebbe lasciato per sempre la casa, se non fosse stato per le suppliche della figlia maggiore, che la indussero a riflettere sull'opportunità di andarsene, e per il tenero amore verso le tre figlie, che la fece decidere in seguito a restare, e a evitare per il loro bene una rottura con il fratello.
Elinor, this eldest daughter, whose advice was so effectual, possessed a strength of understanding, and coolness of judgment, which qualified her, though only nineteen, to be the counsellor of her mother, and enabled her frequently to counteract, to the advantage of them all, that eagerness of mind in Mrs. Dashwood which must generally have led to imprudence. She had an excellent heart;--her disposition was affectionate, and her feelings were strong; but she knew how to govern them: it was a knowledge which her mother had yet to learn; and which one of her sisters had resolved never to be taught.Elinor, esta hija mayor cuya recomendación había sido tan eficaz, poseía una solidez de entendimiento y serenidad de juicio que la calificaban, aunque con sólo diecinueve años, para aconsejar a su madre, y a menudo le permitían contrarrestar, para beneficio de toda la familia, esa vehemencia de espíritu en la señora Dashwood que tantas veces pudo llevarla a la imprudencia. Era de gran corazón, de carácter afectuoso y sentimientos profundos. Pero sabía cómo gobernarlos: algo que su madre todavía estaba por aprender, y que una de sus hermanas había resuelto que nunca se le enseñara.Elinor, deze oudste dochter, wier raadgeving zoo doeltreffend was, bezat een mate van doordringend begrip en een helderheid van oordeel, die haar recht gaven, hoewel zij nog slechts negentien jaar was, als haar moeder's raadgeefster op te treden, en haar in staat stelden, menigmaal tot hun aller voordeel, haar overwicht te doen gelden tegenover Mevrouw Dashwood's levendigen en voortvarenden aard, die haar licht tot onvoorzichtigheid had kunnen verleiden. Zij had een warm hart, haar aard was liefderijk, en haar gevoelens waren sterk; doch zij wist ze te beheerschen; dit was een kennis, die haar moeder nog te verwerven had, en die een harer zusters besloten had, zich nimmer te laten bijbrengen.Elinor, la figlia maggiore, il cui parere era stato così efficace, possedeva una capacità di comprensione, e una freddezza di giudizio, che la qualificavano, anche se a soli diciannove anni, a dare consigli alla madre, e le davano la facoltà di contrapporsi, con vantaggio per tutti, all'avventatezza di Mrs. Dashwood che conduceva generalmente all'imprudenza. Aveva un cuore eccellente, era affettuosa, e i suoi sentimenti erano forti, ma lei sapeva come governarli, una qualità che la madre doveva ancora imparare, e che una delle sue sorelle era risoluta a non imparare mai.
Marianne's abilities were, in many respects, quite equal to Elinor's. She was sensible and clever; but eager in everything: her sorrows, her joys, could have no moderation. She was generous, amiable, interesting: she was everything but prudent. The resemblance between her and her mother was strikingly great.Las cualidades de Marianne estaban, en muchos aspectos, a la par de las de Elinor. Tenía inteligencia y buen juicio, pero era vehemente en todo; ni sus penas ni sus alegrías conocían la moderación. Era generosa, amable, atrayente: era todo, menos prudente. La semejanza entre ella y su madre era notable.Marianne's vermogens waren in menig opzicht, aan die van Elinor gelijkwaardig. Zij was verstandig en vlug van begrip; maar in alles heftig; haar verdriet, haar vreugde kenden geen matiging. Zij was edelmoedig, beminnelijk, boeiend; ze was alles, behalve voorzichtig. De gelijkenis tusschen haar en hare moeder was opvallend groot.Le doti di Marianne erano, per molti aspetti, del tutto simili a quelle di Elinor. Era sensibile e intelligente, ma impaziente in tutto; le sue pene, le sue gioie, non potevano essere moderate. Era generosa, amabile, interessante, tutto meno che prudente. La somiglianza tra lei e la madre era straordinaria.
Elinor saw, with concern, the excess of her sister's sensibility; but by Mrs. Dashwood it was valued and cherished. They encouraged each other now in the violence of their affliction. The agony of grief which overpowered them at first, was voluntarily renewed, was sought for, was created again and again. They gave themselves up wholly to their sorrow, seeking increase of wretchedness in every reflection that could afford it, and resolved against ever admitting consolation in future. Elinor, too, was deeply afflicted; but still she could struggle, she could exert herself. She could consult with her brother, could receive her sister-in-law on her arrival, and treat her with proper attention; and could strive to rouse her mother to similar exertion, and encourage her to similar forbearance.Preocupaba a Elinor la excesiva sensibilidad de su hermana, la misma que la señora Dashwood valoraba y apreciaba. En las actuales circunstancias, una a otra se incitaban a vivir su aflicción sin permitir que amainara su violencia. Voluntariamente renovaban, buscaban, recreaban una y otra vez la agonía de pesadumbre que las había abrumado en un comienzo. Se entregaban por completo a su pena, buscando aumentar su desdicha en cada imagen capaz de reflejarla, y decidieron jamás admitir consuelo en el futuro. También Elinor estaba profundamente afligida, pero aún podía luchar, y esforzarse. Podía consultar con su hermano, y recibir a su cuñada a su llegada y ofrecerle la debida atención; y podía luchar por inducir a su madre a similares esfuerzos y animarla a alcanzar semejante dominio sobre sí misma.Elinor zag, niet zonder zorg, die overmaat van gevoeligheid bij haar zuster; doch door Mevrouw Dashwood werd deze gewaardeerd en aangewakkerd. Zij versterkten thans elkander in de heftigheid van hare smart. De hartverscheurende droefheid, die haar in het begin overweldigde, werd opzettelijk hernieuwd, gezocht, telkens en telkens weder opgewekt. Zij gaven zichzelf geheel over aan haar verdriet, trachtten meerder leed te putten uit elke overweging, die daartoe kon bijdragen, en schenen vastbesloten ook in de toekomst voor troost ontoegankelijk te blijven. Ook Elinor was diep terneergeslagen; maar zij kon ertegen strijden. Zij kon zich inspannen. Zij kon overleg plegen met haar broeder; kon haar schoonzuster ontvangen bij haar komst en haar de noodige beleefdheid bewijzen; ook kon zij ernaar streven haar moeder op te wekken tot een dergelijke krachtsinspanning en haar aan te sporen tot een dergelijke verdraagzaamheid.Elinor guardava con preoccupazione all'eccessiva sensibilità della sorella, ma per Mrs. Dashwood era qualcosa da apprezzare e da tenere caro. Madre e figlia si incoraggiavano a vicenda nella violenza del loro dolore. Il tormento della sofferenza che all'inizio le aveva sopraffatte, era volutamente rinnovato, cercato, ricreato giorno dopo giorno. Si abbandonavano completamente al loro dolore, cercando di accrescerne la violenza in ogni modo possibile, ed erano risolutamente contrarie persino ad ammettere una consolazione futura. Anche Elinor era profondamente afflitta, ma ciò nonostante riusciva a lottare, a darsi da fare. Si consultava con il fratello, ricevette la cognata al suo arrivo, comportandosi con lei con le dovute attenzioni, e si sforzò di scuotere la madre a fare altrettanto, incoraggiandola a un'analoga sopportazione.
Margaret, the other sister, was a good-humored, well-disposed girl; but as she had already imbibed a good deal of Marianne's romance, without having much of her sense, she did not, at thirteen, bid fair to equal her sisters at a more advanced period of life.Margaret, la otra hermana, era una niña alegre y de buen carácter, pero como ya había absorbido una buena dosis de las ideas románticas de Marianne, sin poseer demasiado de su sensatez, a los trece años no prometía igualar a sus hermanas mayores en posteriores etapas de su vida.Margaret, de andere zuster, was een blijgezind, goedaardig meisje; maar daar zij reeds vrij wat van Marianne's romantische neigingen had overgenomen, zonder juist veel van haar verstand te bezitten, beloofde zij thans, nu ze dertien was, niet, op lateren leeftijd de gelijke van hare zusters te zullen worden.Margaret, la terza sorella, era una ragazza sempre di buon umore e ben disposta, ma dato che aveva già assimilato un buon numero delle romanticherie di Marianne, senza avere il suo buon senso, non prometteva, a tredici anni, di riuscire a eguagliare le sorelle nel corso della sua vita futura.
CHAPTER 2CAPITULO IIHOOFDSTUK IICapitolo 2
Mrs. John Dashwood now installed herself mistress of Norland; and her mother and sisters-in-law were degraded to the condition of visitors. As such, however, they were treated by her with quiet civility; and by her husband with as much kindness as he could feel towards anybody beyond himself, his wife, and their child. He really pressed them, with some earnestness, to consider Norland as their home; and, as no plan appeared so eligible to Mrs. Dashwood as remaining there till she could accommodate herself with a house in the neighbourhood, his invitation was accepted. A continuance in a place where everything reminded her of former delight, was exactly what suited her mind. In seasons of cheerfulness, no temper could be more cheerful than hers, or possess, in a greater degree, that sanguine expectation of happiness which is happiness itself. But in sorrow she must be equally carried away by her fancy, and as far beyond consolation as in pleasure she was beyond alloy.La señora de John Dashwood se instaló como dueña y señora de Norland, y su suegra y cuñadas descendieron a la categoría de visitantes. En tanto tales, sin embargo, las trataba con tranquila urbanidad, y su marido con tanta bondad como le era posible sentir hacia cualquiera más allá de sí mismo, su esposa e hijo. Realmente les insistió, con alguna tenacidad, para que consideraran Norland como su hogar; y dado que ningún proyecto le parecía tan conveniente a la señora Dashwood como permanecer allí hasta acomodarse en una casa de la vecindad, aceptó su invitación. Quedarse en un lugar donde todo le recordaba antiguos deleites, era exactamente lo que sentaba a su mente. En los buenos tiempos, nadie tenía un temperamento más alegre que el de ella o poseía en mayor grado esa optimista expectativa de felicidad que es la felicidad misma. Pero también en la pena se dejaba llevar por la fantasía, y se hacía tan inaccesible al consuelo como en el placer estaba más allá de toda moderación.Mevrouw John Dashwood nam thans hare plaats in als vrouw des huizes te Norland, en haar schoonmoeder en zusters werden tot de positie van gasten teruggebracht. Als zoodanig echter behandelde zij hen kalm beleefd, en haar man bewees hun zooveel vriendelijkheid, als hij kon gevoelen voor iemand, behalve zichzelf, zijn vrouw en hun kind. Hij wilde hen, werkelijk met eenigen aandrang, overhalen om Norland als hun tehuis te beschouwen, en daar geen ander plan Mevrouw Dashwood zoo verkieselijk scheen, als daar te blijven tot zij een huis in de buurt had kunnen vinden, werd zijn uitnoodiging aangenomen. Te blijven op een plek, waar alles haar aan vroegere vreugde herinnerde, was juist wat strookte met haar aard. In tijden van blijdschap kon geen geaardheid opgewekter zijn dan de hare, of in grootere mate die optimistische verwachting van geluk koesteren, die het geluk zelf is. Doch in hare smart liet zij zich eveneens door haar verbeelding medevoeren, even ver van alle vertroosting, als in haar vreugde van storende pijn.Mrs. John Dashwood si era ormai insediata da padrona a Norland; e la suocera e le cognate erano state degradate alla condizione di ospiti. Come tali, tuttavia, erano trattate da lei con sobria cortesia, e dal marito con tutto l'affetto che egli poteva provare per chiunque non fosse lui stesso, la moglie o il loro bambino. In effetti insistette, con un certo ardore, affinché considerassero Norland come casa loro; e, visto che nessuna soluzione appariva tanto idonea a Mrs. Dashwood come quella di restare fino a quando non si fosse potuta sistemare in una casa nei dintorni, il suo invito fu accettato. Restare in un luogo dove ogni cosa le ricordava la passata felicità, era esattamente ciò che si addiceva al suo animo. Nei periodi di allegria, nessun carattere avrebbe potuto essere più allegro del suo, o possedere, al massimo grado, quella ottimistica aspettativa di felicità che è la felicità stessa. Ma nel dolore era ugualmente trascinata dalla fantasia, e restia a ogni consolazione come nel porre limiti alla gioia.
Mrs. John Dashwood did not at all approve of what her husband intended to do for his sisters. To take three thousand pounds from the fortune of their dear little boy would be impoverishing him to the most dreadful degree. She begged him to think again on the subject. How could he answer it to himself to rob his child, and his only child too, of so large a sum? And what possible claim could the Miss Dashwoods, who were related to him only by half blood, which she considered as no relationship at all, have on his generosity to so large an amount. It was very well known that no affection was ever supposed to exist between the children of any man by different marriages; and why was he to ruin himself, and their poor little Harry, by giving away all his money to his half sisters?La señora de John Dashwood no aprobaba en absoluto lo que su esposo se proponía hacer por sus hermanas. Disminuir en tres mil libras la fortuna de su querido muchachito significaría empobrecerlo de la manera más atroz. Le imploró pensarlo mejor. ¿Cómo podría justificarse ante sí mismo si privara a su hijo, su único hijo, de tan enorme suma? ¿Y qué derecho podían tener las señoritas Dashwood, que eran sólo sus medias hermanas -lo que para ella significaba que no eran realmente parientes-, a exigir de su generosidad una cantidad tan grande? Era bien sabido que no se podía esperar ninguna clase de afecto entre los hijos de distintos matrimonios de un hombre; y, ¿por qué habían de arruinarse, él y su pobrecito Harry, regalándoles a sus medias hermanas todo su dinero?Mevrouw John Dashwood keurde volstrekt niet goed, wat haar man voornemens was te doen ten behoeve van zijne zusters. Drieduizend pond af te nemen van het fortuin van hun kleinen jongen zou gelijk staan met hem tot de verschrikkelijkste armoede te doen vervallen. Zij raadde hem aan, nog eens na te denken over de zaak. Hoe kon hij 't voor zichzelf verantwoorden, zijn kind, zijn eenig kind nog wel, van zulk een groote som te berooven? En met welk recht konden de dames Dashwood, die slechts bloedverwanten waren van ééne zijde, 't geen zij als in 't geheel geen verwantschap beschouwde, aanspraak maken op zulk een groote som als bewijs van zijn edelmoedigheid? Dat wist toch iedereen, hoe niemand ooit genegenheid verwachtte tusschen kinderen van eenig man, uit verschillende huwelijken, en waarom zou hij zichzelf, en hun armen kleinen Harry, ruïneeren, door al zijn geld weg te geven aan zijn half zusters?Mrs. John Dashwood non approvava affatto ciò che il marito aveva intenzione di fare per le sorelle. Sottrarre tremila sterline al patrimonio del loro caro piccolo, avrebbe significato impoverirlo terribilmente. Lo pregò di ripensarci. Come avrebbe potuto giustificare a se stesso il furto a suo figlio, e per di più al suo unico figlio, di una somma così consistente? E quali diritti potevano accampare le signorine Dashwood, che erano imparentate con lui solo a metà, una parentela che lei considerava del tutto inesistente, nel contare sulla sua generosità per un ammontare così consistente. Era ampiamente risaputo che non poteva mai esserci nessun affetto tra i figli dei diversi matrimoni del padre; e perché mai avrebbe dovuto rovinare se stesso, e il povero, piccolo Henry, regalando tutto il suo denaro alle sorellastre?
"It was my father's last request to me," replied her husband, "that I should assist his widow and daughters." "He did not know what he was talking of, I dare say; ten to one but he was light-headed at the time. Had he been in his right senses, he could not have thought of such a thing as begging you to give away half your fortune from your own child."-Fue la última petición de mi padre -respondió su esposo-, que yo ayudara a su viuda y a sus hijas. -Me atrevería a decir que no sabía de qué estaba hablando; diez a uno a que le estaba fallando la cabeza en ese momento. Si hubiera estado en sus cabales no podría habérsele ocurrido pedirte algo así, que despojaras a tu propio hijo de la mitad de tu fortuna."'t Was vader's laatste verzoek aan mij," antwoordde haar man "dat ik zijn weduwe en dochters zou bijstaan." "Hij zal wel niet hebben geweten wat hij zei, denk ik; tien tegen een dat hij in de war was op dat oogenblik. Als hij bij zijn verstand geweest was, zou hij er niet aan hebben gedacht zoo iets vreemds te doen, je te vragen je halve fortuin weg te geven ten nadeele van je eigen kind.""È stata l'ultima richiesta di mio padre", rispose il marito, "che io dovessi assistere la sua vedova e le figlie." "Credo proprio che non sapesse ciò che stava dicendo; dieci a uno che in quel momento fosse fuori di testa. Se fosse stato nelle sue piene facoltà, non gli sarebbe mai venuto in mente di chiederti una cosa simile: sottrarre a tuo figlio la metà dei tuoi averi."
"He did not stipulate for any particular sum, my dear Fanny; he only requested me, in general terms, to assist them, and make their situation more comfortable than it was in his power to do. Perhaps it would have been as well if he had left it wholly to myself. He could hardly suppose I should neglect them. But as he required the promise, I could not do less than give it; at least I thought so at the time. The promise, therefore, was given, and must be performed. Something must be done for them whenever they leave Norland and settle in a new home."-Mi querida Fanny, él no estipuló ninguna cantidad en particular; tan sólo me pidió, en términos generales, que las apoyara e hiciera de su situación algo más desahogada de lo que estaba en sus manos hacer. Quizá habría sido mejor que dejara todo a mi criterio. Difícilmente habría podido suponer que yo las abandonaría a su suerte. Pero como él quiso que se lo prometiera, no pude menos que hacerlo. Al menos, fue lo que pensé en ese momento. Existió, así, la promesa, y debe ser cumplida. Algo hay que hacer por ellas cuando dejen Norland y se establezcan en un nuevo hogar."Hij eischte immers ook geen bepaalde som, beste Fanny, hij verzocht mij alleen, in algemeene termen, om hen bij te staan en hunne omstandigheden gemakkelijker te maken, dan in zijn vermogen was, te doen. 't Was misschien beter geweest, als hij 't maar geheel aan mij had overgelaten. Hij kon moeilijk veronderstellen, dat ik mij niet om hen zou bekommeren. Maar daar hij die belofte van mij vergde, kon ik al niet anders dan haar afleggen; ten minste, toen dacht ik er zoo over. De belofte werd dus gegeven en moet worden vervuld. Iets moet er voor hen worden gedaan, wanneer ze van Norland vertrekken en gaan wonen in hun nieuw tehuis"."Non ha stabilito una somma precisa, mia cara Fanny; mi ha solo chiesto, in termini generali, di assisterle, e di rendere la loro situazione più agiata di quanto potesse fare lui. Forse sarebbe stato meglio se avesse lasciato fare interamente a me. Non poteva certo pensare che le avrei abbandonate. Ma dato che mi aveva chiesto una promessa, non potevo non fargliela; almeno così ho ritenuto in quel momento. La promessa, dunque, è stata fatta, e dev'essere mantenuta. Qualcosa bisognerà fare per loro quando lasceranno Norland e si sistemeranno in una nuova casa."
"Well, then, LET something be done for them; but THAT something need not be three thousand pounds. Consider," she added, "that when the money is once parted with, it never can return. Your sisters will marry, and it will be gone for ever. If, indeed, it could be restored to our poor little boy--"-Está bien, entonces, hay que hacer algo por ellas; pero ese algo no necesita ser tres mil libras. Ten en cuenta -agregó- que cuando uno se desprende del dinero, nunca más lo recupera. Tus hermanas se casarán, y se habrá ido para siempre. Si siquiera algún día se lo pudieran devolver a nuestro pobre hijito..."Nu ja, goed; _laat_ er iets voor hen gedaan worden; maar dan behoeft dat _iets_ niet juist drieduizend pond te zijn. Je moet niet vergeten," voegde zij erbij, "dat je het geld niet kunt terugkrijgen, wanneer je 't eens hebt afgestaan. Je zusters zullen trouwen, en dan is het voor goed weg. Als het nu nog ooit aan onzen armen kleinen jongen kon worden teruggegeven...""Be', allora, si faccia qualcosa per loro; ma non c'è bisogno che questo qualcosa sia tremila sterline. Considera", aggiunse, " che il denaro una volta uscito, non torna mai più. Le tue sorelle si sposeranno, e sarà perso per sempre. Se, invece, potesse tornare al nostro povero piccolo..."
"Why, to be sure," said her husband, very gravely, "that would make great difference. The time may come when Harry will regret that so large a sum was parted with. If he should have a numerous family, for instance, it would be a very convenient addition."-Pero, por supuesto -dijo su esposo con gran seriedad-, eso cambiaría todo. Puede llegar un momento en que Harry lamente haberse separado de una suma tan grande. Si, por ejemplo, llegara a tener una familia numerosa, sería un muy conveniente suplemento a sus rentas."O, zeker," zei haar man heel ernstig, "dat zou een groot verschil maken. Er kan een tijd komen, waarin Harry er spijt van heeft, dat zulk een groote som werd weggeschonken. Als hij bijvoorbeeld een groot gezin had, dan zou het een welkome vermeerdering zijn.""In effetti, certo", disse suo marito, molto solennemente, "così sarebbe molto diverso. Un giorno Harry potrebbe rammaricarsi di essere stato privato di una somma così consistente. Se dovesse avere una famiglia numerosa, per esempio, sarebbe un'aggiunta molto utile."
"To be sure it would."-De todas maneras lo sería."Natuurlijk, dat spreekt vanzelf.""Certo che lo sarebbe."
"Perhaps, then, it would be better for all parties, if the sum were diminished one half.--Five hundred pounds would be a prodigious increase to their fortunes!"-Quizá, entonces, sería mejor para todos si se disminuyera la cantidad a la mitad. Quinientas libras significarían un portentoso incremento en sus fortunas."Misschien was het dan voor alle betrokken partijen beter als we de som tot op de helft verminderden. Vijfhonderd pond zou een ontzaglijke vermeerdering van hun fortuin beteekenen.""Forse, allora, sarebbe meglio per tutti se la somma fosse ridotta alla metà. Cinquecento sterline sarebbero un enorme incremento per il loro patrimonio!"
"Oh! beyond anything great! What brother on earth would do half so much for his sisters, even if REALLY his sisters! And as it is--only half blood!--But you have such a generous spirit!"-¡Ah, más allá de todo lo que pudiera imaginarse! ¡Qué persona en el mundo haría siquiera la mitad por sus hermanas, incluso si fuesen verdaderas hermanas! Y en este caso... ¡sólo medias hermanas! Pero, ¡tienes un espíritu tan generoso!"O, maar meer dan ze in de verste verte konden verwachten! Welke broer ter wereld zou ook maar half zooveel doen voor zijn zusters, zelfs als ze _werkelijk_ zijn zusters waren! Maar zooals hier--halfzusters maar!--Je bent nu eenmaal zoo edelmoedig van aard!""Oh! anche troppo grande! Quale fratello al mondo farebbe la metà di tanto per le sue sorelle, anche per delle vere sorelle! E visto che sono... solo sorellastre! Ma tu hai un cuore talmente generoso!"
"I would not wish to do any thing mean," he replied. "One had rather, on such occasions, do too much than too little. No one, at least, can think I have not done enough for them: even themselves, they can hardly expect more."-No querría hacer nada mezquino -respondió él-. En estas ocasiones, uno preferiría hacer demasiado antes que muy poco. Al menos, nadie puede pensar que no he hecho suficiente por ellas; incluso ellas mismas, difícilmente pueden esperar más."Ik zou niet graag schriel willen zijn," was zijn antwoord. "Men doet bij zulke gelegenheden liever te veel dan te weinig. Niemand kan ten minste denken, dat ik niet genoeg voor hen heb gedaan; zelve zouden ze moeilijk meer kunnen verwachten.""Non vorrei fare nulla di meschino", rispose lui. "È sempre meglio, in queste occasioni, fare troppo che troppo poco. Nessuno, almeno, potrà dire che non ho fatto abbastanza per loro: loro stesse, non potrebbero certo aspettarsi di più."
"There is no knowing what THEY may expect," said the lady, "but we are not to think of their expectations: the question is, what you can afford to do."-Imposible saber qué podrían esperar ellas -dijo la señora-, pero no nos corresponde pensar en sus expectativas. El punto es qué puedes permitirte hacer."Ja, wat _zij_ verwachten, wie zal dàt zeggen," vond mevrouw; "maar hun verwachtingen gaan ons niet aan; de vraag is, wat jij je veroorloven kunt te doen.""Non si può sapere quanto si aspettino loro", disse la signora, "ma noi non dobbiamo pensare alle loro aspettative: la questione è che cosa ti puoi permettere di fare tu."
"Certainly--and I think I may afford to give them five hundred pounds a-piece. As it is, without any addition of mine, they will each have about three thousand pounds on their mother's death--a very comfortable fortune for any young woman."-Indudablemente, y creo que puedo permitirme darle quinientas libras a cada una. Tal como están las cosas, sin que yo agregue nada, cada una tendrá más de tres mil libras a la muerte de su madre: una fortuna muy satisfactoria para cualquier mujer joven."Precies, en mij dunkt, dat ik mij kan veroorloven hun elk vijfhonderd pond te geven. Zooals 't nu staat, zonder eenige toevoeging van mij, zullen zij bij hun moeder's dood ieder meer dan drieduizend pond bezitten, een zeer voldoende som voor een jonge vrouw.""Certo, e credo di potermi permettere di dare loro cinquecento sterline a testa. Al momento, senza aggiunte da parte mia, riceveranno circa tremila sterline alla morte della madre... un patrimonio più che adeguato per qualsiasi giovane donna."
"To be sure it is; and, indeed, it strikes me that they can want no addition at all. They will have ten thousand pounds divided amongst them. If they marry, they will be sure of doing well, and if they do not, they may all live very comfortably together on the interest of ten thousand pounds."-Claro que lo es; y, en verdad, se me ocurre que quizá no quieran ninguna suma adicional. Tendrán diez mil libras entre las tres. Si se casan, seguramente harán un buen matrimonio; y si no lo hacen, pueden vivir juntas de manera muy holgada con los intereses de las diez mil libras."Dat is het _zeker_; en wèl beschouwd, dunkt mij, dat ze in 't geheel geen toevoeging noodig hebben. Tienduizend pond zullen onder hen verdeeld worden. Als ze trouwen, dan doen ze stellig een goede partij, en trouwen ze niet, dan kunnen ze met elkaar ruim leven van de rente van tienduizend pond.""Certo che lo è; e anzi, mi sorge il dubbio che non abbiano affatto bisogno di aggiunte. Avranno diecimila sterline da dividere tra di loro. Se si sposano, staranno certamente meglio, e se non lo fanno, potranno vivere insieme molto comodamente con l'interesse di diecimila sterline."
"That is very true, and, therefore, I do not know whether, upon the whole, it would not be more advisable to do something for their mother while she lives, rather than for them--something of the annuity kind I mean.--My sisters would feel the good effects of it as well as herself. A hundred a year would make them all perfectly comfortable." His wife hesitated a little, however, in giving her consent to this plan.-Absolutamente cierto, y, por lo tanto, no sé si, considerándolo todo, no sería más aconsejable hacer algo por su madre mientras viva, antes que por ellas; algo como una pensión anual, quiero decir. Mis hermanas percibirían los beneficios tanto como ella. Cien libras al año las mantendrían en una perfecta holgura. Su esposa dudó un tanto, sin embargo, en dar su aprobación a este plan."Dat is zéér waar; en daarom weet ik niet, of het over 't geheel niet raadzamer zou zijn, iets te doen voor hun moeder, gedurende haar leven, dan voor hen; zooiets als een jaargeld, bedoel ik. Mijn zusters zouden daarvan evengoed voordeel trekken als zij zelve. Met honderd pond in 't jaar zouden ze 't samen heel goed kunnen hebben." Zijn vrouw aarzelde echter een weinig, tot dit plan haar toestemming te verleenen."È verissimo, e quindi, non so se, tutto sommato, non sarebbe più consigliabile fare qualcosa per la madre finché sarà in vita piuttosto che per loro, qualcosa come un vitalizio voglio dire. Le mie sorelle ne trarrebbero vantaggio al pari di lei. Un centinaio di sterline l'anno contribuirebbero a una sistemazione perfetta per tutte e quattro." La moglie esitava un po', tuttavia, a dare il consenso a quel progetto.
"To be sure," said she, "it is better than parting with fifteen hundred pounds at once. But, then, if Mrs. Dashwood should live fifteen years we shall be completely taken in."-De todas maneras dijo-, es mejor que separarse de quinientas libras de una vez. Pero si la señora Dashwood vive quince años más, eso se va a transformar en un abuso."Natuurlijk," zei ze, "dat is wel beter, dan afstand te doen van vijftienhonderd pond ineens. Máár--als Mevrouw Dashwood nog vijftien jaar blijft leven, dan zijn wij 't kind van de rekening.""Certo", disse "è meglio che separarsi da mille e cinquecento sterline tutte in una volta. Ma se poi Mrs. Dashwood dovesse vivere ancora quindici anni saremmo completamente beffati."
"Fifteen years! my dear Fanny; her life cannot be worth half that purchase."-¡Quince años! Mi querida Fanny, su vida no puede valer ni la mitad de tal cantidad."Vijftien jaar! maar Fanny, zóó oud wordt ze niet half.""Quindici anni! mia cara Fanny; la sua vita non durerà nemmeno la metà di quella cifra."
"Certainly not; but if you observe, people always live for ever when there is an annuity to be paid them; and she is very stout and healthy, and hardly forty. An annuity is a very serious business; it comes over and over every year, and there is no getting rid of it. You are not aware of what you are doing. I have known a great deal of the trouble of annuities; for my mother was clogged with the payment of three to old superannuated servants by my father's will, and it is amazing how disagreeable she found it. Twice every year these annuities were to be paid; and then there was the trouble of getting it to them; and then one of them was said to have died, and afterwards it turned out to be no such thing. My mother was quite sick of it. Her income was not her own, she said, with such perpetual claims on it; and it was the more unkind in my father, because, otherwise, the money would have been entirely at my mother's disposal, without any restriction whatever. It has given me such an abhorrence of annuities, that I am sure I would not pin myself down to the payment of one for all the world."-Por supuesto que no; pero, si te fijas, la gente siempre vive eternamente cuando hay una pensión de por medio; y ella es muy fuerte y saludable, y apenas ha cumplido los cuarenta. Una pensión anual es asunto muy serio; se repite año tras año y no hay forma de librarse de ella. Uno no se da cuenta de lo que hace. Yo sí he conocido bastante los problemas que acarrean las pensiones anuales, porque mi madre se encontraba maniatada por la obligación de pagarlas a tres antiguos sirvientes jubilados, según mi padre lo había establecido en su testamento. Es increíble cuán desagradable lo encontraba. Dos veces al año había que pagar estas pensiones; y, además, estaba el problema de hacérsela llegar a cada uno; luego se dijo que uno de ellos había muerto, y después resultó que no había tal. A mi madre le enfermaba todo el asunto. Sus entradas no eran de ella, decía, con estas perpetuas demandas; y había sido muy poco considerado de parte de mi padre, porque, de otra forma, el dinero habría estado por completo a disposición de mi madre, sin restricción alguna. De allí me ha venido tal aborrecimiento a las pensiones, que estoy segura de que por nada del mundo me ataré al pago de una."Dat denk ik ook niet; maar let eens op, als menschen een jaargeld krijgen, dan leven ze maar altijd door; en zij is zoo dik en gezond, en nog maar even in de veertig. Een jaargeld is werkelijk geen gekheid, 't komt geregeld ieder jaar weer terug, en men kan er niet afkomen. Je weet niet wat je begint. Ik heb heel wat ondervinding van dien last met jaargelden; want mijn moeder had, als een blok aan haar been, volgens vader's testament, er drie uit te betalen aan oude, afgedankte dienstboden, en je kunt je niet voorstellen hoe onaangenaam ze dat vond. Tweemaal in 't jaar moest dat geld worden uitbetaald, en dan hadt je nog den last om 't hun te doen toekomen; en toen 't heette, dat een van hen was gestorven, bleek het later, dat daar niets van aan was. Mijn moeder kreeg er zoo recht genoeg van. 't Was of haar inkomen haar niet behoorde, zei ze, met die voortdurende eischen, die aan haar werden gesteld; en 't was des te onaardiger van vader, omdat overigens het geld geheel en al moeder's eigendom was, zonder eenige voorwaarde. Dat heeft me zoo'n afkeer gegeven van jaargelden, dat ik in geen geval mij zelf zou willen dwingen tot de verplichting er ooit een uit te betalen, voor geen geld van de wereld.""Certo che no; ma se ci fai caso, la gente vive sempre in eterno quando c'è un vitalizio di mezzo; e lei è molto robusta e in salute, e ha appena quarant'anni. Un vitalizio è una faccenda molto seria; si ripropone ogni anno, e non c'è modo di liberarsene. Non ti rendi conto di cosa stai per fare. Io ho sperimentato un bel po' dei problemi legati ai vitalizi, perché mia madre era tenuta a pagarne tre a vecchi domestici a riposo a seguito del testamento di mio padre, ed è sorprendente quanto ne fosse infastidita. I vitalizi dovevano essere pagati due volte l'anno; e poi c'era il problema di farglieli avere; e poi uno di loro sembrava fosse morto, e dopo è andata a finire che non era vero. Mia madre era proprio stufa. Le sue entrate non le appartenevano del tutto, diceva, con quelle pretese perpetue; ed era stato molto crudele da parte di mio padre, perché, altrimenti, il denaro sarebbe stato interamente a disposizione di mia madre, senza nessuna restrizione. La cosa mi ha provocato un tale orrore per i vitalizi, che per nulla al mondo mi metterei nella condizione di doverne pagare uno."
"It is certainly an unpleasant thing," replied Mr. Dashwood, "to have those kind of yearly drains on one's income. One's fortune, as your mother justly says, is NOT one's own. To be tied down to the regular payment of such a sum, on every rent day, is by no means desirable: it takes away one's independence."-En verdad es desagradable -replicó el señor Dashwood- que cada año se escurra de esa forma parte del ingreso de uno. Los bienes con que uno cuenta, como tan justamente dice tu madre, no son de uno. Estar obligado a pagar regularmente una suma como ésa en fechas fijas, no es para nada deseable: lo priva a uno de su independencia."Het _is_ ook bijzonder onaangenaam," antwoordde de Heer Dashwood, "die soort van jaarlijksche inkomstenvermindering te moeten ondergaan. Zooals je moeder terecht zegt, op die manier is iemands fortuin zijn eigendom niet. Verplicht te zijn tot geregelde betaling van zoo'n som op elken betaaldag, is alles behalve prettig; 't beneemt iemand zijn gevoel van onafhankelijkheid.""Certo, è una cosa spiacevole", replicò Mr. Dashwood, "avere questo genere di stillicidio annuo delle proprie entrate. Il patrimonio, come giustamente dice tua madre, non è più completamente tuo. Essere vincolati al pagamento regolare di una certa somma, a ogni scadenza stabilita, non è per niente piacevole: ne va della propria indipendenza."
"Undoubtedly; and after all you have no thanks for it. They think themselves secure, you do no more than what is expected, and it raises no gratitude at all. If I were you, whatever I did should be done at my own discretion entirely. I would not bind myself to allow them any thing yearly. It may be very inconvenient some years to spare a hundred, or even fifty pounds from our own expenses."-Indudablemente; y, después de todo, nadie te lo agradece. Sienten que están asegurados, no haces más de lo que se espera de ti y ello no despierta ninguna gratitud. Si estuviera en tu lugar, para cualquier cosa que hiciera me guiaría por mi solo criterio. No me comprometería a darles nada todos los años. Algunos años puede ser muy inconveniente desprenderse de cien, o incluso de cincuenta libras, sacándolas de nuestros propios gastos."Zeer zeker; en per slot krijgt men er geen dank voor. Zij denken dat ze zeker zijn van hun geld; je doet niet meer dan ze verwachten, en dankbaar zijn ze in 't minst niet. Als ik in je plaats was, dan zou ik, wàt ik ook deed, geheel uit eigen vrijen wil doen; ik zou mij niet willen binden, door een jaarlijksche toelage. Er kunnen jaren komen, waarin 't ons heel slecht past om honderd, of zelfs vijftig pond te missen van wat we noodig hebben voor eigen uitgaven.""Senza dubbio; e alla fine non ne ricaverai nemmeno un grazie. Loro si sentono al sicuro, pensano che tu non faccia nulla di più di quanto sia dovuto, e la cosa non susciterà nessuna gratitudine. Se fossi in te, qualsiasi cosa facessi la farei a mia completa discrezione. Non mi accollerei la concessione di un beneficio annuo. In determinati anni potrebbe essere molto scomodo sottrarre cento, o persino cinquanta sterline dal nostro bilancio."
"I believe you are right, my love; it will be better that there should be no annuity in the case; whatever I may give them occasionally will be of far greater assistance than a yearly allowance, because they would only enlarge their style of living if they felt sure of a larger income, and would not be sixpence the richer for it at the end of the year. It will certainly be much the best way. A present of fifty pounds, now and then, will prevent their ever being distressed for money, and will, I think, be amply discharging my promise to my father."-Creo que tienes razón, mi amor; será mejor que no haya ninguna renta anual en este caso; lo que sea que les pueda dar ocasionalmente será de mucho mayor ayuda que una asignación anual, porque si se sintieran seguras de un ingreso mayor sólo elevarían su estilo de vida, y con ello no serían un penique más ricas al final del año. De todas maneras, será lo mejor. Un regalo de cincuenta libras de vez en cuando impedirá que se aflijan por asuntos de dinero, y pienso que saldará ampliamente la promesa hecha a mi padre."Mij dunkt, dat je gelijk hebt, beste; 't zal beter zijn, als er geen sprake is van een jaargeld in dit geval; wàt ik hun dan ook bij gelegenheid eens zal geven, zal hen veel meer helpen dan een jaarlijksche toelage; want ze zouden alleen maar op veel grooter voet gaan leven, als ze zeker waren van een grooter inkomen, en zoodoende zouden ze aan 't eind van 't jaar geen cent rijker zijn erdoor. Dat zal stellig de beste manier zijn. Met een cadeautje van vijftig pond zoo af en toe zullen ze nooit om geld verlegen zijn, en ik geloof dat ik op die wijze ten volle de belofte aan mijn vader nakom.""Credo che tu abbia ragione, amore mio; a questo punto sarà meglio accantonare il vitalizio; quello che sarò in grado di dare ogni tanto sarà di gran lunga più utile per il loro benessere di un sussidio annuale, perché sentirsi certe di entrate più considerevoli le porterebbe solo a rendere più dispendioso il loro stile di vita, e alla fine dell'anno non le renderebbe più ricche nemmeno di un penny. Questa è certamente la strada migliore. Un regalo di cinquanta sterline, di tanto in tanto, impedirà che si trovino nel bisogno a causa del denaro, e, ritengo, sarà ampiamente adeguato alla promessa fatta a mio padre."
"To be sure it will. Indeed, to say the truth, I am convinced within myself that your father had no idea of your giving them any money at all. The assistance he thought of, I dare say, was only such as might be reasonably expected of you; for instance, such as looking out for a comfortable small house for them, helping them to move their things, and sending them presents of fish and game, and so forth, whenever they are in season. I'll lay my life that he meant nothing farther; indeed, it would be very strange and unreasonable if he did. Do but consider, my dear Mr. Dashwood, how excessively comfortable your mother-in-law and her daughters may live on the interest of seven thousand pounds, besides the thousand pounds belonging to each of the girls, which brings them in fifty pounds a year a-piece, and, of course, they will pay their mother for their board out of it. Altogether, they will have five hundred a-year amongst them, and what on earth can four women want for more than that?--They will live so cheap! Their housekeeping will be nothing at all. They will have no carriage, no horses, and hardly any servants; they will keep no company, and can have no expenses of any kind! Only conceive how comfortable they will be! Five hundred a year! I am sure I cannot imagine how they will spend half of it; and as to your giving them more, it is quite absurd to think of it. They will be much more able to give YOU something."-Por supuesto que lo hará. A decir verdad, estoy íntimamente convencida de que la idea de tu padre no era en absoluto que les dieras dinero. Me atrevo a decir que la ayuda en que pensaba era lo que razonablemente podría esperarse de ti; por ejemplo, cosas como buscar una casa pequeña y cómoda para ellas, ayudarlas a trasladar sus enseres, enviarles algún presente de pesca y caza, o algo así, siempre que sea la temporada. Apostaría mi vida a que no estaba pensando en más que eso; en verdad, sería bastante raro e improcedente si hubiera pretendido otra cosa. Si no, piensa, mi querido señor Dashwood, cuán holgadas pueden vivir tu madre y sus hijas con los intereses de siete mil libras, además de las mil libras de cada una de las niñas, que les aportan cincuenta libras anuales por persona; y, por supuesto, de allí le pagarán a su madre por su alojamiento. Entre todas juntarán quinientas libras anuales, y ¿se te ocurre para qué van a querer más cuatro mujeres? ¡Les saldrá tan barato vivir! El mantenimiento de la casa será una nada. No tendrán carruajes ni caballos, y casi ningún sirviente; no recibirán visitas, ¡y qué gastos van a tener! ¡Tan sólo piensa en lo bien que van a estar! ¡Quinientas anuales! No puedo ni imaginar cómo gastarán siquiera la mitad; y en cuanto a que les des más, es harto absurdo pensarlo. Estarán en mucho mejores condiciones de darte a ti algo."Ja, zeker doe je dat. Eigenlijk, om je de waarheid te zeggen, ben ik inwendig overtuigd, dat je vader in 't geheel niet bedoeld heeft, dat je hun geld zoudt geven. Ik geloof stellig, die hulp, die hij op het oog had, was niet anders, dan wat men natuurlijk van je zou mogen verwachten; zooals bijvoorbeeld naar een geschikt huisje voor hen uit te zien, hen te helpen bij 't verhuizen, en hun nu en dan eens wat visch of wild te zenden, al naar 't seizoen. Ik durf wel wedden dat hij niets meer dan dat bedoelde; en 't zou dan toch ook al héél vreemd en onredelijk zijn geweest als dat wèl zoo was. Want bedenk toch eens, man, hoe ruim en royaal je stiefmoeder en haar dochters kunnen leven van de rente van zevenduizend pond, behalve die duizend pond, die de meisjes ieder bezitten, en die hun elk vijftig pond in 't jaar opbrengen, waarvan ze natuurlijk hun moeder voor kost en inwoning zullen betalen. Alles met elkaar gerekend zullen ze samen vijfhonderd pond hebben in 't jaar, en wat ter wereld kunnen vier vrouwen meer begeeren? Ze zullen zoo goedkoop leven! Hun huishouden zal letterlijk niets kosten. Ze zullen geen rijtuig houden, geen paarden, en bijna geen dienstboden; ze zullen geen menschen zien, en dus in 't geheel geen onkosten hebben! Denk eens, hoe ruim ze zich zullen kunnen bewegen! Vijfhonderd pond in 't jaar! Bepaald, ik kan mij niet voorstellen hoe ze ook maar de helft ervan zullen uitgeven, en dat ze van jou nog meer zouden krijgen, is te gek om aan te denken. Ze zullen vrij wat eerder in staat zijn om iets te geven aan _jou_.""Certo che lo sarà. Anzi, a dire la verità, in cuor mio sono convinta che tuo padre non avesse affatto in mente elargizioni in denaro. L'aiuto a cui pensava, oserei dire, era solo quello che ci si potesse ragionevolmente aspettare da te; per esempio, qualcosa come cercare per loro una casa piccola e comoda, aiutarle a fare il trasloco, e mandargli in regalo del pesce o della cacciagione, a seconda delle stagioni. Ci scommetterei la vita sul fatto che non intendesse nulla di più; anzi, sarebbe molto strano e irragionevole se non fosse così. Considera solo, mio caro Mr. Dashwood, a come vivranno in tutta comodità la tua matrigna e le sue figlie con l'interesse di settemila sterline, oltre alle mille sterline che appartengono a ciascuna delle ragazze, che fruttano cinquanta sterline l'anno a testa, e, naturalmente, potranno servire a pagare alla madre il loro mantenimento. Tutto sommato, potranno contare su un totale di cinquecento sterline l'anno, e che cosa potrebbero desiderare di più su questa terra quattro donne? Vivranno senza dover spendere troppo! La gestione della casa non costerà praticamente nulla. Non avranno né carrozza, né cavalli, e a malapena qualche persona di servizio; non daranno ricevimenti, e non avranno spese di nessun genere! Pensa solo a come staranno bene! Cinquecento sterline l'anno! Non riesco proprio a immaginare come potrebbero spenderne la metà; e quanto a dovergliene dare di più da parte tua, è completamente assurdo solo a pensarlo. Saranno più in grado loro di dare qualcosa a te."
"Upon my word," said Mr. Dashwood, "I believe you are perfectly right. My father certainly could mean nothing more by his request to me than what you say. I clearly understand it now, and I will strictly fulfil my engagement by such acts of assistance and kindness to them as you have described. When my mother removes into another house my services shall be readily given to accommodate her as far as I can. Some little present of furniture too may be acceptable then."-A fe mía -dijo el señor Dashwood-, creo que tienes toda la razón. De todas maneras, con su petición mi padre no puede haber querido decir sino lo que tú señalas. Me parece muy claro ahora, y cumpliré estrictamente mi compromiso con algunas ayudas y gentilezas como las que has descrito. Cuando mi madre se traslade a otra casa, me pondré a su servicio en todo lo que me sea posible para acomodarla. Quizá en ese momento también sea adecuado hacerle un pequeño obsequio, como algún mueble."Ja, 't is waar," zei de Heer Dashwood; "je hebt groot gelijk. Vader kan niets meer hebben bedoeld met zijn verzoek aan mij, dan wat je zegt. Ik begrijp dat nu volkomen, en ik zal mijn belofte getrouw vervullen door bewijzen van vriendelijkheid en hulp in den geest zooals jij dat aangaf. Als moeder een ander huis gaat betrekken, dan zal ik met genoegen mijn diensten aanbieden, om haar te helpen zooveel in mijn vermogen is. Een of andere kleine attentie, een nieuw meubelstuk of zoo, zal dan ook wel te pas komen.""Parola mia", disse Mr. Dashwood, "credo che tu abbia perfettamente ragione. Mio padre non poteva certo intendere nulla di più con la sua richiesta di quanto dici tu. Adesso lo vedo con chiarezza, e sarò rigorosamente fedele al mio impegno con quell'aiuto e quei gesti di cortesia che hai descritto. Quando mia madre si trasferirà in un'altra casa sarò pronto a offrirle i miei servigi per quanto mi sarà possibile. In quel momento sarebbe anche opportuno farle qualche piccolo regalo di mobilia."
"Certainly," returned Mrs. John Dashwood. "But, however, ONE thing must be considered. When your father and mother moved to Norland, though the furniture of Stanhill was sold, all the china, plate, and linen was saved, and is now left to your mother. Her house will therefore be almost completely fitted up as soon as she takes it."-Por supuesto -replicó la señora Dashwood-. Pero, no obstante, hay una cosa que debe tenerse en cuenta. Cuando tu padre y madre se trasladaron a Norland, aunque vendieron el mobiliario de Stanhill, guardaron toda la vajilla, cubiertos y mantelería, que ahora han quedado para tu madre. Y así, apenas se cambien tendrán su casa casi completamente equipada."O jawel," zei Mevrouw John Dashwood. "Mààr, één ding mag je daarbij wèl in aanmerking nemen. Toen je vader en moeder naar Norland verhuisden, werden wel de meubels van Stanhill verkocht; maar al het porselein, zilver en linnen werden meegenomen, en zijn nu nagelaten aan je moeder. Daardoor zal haar huis bijna geheel en al ingericht zijn, zoodra ze 't gaat bewonen.""Certo", rispose Mrs. John Dashwood. "Ma, comunque, una cosa dev'essere tenuta presente. Quando tuo padre e tua madre si sono trasferiti a Norland, benché la mobilia di Stanhill fosse stata venduta, fu conservata tutta la porcellana, l'argenteria, e la biancheria, che ora sono rimaste a tua madre. La sua casa quindi sarà quasi completamente equipaggiata fin da quando ci si sistemerà."
"That is a material consideration undoubtedly. A valuable legacy indeed! And yet some of the plate would have been a very pleasant addition to our own stock here."-Indudablemente, ésa es una reflexión de la mayor importancia. ¡Un legado valioso, claro que sí! Y parte de la platería habría sido aquí una muy grata adición a la nuestra."Dat legt gewicht in de schaal, zeer zeker. Een waardevol bezit!--Een gedeelte van dat zilver zou buitengewoon goed te pas zijn gekomen ter aanvulling van onzen eigen voorraad.""Questa è senza dubbio una riflessione sensata. Un lascito davvero di valore! E pensare che un po' di argenteria sarebbe stata una comoda aggiunta a quella che abbiamo qui."
"Yes; and the set of breakfast china is twice as handsome as what belongs to this house. A great deal too handsome, in my opinion, for any place THEY can ever afford to live in. But, however, so it is. Your father thought only of THEM. And I must say this: that you owe no particular gratitude to him, nor attention to his wishes; for we very well know that if he could, he would have left almost everything in the world to THEM."-Sí; y la vajilla para el desayuno es doblemente hermosa que la de esta casa. Demasiado hermosa, a mi juicio, para los lugares en que ellas pueden permitirse vivir. Pero, de cualquier modo, así es la cosa. Tu padre sólo pensó en ellas. Y debo decir esto: no le debes a él ninguna gratitud en especial, ni estás obligado con sus deseos, porque bien sabemos que, si hubiera podido, les habría dejado casi todo lo que poseía en el mundo a ellas."Ja, en 't ontbijtservies is oneindig mooier dan 't geen hier in huis behoort. Veel te mooi, naar _mijn_ idee, voor welk huis ook, waarin _zij_ ooit kunnen wonen. Maar dat is nu eenmaal niet anders. Je vader dacht alleen aan _hen_. En dàt moet ik zeggen: je behoeft hem niet zoo bijzonder dankbaar te zijn, of zijn wenschen zoo stipt na te komen; want we weten best, dat hij, als hij maar kòn, bijna alles aan _hen_ zou hebben nagelaten.""Sì, e il servizio da colazione di porcellana è due volte più bello di quello che c'è in questa casa. Un po' troppo bello, a mio parere, per qualsiasi posto in cui loro possano permettersi di abitare. Ma, tuttavia, così dev'essere. Tuo padre pensava solo a loro. E io ho proprio bisogno di dirlo, che non gli devi nessuna particolare gratitudine, né attenzione ai suoi desideri, perché sappiamo fin troppo bene che se avesse potuto, avrebbe lasciato quasi tutto a loro."
This argument was irresistible. It gave to his intentions whatever of decision was wanting before; and he finally resolved, that it would be absolutely unnecessary, if not highly indecorous, to do more for the widow and children of his father, than such kind of neighbourly acts as his own wife pointed out.Este argumento fue irresistible. En él encontró John Dashwood toda la fuerza que antes le había faltado para llevar a cabo sus propósitos; y, por último, resolvió que sería por completo innecesario, si no totalmente inadecuado, hacer más por la viuda y las hijas de su padre que esos gestos de buena vecindad que su propia esposa le había indicado.Dàt argument was onweerlegbaar. Het verleende zijn plannen de vastheid, die er te voren aan ontbrak, en ten slotte besloot hij, dat het volkomen onnoodig, zoo niet bepaald ongepast zou zijn, meer te doen voor de weduwe en kinderen van zijn vader, dan hun als goeden buren de soort van attenties te bewijzen, waarop zijn eigen vrouw hem gewezen had.Questo argomento risultò irresistibile. Gli diede le certezze che prima gli mancavano; e, alla fine, decise che sarebbe stato assolutamente superfluo, per non dire indecoroso, fare di più, per la vedova e le figlie del padre, di quei gesti di amichevole cortesia indicati dalla moglie.
CHAPTER 3CAPITULO IIIHOOFDSTUK IIICapitolo 3
Mrs. Dashwood remained at Norland several months; not from any disinclination to move when the sight of every well known spot ceased to raise the violent emotion which it produced for a while; for when her spirits began to revive, and her mind became capable of some other exertion than that of heightening its affliction by melancholy remembrances, she was impatient to be gone, and indefatigable in her inquiries for a suitable dwelling in the neighbourhood of Norland; for to remove far from that beloved spot was impossible. But she could hear of no situation that at once answered her notions of comfort and ease, and suited the prudence of her eldest daughter, whose steadier judgment rejected several houses as too large for their income, which her mother would have approved.La señora Dashwood permaneció en Norland durante varios meses, y ello no porque no deseara salir de allí una vez que los lugares que tan bien conocía dejaron de despertarle la violenta emoción que durante un tiempo le habían producido; pues cuando su ánimo comenzó a revivir y su mente pudo dedicarse a algo más que agudizar su dolor mediante recuerdos tristes, se llenó de impaciencia por partir e infatigablemente se dedicó a averiguar por alguna residencia adecuada en las vecindades de Norlarid, ya que le era imposible irse lejos de ese tan amado lugar. Pero no le llegaba noticia alguna de lugares que a la vez satisficieran sus nociones de comodidad y bienestar y se adecuaran a la prudencia de su hija mayor, que con más sensato juicio rechazó varias casas que su madre habría aprobado, considerándolas demasiado grandes para sus ingresos.Mevrouw Dashwood bleef verscheiden maanden te Norland; niet omdat zij ongeneigd was te vertrekken, nadat het gezicht van elke welbekende plek niet langer de heftige gemoedsbeweging veroorzaakte, die het een tijdlang had opgewekt; want toen haar veerkracht terugkeerde, en haar geest weer in staat was tot eenige andere krachtinspanning dan die van hare droefheid te verlevendigen door weemoedige herinneringen, verlangde zij sterk naar het vertrek, en was onvermoeid in haar pogingen een geschikte woning te vinden in de buurt van Norland; want zich ver van die geliefde plek te verwijderen scheen haar onmogelijk. Maar zij kon geen verblijfplaats ontdekken die voldeed aan haar eischen op 't punt van behagen en gemak, en die tevens de goedkeuring wegdroeg van haar voorzichtige oudste dochter, wier gezonder oordeel verschillende huizen, waarmee haar moeder zeer was ingenomen, als te groot voor hun inkomen, verwierp.Mrs. Dashwood rimase a Norland per diversi mesi; non per la riluttanza a trasferirsi, ora che la vista di tutti quei luoghi ben conosciuti aveva cessato di suscitare la violenta emozione prodotta per un po'; anzi, da quando il suo spirito aveva cominciato a riprendersi, e la mente era ridiventata capace di qualche altra cosa oltre ad accentuare la pena con ricordi malinconici, era impaziente di andarsene, e infaticabile nella ricerca di una residenza adatta nelle vicinanze di Norland, poiché riteneva impossibile allontanarsi troppo da quel luogo così amato. Ma non riusciva a trovare nessuna sistemazione che rispondesse alle sue idee di benessere e comodità, e allo stesso tempo fosse soddisfacente per la prudenza della figlia maggiore, il cui fermo giudizio aveva respinto, perché troppo grandi per le loro entrate, diverse case che la madre avrebbe approvato.
Mrs. Dashwood had been informed by her husband of the solemn promise on the part of his son in their favour, which gave comfort to his last earthly reflections. She doubted the sincerity of this assurance no more than he had doubted it himself, and she thought of it for her daughters' sake with satisfaction, though as for herself she was persuaded that a much smaller provision than 7000L would support her in affluence. For their brother's sake, too, for the sake of his own heart, she rejoiced; and she reproached herself for being unjust to his merit before, in believing him incapable of generosity. His attentive behaviour to herself and his sisters convinced her that their welfare was dear to him, and, for a long time, she firmly relied on the liberality of his intentions. The contempt which she had, very early in their acquaintance, felt for her daughter-in-law, was very much increased by the farther knowledge of her character, which half a year's residence in her family afforded; and perhaps in spite of every consideration of politeness or maternal affection on the side of the former, the two ladies might have found it impossible to have lived together so long, had not a particular circumstance occurred to give still greater eligibility, according to the opinions of Mrs. Dashwood, to her daughters' continuance at Norland.La señora Dashwood había sido informada por su esposo respecto de la solemne promesa hecha por su hijo en favor de ella y sus hijas, la cual había llenado de consuelo sus últimos pensamientos en la tierra. Ella no dudaba de la sinceridad de este compromiso más de lo que el difunto había dudado, y sentía al respecto gran satisfacción, sobre todo pensando en el bienestar de sus hijas; por su parte, sin embargo, estaba convencida de que mucho menos de siete mil libras como capital le permitirían vivir en la abundancia. También se regocijaba por el hermano de sus hijas, por la bondad de ese hermano, y se reprochaba no haber hecho justicia a- sus méritos antes, al creerlo incapaz de generosidad. Su atento comportamiento hacia ella y sus hermanas la convencieron de que su bienestar era caro a sus ojos y, durante largo tiempo, confió firmemente en la generosidad de sus intenciones. El desdén que, muy al comienzo de su relación, había sentido por su nuera, aumentó considerablemente al conocer mejor su carácter tras ese medio año de vivir con ella y su familia; y, quizá, a pesar de todas las muestras de cortesía y afecto maternal que ella le había demostrado, las dos damas habrían encontrado imposible vivir juntas durante tanto tiempo, de no haber ocurrido una circunstancia particular que hizo más aceptable, en opinión de la señora Dashwood, la permanencia de sus hijas en Norland.Mevrouw Dashwood had door haar man de plechtige belofte vernomen, hem door zijn zoon te haren behoeve gedaan, en welke zijn laatsten gedachten hier op aarde troost had geschonken. Zij twijfelde evenmin aan de oprechtheid van die verzekering, als haar man zelf had gedaan, en ter wille van hare dochters schonk de gedachte eraan haar voldoening; hoewel zij, wat haarzelve betrof, overtuigd was, dat een veel geringere som dan zevenduizend pond voldoende zou zijn om haar een ruim bestaan te verschaffen. Ook terwille van hun broeder, terwille van zijn eigen hart verheugde zij zich; en zij verweet zichzelve, dat zij vroeger zijn verdienste geen recht had laten weervaren, toen zij hem niet in staat achtte tot edelmoedigheid. Zijn voorkomend gedrag jegens haar en zijne zusters overtuigde haar, dat hun welzijn hem ter harte ging, en langen tijd vertrouwde zij vast op zijn vrijgevige bedoelingen. De minachting, die zij reeds aan 't begin hunner kennismaking gevoeld had voor haar schoondochter, werd zeer versterkt door de diepere kennis van haar karakter, die een verblijf van een half jaar in haar gezin haar deed verwerven, en misschien zouden, ondanks alle bedenkingen, ingegeven door beleefdheid en moederlijke genegenheid van de zijde der oudere dame, die twee het onmogelijk hebben bevonden het zoolang met elkander uit te houden, wanneer niet eene bijzondere omstandigheid in de oogen van Mevrouw Dashwood, het steeds meer verkieselijk had doen schijnen, dat haar dochter vooreerst te Norland zou blijven.Mrs. Dashwood era stata messa al corrente dal marito della solenne promessa, che aveva consolato i suoi ultimi pensieri terreni, fatta dal figlio in loro favore. Lei non dubitava della sincerità di queste assicurazioni così come non ne aveva dubitato il marito, e ci pensava con soddisfazione per amore verso le figlie, poiché per quanto la riguardava era convinta che anche molto meno di settemila sterline le sarebbero comodamente bastate. Ne gioiva anche per il loro fratello, per il bene del suo animo, e si rimproverava per essere stata ingiusta in precedenza verso di lui, credendolo incapace di generosità. Il suo comportamento premuroso verso di lei e le sue figlie l'aveva persuasa che il loro benessere gli stesse a cuore, e, per molto tempo, credette fermamente alla liberalità delle sue intenzioni. Il disprezzo che provava per la nuora, sin da quando si erano conosciute, si era molto accentuato attraverso una maggiore conoscenza del suo carattere, consentita dai sei mesi di convivenza in famiglia; e forse, nonostante il rispetto per la buona educazione e, da parte sua, per l'affetto materno, le due signore avrebbero ritenuto impossibile convivere così a lungo, se non fosse capitata una particolare circostanza a rendere ancora più desiderabile, secondo l'opinione di Mrs. Dashwood, la permanenza a Norland delle sue figlie.
This circumstance was a growing attachment between her eldest girl and the brother of Mrs. John Dashwood, a gentleman-like and pleasing young man, who was introduced to their acquaintance soon after his sister's establishment at Norland, and who had since spent the greatest part of his time there.Esta circunstancia fue un creciente afecto entre su hija mayor y el hermano de la señora de John Dashwood, un joven caballeroso y agradable que les fue presentado poco después de la llegada de su hermana a Norland y que desde entonces había pasado gran parte del tiempo allí.Die omstandigheid was een toenemende wederzijdsche genegenheid tusschen haar oudste meisje en den broeder van Mevrouw John Dashwood, een beschaafden en beminnelijken jongen man, dien zij hadden leeren kennen kort na zijn zuster's komst te Norland, en die sedert dien tijd veel bij hen aan huis kwam.La circostanza era un crescente attaccamento tra la sua figlia maggiore e il fratello di Mrs. John Dashwood, un giovanotto distinto e simpatico, che avevano avuto modo di conoscere subito dopo l'insediamento a Norland della sorella, e che da allora aveva passato là gran parte del suo tempo.
Some mothers might have encouraged the intimacy from motives of interest, for Edward Ferrars was the eldest son of a man who had died very rich; and some might have repressed it from motives of prudence, for, except a trifling sum, the whole of his fortune depended on the will of his mother. But Mrs. Dashwood was alike uninfluenced by either consideration. It was enough for her that he appeared to be amiable, that he loved her daughter, and that Elinor returned the partiality. It was contrary to every doctrine of hers that difference of fortune should keep any couple asunder who were attracted by resemblance of disposition; and that Elinor's merit should not be acknowledged by every one who knew her, was to her comprehension impossible.Algunas madres podrían haber alentado esa intimidad guiadas por el interés, dado que Edward Ferrars era el hijo mayor de un hombre que había muerto muy rico; y otras la habrían reprimido por motivos de prudencia, ya que, excepto por una suma baladí, la totalidad de su fortuna dependía de la voluntad de su madre. Pero ninguna de esas consideraciones pesó en la señora Dashwood. Le bastaba que él pareciera afable, que amara a su hija y que esa simpatía fuera recíproca. Era contrario a todas sus creencias el que la diferencia de fortuna debiera mantener separada a una pareja atraída por la semejanza de sus naturalezas; y que los méritos de Elinor no fueran reconocidos por quienes la conocían, le parecía inconcebible.Sommige moeders zouden dien vertrouwelijken omgang hebben aangemoedigd uit eigenbelang; want Edward Ferrars was de oudste zoon van een man, die schatrijk was gestorven; en andere zouden dien hebben tegengegaan uit voorzichtigheid; want op een geringe som na, hing zijn geheele fortuin af van het testament zijner moeder. Doch Mevrouw Dashwood liet zich door geen dier beide opvattingen beïnvloeden. Voor haar was het genoeg, dat hij een aangenamen indruk maakte, dat hij hare dochter liefhad, en dat Elinor die voorkeur beantwoordde. Het zou in strijd zijn geweest met al haar beginselen, dat verschil in fortuin eenig paar gescheiden zou kunnen houden, dat door gelijkgestemdheid zich tot elkaar voelde aangetrokken; en dat Elinor's verdienste niet zou worden gewaardeerd door ieder die haar kende, dat ging boven haar begrip.Alcune madri avrebbero incoraggiato quell'intimità per motivi d'interesse, poiché Edward Ferrars era il primogenito di un uomo che era morto molto ricco; e altre l'avrebbero repressa per motivi di prudenza, poiché, salvo per una somma irrilevante, tutte le sue fortune dipendevano dal volere della madre. Ma Mrs. Dashwood non era influenzata da nessuna di queste due considerazioni. Per lei bastava la sua aria garbata, il fatto che amasse la figlia, e che Elinor ricambiasse questa predilezione. Era contro ogni suo principio che la differenza di condizioni finanziarie potesse tenere separata una coppia che era attratta dall'affinità dei sentimenti; e che i meriti di Elinor non fossero riconosciuti da tutti coloro che la conoscevano, era qualcosa di inconcepibile per lei.
Edward Ferrars was not recommended to their good opinion by any peculiar graces of person or address. He was not handsome, and his manners required intimacy to make them pleasing. He was too diffident to do justice to himself; but when his natural shyness was overcome, his behaviour gave every indication of an open, affectionate heart. His understanding was good, and his education had given it solid improvement. But he was neither fitted by abilities nor disposition to answer the wishes of his mother and sister, who longed to see him distinguished--as--they hardly knew what. They wanted him to make a fine figure in the world in some manner or other. His mother wished to interest him in political concerns, to get him into parliament, or to see him connected with some of the great men of the day. Mrs. John Dashwood wished it likewise; but in the mean while, till one of these superior blessings could be attained, it would have quieted her ambition to see him driving a barouche. But Edward had no turn for great men or barouches. All his wishes centered in domestic comfort and the quiet of private life. Fortunately he had a younger brother who was more promising.No fueron dones especiales en su apariencia o trato los que hicieron merecedor a Edward Ferrars de la buena opinión de la señora Dashwood y sus hijas. No era bien parecido y sólo en la intimidad llegaba a mostrar cuán agradable podía ser su trato. Era demasiado inseguro para hacerse justicia a sí mismo; pero cuando vencía su natural timidez, su comportamiento revelaba un corazón franco y afectuoso. Era de buen entendimiento y la educación le había dado una mayor solidez en ese aspecto. Pero ni sus habilidades ni su inclinación lo dotaban para satisfacer los deseos de su madre y hermana, que anhelaban verlo distinguido como... apenas sabían como qué. Querían que de una manera u otra ocupara un lugar importante en el mundo. Su madre deseaba interesarlo en política, hacerlo llegar al parlamento o verlo conectado con alguno de los grandes hombres del momento. La señora de John Dashwood deseaba lo mismo; entre tanto, hasta poder alcanzar alguna de esas bendiciones superiores, habría satisfecho la ambición de ambas verlo conducir un birlocho. Pero Edward no tenía inclinación alguna ni hacia los grandes hombres ni hacia los birlochos. Todos sus deseos se centraban en la comodidad doméstica y en la tranquilidad de la vida privada. Por fortuna, tenía un hermano menor que era más prometedor.Edward Ferrars bezat overigens, om zich hunne goede meening te verwerven, geen bijzondere gaven, wat zijn persoon of optreden betrof. Bijzonder knap van uiterlijk was hij niet, en zijn manieren werden eerst aangenaam als hij zich op zijn gemak gevoelde. Hij was te verlegen om goed tot zijn recht te komen; maar als hij zijn aangeboren bedeesdheid had overwonnen, leverde zijn gedrag in elk opzicht de bewijzen van een openhartige en warme natuur. Zijn verstand was goed, en zijne opvoeding had het degelijk geoefend. Doch noch door zijn aanleg, noch door zijne neigingen was hij geschikt, de wenschen te vervullen van zijne moeder en zuster, die verlangden hem te zien uitblinken--als--zij wisten zelven eigenlijk niet wat. Zij wilden dat hij een goed figuur zou slaan in de wereld op de eene of andere manier. Zijn moeder begeerde dat hij belang zou stellen in politiek, dat hij lid van het parlement zou worden, of in aanraking zou komen met sommigen der groote mannen van zijn tijd. Dat wenschte Mevrouw John Dashwood eveneens; doch voorloopig, tot een van die hoogere zegeningen hem zou kunnen ten deel vallen, zou háár eerzucht tevreden gesteld zijn, als zij hem in een eigen barouchette had kunnen zien rijden. Maar Edward's neigingen gingen niet uit naar groote mannen of barouchettes. Al zijn wenschen hadden tot hun middenpunt huiselijke gezelligheid en de rust van het gezinsleven. Gelukkig had hij een jongeren broeder, van wien meer te verwachten viel.Edward Ferrars non era assurto alla loro stima per particolari doti nell'aspetto o nel comportamento. Non era bello, e i suoi modi avevano bisogno di una conoscenza intima per risultare piacevoli. Era troppo insicuro per rendere giustizia a se stesso; ma quando riusciva a superare una connaturata timidezza, il suo comportamento rivelava pienamente un cuore aperto e affettuoso. La sua intelligenza, già buona di per sé, era stata saldamente valorizzata dall'Istruzione. Ma non era dotato né di talenti né di aspirazioni che potessero rispondere ai desideri della madre e della sorella, che desideravano ardentemente vederlo distinguersi... come, non lo sapevano nemmeno loro. In una maniera o nell'altra volevano che facesse bella figura nel mondo. La madre desiderava che si interessasse di politica, per entrare in parlamento, o per vederlo legato a qualcuno dei grandi personaggi del momento. Mrs. John Dashwood desiderava le stesse cose; ma nello stesso tempo, in attesa che fosse raggiunto uno di questi portentosi traguardi, avrebbe messo da parte le sue ambizioni per vederlo almeno alla guida di un lussuoso calesse. Ma Edward non era portato né per i grandi personaggi né per i calessi lussuosi. Tutti i suoi desideri erano incentrati sulle comodità domestiche e la tranquillità della vita privata. Fortunatamente aveva un fratello minore che era più promettente.
Edward had been staying several weeks in the house before he engaged much of Mrs. Dashwood's attention; for she was, at that time, in such affliction as rendered her careless of surrounding objects. She saw only that he was quiet and unobtrusive, and she liked him for it. He did not disturb the wretchedness of her mind by ill-timed conversation. She was first called to observe and approve him farther, by a reflection which Elinor chanced one day to make on the difference between him and his sister. It was a contrast which recommended him most forcibly to her mother. "It is enough," said she; "to say that he is unlike Fanny is enough. It implies everything amiable. I love him already." "I think you will like him," said Elinor, "when you know more of him." "Like him!" replied her mother with a smile. "I feel no sentiment of approbation inferior to love." "You may esteem him." "I have never yet known what it was to separate esteem and love."Edward llevaba varias semanas en la casa antes de que la señora Dashwood se fijara en él, ya que en esa época el estado de aflicción en que se encontraba la hacía por completo indiferente a todo lo que la rodeaba. Unicamente vio que era callado y discreto, y le agradó por ello. No perturbaba con conversaciones inoportunas la desdicha que llenaba todos sus pensamientos. Lo que primero la llevó a observarlo con mayor detención y a que le gustara aún más, fue una reflexión que dio en hacer Elinor un día respecto de cuán diferente era de su hermana. La alusión a ese contraste lo situó muy decididamente en el favor de la madre. -Con eso basta -dijo-, basta con decir que no es como Fanny. Implica que en él se puede encontrar todo lo que hay de amable. Ya lo amo. -Creo que llegará a gustarle -dijo Elinor- cuando lo conozca más. -¡Gustarme! -replicó la madre, con una sonrisa-. No puedo abrigar ningún sentimiento de aprobación inferior al amor. -Podría estimarlo. -No he llegado a saber aún lo que es separar la estimación del amor.Edward was reeds meerdere weken bij hen gelogeerd geweest, eer Mevrouw Dashwood eigenlijk goed op hem lette; want zij was in die dagen zóó bedroefd, dat zij voor hare omgeving in 't geheel geen oog had. Zij zag alleen, dat hij rustig was en zich achteraf hield, en dat beviel haar in hem. Hij verstoorde haar diepe verslagenheid van geest niet door te onpas gesprekken te beginnen. Zij kreeg voor 't eerst aanleiding om op hem te letten en nog gunstiger over hem te gaan denken door eene opmerking, die Elinor op zekeren dag toevallig maakte over het verschil tusschen hem en zijn zuster. Die tegenstelling was voor haar moeder de allerwelsprekendste aanbeveling. "O, dat is genoeg," zei ze; "wanneer je Zegt, dat hij niet op Fanny lijkt, dan is dat al genoeg voor mij. Dat sluit alles in wat beminnelijk is. Nu houd ik al veel van hem." "Ik denk wel dat u hem graag zult mogen lijden," zei Elinor, "als u hem beter leert kennen." "Mogen lijden!" antwoordde haar moeder, met een glimlach. "Ik voor mij kan geen gevoel van waardeering koesteren dat beneden warme genegenheid blijft." "U zoudt achting voor hem kunnen voelen." "Ik heb nooit geweten wat het was, achting en liefde van elkander te scheiden."Edward era rimasto diverse settimane con loro prima di attirare l'attenzione di Mrs. Dashwood, poiché, in quel periodo, il suo dolore era tale da renderla indifferente a ciò che la circondava. Si accorgeva soltanto del fatto che era tranquillo e discreto, e le piaceva per questo. Non disturbava l'infelicità del suo animo con conversazioni inopportune. Fu indotta per la prima volta a osservarlo con attenzione e a farsene un'opinione ancora migliore, da una casuale riflessione di Elinor sulla diversità che c'era tra lui e la sorella. Era un confronto che lo raccomandava fortemente alla madre. "Basta questo", disse, "basta affermare che non somiglia a Fanny. Implica tutto ciò che è amabile. Gli voglio già bene." "Credo che ti piacerà", disse Elinor, "quando lo conoscerai meglio." "Piacermi!" rispose la madre con un sorriso. "Io non provo sentimenti di approvazione inferiori all'affetto." "Potresti stimarlo." "Non ho mai capito che cosa separi la stima dall'affetto."
Mrs. Dashwood now took pains to get acquainted with him. Her manners were attaching, and soon banished his reserve. She speedily comprehended all his merits; the persuasion of his regard for Elinor perhaps assisted her penetration; but she really felt assured of his worth: and even that quietness of manner, which militated against all her established ideas of what a young man's address ought to be, was no longer uninteresting when she knew his heart to be warm and his temper affectionate.La señora Dashwood se afanó ahora en conocerlo más. Con sus modales afectuosos, rápidamente venció la reserva del joven. Muy pronto advirtió cuán grandes eran sus méritos; el estar persuadida de su interés por Elinor quizá la hizo más perspicaz, pero realmente se sentía segura de su valer. E incluso las sosegadas maneras de Edward, que atentaban contra las más arraigadas ideas de la señora Dashwood respecto de lo que debiera ser el trato de un joven, dejaron de parecerle insípidas cuando advirtió que era de corazón cálido y temperamento afectuoso.Mevrouw Dashwood gaf zich nu moeite, hem nader te leeren kennen. Zij bezat innemende manieren, en zette hem spoedig op zijn gemak. Vlug genoeg zag zij zijn verdiensten in; haar overtuiging dat hij Elinor genegen was, verhoogde misschien haar doorzicht; maar zij was van zijn innerlijke waarde ten stelligste overtuigd, en zelfs dat bedaarde in zijn houding, dat indruischte tegen al haar overgeleverde begrippen omtrent de wijze waarop een jonge man zich behoorde voor te doen, bleef niet meer zoo oninteressant, nu zij wist dat hij een warm hart had en een liefhebbenden aard.Mrs. Dashwood a quel punto si dedicò a conoscerlo meglio. I suoi modi erano cordiali e presto scacciarono le sue riserve. Comprese rapidamente i suoi meriti; la certezza del suo interesse per Elinor forse aiutò la sua analisi, ma si sentì davvero certa dei suoi meriti, e persino quella pacatezza di modi, che si opponeva a tutte le sue idee radicate su come dovesse essere il comportamento più appropriato per un giovanotto, non fu più considerata noiosa quando si rese conto del suo cuore d'oro e del suo carattere affettuoso.
No sooner did she perceive any symptom of love in his behaviour to Elinor, than she considered their serious attachment as certain, and looked forward to their marriage as rapidly approaching.Ante el primer signo de amor que percibió en su comportamiento hacia Elinor, dio por cierta la existencia de un vínculo serio entre ellos y se entregó a considerar su matrimonio como algo que pronto se haría realidad.Niet zoodra had zij de eerste aanduiding van verliefdheid bespeurd in zijn houding jegens Elinor, of zij beschouwde hun ernstige genegenheid als een uitgemaakte zaak, en zag hun huwelijk, als binnenkort aanstaande, met blijdschap tegemoet.Non appena percepì un qualche segno di affetto nel comportamento verso Elinor, considerò certo il suo attaccamento, e guardò con impazienza al loro matrimonio come a qualcosa di molto vicino.
"In a few months, my dear Marianne." said she, "Elinor will, in all probability be settled for life. We shall miss her; but SHE will be happy."-En unos pocos meses más, mi querida Marianne -le dijo-, con toda seguridad Elinor se habrá establecido para siempre. Para nosotros será una pérdida, pero ella será feliz."Over een paar maanden, Marianne," zei ze, "zal Elinor waarschijnlijk al haar eigen thuis hebben gevonden. Wij zullen haar missen; maar zij zal gelukkig zijn.""In pochi mesi, mia cara Marianne", disse, "Elinor sarà con ogni probabilità sistemata per sempre. Noi sentiremo la sua mancanza, ma lei sarà felice."
"Oh! Mama, how shall we do without her?" "My love, it will be scarcely a separation. We shall live within a few miles of each other, and shall meet every day of our lives. You will gain a brother, a real, affectionate brother. I have the highest opinion in the world of Edward's heart. But you look grave, Marianne; do you disapprove your sister's choice?"-¡Ay, mamá! ¿Qué haremos sin ella? -Mi amor, apenas será una separación. Viviremos a unas pocas millas de distancia y nos veremos todos los días de la vida. Tú ganarás un hermano, un hermano de verdad, cariñoso. Tengo la mejor opinión del mundo sobre los sentimientos de Edward... Pero te noto seria, Marianne; ¿desapruebas la elección de tu hermana?"O mama! hoe zullen we 't zonder haar stellen?" "Lieve kind, men kan het haast geen scheiding noemen. We zullen maar een paar mijlen van elkaar af wonen, en elkaar iederen dag ontmoeten. Je krijgt nu een broer,--een echten, hartelijken broer. Van Edward's goede hart heb ik de hoogste verwachtingen. Maar je kijkt ernstig, Marianne; heb je iets aan te merken op je zuster's keuze?""Oh! mamma, come faremo senza di lei?" "Tesoro mio, non sarà certo una separazione. Vivremo a poche miglia di distanza, e ci vedremo tutti i giorni. Voi guadagnerete un fratello, un fratello vero, e affettuoso. Ho la più alta opinione che si possa avere del cuore di Edward. Ma hai lo sguardo serio, Marianne; disapprovi la scelta di tua sorella?"
"Perhaps," said Marianne, "I may consider it with some surprise. Edward is very amiable, and I love him tenderly. But yet--he is not the kind of young man--there is something wanting--his figure is not striking; it has none of that grace which I should expect in the man who could seriously attach my sister. His eyes want all that spirit, that fire, which at once announce virtue and intelligence. And besides all this, I am afraid, Mama, he has no real taste. Music seems scarcely to attract him, and though he admires Elinor's drawings very much, it is not the admiration of a person who can understand their worth. It is evident, in spite of his frequent attention to her while she draws, that in fact he knows nothing of the matter. He admires as a lover, not as a connoisseur. To satisfy me, those characters must be united. I could not be happy with a man whose taste did not in every point coincide with my own. He must enter into all my feelings; the same books, the same music must charm us both. Oh! mama, how spiritless, how tame was Edward's manner in reading to us last night! I felt for my sister most severely. Yet she bore it with so much composure, she seemed scarcely to notice it. I could hardly keep my seat. To hear those beautiful lines which have frequently almost driven me wild, pronounced with such impenetrable calmness, such dreadful indifference!"-- "He would certainly have done more justice to simple and elegant prose. I thought so at the time; but you WOULD give him Cowper."-Quizá -dijo Marianne- me sorprenda algo. Edward es muy amable y siento gran ternura por él. Pero aun así, no es la clase de joven... Hay algo que falta, no sobresale por su apariencia, carece por completo de esa gracia que yo habría esperado en el hombre al cual mi hermana se sintiera seriamente atraída. En sus ojos no se advierte todo ese espíritu, ese fuego, que anuncian a la vez virtud e inteligencia. Y además de esto, temo, mamá, que carece de verdadero gusto. Aparentemente la música apenas le interesa, y aunque admira mucho los dibujos de Elinor, no es la admiración de alguien que pueda entender su valor. Es evidente, a pesar de su asidua atención cuando ella dibuja, que de hecho no sabe nada en esta materia. Admira como un enamorado, no como un entendido. Para sentirme satisfecha, esos rasgos deben ir unidos. No podría ser feliz con un hombre cuyo gusto no coincidiera punto por punto con el mío. El debe penetrar todos mis sentimientos; a ambos nos deben encantar los mismos libros, la misma música. ¡Ay, mamá! ¡Qué falta de fuego, que mansa fue la actitud de Edward cuando nos leyó anoche! Lo sentí terriblemente por mi hermana. Y, sin embargo, ella lo sobrellevó con tanta compostura que apenas pareció notarlo. A duras penas pude permanecer sentada. ¡Escuchar esos hermosos versos que a menudo me han hecho casi perder el sentido, pronunciados con tan impenetrable calma, tan atroz indiferencia! -En verdad le habría hecho mucho mayor justicia a una prosa sencilla y elegante. Lo pensé en ese momento; pero tenías que pasarle a Cowper."Misschien," zei Marianne, "mag ik mij er wel een weinigje over verwonderen. Edward is heel aardig, en ik houd ook veel van hem. Maar toch, hij is niet de soort van jonge man... er ontbreekt hem iets, zijn persoonlijkheid is niet opvallend--hij heeft niets van de bekoring die ik dacht, dat moest uitgaan van een man, die mijn zuster's ernstige genegenheid kon winnen. Er is in zijn oogen niets van dien geest, van dat vuur, dat zoowel deugd als intellectueele begaafdheid verraadt. En dan bovendien nog, mama, ik ben bang dat hij eigenlijk geen goeden smaak heeft. Om muziek schijnt hij weinig te geven, en al bewondert hij nog zoozeer Elinor's teekeningen, 't is niet de bewondering van iemand, die hun waarde beoordeelen kan. Men kan duidelijk zien, al neemt hij ook gedurig notitie van haar als ze aan het teekenen is, dat hij er eigenlijk in 't geheel geen verstand van heeft. Hij bewondert als minnaar, niet als een kenner. Om mij te voldoen, zouden die beide eigenschappen vereenigd moeten zijn. Ik zou niet gelukkig kunnen zijn met een man, wiens smaak niet in elk opzicht met den mijne overeenkwam. Hij zou in al mijn gevoelens moeten kunnen komen, dezelfde boeken, dezelfde muziek zouden ons beiden moeten bekoren. O mama, wat was Edward's houding mat en flauw en lauw, toen hij ons gisterenavond voorlas! Ik vond het verschrikkelijk voor Elinor. Maar zij verdroeg het met de grootste kalmte; 't scheen wel of ze 't niet eens opmerkte. Ik kon haast niet op mijn stoel blijven zitten. Die prachtige verzen, die mij dikwijls zoo woest opgewonden hebben gemaakt, te hooren voordragen met zoo'n onverzettelijke kalmte, zoo'n akelige onverschilligheid!" "Als het eenvoudig en vloeiend proza was geweest, dat zou hij stellig meer tot zijn recht hebben doen komen. Ik dacht het al; maar jij _moest_ hem juist Cowper geven.""Forse", disse Marianne, "sono un po' sorpresa. Edward è davvero simpatico, e provo molta tenerezza per lui. Ma...non è il genere di giovanotto... gli manca qualcosa... ha un aspetto che non colpisce; non ha nessuna di quelle qualità che mi aspetterei in un uomo capace di conquistare mia sorella. I suoi occhi non hanno quello spirito, quel fuoco, che rivela allo stesso tempo virtù e intelligenza. E oltretutto, mamma, temo che non abbia davvero gusto. La musica sembra attrarlo ben poco, e anche se ammira moltissimo i disegni di Elinor, non è l'ammirazione di una persona che ne capisca il valore. È evidente, nonostante il continuo interesse che mostra quando lei disegna, che in realtà non sa nulla di questa materia. Ammira come un innamorato, non come un intenditore. Per soddisfare me, queste due caratteristiche devono essere unite. Non potrei essere felice con un uomo il cui gusto non coincidesse sotto tutti i punti di vista con il mio. Deve condividere tutte le mie emozioni; gli stessi libri, la stessa musica devono incantarci entrambi. Oh! mamma, com'è stata fiacca, com'è stata banale la maniera in cui Edward ha letto ieri sera! Ho patito molto per mia sorella. Eppure lei l'ha sopportata con molta compostezza, sembrava non accorgersene. Sono riuscita a stento a restare seduta. Sentire quei bellissimi versi che spesso mi hanno fatto quasi impazzire, pronunciati con una tale impenetrabile calma, con una così orribile indifferenza!" "Avrebbe certamente reso più giustizia a una prosa semplice ed elegante. In quel momento l'ho pensato, ma tu hai voluto dargli Cowper."
"Nay, Mama, if he is not to be animated by Cowper!--but we must allow for difference of taste. Elinor has not my feelings, and therefore she may overlook it, and be happy with him. But it would have broke MY heart, had I loved him, to hear him read with so little sensibility. Mama, the more I know of the world, the more am I convinced that I shall never see a man whom I can really love. I require so much! He must have all Edward's virtues, and his person and manners must ornament his goodness with every possible charm."-No, mamá, ¡si ni Cowper es capaz de animarlo...! Pero debemos admitir que hay diferencias de gusto. En Elinor no se da mi manera de sentir, así que puede pasar esas cosas por alto y ser feliz con él. Pero si yo lo amara, me habría destrozado el corazón escucharlo leer con tan poca sensibilidad. Mamá, mientras más conozco el mundo, más convencida estoy de que jamás encontraré a un hombre al que realmente pueda amar. ¿Es tanto lo que pido? Debe tener todas las virtudes de Edward, y su apariencia y modales deben adornar su bondad con todas las gracias posibles."Ja, ziet u, mama--als Cowper hem nog niet in vuur brengt!--maar we moeten bedenken, dat smaken verschillen. Elinor's gevoelens zijn niet de mijne; daarom kan zij zooiets over 't hoofd zien, en gelukkig met hem worden. Maar 't zou _mijn_ hart hebben gebroken, als ik van hem hield, om hem te hooren lezen met zóó weinig gevoel. Mama, hoe meer ik de wereld leer kennen, des te vaster ben ik overtuigd, dat ik nooit een man zal ontmoeten, dien ik werkelijk liefhebben kan. Ik stel zulke hooge eischen! Hij moet al de deugden van Edward bezitten, en zijn persoon en manieren moeten zijn goedheid alle denkbare bekoring verleenen.""Ma come mamma, se non riesce a scuoterlo nemmeno Cowper! Però bisogna ammettere che i gusti possono essere diversi. Elinor non ha le mie stesse emozioni, e quindi può passarci sopra, ed essere felice con lui. Ma mi avrebbe spezzato il cuore, se fossi stata io ad amarlo, sentirlo leggere con così poco sentimento. Mamma, più conosco il mondo, più mi convinco che non incontrerò mai un uomo di cui mi possa innamorare. Sono così esigente! Dovrebbe avere tutte le virtù di Edward, ma la figura e i modi dovrebbero impreziosire la sua bontà con ogni possibile incanto."
"Remember, my love, that you are not seventeen. It is yet too early in life to despair of such a happiness. Why should you be less fortunate than your mother? In one circumstance only, my Marianne, may your destiny be different from hers!"-Recuerda, mi amor, que aún no tienes diecisiete años. Es todavía demasiado temprano en la vida para que desesperes de lograr tal felicidad. ¿Por qué debías ser menos afortunada que tu madre? ¡Que en tan sólo una circunstancia, Marianne mía, tu destino sea diferente al de ella!"Vergeet niet, kindje, dat je nog geen zeventien bent. 't Is nog te vroeg om aan dat geluk te wanhopen. Waarom zou het je minder goed gaan in dat opzicht dan je moeder? In één enkel opzicht alleen, Marianne, hoop ik, dat je lot van het hare verschillen zal.""Ricordati, tesoro mio, che non hai ancora diciassette anni. È troppo presto per abdicare a una tale felicità. Perché dovresti essere meno fortunata di tua madre? Solo in una cosa, Marianne mia, possa il tuo destino essere diverso dal suo!"
CHAPTER 4CAPITULO IVHOOFDSTUK IVCapitolo 4
"What a pity it is, Elinor," said Marianne, "that Edward should have no taste for drawing."-Qué lástima, Elinor -dijo Marianne-, que Edward carezca de gusto para el dibujo.Wat is het toch jammer, Elinor," zei Marianne, "dat Edward geen plezier in teekenen heeft.""Che peccato, Elinor", disse Marianne, "che Edward non abbia nessun gusto per il disegno."
"No taste for drawing!" replied Elinor, "why should you think so? He does not draw himself, indeed, but he has great pleasure in seeing the performances of other people, and I assure you he is by no means deficient in natural taste, though he has not had opportunities of improving it. Had he ever been in the way of learning, I think he would have drawn very well. He distrusts his own judgment in such matters so much, that he is always unwilling to give his opinion on any picture; but he has an innate propriety and simplicity of taste, which in general direct him perfectly right."-Que carezca de gusto para el dibujo... ¿y qué te hace pensar eso? -replicó Elinor-. El no dibuja, es cierto, pero disfruta enormemente viendo dibujar a otras personas y, puedo asegurártelo, de ninguna manera está falto de un buen gusto natural, aunque no se le ha ofrecido oportunidad de mejorarlo. Si alguna vez hubiera tenido la posibilidad de aprender, creo que habría dibujado muy bien. Desconfía tanto de su propio juicio en estas materias que siempre es reacio a dar su opinión sobre cualquier cuadro; pero tiene una innata finura y simplicidad de gusto que, en general, lo guía de manera perfectamente adecuada."Geen pleizier in teekenen?" antwoordde Elinor; "waarom dacht je dat? Hij teekent zelf niet; dat is waar; maar hij ziet heel graag, dat anderen ermee bezig zijn, en ik verzeker je, dat het hem volstrekt niet ontbreekt aan aangeboren smaak, hoewel hij geen gelegenheid heeft gehad om dien te ontwikkelen. Als hij ooit was begonnen het te leeren, dan geloof ik, dat hij heel goed zou hebben geteekend. Hij wantrouwt zóózeer zijn eigen oordeel in zulke dingen; dat hij nooit graag zijn meening uitspreekt over een schilderij of teekening; maar hij heeft dien natuurlijken eenvoud en zuiverheid van smaak, die hem in den regel juist den rechten weg wijzen.""Nessun gusto per il disegno", ribatté Elinor, "perché dici così? Lui non disegna, è vero, ma trae grande piacere nel guardare le opere degli altri, e ti assicuro che non gli manca affatto un gusto istintivo, anche se non ha avuto l'opportunità di coltivarlo. Se avesse avuto modo di studiare, credo che avrebbe disegnato benissimo. Ha talmente poca fiducia nel suo giudizio in queste materie, che è sempre restio a esprimere un'opinione su qualsiasi dipinto; ma ha un gusto innato e genuino, che in genere lo porta a essere nel giusto."
Marianne was afraid of offending, and said no more on the subject; but the kind of approbation which Elinor described as excited in him by the drawings of other people, was very far from that rapturous delight, which, in her opinion, could alone be called taste. Yet, though smiling within herself at the mistake, she honoured her sister for that blind partiality to Edward which produced it.Marianne temía ser ofensiva y no dijo nada más acerca del tema; pero la clase de aprobación que, según Elinor, despertaban en él los dibujos de otras Personas estaba muy lejos del extasiado deleite que, en su opinión, era exclusivo merecedor de ser llamado gusto. No obstante, y aunque sonriendo para sí misma ante el error, rendía tributo a su hermana por esa ciega predilección por Edward que la llevaba a así equivocarse.Marianne was bang haar te kwetsen en zweeg verder over dit onderwerp; maar de soort van waardeering, die Elinor in hem beweerde te bespeuren bij 't zien van teekeningen, door anderen vervaardigd, geleek alles behalve op die opgewonden verrukking, die, in háár oogen, alleen waard was, smaak genoemd te worden. Toch, al glimlachte zij inwendig over dat wanbegrip, zij had eerbied voor haar zuster om de blinde partijdigheid voor Edward, waaruit het voortsproot.Marianne temeva di offenderla, e non disse più nulla sull'argomento; ma il genere di apprezzamento suscitato in lui dai disegni degli altri che Elinor descriveva, era molto lontano dalle estatiche delizie che, a suo parere, erano le sole a poter essere chiamate gusto. Eppure, pur sorridendo dentro di sé per quel fraintendimento, rese omaggio alla sorella per quella cieca parzialità verso Edward che lo aveva originato.
"I hope, Marianne," continued Elinor, "you do not consider him as deficient in general taste. Indeed, I think I may say that you cannot, for your behaviour to him is perfectly cordial, and if THAT were your opinion, I am sure you could never be civil to him."-Espero, Marianne -continuó Elinor-, que no lo consideres falto de gusto en general. En verdad, creo poder decir que no piensas eso, porque tu comportamiento hacia él es perfectamente cordial; y si ésa fuera tu opinión, estoy segura de que no serias capaz de ser atenta con él."Ik hoop, Marianne," ging Elinor voort, "dat je hem niet beschouwt als iemand, die in 't algemeen weinig smaak heeft. Ik ben ook haast wel zeker, dat dit niet het geval is, want je houding tegenover hem is hartelijk en vertrouwelijk, en als je er zóó over dacht, dan weet ik wel, dat je hem niet eens beleefd zoudt behandelen.""Spero, Marianne," proseguì Elinor, "che tu non lo ritenga del tutto privo di gusto. In realtà, credo di poter dire che non sia così, perché il tuo comportamento verso di lui è assolutamente cordiale, e se questa fosse la tua opinione, sono certa che non potresti mai essere così garbata con lui."
Marianne hardly knew what to say. She would not wound the feelings of her sister on any account, and yet to say what she did not believe was impossible. At length she replied: "Do not be offended, Elinor, if my praise of him is not in every thing equal to your sense of his merits. I have not had so many opportunities of estimating the minuter propensities of his mind, his inclinations and tastes, as you have; but I have the highest opinion in the world of his goodness and sense. I think him every thing that is worthy and amiable."Marianne casi no supo qué decir. Por ningún motivo quería herir los sentimientos de su hermana, pero le era imposible decir algo que no creía. Finalmente, respondió: -No te ofendas, Elinor, si los elogios que yo pueda hacer de Edward no se equiparan en todo a tu percepción de sus méritos. No he tenido tantas oportunidades como tú de apreciar hasta las más mínimas tendencias de su mente, sus inclinaciones, sus gustos; pero tengo la mejor opinión del mundo respecto de su bondad y sensatez. Lo creo poseedor de todo lo que es valioso y amable.Marianne wist niet recht wat ze zou zeggen. Zij wilde in geen geval haar zuster grieven, en toch was het onmogelijk, te zeggen wat ze niet meende. Op 't laatst antwoordde ze: "Je moet het me niet kwalijk nemen, Elinor, als mijn lof van hem niet in elk opzicht overeenstemt met de overtuiging, die jij koestert omtrent zijn verdiensten. Ik heb niet zooveel gelegenheid gehad om van zijn meer intieme geestesrichting, zijn neigingen en zijn smaak op de hoogte te komen als jij; maar ik ben één en al bewondering voor zijn goedheid en zijn verstand. Hij is in mijn oogen zoo degelijk èn beminnelijk als iemand maar zijn kan."Marianne non sapeva più che cosa dire. Non voleva ferire in nessun modo i sentimenti della sorella, ma dire cose che non pensava le era impossibile. Alla fine replicò: "Non devi offenderti, Elinor, se le mie lodi non sono in tutto e per tutto coincidenti con le sensazioni che hai tu dei suoi meriti. Non ho avuto le tue stesse opportunità di valutare nei minimi particolari le sue qualità più minute, le sue inclinazioni e i suoi gusti; ma ho la più alta opinione al mondo della sua bontà e del suo buonsenso. Di lui penso tutto ciò che è degno e bello."
"I am sure," replied Elinor, with a smile, "that his dearest friends could not be dissatisfied with such commendation as that. I do not perceive how you could express yourself more warmly."-Estoy segura -respondió Elinor, con una sonrisa- de que sus amigos más queridos no quedarían disconformes con un elogio como ése. No me imagino cómo podrías expresarte con mayor calidez."Nu," zei Elinor glimlachend, "zijn beste vrienden zouden niet onvoldaan kunnen zijn met zulk een loftuiting. Mij dunkt, met méér warmte hadt je je moeilijk kunnen uitdrukken.""Sono certa", rispose Elinor con un sorriso, "che i suoi amici più cari non resterebbero delusi da un elogio come questo. Non so come avresti potuto esprimerti con più calore."
Marianne was rejoiced to find her sister so easily pleased. "Of his sense and his goodness," continued Elinor, "no one can, I think, be in doubt, who has seen him often enough to engage him in unreserved conversation. The excellence of his understanding and his principles can be concealed only by that shyness which too often keeps him silent. You know enough of him to do justice to his solid worth. But of his minuter propensities, as you call them you have from peculiar circumstances been kept more ignorant than myself. He and I have been at times thrown a good deal together, while you have been wholly engrossed on the most affectionate principle by my mother. I have seen a great deal of him, have studied his sentiments and heard his opinion on subjects of literature and taste; and, upon the whole, I venture to pronounce that his mind is well-informed, enjoyment of books exceedingly great, his imagination lively, his observation just and correct, and his taste delicate and pure. His abilities in every respect improve as much upon acquaintance as his manners and person. At first sight, his address is certainly not striking; and his person can hardly be called handsome, till the expression of his eyes, which are uncommonly good, and the general sweetness of his countenance, is perceived. At present, I know him so well, that I think him really handsome; or at least, almost so. What say you, Marianne?"Marianne se regocijó de ver cuán fácilmente se contentaba su hermana. -De su sensatez y bondad -continuó Elinor-, pienso que nadie que lo haya visto lo suficiente para haber conversado con él sin reservas, podría dudar. Tan sólo esa timidez que tantas veces lo lleva a guardar silencio puede haber ocultado la excelencia de su entendimiento, y sus principios. Lo conoces lo suficiente para hacer justicia a la solidez de su valer. Pero de sus más mínimas tendencias, como tú las llamas, circunstancias específicas te han mantenido más ignorante que a mí. En diversas ocasiones él y yo nos hemos quedado mucho rato juntos, mientras tú, llevada por el más afectuoso de los impulsos, has estado completamente absorbida por mi madre. Lo he visto mucho, he estudiado sus sentimientos y escuchado sus opiniones acerca de temas de literatura y gusto; y, en general, me atrevo a afirmar que tiene una mente cultivada, que el placer que encuentra en los libros es extremadamente grande, su imaginación es vivaz, sus observaciones justas y correctas, y su gusto delicado y puro. Cuando se le conoce más, sus dotes mejoran en todos los terrenos, tal como lo hacen sus modales y apariencia. Es cierto que, a primera vista, su trato no produce gran admiración y su apariencia difícilmente lleva a llamarlo apuesto, hasta que se advierte la expresión de sus ojos, que son extraordinariamente bondadosos, y la general dulzura de su semblante. En la actualidad lo conozco tan bien, que lo creo en verdad apuesto; o, al menos, casi. ¿Qué dices tú, Marianne?Marianne was blij, dat haar zuster zoo gemakkelijk bleek te voldoen. "Zijn verstand en zijn goedheid," ging Elinor voort, "kan dunkt mij, niemand in twijfel trekken, die hem dikwijls genoeg heeft ontmoet om een ongedwongen gesprek met hem te kunnen voeren. De helderheid van zijn begrip en de uitnemendheid zijner beginselen blijven alleen maar verborgen door die verlegenheid die hem zoo dikwijls tot zwijgen noopt. Je weet genoeg van hem om zijn degelijken eigenschappen recht te doen weervaren. Maar omtrent zijn meer intieme geestesrichting, zooals je dat noemt, heb jij door toevallige omstandigheden minder ervaren dan ik zelve. Hij en ik waren meermalen haast uitsluitend op elkaar aangewezen, terwijl jij in beslag genomen werdt door moeder, aan wie je al je liefdevolle aandacht wijdde. Ik was veel met hem samen, ik verdiepte mij in zijn gevoelens, en vernam zijn meening over onderwerpen van letterkunde en smaak; en over 't geheel durf ik stellig te beweren, dat zijn geest zeer ontwikkeld is; zijn vermogen om literatuur te genieten buitengewoon groot, zijn verbeelding levendig, zijn opmerkingsgave juist en scherp, en zijn smaak verfijnd en zuiver. Zijn begaafdheden in ieder opzicht vallen bij nadere kennismaking evenzeer mee als zijn wijze van optreden en zijn persoon. Op het eerste gezicht heeft hij waarlijk niets opvallends, en uiterlijk kan men hem moeilijk een knap man noemen, eer men heeft gelet op de uitdrukking van zijn oogen, die bijzonder aantrekkelijk zijn, en iets liefs en goeds in zijn gezicht. Nu ken ik hem zóó goed, dat ik hem werkelijk mooi vind, of ten minste bijna. Hoe denkt jij erover, Marianne?"Marianne si rallegrò nel vedere come sua sorella si accontentasse facilmente. "Sul suo buonsenso e sulla sua bontà", proseguì Elinor, "nessuno, penso, che abbia avuto modo di frequentarlo tanto spesso da poter parlare con lui in modo schietto, possa avere dubbi. La superiorità della sua intelligenza e dei suoi principi può restare nascosta solo da quella timidezza che troppo spesso lo fa restare in silenzio. Lo conosci abbastanza da rendere giustizia alla solidità delle sue doti. Ma quanto alle sue qualità più minute, come le hai chiamate tu, alcune circostanze particolari hanno fatto sì che tu ne fossi meno a conoscenza di me. Lui e io talvolta ci siamo trovati a restare molto insieme, mentre tu eri assorbita dal più affettuoso dei doveri verso nostra madre. Ho appreso molto di lui, ho studiato i suoi sentimenti e ascoltato le sue opinioni su argomenti di letteratura e arte; e, nel complesso, posso azzardarmi ad affermare che è al corrente di molte cose, trae grandissimo piacere dalla lettura, ha un'immaginazione vivace, le sue osservazioni sono giuste e corrette e ha gusti delicati e puri. Le sue qualità in ogni campo, così come la sua persona e i suoi modi, acquistano valore conoscendolo. A prima vista, certo, il suo modo di fare non colpisce; e fisicamente non può certo definirsi bello, fino a quando non si percepisce l'espressione dei suoi occhi, che sono insolitamente belli, e la generale dolcezza del volto. Al momento, lo conosco così bene, che credo sia davvero bello; o, almeno, quasi bello. Che cosa ne dici, Marianne?"
"I shall very soon think him handsome, Elinor, if I do not now. When you tell me to love him as a brother, I shall no more see imperfection in his face, than I now do in his heart."-Muy pronto lo consideraré apuesto, Elinor, si es que ya no lo hago. Cuando me digas que lo ame como a un hermano, ya no veré imperfecciones en su rostro, como no las veo hoy en su corazón."Ik zal hem ook wel gauw mooi vinden, Elinor, al doe ik dat nu nog niet. Als je mij zegt, dat ik van hem mag houden als een broer, dan zal ik evenmin iets onvolmaakts zien in zijn gezicht, als nu in zijn hart.""Presto lo riterrò bello, Elinor, se non subito. Quando mi dirai di amarlo come un fratello, non vedrò più imperfezioni sul suo volto, di quante ne veda adesso nel suo cuore."
Elinor started at this declaration, and was sorry for the warmth she had been betrayed into, in speaking of him. She felt that Edward stood very high in her opinion. She believed the regard to be mutual; but she required greater certainty of it to make Marianne's conviction of their attachment agreeable to her. She knew that what Marianne and her mother conjectured one moment, they believed the next--that with them, to wish was to hope, and to hope was to expect. She tried to explain the real state of the case to her sister. "I do not attempt to deny," said she, "that I think very highly of him--that I greatly esteem, that I like him." Marianne here burst forth with indignation-- "Esteem him! Like him! Cold-hearted Elinor! Oh! worse than cold-hearted! Ashamed of being otherwise. Use those words again, and I will leave the room this moment."Elinor se sobresaltó ante esta declaración y se arrepintió de haberse dejado traicionar por el calor de sus palabras. Sentía que Edward ocupaba un lugar muy alto en sus afectos. Creía que el interés era mutuo, pero requería una mayor certeza al respecto para aceptar con agrado la convicción de Marianne acerca de sus relaciones. Sabía que una conjetura que Marianne y su madre hacían en un momento dado, se transformaba en certeza al siguiente; que, con ellas, el deseo era esperanza y la esperanza, expectativa. Trató de explicarle a su hermana el verdadero estado de la situación. -No es mi intención negar -dijo- que tengo una gran opinión de él; que lo estimo profundamente, que me gusta. Ante esto, Marianne estalló indignada. -¡Estimarlo! ¡Gustarte! Elinor, qué corazón tan frío. ¡Ah, peor que frío! Sin atreverse a ser de otra forma. Utiliza esas palabras otra vez, y me iré de esta pieza de inmediato.Elinor schrikte bij die woorden, en 't speet haar, dat ze zich onwillekeurig had laten verleiden, met zooveel warmte van hem te spreken. Zij gevoelde wel, dat ze Edward bijzonder hoog schatte. Ze geloofde dat die waardeering wederkeerig was; maar zij had méér zekerheid noodig, indien Marianne's overtuiging omtrent hun wederzijdsche genegenheid haar aangenaam zou zijn. Ze wist, als Marianne en haar moeder één oogenblik iets gisten, dan waren ze in 't volgende er zeker van;--dat bij haar beide wenschen hopen was, en hoop gelijk stond met verwachting. Zij poogde haar zuster den werkelijken stand van zaken te verklaren. "Ik wil niet ontkennen," zei ze; "dat ik hem bijzonder hoog stel,--dat ik hem de grootste achting toedraag, en hem graag mag lijden." Marianne barstte verontwaardigd uit: "Achting toedragen! Mogen lijden! O Elinor, wat ben je koel! Erger dan koel! Je schaamt je om anders te schijnen. Als je die woorden nog weer durft noemen, dan ga ik zóó de kamer uit."Elinor sussultò a questa dichiarazione, e le dispiacque di aver lasciato trapelare tanto calore, parlando di lui. Si rendeva conto di come Edward occupasse un posto molto alto nella sua stima. Riteneva che la considerazione fosse reciproca; ma per farle apprezzare la convinzione di Marianne circa il loro legame aveva bisogno di maggiori certezze. Sapeva che se Marianne e la madre immaginavano qualcosa in un momento, quello dopo ci credevano; che per loro, desiderare significava sperare, e sperare significava esserne certe. Cercò di spiegare alla sorella come stessero realmente le cose. "Non cerco di negare", disse, "che ho un'altissima opinione di lui, che lo stimo moltissimo, che mi piace." A questo punto Marianne esplose indignata: "Lo stimi! Ti piace! Elinor dal cuore di ghiaccio! Oh! peggio che dal cuore di ghiaccio! Ti vergogni di provare altro. Usa ancora queste parole, e lascerò la stanza all'istante."
Elinor could not help laughing. "Excuse me," said she; "and be assured that I meant no offence to you, by speaking, in so quiet a way, of my own feelings. Believe them to be stronger than I have declared; believe them, in short, to be such as his merit, and the suspicion--the hope of his affection for me may warrant, without imprudence or folly. But farther than this you must not believe. I am by no means assured of his regard for me. There are moments when the extent of it seems doubtful; and till his sentiments are fully known, you cannot wonder at my wishing to avoid any encouragement of my own partiality, by believing or calling it more than it is. In my heart I feel little--scarcely any doubt of his preference. But there are other points to be considered besides his inclination. He is very far from being independent. What his mother really is we cannot know; but, from Fanny's occasional mention of her conduct and opinions, we have never been disposed to think her amiable; and I am very much mistaken if Edward is not himself aware that there would be many difficulties in his way, if he were to wish to marry a woman who had not either a great fortune or high rank."Elinor no pudo evitar reír. -Perdóname -le dijo-, y puedes estar segura de que no fue mi intención ofenderte al referirme con palabras tan mesuradas a mis propios sentimientos. Créelos más fuertes que lo declarado por mí; créelos, en fin, lo que los méritos de Edward y la presunción... la esperanza de su afecto por mí podrían garantizar, sin imprudencia ni locura. Pero más que esto no debes creer. No tengo seguridad alguna de su afecto por mí. Hay momentos en que parece dudoso hasta qué punto tal afecto existe; y mientras no conozca plenamente sus sentimientos, no puede extrañarte mi deseo de evitar dar alas a mi propia inclinación creyéndola o llamándola más de lo que es. En lo más profundo de mi corazón, tengo pocas, casi ninguna duda de sus preferencias. Pero hay otros puntos que deben ser tomados en cuenta, además de su interés. Está muy lejos de ser independiente. No podemos saber cómo es realmente su madre; pero las ocasionales observaciones de Fanny acerca de su conducta y opiniones nunca nos han llevado a considerarla amable; y me equivoco mucho si Edward no está también consciente de las variadas dificultades que encontraría en su camino si deseara casarse con una mujer que no fuera o de gran fortuna, o de alto rango.Elinor kon niet nalaten te lachen. "Wees niet boos," zei ze, "en wees maar zeker, dat ik je niet wilde grieven, door zoo kalm over mijn eigen gevoelens te spreken. Geloof dan, dat ze sterker zijn dan ik beweerde; geloof dat ze zóó zijn, als zijn verdiensten en het vermoeden van--de hoop op zijn genegenheid voor mij, mij toestaan ze te koesteren, zonder onvoorzichtigheid of dwaze inbeelding. Maar meer dan dat mag je _niet_ gelooven. Ik ben volstrekt niet zeker van zijn gevoelens jegens mij. Er zijn oogenblikken, waarop hun diepte twijfelachtig schijnt, en eer zijn gemoedsgesteldheid mij volkomen is geopenbaard, kan het je niet verwonderen als ik alles wensch te vermijden wat mijn eigen voorkeur kan aanwakkeren, door die gewichtiger te achten of te doen voorkomen dan zij is. In mijn hart gevoel ik weinig,--ik mag wel zeggen bijna géén twijfel aan zijn genegenheid. Maar er zijn andere dingen, behalve zijn neiging, die in aanmerking komen. Hij is volstrekt niet onafhankelijk. Hoe zijn moeder werkelijk is, dat kunnen wij niet weten; maar te oordeelen naar Fanny's uitlatingen nu en dan over haar gedrag en haar meeningen, hebben wij ons nooit voorgesteld dat zij heel beminnelijk zou zijn; en ik zou mij al zeer moeten vergissen, als Edward zelf niet heel goed wist, dat hem veel moeilijkheden in den weg zouden staan, als hij wenschte, een vrouw te trouwen, die niet òf een groot fortuin bezat, of van zeer voorname afkomst was."Elinor non poté fare a meno di ridere. "Scusami", disse, "e posso assicurarti che non avevo intenzione di offenderti, parlando, in modo così pacato dei miei sentimenti. Puoi crederli più forti di quanto abbia affermato; puoi crederli, insomma, grandi quanto i suoi meriti, e il sospetto... la speranza del suo affetto per me possono giustificarli, senza imprudenza o irrazionalità. Ma non devi credere più in là di questo. Non sono affatto sicura del suo interesse per me. Ci sono momenti in cui sembra incerto; e fino a quando i suoi sentimenti non diventeranno assolutamente palesi, non devi meravigliarti del mio desiderio di evitare ogni incoraggiamento alla mia parzialità, credendola o chiamandola in modo diverso da quella che è. In cuor mio ho pochi dubbi... quasi nessuno sul suo interesse. Ma ci sono altre cose da considerare oltre alle sue inclinazioni. È ben lontano dall'essere indipendente. Non sappiamo come sia veramente la madre; ma, dagli accenni occasionali di Fanny alla sua condotta e alle sue opinioni, non siamo mai state indotte a ritenerla amabile; e mi sbaglierei di grosso se pensassi che Edward stesso non fosse consapevole che troverebbe molti ostacoli sulla sua strada, se volesse sposare una donna che non ha né ricchezze né rango adeguato."
Marianne was astonished to find how much the imagination of her mother and herself had outstripped the truth. "And you really are not engaged to him!" said she. "Yet it certainly soon will happen. But two advantages will proceed from this delay. I shall not lose you so soon, and Edward will have greater opportunity of improving that natural taste for your favourite pursuit which must be so indispensably necessary to your future felicity. Oh! if he should be so far stimulated by your genius as to learn to draw himself, how delightful it would be!"Marianne quedó atónita al descubrir en qué medida la imaginación de su madre y la suya propia habían ido más allá de la verdad. -¡Y en verdad no estás comprometida con él! -dijo-. Aunque de todas maneras va a ocurrir luego. Pero esta tardanza tiene dos ventajas. Yo no te perderé tan pronto y Edward tendrá más oportunidades de mejorar ese gusto natural por tu ocupación favorita, tan indispensable para tu felicidad futura. ¡Ah! Si tu genio lo llevara a aprender a dibujar también, ¡qué delicioso sería!Marianne was verbaasd, toen ze bemerkte, hoezeer haar moeder en zijzelf in hun verbeelding de werkelijkheid hadden voorbij gestreefd. "Dus ben je wezenlijk niet met hem geëngageerd", zei ze. "Maar 't zal toch stellig gauw gebeuren. Dat uitstel bezorgt ons in elk geval twee voordeelen. Ik zal je zoo gauw niet verliezen, en Edward zal des te beter gelegenheid hebben, om dien aangeboren smaak voor je geliefkoosde bezigheid verder aan te kweeken, die toch zoo onontbeerlijk is voor je toekomstig geluk. O! als je groote begaafdheid hem nog eens zóó kon prikkelen en aanmoedigen, dat hij zelf nog teekenen leerde; wat zou dàt heerlijk zijn!"Marianne rimase stupita nello scoprire quanto l'immaginazione sua e della madre fosse andata al di là della verità. "E allora in realtà non siete fidanzati!" disse. "Ma succederà presto, e da questo ritardo deriveranno due vantaggi. Io non ti perderò tanto presto, e Edward avrà maggiori opportunità di coltivare quel gusto istintivo per la tua occupazione favorita che è così indispensabile alla tua futura felicità. Oh! se dovesse sentirsi talmente stimolato dalle tue doti da imparare lui stesso a disegnare, sarebbe fantastico!"
Elinor had given her real opinion to her sister. She could not consider her partiality for Edward in so prosperous a state as Marianne had believed it. There was, at times, a want of spirits about him which, if it did not denote indifference, spoke of something almost as unpromising. A doubt of her regard, supposing him to feel it, need not give him more than inquietude. It would not be likely to produce that dejection of mind which frequently attended him. A more reasonable cause might be found in the dependent situation which forbade the indulgence of his affection. She knew that his mother neither behaved to him so as to make his home comfortable at present, nor to give him any assurance that he might form a home for himself, without strictly attending to her views for his aggrandizement. With such a knowledge as this, it was impossible for Elinor to feel easy on the subject. She was far from depending on that result of his preference of her, which her mother and sister still considered as certain. Nay, the longer they were together the more doubtful seemed the nature of his regard; and sometimes, for a few painful minutes, she believed it to be no more than friendship. But, whatever might really be its limits, it was enough, when perceived by his sister, to make her uneasy, and at the same time, (which was still more common,) to make her uncivil. She took the first opportunity of affronting her mother-in-law on the occasion, talking to her so expressively of her brother's great expectations, of Mrs. Ferrars's resolution that both her sons should marry well, and of the danger attending any young woman who attempted to DRAW HIM IN; that Mrs. Dashwood could neither pretend to be unconscious, nor endeavor to be calm. She gave her an answer which marked her contempt, and instantly left the room, resolving that, whatever might be the inconvenience or expense of so sudden a removal, her beloved Elinor should not be exposed another week to such insinuations.Elinor le había dado su verdadera opinión a su hermana. No podía considerar su inclinación por Edward bajo las favorables perspectivas que Marianne había supuesto. Había, en ocasiones, una falta de ánimo en él que, si no denotaba indiferencia, hablaba de algo casi igualmente poco prometedor. Si tenía dudas acerca del afecto que ella le profesaba, suponiendo que las tuviera, ello no debía producirle más que inquietud. No parecía posible que le causaran ese abatimiento de espíritu que a menudo le sobrevenía. Una causa más razonable podía encontrarse en su situación de dependencia, que le vedaba la posibilidad de entregarse a sus afectos. Ella sabía que el trato que la madre le daba no le proporcionaba un hogar confortable en la actualidad ni le daba seguridad alguna de que pudiera formar un hogar propio, si no se atenía estrictamente a las ideas que ella sustentaba sobre la importancia que él debía alcanzar. Sabiendo esto, a Elinor le era imposible sentirse tranquila. Estaba lejos de confiar en ese resultado de las preferencias de Edward que su madre y hermana daban por seguro. No, mientras más tiempo estaban juntos, más dudosa le parecía la naturaleza de su afecto; y a veces, durante unos pocos y dolorosos minutos, creía que no era más que simple amistad. Pero, cualesquiera fueran en realidad sus límites, ese afecto fue suficiente, apenas lo percibió la hermana de Edward, para intranquilizarla; -y al mismo tiempo (lo que era más usual aún), para sacar a luz sus malos modales. Aprovechó la primera oportunidad que encontró para ofender a su suegra hablándole tan expresivamente de las grandes expectativas que tenían para su hermano, de la decisión de la señora Ferrars respecto de que sus dos hijos se casaran bien, y del peligro que acechaba a cualquier joven que quisiera ganárselo, que la señora Dashwood no pudo fingir no darse cuenta ni intentar mantenerse tranquila. Le dio una respuesta que revelaba su desdén y de inmediato abandonó el cuarto, mientras tomaba la decisión de que cualesquiera fueran los inconvenientes o gastos de una partida tan súbita, su tan querida Elinor no debía estar expuesta ni una semana más a tales insinuaciones.Elinor had aan haar zuster gezegd, wat zij werkelijk meende. Zij kon haar neiging tot Edward niet in zulk een gunstig licht beschouwen als Marianne had gedaan. Er was af en toe een gebrek aan opgewektheid in hem te bespeuren, dat, zoo het al geen onverschilligheid liet doorschemeren, toch wees op iets, dat bijna even weinig goeds beloofde. Twijfel aan haar genegenheid zou, bijaldien deze door hem werd gekoesterd, niet meer dan onrust in hem behoeven te wekken. Het was niet waarschijnlijk dat twijfel de oorzaak zou zijn van de neerslachtigheid, die hem meermalen scheen te drukken. Een meer gegronde reden ervoor zou kunnen bestaan in zijn afhankelijke positie die hem belette aan zijne neiging toe te geven. Zij wist, dat zijne moeder noch zorg droeg, hem voor het oogenblik een aangenaam tehuis te verschaffen, noch hem de zekerheid wilde schenken, dat hij zelf zich een gelukkig thuis zou mogen scheppen, zonder zich angstvallig te schikken naar haar inzichten omtrent zijn maatschappelijken vooruitgang. Daar zij dat alles wist, was het Elinor onmogelijk, gerust te zijn op dit punt. Zij rekende er volstrekt niet op, dat zijn genegenheid voor haar den doorslag zou geven; iets dat haar moeder en zuster stellig verwachtten. Integendeel, hoe langer hun omgang duurde, des te meer ging zij twijfelen aan den aard van zijn gevoel; en soms, gedurende enkele minuten, die pijn deden, geloofde zij, dat het niet meer dan vriendschap was. Doch, wáár dan ook de grenzen mochten zijn van dat gevoel, het was voldoende om zijn zuster, toen zij het bespeurde, ongerust te maken, en meteen (zooals bij haar iets van zelf sprekends was) uiterst onbeleefd. Zij greep de eerste de beste gelegenheid aan om haar schoonmoeder over het geval te onderhouden, en vertelde haar met zooveel nadruk van haar broeder's mooie vooruitzichten; van Mevrouw Ferrars' vast besluit dat haar beide zoons een goede partij zouden doen, en van het gevaar dat jonge dames liepen, die probeerden hem _in te palmen_; dat Mevrouw Dashwood noch kon doen alsof zij haar niet begreep, noch zich dwingen om kalm te blijven. Zij gaf haar een antwoord, dat duidelijk haar minachting deed blijken, en verliet dadelijk de kamer, vastbesloten dat, ondanks allen last en onkosten die zulk een onverwacht vertrek insloot, haar lieve Elinor geen week langer zou blootgesteld zijn aan zulke kwaadaardige toespelingen.Elinor aveva dato alla sorella la sua opinione reale. Non poteva considerare la sua parzialità per Edward in una luce così ampia come quella creduta da Marianne. C'era in lui, a volte, una mancanza di vivacità che, se non denotava indifferenza, trasmetteva sensazioni quasi altrettanto sconfortanti. Un dubbio sui sentimenti di lei, supponendo che esistesse, lo avrebbe reso non più che inquieto. Non avrebbe prodotto quell'avvilimento che spesso lo accompagnava. Un causa più ragionevole poteva essere la situazione di dipendenza che gli vietava di indulgere in quell'affetto. Lei sapeva che il comportamento della madre non gli permetteva né di sentirsi a suo agio a casa sua, né di avere la certezza di potersi formare da sé una famiglia, senza attenersi strettamente alle sue vedute sul brillante avvenire del figlio. Sapendo queste cose, era impossibile per Elinor sentirsi tranquilla in proposito. Era ben lungi dal contare su quei risultati della predilezione verso di lei, che la madre e la sorella consideravano ormai una certezza. Anzi, tanto più stavano insieme più incerta sembrava la natura del suo interesse; e talvolta, per qualche penoso momento, le sembrava nulla di più di un'amicizia. Tuttavia, quali che fossero i limiti dei sentimenti di lui, bastarono, quando se ne rese conto, a mettere all'erta sua sorella, e allo stesso tempo (il che era ancora più frequente), a renderla sgarbata. Colse la prima occasione per affrontare l'argomento con la suocera, parlandole in modo così significativo delle grandi aspettative su suo fratello, della ferma volontà di Mrs. Ferrars che entrambi i figli facessero un bel matrimonio, e del pericolo che avrebbe corso qualsiasi ragazza che avesse tentato di accalappiarlo, che Mrs. Dashwood non poté far finta di non capire, né costringersi a restare calma. Le diede una risposta che sottolineava il suo disprezzo, e lasciò immediatamente la stanza, decidendo che, quali fossero i disagi e le spese di un trasferimento improvviso, la sua amata Elinor non doveva essere esposta nemmeno una settimana di più a tali insinuazioni.
In this state of her spirits, a letter was delivered to her from the post, which contained a proposal particularly well timed. It was the offer of a small house, on very easy terms, belonging to a relation of her own, a gentleman of consequence and property in Devonshire. The letter was from this gentleman himself, and written in the true spirit of friendly accommodation. He understood that she was in need of a dwelling; and though the house he now offered her was merely a cottage, he assured her that everything should be done to it which she might think necessary, if the situation pleased her. He earnestly pressed her, after giving the particulars of the house and garden, to come with her daughters to Barton Park, the place of his own residence, from whence she might judge, herself, whether Barton Cottage, for the houses were in the same parish, could, by any alteration, be made comfortable to her. He seemed really anxious to accommodate them and the whole of his letter was written in so friendly a style as could not fail of giving pleasure to his cousin; more especially at a moment when she was suffering under the cold and unfeeling behaviour of her nearer connections. She needed no time for deliberation or inquiry. Her resolution was formed as she read. The situation of Barton, in a county so far distant from Sussex as Devonshire, which, but a few hours before, would have been a sufficient objection to outweigh every possible advantage belonging to the place, was now its first recommendation. To quit the neighbourhood of Norland was no longer an evil; it was an object of desire; it was a blessing, in comparison of the misery of continuing her daughter-in-law's guest; and to remove for ever from that beloved place would be less painful than to inhabit or visit it while such a woman was its mistress. She instantly wrote Sir John Middleton her acknowledgment of his kindness, and her acceptance of his proposal; and then hastened to shew both letters to her daughters, that she might be secure of their approbation before her answer were sent.En este estado de ánimo estaba cuando le llegó una carta por correo con una propuesta particularmente oportuna. Un caballero distinguido y dueño de importantes propiedades en Devonshire, pariente suyo, le ofrecía una casa pequeña en términos muy convenientes. La carta, firmada por él mismo, estaba escrita en un tono amistosamente servicial. Entendía que ella necesitaba un alojamiento, y aunque lo que ahora le ofrecía era una simple casita de campo, una cabaña de su propiedad, le aseguraba que se le haría todo aquello que ella pensara necesario, si la ubicación le agradaba. La urgía con gran insistencia, tras describirle en detalle la casa y el jardín, a ir a Barton Park, donde estaba su propia residencia y desde donde ella podría juzgar por sí misma si la casita de Barton -porque ambas casas pertenecían a la misma parroquia- podía ser arreglada a su conveniencia. Parecía realmente ansioso de acomodarlas, y toda su carta estaba redactada en un estilo tan amistoso que no podía sino complacer a su prima, en especial en un momento en que sufría por el comportamiento frío e insensible de sus parientes más cercanos. No necesitó de tiempo alguno para deliberaciones o consultas. Junto con leer la carta tomó su decisión. La ubicación de Barton en un condado tan distante de Sussex como Devonshire, algo que tan sólo unas horas antes habría constituido objeción suficiente para contrarrestar todas las posibles bondades del lugar, era ahora su principal ventaja. Abandonar el vecindario de Norland ya no parecía un mal; era un objeto de deseo, una bendición en comparación con la miseria de seguir siendo huésped de su nuera. Y alejarse para siempre de ese lugar amado iba a ser menos doloroso que habitar en él o visitarlo mientras esa mujer fuera su dueña y señora. De inmediato le escribió a sir John Middleton manifestándole agradecimiento por su bondad y aceptando su proposición; luego se apresuró a mostrar ambas cartas a sus hijas, asegurándose de su aprobación antes de enviarlas.Terwijl zij in deze gemoedsgesteldheid verkeerde, werd haar over de post een brief bezorgd, die een voorstel inhield, dat juist nu bijzonder gelegen kwam. Het was een aanbieding, tegen een geringe vergoeding, van een klein huis, dat toebehoorde aan een bloedverwant van haar, een gezien grondbezitter in Devonshire. De brief was van dezen heer zelf, en geschreven in een oprechten geest van vriendschappelijke tegemoetkoming. Hij had gehoord, dat zij naar een woning zocht, en hoewel het huis, dat hij haar thans aanbood, slechts een eenvoudig landhuisje was, verzekerde hij haar, dat alles eraan zou worden gedaan, wat noodig bleek, als de ligging en omgeving haar aanstonden. Hij drong er ernstig op aan, na haar nadere bijzonderheden omtrent huis en tuin te hebben medegedeeld, dat zij met hare dochters naar Barton Park zou komen, zijn eigen woonverblijf, van waaruit zij zich dan zelve kon vergewissen, of Barton Cottage, want de huizen lagen in dezelfde gemeente, door eenige verandering voor haar geschikt zou kunnen worden gemaakt. Hij scheen er werkelijk op gesteld, hun een dienst te bewijzen, en de geheele toon van zijn brief was zoo vriendelijk, dat zijne nicht zich niet anders dan aangenaam erdoor getroffen kon gevoelen; te meer op dit oogenblik, nu zij pijnlijk gegriefd was door het onhartelijk en ongevoelig gedrag harer nadere familieleden. Tijd voor overleg of navraag had zij niet noodig. Onder het lezen stond haar besluit reeds vast. De ligging van Barton, in een graafschap, zoo ver verwijderd van Sussex als Devonshire, die slechts een paar uur te voren een beletsel zou zijn geweest, voldoende om op te wegen tegen elk denkbaar voordeel dat de plaats aanbood, was thans haar voornaamste aanbeveling. Uit de buurt te geraken van Norland was nu niet langer een ramp; het was het doel van een vurig verlangen; het was een zegen, vergeleken bij de ellende van nog langer de gast te zijn van haar schoondochter; en voor altijd te vertrekken van die geliefde plek zou minder pijnlijk zijn dan er te wonen, of er een bezoek te brengen, zoolang zulk eene vrouw er meesteres was. Zij schreef onmiddellijk aan Sir John Middleton, om haar dank te betuigen voor zijn vriendelijkheid, en hem mede te deelen dat zij zijn voorstel aannam, en haastte zich daarna, beide brieven aan hare dochters te laten zien, om zeker te zijn van hare goedkeuring, eer haar antwoord werd verzonden.Era in questo stato d'animo, quando le fu consegnata una lettera, che conteneva una proposta particolarmente tempestiva. Era l'offerta di una piccola casa, a condizioni molto favorevoli, appartenente a un suo lontano parente, un ricco e distinto gentiluomo del Devonshire. La lettera era scritta da lui stesso, in tono sincero e amichevole. Aveva saputo che lei era alla ricerca di un alloggio, e sebbene la casa che le stava offrendo non fosse altro che un cottage, le assicurava che sarebbe stato fatto tutto ciò che lei avesse ritenuto necessario, se la sistemazione le fosse stata gradita. Insisteva con calore, dopo averle fornito i particolari della casa e del giardino, affinché si recasse con le figlie a Barton Park, la sua residenza, per giudicare di persona se Barton Cottage, perché le due case erano nella stessa parrocchia, potesse, con qualsiasi modifica, essere adatto a lei. Sembrava davvero ansioso di fornirle una sistemazione, e tutta la lettera era scritta in uno stile così amichevole che non poteva non piacere alla cugina, specialmente in un momento in cui stava soffrendo il comportamento freddo e insensibile dei suoi parenti più intimi. Non aveva bisogno di prendere tempo per decidere o informarsi. La decisione fu presa mentre ancora leggeva. La posizione di Barton, in una contea così lontana dal Sussex come il Devonshire, che, solo qualche ora prima, sarebbe stata sufficiente a oscurare ogni possibile vantaggio di quel luogo, diventò l'attrattiva maggiore. Lasciare i dintorni di Norland non era più un male; era oggetto di desiderio; era una benedizione, in confronto alla sofferenza di continuare a essere ospite della nuora; e andarsene per sempre da qual posto così amato sarebbe stato meno penoso che abitarci o andarci in visita mentre una donna simile ne era la padrona. Scrisse immediatamente a Sir John Middleton per ringraziarlo della sua gentilezza e accettare la proposta; e poi si affrettò a mostrare entrambe le lettere alle figlie, per essere sicura della loro approvazione prima di spedire la risposta.
Elinor had always thought it would be more prudent for them to settle at some distance from Norland, than immediately amongst their present acquaintance. On THAT head, therefore, it was not for her to oppose her mother's intention of removing into Devonshire. The house, too, as described by Sir John, was on so simple a scale, and the rent so uncommonly moderate, as to leave her no right of objection on either point; and, therefore, though it was not a plan which brought any charm to her fancy, though it was a removal from the vicinity of Norland beyond her wishes, she made no attempt to dissuade her mother from sending a letter of acquiescence.Elinor había pensado siempre que sería más Prudente para ellas establecerse a alguna distancia de Norland antes que entre sus actuales conocidos, por lo que no se opuso a las intenciones de su madre de irse a Devonshire. La casa, además, tal como la describía sir John, era de dimensiones tan sencillas y el alquiler tan notablemente moderado, que no le daba derecho a objetar punto alguno; y así, aunque no era un plan que atrajera su fantasía y aunque significaba un alejamiento de las vecindades de Norland que excedía sus deseos, no hizo intento alguno por disuadir a su madre de escribir aceptando el ofrecimiento.Elinor had altijd gedacht, dat het verstandiger zou zijn, als zij zich vestigden op eenigen afstand van Norland, dan vlak in de buurt van hunne tegenwoordige kennissen. In _dat_ opzicht bestond dus voor haar geen reden, zich te verzetten tegen haar moeder's plan om te verhuizen naar Devonshire. Ook het huis, zooals Sir John Middleton het had beschreven, was zoo bescheiden van afmetingen, en de huurprijs zoo bijzonder laag, dat zij in beide opzichten geen recht had tot het opperen van eenig bezwaar; en zoo kwam het, dat zij, hoewel het plan voor haar verbeelding weinig bekoorlijks had, en het haar verder van Norland verwijderde dan zij wel wenschte, geen poging deed om haar moeder te ontraden, den brief te verzenden, waarin zij hare toestemming gaf.Elinor aveva sempre ritenuto che per loro fosse più prudente sistemarsi a una certa distanza da Norland piuttosto che nelle immediate vicinanze dei loro conoscenti attuali. Con questa opinione, perciò, non sarebbe stata certo lei a opporsi all'intenzione della madre di trasferirsi nel Devonshire. La casa, poi, così come descritta da Sir John, era di dimensioni così modeste, e l'affitto così insolitamente moderato, da non lasciarle alcun diritto di obiettare per entrambi i punti; e quindi, benché non fosse un progetto che potesse esercitare alcuna attrazione sulla sua fantasia, benché fosse un allontanamento da Norland maggiore di quanto avrebbe desiderato, non fece alcun tentativo di dissuadere la madre dallo spedire la lettera di consenso.
CHAPTER 5CAPITULO VHOOFDSTUK VCapitolo 5
No sooner was her answer dispatched, than Mrs. Dashwood indulged herself in the pleasure of announcing to her son-in-law and his wife that she was provided with a house, and should incommode them no longer than till every thing were ready for her inhabiting it. They heard her with surprise. Mrs. John Dashwood said nothing; but her husband civilly hoped that she would not be settled far from Norland. She had great satisfaction in replying that she was going into Devonshire.--Edward turned hastily towards her, on hearing this, and, in a voice of surprise and concern, which required no explanation to her, repeated, "Devonshire! Are you, indeed, going there? So far from hence! And to what part of it?" She explained the situation. It was within four miles northward of Exeter.Apenas despachada su respuesta, la señora Dashwood se permitió el placer de anunciar a su hijastro y esposa que contaba con una casa y que ya no los incomodaría sino hasta que todo estuviera listo para habitarla. La escucharon con sorpresa. La señora de John Dashwood no dijo nada, pero su esposo manifestó cortésmente que esperaba que no se irían lejos de Norland. Con gran satisfacción, la señora Dashwood le respondió que se iban a Devonshire. Edward rápidamente levantó los ojos al escuchar esto, y con una voz de sorpresa y preocupación que no requirieron de mayor explicación para la señora Dashwood, repitió: “¡Devonshire! ¿En verdad van allá? ¡Tan lejos de aquí! ¿Y a qué parte?” Ella le explicó la ubicación. Estaba a cuatro millas al norte de Exeter.Zoodra haar antwoord was verzonden, gunde Mevrouw Dashwood zich het genoegen, haar stiefzoon en zijn vrouw mee te deelen, dat zij een huis had gevonden, en hen niet langer zou lastig vallen dan noodig was, totdat alles in gereedheid was gebracht om het te betrekken. Zij vernamen het bericht niet zonder verrassing. Mevrouw John Dashwood zei niets; doch haar echtgenoot gaf beleefd zijn hoop te kennen, dat zij niet ver van Norland wonen zou. Het was haar een groote voldoening te kunnen antwoorden, dat zij naar Devonshire ging. Toen Edward dit hoorde, keerde hij zich haastig naar haar om, en herhaalde, op een toon van verwondering en spijt, die voor haar geen verklaring behoefde: "Naar Devonshire! Gaat u werkelijk dáárheen? Zoo ver van hier? En naar welk gedeelte dan?" Zij beschreef de ligging van het nieuwe huis. Het was een kleine vier mijlen ten Noorden van Exeter.Non appena spedita la risposta, Mrs. Dashwood si concesse il piacere di annunciare al figliastro e alla moglie che si era procurata una casa, e non li avrebbe più disturbati se non fino a quando fosse tutto pronto per andarci a vivere. Accolsero la notizia con stupore. Mrs. John Dashwood non disse nulla, ma il marito espresse educatamente la speranza che non si sarebbe sistemata lontana da Norland. Lei provò grande soddisfazione nel rispondere che si accingeva a trasferirsi nel Devonshire. Nel sentire ciò, Edward si voltò di scatto verso di lei, e, con un tono di sorpresa e preoccupazione, che per Mrs. Dashwood non aveva bisogno di spiegazioni, ripeté, "Devonshire! Davvero vi trasferirete là? Così lontano! E in quale parte?" Lei gli spiegò la posizione. Era a circa quattro miglia a nord di Exeter.
"It is but a cottage," she continued, "but I hope to see many of my friends in it. A room or two can easily be added; and if my friends find no difficulty in travelling so far to see me, I am sure I will find none in accommodating them."-No es sino una casita de campo -continuo-, pero espero ver allí a muchos de mis amigos. Será fácil agregarle una o dos habitaciones; y si mis amigos no encuentran impedimento en viajar tan lejos para verme, con toda seguridad yo no lo encontraré para acomodarlos."Het is maar een landhuisje," ging zij voort; "maar ik hoop er velen van mijn vrienden te zullen ontvangen. Er kunnen gemakkelijk een paar kamers worden aangebouwd; en als mijn kennissen er geen bezwaar in zien, zoo ver te reizen om mij op te zoeken, dan zal ik dat zeer zeker evenmin hebben om hen te herbergen.""È solo un cottage", proseguì, "ma spero di vederci molti dei miei amici. Potranno essere facilmente aggiunte una stanza o due; e se i miei amici non troveranno difficoltà nel viaggiare così tanto per vedermi, sono certa che io non ne troverò nessuna nell'ospitarli."
She concluded with a very kind invitation to Mr. and Mrs. John Dashwood to visit her at Barton; and to Edward she gave one with still greater affection. Though her late conversation with her daughter-in-law had made her resolve on remaining at Norland no longer than was unavoidable, it had not produced the smallest effect on her in that point to which it principally tended. To separate Edward and Elinor was as far from being her object as ever; and she wished to show Mrs. John Dashwood, by this pointed invitation to her brother, how totally she disregarded her disapprobation of the match. Mr. John Dashwood told his mother again and again how exceedingly sorry he was that she had taken a house at such a distance from Norland as to prevent his being of any service to her in removing her furniture. He really felt conscientiously vexed on the occasion; for the very exertion to which he had limited the performance of his promise to his father was by this arrangement rendered impracticable.-- The furniture was all sent around by water. It chiefly consisted of household linen, plate, china, and books, with a handsome pianoforte of Marianne's. Mrs. John Dashwood saw the packages depart with a sigh: she could not help feeling it hard that as Mrs. Dashwood's income would be so trifling in comparison with their own, she should have any handsome article of furniture. Mrs. Dashwood took the house for a twelvemonth; it was ready furnished, and she might have immediate possession. No difficulty arose on either side in the agreement; and she waited only for the disposal of her effects at Norland, and to determine her future household, before she set off for the west; and this, as she was exceedingly rapid in the performance of everything that interested her, was soon done.--The horses which were left her by her husband had been sold soon after his death, and an opportunity now offering of disposing of her carriage, she agreed to sell that likewise at the earnest advice of her eldest daughter. For the comfort of her children, had she consulted only her own wishes, she would have kept it; but the discretion of Elinor prevailed. HER wisdom too limited the number of their servants to three; two maids and a man, with whom they were speedily provided from amongst those who had formed their establishment at Norland.Concluyó con una muy generosa invitación al señor John Dashwood y a su esposa para que la visitaran en Barton; y a Edward le extendió otra con aun mayor afecto. Aunque en su última conversación con su nuera las expresiones de ésta la habían decidido a no permanecer en Norland más de lo que era inevitable, no produjeron en ella el efecto al que principalmente apuntaban: separar a Edward y Elinor estaba tan lejos de ser su objetivo como lo había estado antes; y con esa invitación a su hermano, deseaba mostrarle a la señora de John Dashwood cuán escasa importancia daba a su desaprobación de esa unión. El señor John Dashwood le repitió a su madre una y otra vez cuán profundamente lamentaba que ella hubiera tomado una casa a una distancia tan grande de Norland que le impediría ofrecerle sus servicios para el traslado de su mobiliario. Se sentía en verdad molesto con la situación, porque hacía impracticable aquel esfuerzo al que había limitado el cumplimiento de la promesa a su padre. Los enseres fueron enviados por mar. Consistían principalmente en ropa blanca, cubiertos, vajilla y libros, junto con un hermoso piano de Marianne. La señora de John Dashwood vio partir los bultos con un suspiro; no podía evitar sentir que como la renta de la señora Dashwood iba a ser tan insignificante comparada con la suya, a ella le correspondía tener cualquier artículo de mobiliario que fuera hermoso. La señora Dashwood arrendó la casa por un año; ya estaba amoblada, y podía tomar posesión de ella de inmediato. Ninguna de las partes interesadas opuso dificultad alguna al acuerdo, y ella esperó tan sólo el despacho de sus efectos desde Norland y decidir su futuro servicio doméstico antes de partir hacia el oeste; y esto, dada la extrema rapidez con que llevaba a cabo todo lo que le interesaba, muy pronto estuvo hecho. Los caballos que le había dejado su esposo habían sido vendidos tras su muerte, y habiéndosele ofrecido ahora una oportunidad de disponer de su carruaje, aceptó venderlo a instancias de su hija mayor. Si hubiera dependido de sus solos deseos, se lo habría quedado, para mayor comodidad de sus hijas; pero prevaleció el buen juicio de Elinor. Fue también su sabiduría la que limitó el número de sirvientes a tres, dos doncellas y un hombre, prontamente seleccionados entre los que habían constituido su servicio en Norland.Zij besloot met een zeer vriendelijke uitnoodiging aan den Heer en Mevrouw Dashwood om haar te Barton te bezoeken, en tot Edward richtte zij die met nog meer hartelijkheid. Hoewel het onlangs met haar schoondochter gevoerde gesprek haar had doen besluiten niet langer te Norland te blijven dan onvermijdelijk was, het had niet den minsten indruk op haar gemaakt in dàt opzicht, waarom het voornamelijk was begonnen. Het was thans zoomin als vroeger haar bedoeling, Edward en Elinor van elkaar te scheiden; en zij wenschte Mevrouw John Dashwood, door deze opzettelijk tot haar broeder gerichte uitnoodiging, duidelijk te toonen, hoe zij zich in 't minst niet bekommerde om het afkeurend oordeel der laatste over deze verbintenis. De Heer John Dashwood verzekerde zijne moeder herhaalde malen, hoe bijzonder het hem speet, dat zij een huis had gekozen, zóó ver van Norland, dat hij haar met het vervoer van haar meubels niet van dienst kon zijn. Hij voelde bij deze gelegenheid werkelijk eenige gewetensknaging; want het eenig hulpbetoon, waartoe hij de vervulling van de belofte aan zijn vader had beperkt, werd door deze schikking feitelijk onuitvoerbaar. De verhuisboedel werd met de boot verzonden, en bestond hoofdzakelijk uit huishoudlinnen, zilver, porselein en boeken, benevens een mooie piano van Marianne. Mevrouw John Dashwood zag de kisten met een zucht verdwijnen; zij kon niet nalaten het bitter grievend te vinden, dat Mevrouw Dashwood, wier inkomen zoo gering was, vergeleken bij het hare, toch nog enkele mooie meubels bezat. Mevrouw Dashwood huurde het huis voor een jaar; het was geheel gemeubileerd, en zij kon het dadelijk betrekken. Aan geen van beide zijden deed zich eenig bezwaar op bij de overeenkomst, en zij wachtte slechts tot haar goed te Norland was gepakt en zij haar toekomstig huishouden eenigszins geregeld had, eer zij naar het Westen vertrok. Daar zij bijzonder vlug was in 't uitvoeren van alles wat haar ter harte ging, nam dit niet veel tijd. De paarden, die haar man haar had nagelaten, waren kort na zijn dood verkocht, en daar zich thans een gelegenheid aanbood, haar rijtuig van de hand te doen, stemde zij, op het ernstig aandringen harer oudste dochter, erin toe, dit ook te verkoopen. Voor het gemak van haar kinderen zou zij het liever hebben gehouden, als zij met haar eigen wenschen te rade ging; maar Elinor's voorzichtigheid behield de overhand. Hare wijsheid was het ook, die het getal hunner dienstboden beperkte tot drie--twee meisjes en een knecht, die zij gemakkelijk konden vinden onder degenen, die vroeger tot hun dienstpersoneel te Norland hadden behoord.Concluse con un invito molto cortese a Mr. e Mrs. John Dashwood di andarla a trovare a Barton; e a Edward ne fece uno molto più affettuoso. Benché l'ultima conversazione con la nuora l'avesse fatta decidere di non restare a Norland più a lungo di quanto sarebbe stato inevitabile, non aveva minimamente prodotto in lei quell'effetto al quale era principalmente rivolta. Separare Edward e Elinor era come prima ben lontano dalle sue intenzioni, e con quell'invito diretto al fratello voleva dimostrare a Mrs. John Dashwood quanto poco tenesse conto della sua disapprovazione per quella unione. Mr. John Dashwood espresse ripetutamente alla madre come fosse estremamente dispiaciuto che avesse preso una casa talmente distante da Norland da impedirgli di esserle di un qualche aiuto nel trasloco. Era davvero coscienziosamente contrariato dalle circostanze, poiché quella sistemazione avrebbe reso impraticabile l'unico sforzo al quale aveva limitato l'esaudimento della promessa fatta al padre. I bagagli furono spediti via mare. Si trattava soprattutto di biancheria per la casa, argenteria, porcellane e libri, insieme al bel pianoforte di Marianne. Mrs. John Dashwood osservò la partenza dei bauli con un sospiro: non poteva fare a meno di rammaricarsi che con entrate così insignificanti in confronto alle loro, Mrs. Dashwood dovesse possedere articoli così belli. Mrs. Dashwood prese la casa per un anno; era già ammobiliata, e poteva prenderne possesso immediatamente. Da entrambe le parti non fu sollevata nessuna difficoltà nel decidere il contratto; e lei aspettava soltanto la vendita dei suoi beni personali a Norland, e la decisione circa la servitù necessaria, prima di mettersi in viaggio per l'ovest; e dato che era estremamente rapida nell'eseguire ciò che le stava a cuore, tutto fu presto sistemato. I cavalli che le erano stati lasciati dal marito, erano stati venduti dopo la sua morte, e quando si presentò l'occasione di disfarsi della carrozza, accettò di venderla seguendo il caloroso consiglio della figlia maggiore. Per la comodità delle figlie, se avesse seguito solo i propri desideri, l'avrebbe tenuta; ma la prudenza di Elinor prevalse. Così come fu il suo buonsenso a limitare il numero dei servitori a tre: due ragazze e un uomo, che furono scelti rapidamente tra coloro che erano stati al loro servizio a Norland.
The man and one of the maids were sent off immediately into Devonshire, to prepare the house for their mistress's arrival; for as Lady Middleton was entirely unknown to Mrs. Dashwood, she preferred going directly to the cottage to being a visitor at Barton Park; and she relied so undoubtingly on Sir John's description of the house, as to feel no curiosity to examine it herself till she entered it as her own. Her eagerness to be gone from Norland was preserved from diminution by the evident satisfaction of her daughter-in-law in the prospect of her removal; a satisfaction which was but feebly attempted to be concealed under a cold invitation to her to defer her departure. Now was the time when her son-in-law's promise to his father might with particular propriety be fulfilled. Since he had neglected to do it on first coming to the estate, their quitting his house might be looked on as the most suitable period for its accomplishment. But Mrs. Dashwood began shortly to give over every hope of the kind, and to be convinced, from the general drift of his discourse, that his assistance extended no farther than their maintenance for six months at Norland. He so frequently talked of the increasing expenses of housekeeping, and of the perpetual demands upon his purse, which a man of any consequence in the world was beyond calculation exposed to, that he seemed rather to stand in need of more money himself than to have any design of giving money away.El hombre y una de las doncellas partieron de inmediato a Devonshire a preparar la casa para la llegada de su ama, pues como la señora Dashwood desconocía por completo a lady Middleton, prefería llegar directamente a la cabaña antes que hospedarse en Barton Park; y confió con tal seguridad en la descripción que sir John había hecho de la casa, que no sintió curiosidad de examinarla por sí misma hasta que entró en ella como su dueña. La evidente satisfacción de su nuera ante la perspectiva de su partida, apenas disimulada tras una fría invitación a quedarse un tiempo más, mantuvo intacta su ansiedad por alejarse de Norland. Ahora era el momento en que la promesa de John Dashwood a su padre podría haberse cumplido con especial idoneidad. Como había descuidado hacerlo al llegar a la casa, el momento en que ellas la dejaban parecía el más adecuado para ello. Pero muy pronto la señora Dashwood abandonó toda esperanza al respecto y comenzó a convencerse, por el sentido general de sus palabras, de que su ayuda no iría más allá de haberlas mantenido durante seis meses en Norland. Tan a menudo se refería él a los crecientes gastos del hogar y a las permanentes e incalculables demandas monetarias a que estaba expuesto cualquier caballero de alguna importancia, que más parecía estar necesitado de dinero que dispuesto a darlo.De knecht en een van de dienstmeisjes werden dadelijk naar Devonshire gezonden om het huis in orde te brengen tegen de komst hunner meesteres; want daar Mevrouw Dashwood Lady Middleton in het geheel niet kende, wilde zij liever aanstonds naar haar huisje gaan, dan op Barton Park te logeeren, en zij vertrouwde zoo vast op Sir John's omschrijving van het huis, dat zij niet eens nieuwsgierig was, het zelf eens van nabij te zien, eer zij er haar intrek ging nemen. Haar verlangen om Norland te verlaten werd voor vermindering gevrijwaard door de blijkbare voldoening van hare schoondochter in 't vooruitzicht van haar vertrek; eene voldoening, die slechts flauw te verbergen werd gepoogd, door een koeltjes gedaan voorstel om dat vertrek nog een weinig uit te stellen. Thans was de tijd gekomen dat de belofte van haar stiefzoon, aan zijn vader gedaan, op het meest gepaste oogenblik had kunnen vervuld worden. Daar hij verzuimd had het te doen, toen hij het goed in bezit nam, kon hun vertrek uit zijn huis als het meest geschikte tijdstip voor die vervulling worden aangemerkt. Doch Mevrouw Dashwood begon in den laatsten tijd alle verwachtingen van dien aard te laten varen en de overtuiging te koesteren, die zij afleidde uit zijn algemeene opmerkingen in het gesprek, dat zijn hulp zich niet verder uitstrekte dan de zes maanden huisvesting, die hij hun had verleend te Norland. Hij praatte zooveel over de toenemende duurte van het huishouden, en de aanhoudende onvoorziene eischen aan zijn beurs, waaraan iemand van eenig aanzien in de wereld was blootgesteld, dat het haast scheen, alsof hij eerder zelf geld noodig had, dan dat hij eenig plan koesterde om het weg te schenken.L'uomo e una delle due ragazze furono immediatamente mandati nel Devonshire a preparare la casa per l'arrivo della loro padrona; dato che Lady Middleton le era completamente sconosciuta, Mrs. Dashwood preferiva recarsi direttamente al cottage piuttosto che essere ospite a Barton Park, e si fidava così ciecamente della descrizione della casa fatta da Sir John, da non provare nessuna curiosità di esaminarla prima di entrarne in possesso. La sua impazienza di andarsene da Norland era preservata dallo scemare dall'evidente soddisfazione della nuora di fronte alla prospettiva del suo trasferimento; una soddisfazione che si era tentato debolmente di mascherare con un gelido invito a differire la partenza. Adesso era giunto il momento per il figliastro di mantenere doverosamente la promessa fatta al padre. Dato che aveva trascurato di farlo quando era giunto a Norland, il fatto che ora loro lasciassero la casa appariva il momento più adatto per farlo. Ma Mrs. Dashwood iniziò ben presto ad abbandonare ogni speranza, e a convincersi, dal tenore generale dei suoi discorsi, che l'aiuto non sarebbe andato al di là del loro mantenimento a Norland per i sei mesi trascorsi. Parlava così spesso dell'aumento delle spese per la casa, e dei continui esborsi ai quali era esposto oltre ogni immaginazione un uomo nella sua posizione sociale, che sembrava aver bisogno lui di denaro piuttosto che avere la minima intenzione di privarsene.
In a very few weeks from the day which brought Sir John Middleton's first letter to Norland, every thing was so far settled in their future abode as to enable Mrs. Dashwood and her daughters to begin their journey. Many were the tears shed by them in their last adieus to a place so much beloved. "Dear, dear Norland!" said Marianne, as she wandered alone before the house, on the last evening of their being there; "when shall I cease to regret you!--when learn to feel a home elsewhere!--Oh! happy house, could you know what I suffer in now viewing you from this spot, from whence perhaps I may view you no more!--And you, ye well-known trees!--but you will continue the same.--No leaf will decay because we are removed, nor any branch become motionless although we can observe you no longer!--No; you will continue the same; unconscious of the pleasure or the regret you occasion, and insensible of any change in those who walk under your shade!--But who will remain to enjoy you?"Muy pocas semanas después del día que trajo la primera carta de sir John Middleton a Norland, todos los arreglos estaban tan avanzados en su futuro alojamiento que la señora Dashwood y sus hijas pudieron comenzar su viaje. Muchas fueron las lágrimas que derramaron en sus últimos adioses a un lugar que tanto habían amado. -¡Querido, querido Norland! -repetía Marianne mientras deambulaba sola ante la casa la última tarde que estuvieron allí-. ¿Cuándo dejaré de extrañarte?; ¿cuándo aprenderé a sentir como un hogar cualquier otro sitio? ¡Ah, dichosa casa! ¡Cómo podrías saber lo que sufro al verte ahora desde este lugar, desde donde puede que no vuelva a verte! ¡Y ustedes, árboles que me son tan familiares! Pero ustedes, ustedes seguirán iguales. Ninguna hoja se marchitará porque nosotras nos vayamos, ninguna rama dejará de agitarse aunque ya no podamos mirarlas. No, seguirán iguales, inconscientes del placer o la pena que ocasionan e insensibles a cualquier cambio en aquellos que caminan bajo sus sombras. Y, ¿quién quedará para gozarlos?Reeds een paar weken na den dag, waarop Sir John Middleton's eerste brief te Norland werd ontvangen, was alles zoover gereed in hun toekomstig verblijf, dat Mevrouw Dashwood en hare dochters de reis erheen konden ondernemen. Vele tranen werden door hen gestort bij hun laatst vaarwel aan de plek, die zij zoozeer hadden liefgehad. "Lief, lief Norland!" zei Marianne, toen zij alleen rondom het huis zwierf, den laatsten avond: "wanneer zal ik ophouden u te betreuren!--Wanneer zal ik geleerd hebben, mij ergens anders thuis te gevoelen? Ach, gelukkig huis! kondt ge maar weten hoe ik lijd, terwijl ik u aanschouw van deze plek, vanwaar ik u misschien nooit meer zien zal!--En gij, welbekende boomen!--maar gij zult hetzelfde blijven.--Geen blad zal verwelken omdat wij zijn heengegaan, geen twijgje zal ophouden zich te bewegen, ofschoon wij het niet meer kunnen aanzien! Neen; gij blijft dezelfde; onbewust van de blijdschap of de treurigheid die gij wekt, en ongevoelig voor eenige verandering in degenen, die wandelen onder uw schaduwrijk loover! Maar wie blijft hier over om van u te genieten?"--A pochissime settimane dall'arrivo a Norland della prima lettera di Sir John Middleton, tutto era sistemato nella loro futura dimora tanto da permettere a Mrs. Dashwood e alle figlie di accingersi a partire. Molte furono le lacrime versate nell'ultimo addio a un luogo così amato. "Caro, Caro Norland!" diceva Marianne, mentre passeggiava da sola di fronte alla casa, l'ultima sera del loro soggiorno; "quando smetterò di rimpiangerti? Quando imparerò a sentirmi a casa in un altro luogo? Oh! felice dimora, se potessi sapere quanto soffro nel guardarti da questo punto, da dove forse non potrò guardarti mai più! E voi, alberi così familiari! No, voi andrete avanti lo stesso. Nemmeno una foglia appassirà per la nostra partenza, né un ramo inaridirà perché noi non potremo più scorgervi! No, voi andrete avanti lo stesso; inconsapevoli del piacere e del rammarico che provocate, e insensibili a qualsiasi cambiamento in coloro che passeggiano sotto la vostra ombra! Ma chi rimarrà a godere di voi?"
CHAPTER 6CAPITULO VIHOOFDSTUK VICapitolo 6
The first part of their journey was performed in too melancholy a disposition to be otherwise than tedious and unpleasant. But as they drew towards the end of it, their interest in the appearance of a country which they were to inhabit overcame their dejection, and a view of Barton Valley as they entered it gave them cheerfulness. It was a pleasant fertile spot, well wooded, and rich in pasture. After winding along it for more than a mile, they reached their own house. A small green court was the whole of its demesne in front; and a neat wicket gate admitted them into it. As a house, Barton Cottage, though small, was comfortable and compact; but as a cottage it was defective, for the building was regular, the roof was tiled, the window shutters were not painted green, nor were the walls covered with honeysuckles. A narrow passage led directly through the house into the garden behind. On each side of the entrance was a sitting room, about sixteen feet square; and beyond them were the offices and the stairs. Four bed-rooms and two garrets formed the rest of the house. It had not been built many years and was in good repair. In comparison of Norland, it was poor and small indeed!--but the tears which recollection called forth as they entered the house were soon dried away. They were cheered by the joy of the servants on their arrival, and each for the sake of the others resolved to appear happy. It was very early in September; the season was fine, and from first seeing the place under the advantage of good weather, they received an impression in its favour which was of material service in recommending it to their lasting approbation.La primera parte del viaje transcurrió en medio de un ánimo tan melancólico que no pudo resultar sino tedioso y desagradable. Pero a medida que se aproximaban a su destino, el interés en la apariencia de la región donde habrían de vivir se sobrepuso a su decaimiento, y la vista del Valle Barton a medida que entraban en él las fue llenando de alegría. Era una comarca agradable, fértil, con grandes bosques y rica en pastizales. Tras un recorrido de más de una milla, llegaron a su propia casa. En el frente, un pequeño jardín verde constituía la totalidad de sus dominios, al que una pulcra portezuela de rejas les permitió la entrada. Como vivienda, la casita de Barton, aunque pequeña, era confortable y sólida; pero en tanto casa de campo era defectuosa, porque la construcción era regular, el techo tenía tejas, las celosías de las ventanas no estaban pintadas de verde ni los muros estaban cubiertos de madreselva. Un corredor angosto llevaba directamente a través de la casa al jardín del fondo. A ambos lados de la entrada había una salita de estar de aproximadamente dieciséis pies cuadrados; y luego estaban las dependencias de servicio y las escaleras. Cuatro dormitorios y dos buhardillas componían el resto de la casa. No había sido construida hacía muchos años y estaba en buenas condiciones. En comparación con Norland, ¡ciertamente era pequeña y pobre! Pero las lágrimas que hicieron brotar los recuerdos al entrar a la casa muy pronto se secaron. Las alegró el gozo de los sirvientes a su llegada y cada una, pensando en las otras, decidió parecer contenta. Recién comenzaba septiembre, el tiempo estaba hermoso, y desde la primera visión que tuvieron del lugar bajo las ventajas de un buen clima, la impresión favorable que recibieron fue de primordial importancia para que se hiciera acreedor de su más firme aprobación.Het eerste gedeelte van de reis werd afgelegd in een al te treurige stemming, om anders dan vervelend en onaangenaam te zijn. Doch toen zij het eind ervan naderden, won hun belangstelling in het voorkomen van de streek, waar zij thans zouden wonen, het van hunne neerslachtigheid, en het uitzicht op Barton Valley stemde hen bijna vroolijk. Het was een mooie, vruchtbare plek, met veel bosschen en weiland. Na den loop van het dal meer dan een mijl lang gevolgd te hebben, kwamen zij aan hun eigen huis. Een klein omheind grasveld was al wat er bij behoorde aan de voorzijde, en een eenvoudig hekje verleende hun toegang. Als huis beschouwd, was Barton Cottage, hoewel klein, toch geriefelijk en beknopt; maar als landelijk buitenhuisje liet het te wenschen over; daar het regelmatig van bouw en met pannen gedekt was, terwijl noch de luiken groen waren geverfd, noch de muren begroeid met kamperfoelie. Een smalle gang leidde recht door het huis naar den daarachter gelegen tuin. Ter weerszijden van de voordeur was een zitkamer van ruim vijf meter in het vierkant; daarachter lagen de keuken met bijkeukens, en de trap. Verder waren er nog vier slaapvertrekken en twee zolderkamers. Het was nog niet zeer lang geleden gebouwd en goed onderhouden. Vergeleken bij Norland was het wel héél nederig en klein!--doch de tranen, door die herinnering te voorschijn geroepen bij hun binnentreden, waren spoedig gedroogd. De blijdschap van de dienstboden over hunne komst vroolijkte hen een weinig op, en ieder besloot terwille van de anderen zich verheugd te toonen. Het was in 't begin van September; de mooiste tijd van het jaar, en door de omgeving voor het eerst te zien bij goed weer, ontvingen zij een gunstigen indruk, die belangrijk medewerkte om hun blijvende goede meening er omtrent te bevestigen.La prima parte del viaggio fu compiuta in uno stato d'animo troppo malinconico per essere altro che noiosa e spiacevole. Ma quando se ne stava approssimando la fine, l'interesse per l'aspetto del luogo dove avrebbero vissuto ebbe la meglio sulla loro tristezza, e la vista di Barton Valley mentre cominciavano a percorrerla le mise di buon umore. Era un posto fertile e ameno, pieno di boschi, e ricco di pascoli. Dopo averne percorso più di un miglio, raggiunsero la casa. Un piccolo giardino era tutto quel che c'era sul davanti; e vi si entrava da un grazioso cancelletto. Come casa, Barton Cottage, sebbene piccola, era comoda e ben suddivisa; ma come cottage aveva qualche difetto, perché la costruzione era regolare, il tetto era a tegole, le persiane non erano dipinte di verde e le mura non erano rivestite di caprifogli. Uno stretto passaggio attraverso la casa conduceva direttamente nel giardino sul retro. In ciascun lato dell'ingresso c'era un salotto quadrato, di circa cinque metri di lato; e dietro i due salotti c'erano la cucina con gli annessi e le scale. Quattro camere da letto e due soffitte costituivano il resto della casa. Non era stata costruita da molti anni ed era in buone condizioni. In confronto a Norland, era davvero misera e piccola! ma le lacrime suscitate dai ricordi si asciugarono presto dopo il loro ingresso in casa. Furono rallegrate dalla gioia dei domestici per il loro arrivo, e ognuna per amore delle altre decise di mostrarsi felice. Era appena iniziato settembre; la stagione era bella, e a una prima occhiata al luogo con il vantaggio del bel tempo, ebbero un'impressione positiva che fu di concreto incoraggiamento per una durevole approvazione.
The situation of the house was good. High hills rose immediately behind, and at no great distance on each side; some of which were open downs, the others cultivated and woody. The village of Barton was chiefly on one of these hills, and formed a pleasant view from the cottage windows. The prospect in front was more extensive; it commanded the whole of the valley, and reached into the country beyond. The hills which surrounded the cottage terminated the valley in that direction; under another name, and in another course, it branched out again between two of the steepest of them.La ubicación de la casa era buena. Tras ella, y a no mucha distancia a ambos lados, se levantaban altas colinas, algunas de las cuales eran lomas abiertas, las otras cultivadas y boscosas. La aldea de Barton estaba situada casi en su totalidad en una de estas colinas, y ofrecía una agradable vista desde las ventanas de la casita. La perspectiva por el frente era más amplia; se dominaba todo el valle, e incluso los campos en que éste desembocaba. Las colinas que rodeaban la cabaña cerraban el valle en esa dirección; pero bajo otro nombre, y con otro curso, se abría otra vez entre dos de los montes más empinados.Het huis was aangenaam gelegen. Vlak er achter, en op geringen afstand aan beide zijden, rezen hooge heuvels op; sommige vrij en open, met glooiende hellingen, andere bebouwd en bedekt met bosch. Het dorp Barton lag grootendeels op een dier heuvels, en leverde een aardig uitkijkje van uit de vensters van het huis. Aan de voorzijde was het uitzicht ruimer; men overzag van hier de geheele vallei, en zelfs een gedeelte van de streek die eraan grensde. De heuvels, die het huisje omringden, sloten het dal aan die zijde af; onder een anderen naam en in een andere richting vertakte het zich weer, waar twee der hoogste samenkwamen.La posizione della casa era buona. Immediatamente dietro, e a non grande distanza da entrambi i lati, si ergevano alte colline, alcune delle quali erano brulle, altre coltivate e boscose. Il villaggio di Barton era quasi tutto su una di queste colline, e costituiva un piacevole panorama dalle finestre del cottage. La veduta di fronte era più estesa; dominava l'intera vallata, e si spingeva fino alla campagna più in là. Le colline che circondavano il cottage chiudevano la vallata in quella direzione; con un altro nome, e un andamento diverso, la valle riemergeva tra le due colline più ripide.
With the size and furniture of the house Mrs. Dashwood was upon the whole well satisfied; for though her former style of life rendered many additions to the latter indispensable, yet to add and improve was a delight to her; and she had at this time ready money enough to supply all that was wanted of greater elegance to the apartments. "As for the house itself, to be sure," said she, "it is too small for our family, but we will make ourselves tolerably comfortable for the present, as it is too late in the year for improvements. Perhaps in the spring, if I have plenty of money, as I dare say I shall, we may think about building. These parlors are both too small for such parties of our friends as I hope to see often collected here; and I have some thoughts of throwing the passage into one of them with perhaps a part of the other, and so leave the remainder of that other for an entrance; this, with a new drawing room which may be easily added, and a bed-chamber and garret above, will make it a very snug little cottage. I could wish the stairs were handsome. But one must not expect every thing; though I suppose it would be no difficult matter to widen them. I shall see how much I am before-hand with the world in the spring, and we will plan our improvements accordingly."La señora Dashwood se sentía en general satisfecha con el tamaño y mobiliario de la casa, pues aunque su antiguo estilo de vida hacía indispensable mejorarla en muchos aspectos, siempre era un placer para ella ampliar y perfeccionar las cosas; y en ese momento contaba con dinero suficiente para dar a los aposentos todo lo que requerían de mayor elegancia. -En cuanto a la casa misma -dijo-, por cierto es demasiado pequeña para nuestra familia; pero estaremos aceptablemente cómodas por el momento, ya que se encuentra muy avanzado el año para realizar mejoras. Quizá en la primavera, si tengo suficiente dinero, como me atrevo a decir que tendré, podremos pensar en construir. Estos recibos son los dos demasiado pequeños para los grupos de amigos que espero ver a menudo reunidos aquí; y tengo la idea de llevar el corredor dentro de uno de ellos, con quizá una parte del otro, y así dejar lo restante de ese otro como vestíbulo; esto, junto con una nueva sala, que puede ser agregada fácilmente, y un dormitorio y una buhardilla arriba, harán de ella una casita muy acogedora. Podría desear que las escaleras fueran más atractivas. Pero no se puede esperar todo, aunque supongo que no seria difícil ampliarlas. Ya veré cuánto le deberé al mundo cuando llegue la primavera, y planificaremos nuestras mejoras de acuerdo con ello:Over de grootte van het huis en over de meubileering was Mevrouw Dashwood over 't geheel wel voldaan; want ofschoon haar vorige levenswijze menige toevoeging aan het meubilair onontbeerlijk deed schijnen, juist in dat aanschaffen en verfraaien had zij veel plezier; en voor het oogenblik had zij genoeg gereed geld, om zich alles te kunnen veroorloven wat vereischt werd, om haar vertrekken smaakvol in te richten. "Wat het huis zelf betreft," zeide zij, "het is te klein voor ons gezin; maar we kunnen ons voorloopig er vrij goed in bewegen, en het is nu te laat in het jaar om verbeteringen aan te brengen. Misschien kunnen we in 't voorjaar, als ik ruim bij kas ben, zooals ik wel denk dat 't geval zal zijn, aan bouwen gaan denken. De voorkamers zijn beide te klein voor het aantal gasten, dat ik hier dikwijls hoop bijeen te zien, en ik denk erover om de gang met de eene kamer te laten samenvallen, en misschien ook nog een gedeelte van de andere, zoodat de overblijvende ruimte als vestibule kan dienen; als daar dan een nieuwe salon wordt aangebouwd, wat gemakkelijk kan, met nog een slaap- en zolderkamer erboven, dan wordt het werkelijk een gezellig huisje. Als de trap nu maar mooier was. Maar men kan niet alles verwachten; hoewel ik denk dat het niet moeilijk zou zijn die te verbreeden. Ik zal eens zien hoe florissant het er uitziet met mijn financiën in het voorjaar, en daarvan onze bouwplannen laten afhangen."Delle dimensioni e dell'arredamento della casa Mrs. Dashwood era tutto sommato soddisfatta, benché il tenore di vita a cui era abituata rendesse indispensabili alcune aggiunte al mobilio; ma aggiungere e migliorare per lei era una delizia, e in quel momento aveva a disposizione abbastanza denaro per provvedere a ciò che mancava per rendere le stanze più eleganti. "Quanto alla casa in sé", disse, "è troppo piccola per la nostra famiglia, ma per il momento ce la faremo bastare, visto che la stagione è troppo avanzata per fare migliorie. Forse in primavera, se come spero avrò il denaro, potremo pensare a costruire. Questi salotti sono troppo piccoli per le comitive di amici che spero di vedere spesso riunite qui; ho una mezza idea di inglobare in uno il corridoio e forse una parte dell'altro, e lasciare quest'ultimo come ingresso; in questo modo, con l'aggiunta di un nuovo salotto che si può fare con facilità, e una camera da letto e una soffitta di sopra, ne faremo un piccolo cottage molto accogliente. Avrei preferito delle belle scale. Ma non si può avere tutto; anche se suppongo non sia difficile allargarle. Vedrò di quanto denaro potrò disporre in primavera, e per le migliorie ci regoleremo di conseguenza."
In the mean time, till all these alterations could be made from the savings of an income of five hundred a-year by a woman who never saved in her life, they were wise enough to be contented with the house as it was; and each of them was busy in arranging their particular concerns, and endeavoring, by placing around them books and other possessions, to form themselves a home. Marianne's pianoforte was unpacked and properly disposed of; and Elinor's drawings were affixed to the walls of their sitting room.Entre tanto, hasta cuando una mujer que nunca había economizado en su vida pudiera llevar a cabo todos estos cambios con los ahorros de un ingreso de quinientas libras al año, sabiamente se contentaron con la casa tal como estaba; y cada una de ellas se preocupó y empeñó en organizar sus propios asuntos, distribuyendo sus libros y otras posesiones para hacer de la casa un hogar. Desempacaron el piano de Marianne y lo ubicaron en el lugar más adecuado, y colgaron los dibujos de Elinor en los muros de la sala.Intusschen waren zij, totdat al die veranderingen zouden worden bekostigd uit wat er gespaard kon worden op een inkomen van vijfhonderd pond, door iemand, die nooit in haar leven sparen geleerd had, wel zoo wijs om tevreden te zijn met het huis zooals het was, en ieder van haar was druk bezig haar eigen zaakjes in orde te brengen, en te pogen zich tusschen haar boeken en andere bezittingen een klein eigen thuis te vormen. Marianne's piano werd uitgepakt en op de geschiktste plaats gezet, en Elinor's teekeningen werden aan den wand gehangen van hun zitkamer.Nel frattempo, fino a quando sarebbe stato possibile fare tutti questi cambiamenti risparmiando su un'entrata di cinquecento sterline da parte di una donna che non aveva mai risparmiato in vita sua, furono abbastanza sagge da farsi bastare la casa così com'era; e ognuna di loro si dette da fare per sistemare i propri effetti personali, e fece di tutto, circondandosi di libri e oggetti cari, per sentirsi a casa. Il pianoforte di Marianne fu sballato e sistemato nel punto adatto; e i disegni di Elinor furono appesi alle pareti del salotto.
In such employments as these they were interrupted soon after breakfast the next day by the entrance of their landlord, who called to welcome them to Barton, and to offer them every accommodation from his own house and garden in which theirs might at present be deficient. Sir John Middleton was a good looking man about forty. He had formerly visited at Stanhill, but it was too long for his young cousins to remember him. His countenance was thoroughly good-humoured; and his manners were as friendly as the style of his letter. Their arrival seemed to afford him real satisfaction, and their comfort to be an object of real solicitude to him. He said much of his earnest desire of their living in the most sociable terms with his family, and pressed them so cordially to dine at Barton Park every day till they were better settled at home, that, though his entreaties were carried to a point of perseverance beyond civility, they could not give offence. His kindness was not confined to words; for within an hour after he left them, a large basket full of garden stuff and fruit arrived from the park, which was followed before the end of the day by a present of game. He insisted, moreover, on conveying all their letters to and from the post for them, and would not be denied the satisfaction of sending them his newspaper every day.Al día siguiente, apenas terminado el desayuno, se vieron interrumpidas en sus ocupaciones por la entrada del propietario de la cabaña, que llegó a darles la bienvenida a Barton y a ofrecerles todo aquello de su propia casa y jardín que les pudiera faltar en el momento. Sir John Middleton era un hombre bien parecido de unos cuarenta años. Antes había estado de visita en Stanhill, pero hacía de ello demasiado tiempo para que sus jóvenes primas lo recordaran. Su semblante revelaba buen humor y sus modales eran tan amistosos como el estilo de su carta. Parecía que la llegada de sus parientes lo llenaba de real satisfacción y que su comodidad era objeto de verdadero desvelo para él. Se explayó en su profundo deseo de que ambas familias vivieran en los términos más cordiales y las exhortó tan afablemente a que cenaran en Barton Park todos los días hasta que estuvieran mejor instaladas en su hogar, que aunque insistía en sus peticiones hasta un punto que sobrepasaba la buena educación, era imposible sentirse ofendido por ello. Su bondad no se limitaba a las palabras, porque antes de una hora de su partida, un gran cesto de hortalizas y frutas llegó desde la finca, seguido antes de terminar el día por un presente de animales de caza. Más aún, insistió en llevar todas sus cartas al correo y traer las que les llegaran, y rehusó lo privaran de la satisfacción de enviarles a diario su periódico.In deze en dergelijke bezigheden werden zij den volgenden dag spoedig na het ontbijt reeds gestoord door de komst van den huiseigenaar, die hen kwam opzoeken om hen welkom te heeten te Baron en om hun alles aan te bieden, wat _zijn_ huis en tuin opleverden, en waaraan in de hunne voorloopig misschien gebrek was. Sir John Middleton was een knap man van omstreeks veertig jaar. Hij was vroeger wel eens te Stanhill gelogeerd geweest; maar dat was te lang geleden, dan dat zijne nichtjes zich hem nog konden herinneren. Hij had een vroolijk, vriendelijk gezicht, en zijn manieren waren even hartelijk als de toon van zijn brief. Hun komst scheen hem werkelijk veel plezier te doen en hun welzijn ging hem blijkbaar oprecht ter harte. Hij had het druk over zijn welgemeenden wensch naar een prettigen gezelligen omgang onder elkaar, en drong er zoo gul op aan, dat zij elken dag op Barton Park zouden komen dineeren tot hun huis beter op orde was, dat zij hem zijn dringend aanhouden niet kwalijk nemen konden, zelfs waar het de grenzen der beleefdheid bijna overschreed. Zijn vriendelijkheid bleef niet beperkt tot woorden; want nog geen uur nadat hij was heengegaan kwam er een groote mand vol groente en fruit van het Park; nog eer de dag voorbij was, gevolgd door een bezending gevogelte. Hij verkoos volstrekt al hun brieven voor hen af te halen en op de post te bezorgen, en wilde zich het genoegen niet laten ontzeggen, hun elken dag zijn courant te sturen.Il giorno dopo erano intente a queste occupazioni quando furono interrotte subito dopo colazione dall'ingresso del loro padrone di casa, che veniva per dar loro il benvenuto a Barton, e per offrire tutto ciò che poteva esserci in casa sua e nel suo giardino e di cui al momento sentissero la mancanza. Sir John Middleton era un bell'uomo sulla quarantina. Era stato una volta in visita a Stanhill, ma era passato troppo tempo perché le sue giovani cugine potessero ricordarlo. Il suo volto trasmetteva allegria, e aveva modi amichevoli come il tono della sua lettera. Il loro arrivo sembrava procurargli una genuina soddisfazione, e il loro benessere era oggetto di una sincera sollecitudine da parte sua. Si dilungò sul suo vivo desiderio di vederle partecipare con assiduità alla vita sociale della sua famiglia, e insistette in termini così cordiali per vederle a pranzo a Barton Park tutti i giorni fino a quando non fossero meglio sistemate in casa loro, che, sebbene le sue preghiere fossero arrivate a un punto tale da oltrepassare la buona educazione, non se la sentirono di offenderlo. La sua gentilezza non si limitò alle parole, poiché, un'ora dopo che se n'era andato, un ampio cesto pieno di frutta e verdura fu recapitato dalla villa, seguito prima di sera da un omaggio di cacciagione. Aveva anche insistito per far loro da tramite per la consegna e il ritiro della posta, e non volle che gli fosse negata la soddisfazione di mandar loro il suo giornale tutti i giorni.
Lady Middleton had sent a very civil message by him, denoting her intention of waiting on Mrs. Dashwood as soon as she could be assured that her visit would be no inconvenience; and as this message was answered by an invitation equally polite, her ladyship was introduced to them the next day.Lady Middleton les había mandado con él un mensaje muy cortés, en que manifestaba su intención de visitar a la señora Dashwood tan pronto como pudiera estar segura de que su llegada no le significaría un inconveniente; y como este mensaje recibió una respuesta igualmente atenta, al día siguiente les presentaron a su señoría.Lady Middleton had door haar man een beleefde boodschap laten zenden, waarin zij haar voornemen te kennen gaf, Mevrouw Dashwood een bezoek te brengen, zoodra zij zeker was, dat dit haar geen last zou veroorzaken, en daar die boodschap met een even beleefde uitnoodiging werd beantwoord, werd de bewuste dame reeds den volgenden dag aan hen voorgesteld.Lady Middleton aveva inviato tramite il marito un messaggio molto cortese, esprimendo l'intenzione di andare a trovare Mrs. Dashwood non appena potesse essere certa che la visita non avrebbe arrecato disturbo; e dato che la risposta a questo messaggio fu un invito altrettanto cortese, la presentazione di sua signoria avvenne il giorno successivo.
They were, of course, very anxious to see a person on whom so much of their comfort at Barton must depend; and the elegance of her appearance was favourable to their wishes. Lady Middleton was not more than six or seven and twenty; her face was handsome, her figure tall and striking, and her address graceful. Her manners had all the elegance which her husband's wanted. But they would have been improved by some share of his frankness and warmth; and her visit was long enough to detract something from their first admiration, by shewing that, though perfectly well-bred, she was reserved, cold, and had nothing to say for herself beyond the most common-place inquiry or remark.Por supuesto, estaban ansiosas de ver a la persona de quien debía depender tanto de su comodidad en Barton, y la elegancia de su apariencia las impresionó favorablemente. Lady Middleton no tenía más de veintiséis o veintisiete años, era de hermoso rostro, figura alta y llamativa y trato gracioso. Sus modales tenían todo el refinamiento de que carecía su esposo. Pero le habría venido bien algo de su franqueza y calidez. Y su visita se prolongó lo suficiente para hacer disminuir en algo la admiración inicial que había provocado, al mostrar que, aunque perfectamente educada, era reservada, fría, y no tenía nada que decir por sí misma más allá de las más trilladas preguntas u observaciones.Zij waren natuurlijk zeer benieuwd iemand te leeren kennen, van wie veel van hun genoegen te Barton zou afhangen; en het bevredigde hun gespannen verwachtingen, te zien, dat zij er zeer elegant uitzag. Lady Middleton was niet ouder dan zes- of zeven en twintig; haar gezicht was knap; haar figuur imposant en forsch, en zij bewoog zich gemakkelijk. Haar manieren bezaten al de bevalligheid, die haar echtgenoot miste. Maar zij zouden toch hebben gewonnen door een weinigje van zijn rondborstigheid en warmte, en haar bezoek duurde lang genoeg om hun aanvankelijke bewondering eenigszins te doen verminderen, toen zij bespeurden dat zij, ofschoon zeer beschaafde vormen bezittend, teruggetrokken en koel was, en niets ten beste had te geven dan de meest banale vragen en opmerkingen.Erano, naturalmente, molto ansiose di conoscere una persona dalla quale sarebbe dipeso molto del loro benessere a Barton; e l'eleganza del suo aspetto fu all'altezza delle loro aspettative. Lady Middleton non aveva più di ventisei o ventisette anni; aveva un bel viso, una figura alta e distinta, e un modo di fare aggraziato. I suoi modi avevano tutta l'eleganza che mancava al marito, ma sarebbero migliorati con almeno una parte della schiettezza e del calore di lui; e la visita fu abbastanza lunga da sminuire un po' l'ammirazione del primo momento, rivelando come, sebbene perfettamente educata, fosse riservata, fredda, e non avesse nulla da dire al di là delle domande e delle osservazioni più ovvie.
Conversation however was not wanted, for Sir John was very chatty, and Lady Middleton had taken the wise precaution of bringing with her their eldest child, a fine little boy about six years old, by which means there was one subject always to be recurred to by the ladies in case of extremity, for they had to enquire his name and age, admire his beauty, and ask him questions which his mother answered for him, while he hung about her and held down his head, to the great surprise of her ladyship, who wondered at his being so shy before company, as he could make noise enough at home. On every formal visit a child ought to be of the party, by way of provision for discourse. In the present case it took up ten minutes to determine whether the boy were most like his father or mother, and in what particular he resembled either, for of course every body differed, and every body was astonished at the opinion of the others.No faltó, sin embargo, la conversación, porque sir John era muy locuaz y lady Middleton había tenido la sabia precaución de llevar con ella a su hijo mayor, un guapo muchachito de alrededor de seis años cuya presencia ofreció en todo momento un tema al que recurrir en caso de extrema urgencia. Debieron indagar su nombre y edad, admirar su apostura y hacerle preguntas, que su madre contestaba por él mientras él se mantenía pegado a ella con la cabeza gacha, para gran sorpresa de su señoría, que se extrañaba de que fuera tan tímido ante los extraños cuando en casa podía hacer bastante ruido. En todas las visitas formales debiera haber un niño, a manera de seguro para la conversación. En el caso actual, tomó diez minutos decidir si el niño se parecía más al padre o a la madre, y en qué cosa en especial se parecía a cada uno; porque, por supuesto, todos discrepaban y cada uno se manifestaba estupefacto ante la opinión de los demás.Aan conversatie was overigens geen gebrek; want Sir John was uiterst spraakzaam; en Lady Middleton had de wijze voorzorg genomen, haar oudste kind mede te brengen, een mooi jongetje van omstreeks zes jaar; zoodat er altijd één onderwerp overbleef, waartoe de dames in geval van nood hare toevlucht konden nemen; want zij moesten natuurlijk informeeren naar zijn naam en leeftijd, zijn aardig gezichtje bewonderen, en hem vragen doen, die zijn moeder voor hem beantwoordde, terwijl hij zich aan haar vastklemde en zijn hoofdje liet hangen, tot groote verbazing van zijn mama, die niet kon begrijpen, waarom hij zoo verlegen was in gezelschap, daar hij leven genoeg kon maken tehuis. Bij elk officieel bezoek moest er eigenlijk een kind van de partij zijn, bij wijze van reserve-onderwerp van gesprek. In het onderhavige geval werden tien minuten besteed aan de vraag of de jongen het meest op zijn vader of op zijn moeder geleek, en wààrin de bijzondere gelijkenis op beiden bestond; want natuurlijk verschilden allen van meening, en ieder was over de zienswijze der anderen zeer verbaasd.La conversazione tuttavia non languì, perché Sir John era un gran chiacchierone, e Lady Middleton aveva preso la saggia precauzione di portare con sé il figlio maggiore, un bel bambino di circa sei anni, la presenza del quale offrì sempre un argomento a cui ricorrere da parte delle signore in caso di necessità, poiché ci si poteva informare sul nome e sull'età, ammirarne la bellezza, e interrogarlo su questioni a cui la madre rispondeva per lui, mentre il bambino le stava attaccato a capo chino, con grande stupore di sua signoria, che si meravigliava di come fosse timido davanti agli altri visto che a casa faceva tanto chiasso. In ogni visita di cortesia ci dovrebbe essere un bambino, per fornire alimento alla conversazione. Nel caso in questione ci vollero dieci minuti per decidere se il ragazzo somigliasse più al padre o alla madre, e in quali particolari la somiglianza fosse da attribuire all'uno a all'altra, poiché naturalmente ognuno la pensava diversamente, e ognuno si stupiva dell'opinione degli altri.
An opportunity was soon to be given to the Dashwoods of debating on the rest of the children, as Sir John would not leave the house without securing their promise of dining at the park the next day.Muy pronto las Dashwood tuvieron una nueva oportunidad de conversar sobre el resto de los niños, porque sir John no dejó la casa sin que antes le prometieran cenar con ellos al día siguiente.Weldra zouden de Dashwoods gelegenheid krijgen om ook over de andere kinderen van meening te wisselen; daar Sir John niet wilde heengaan, eer zij hem hadden beloofd den volgenden dag te komen eten op het Park.Alle Dashwood fu subito data l'opportunità di discutere a proposito degli altri bambini, dato che Sir John non se ne andò senza assicurarsi la loro promessa di pranzare alla villa il giorno successivo.
CHAPTER 7CAPITULO VIIHOOFDSTUK VIICapitolo 7
Barton Park was about half a mile from the cottage. The ladies had passed near it in their way along the valley, but it was screened from their view at home by the projection of a hill. The house was large and handsome; and the Middletons lived in a style of equal hospitality and elegance. The former was for Sir John's gratification, the latter for that of his lady. They were scarcely ever without some friends staying with them in the house, and they kept more company of every kind than any other family in the neighbourhood. It was necessary to the happiness of both; for however dissimilar in temper and outward behaviour, they strongly resembled each other in that total want of talent and taste which confined their employments, unconnected with such as society produced, within a very narrow compass. Sir John was a sportsman, Lady Middleton a mother. He hunted and shot, and she humoured her children; and these were their only resources. Lady Middleton had the advantage of being able to spoil her children all the year round, while Sir John's independent employments were in existence only half the time. Continual engagements at home and abroad, however, supplied all the deficiencies of nature and education; supported the good spirits of Sir John, and gave exercise to the good breeding of his wife. Lady Middleton piqued herself upon the elegance of her table, and of all her domestic arrangements; and from this kind of vanity was her greatest enjoyment in any of their parties. But Sir John's satisfaction in society was much more real; he delighted in collecting about him more young people than his house would hold, and the noisier they were the better was he pleased. He was a blessing to all the juvenile part of the neighbourhood, for in summer he was for ever forming parties to eat cold ham and chicken out of doors, and in winter his private balls were numerous enough for any young lady who was not suffering under the unsatiable appetite of fifteen. The arrival of a new family in the country was always a matter of joy to him, and in every point of view he was charmed with the inhabitants he had now procured for his cottage at Barton. The Miss Dashwoods were young, pretty, and unaffected. It was enough to secure his good opinion; for to be unaffected was all that a pretty girl could want to make her mind as captivating as her person. The friendliness of his disposition made him happy in accommodating those, whose situation might be considered, in comparison with the past, as unfortunate. In showing kindness to his cousins therefore he had the real satisfaction of a good heart; and in settling a family of females only in his cottage, he had all the satisfaction of a sportsman; for a sportsman, though he esteems only those of his sex who are sportsmen likewise, is not often desirous of encouraging their taste by admitting them to a residence within his own manor.Barton Park estaba más o menos a media milla de la cabaña. Las Dashwood habían pasado cerca de allí al cruzar el valle pero desde su hogar no lo veían, pues lo tapaba la saliente de una colina. La casa misma era amplia y hermosa, y los Middleton vivían de manera que conjugaba la hospitalidad y la elegancia. La primera se daba para satisfacción de sir John, la última para la de su esposa. Casi nunca faltaba algún amigo alojado con ellos en la casa, y recibían más visitas de todo tipo que ninguna otra familia de los alrededores. Ello era necesario para la felicidad de ambos, dado que a pesar de sus diferentes caracteres y comportamientos, se parecían extremadamente en la total falta de talento y gusto, carencia que limitaba a un rango en verdad estrecho las ocupaciones no relacionadas con la vida social. Sir John estaba entregado a los deportes, lady Middleton a la maternidad. El cazaba y practicaba el tiro, ella consentía a sus hijos; y éstos eran sus únicos recursos. Lady Middleton tenía la ventaja de poder mimar a sus hijos durante todo el año, en tanto que las ocupaciones independientes de sir John podían darle sólo la mitad del tiempo. No obstante, continuos compromisos en la casa y fuera de ella suplían todas las deficiencias de su naturaleza y educación, alimentaban el buen ánimo de sir John y permitían que su esposa ejercitara su buena crianza. Lady Middleton se preciaba de la elegancia de su mesa y de todos sus arreglos domésticos, y de esta clase de vanidad extraía las mayores satisfacciones en todas sus reuniones. En cambio, el gusto de sir John por la vida social era mucho más real; disfrutaba de reunir en torno a él a más gente joven de la que cabía en su casa, y mientras más ruidosa era, mayor su placer. Era una bendición para toda la juventud de la vecindad, ya que en verano constantemente reunía grupos de personas para comer jamón y pollo frío al aire libre, y en invierno sus bailes privados eran lo suficientemente numerosos para cualquier muchacha que ya hubiera dejado atrás el insaciable apetito de los quince años. La llegada de una nueva familia a la región era siempre motivo de alegría para él, y desde todo punto de vista estaba encantado con los inquilinos que había conseguido para su cabaña en Barton. Las señoritas Dashwood eran jóvenes, bonitas y sencillas, de modales poco afectados. Eso bastaba para asegurar su buena opinión, porque la falta de afectación era todo lo que una chica bonita podía necesitar para hacer de su espíritu algo tan cautivador como su apariencia. Complació a sir John en su carácter amistoso la posibilidad de hacer un favor a aquellos cuya situación podía considerarse adversa si se la comparaba con la que habían tenido en el pasado. Así, sus muestras de bondad a sus primas satisfacían su buen corazón; y al establecer en la casita de Barton a una familia compuesta solamente de mujeres, obtenía todos los placeres de un deportista; porque un deportista, aunque sólo estima a los representantes de su sexo que también lo son, pocas veces se muestra deseoso de fomentar sus gustos alojándolos en su propio coto.Barton Park was ongeveer een halve mijl van hun huis gelegen. De dames waren er langs gekomen op hun weg door het dal; maar van uit Barton Cottage kon men het goed niet zien liggen, daar een vooruitstekende heuvel het vrije uitzicht erop belette. Het huis was groot en mooi; en de Middletons wisten in hun levenswijze gastvrijheid te paren aan weeldevertoon. De eerste schonk voldoening aan Sir John, het tweede aan zijne echtgenoote. Zij waren bijna nooit zonder logeergasten, en zij zagen meer menschen van allerlei slag, dan eenige andere familie in den omtrek. Voor beider geluk was dit noodzakelijk; want hoezeer zij ook verschilden in hun geaardheid en hun wijze van optreden, zij geleken sterk op elkander in dat volslagen gebrek aan talent en smaak, dat hunne bezigheden, buiten die, welke samenhingen met het gezelschapsleven, binnen een zeer engen kring beperkte. Sir John was liefhebber van sport, Lady Middleton was moeder. Hij jaagde en schoot; zij verwende haar kinderen; en op die genoegens waren zij, wat henzelf betrof, aangewezen. Lady Middleton had dit op haar man vóór, dat zij hare kinderen het geheele jaar door kon bederven, terwijl Sir John's zelfstandige bedrijvigheid slechts de helft van dien tijd in beslag nam. Een aanhoudend "bezet zijn," echter, in hun eigen huis en daarbuiten, vulde alle leemten aan van natuur en opvoeding; hield Sir John in een goed humeur, en schonk zijn vrouw gelegenheid uit te blinken door haar beschaafde omgangsvormen. Lady Middleton was zeer trotsch op de onberispelijkheid van haar diners, en op de geheele inrichting van haar huishouding, en uit die soort van ijdelheid sproot haar grootste genoegen voort in de partijen, die zij plachten te geven. Maar Sir John's behagen in gezelligen omgang was èchter; hij deed niets liever dan meer jongelui om zich heen verzamelen, dan zijn huis bergen kon, en hoe meer leven ze maakten, hoe beter het hem aanstond. Hij was een zegen voor de heele jeugd in den omtrek; want in den zomer beraamde hij altoos uitstapjes, waarbij in de open lucht veel koude kip en ham werd verorberd, en in den winter was het aantal danspartijen dat hij gaf, voldoende om elke jonge dame te bevredigen, die niet leed aan den onverzadelijken danshonger der vijftienjarigen. De komst van een nieuwe familie in den omtrek was voor hem altijd een groot genoegen, en hij was in ieder opzicht verrukt van de bewoners, die hij voor zijn huisje te Barton gewonnen had. De meisjes Dashwood waren jong, mooi, en eenvoudig. Dat was genoeg om zijn goede meening te verwerven, want eenvoudigheid was al wat een mooi meisje behoefde, om haar geest even bekoorlijk te doen zijn als haar persoon. Zijn welwillende inborst deed hem een genoegen erin vinden juist hun van dienst te zijn, wier omstandigheden, vergeleken bij vroeger, als betrekkelijk minder gunstig mochten beschouwd worden. Hij smaakte dus, door zijnen nichten vriendelijkheid te bewijzen, de oprechte voldoening van een goed hart; en dat hij een gezin, uit enkel vrouwen bestaande, in zijn huisje had geïnstalleerd, bevredigde hem in zijn kwaliteit van jachtliefhebber; want een beoefenaar van die sport moge dan al enkel dien leden zijner eigen sekse achting toedragen, die eveneens jagers zijn, hij zal niet licht verlangen hen aan te moedigen in hun liefhebberij, door hun een vaste woonplaats te verschaffen op zijn eigen grondgebied.Barton Park era a circa mezzo miglio dal cottage. Le signore ci erano passate vicino mentre percorrevano la vallata, ma la vista da casa loro era impedita dalla sporgenza di una collina. La casa era ampia e bella, e i Middleton avevano uno stile di vita ospitale quanto elegante. Il primo era a beneficio di Sir John, il secondo a quello della sua signora. Non erano praticamente mai privi di amici in casa, e avevano ospiti di ogni genere più di qualunque altra famiglia nei dintorni. Ciò era necessario alla felicità di entrambi; perché sebbene dissimili nel carattere e nel comportamento esteriore, si rassomigliavano moltissimo per una totale mancanza di talento e di gusto che riduceva i loro interessi, al di là di quelli prodotti dalla vita di società, a un ambito molto ristretto. Sir John era uno sportivo, Lady Middleton una madre. Lui andava a caccia e sparava, e lei coccolava i figli; e queste erano le loro uniche risorse. Lady Middleton aveva il vantaggio di poter viziare i figli per tutto l'anno, mentre le occupazioni personali di Sir John ne riempivano solo la metà. I continui impegni in casa e fuori, tuttavia, supplivano a tutte le deficienze di temperamento e cultura; alimentavano il buonumore di Sir John, e tenevano in esercizio le buone maniere della moglie. Lady Middleton si gloriava dell'eleganza della sua tavola, e dell'intera conduzione domestica; e questo genere di vanità le forniva la gioia maggiore in tutti i loro ricevimenti. Ma la soddisfazione di Sir John nella vita di società era molto più concreta; era deliziato nel riunire intorno a sé più gente giovane di quanta potesse contenerne la sua casa, e più erano chiassosi più gli piacevano. Era un benedizione per tutta la gioventù dei dintorni, perché in estate dava ricevimenti all'aperto con prosciutto e pollo freddo, e in inverno le sue feste da ballo erano numerose quanto bastava a ogni signorina che non soffrisse dell'insaziabile appetito dei quindici anni. Per lui l'arrivo nella zona di una nuova famiglia era sempre fonte di gioia, ed era incantato da ogni punto di vista dalle inquiline che si era procurato per il cottage di Barton. Le signorine Dashwood erano giovani, graziose, e spontanee. Era abbastanza per garantire la sua buona opinione; perché essere spontanea era tutto ciò che serviva a ogni ragazza graziosa per rendere affascinanti le proprie doti interiori ed esteriori. La cordialità del suo temperamento lo rendeva felice di poter aiutare persone la cui situazione, rispetto al passato, era così sfortunata. Nel mostrare la sua gentilezza alle cugine aveva perciò la concreta soddisfazione di un uomo di buon cuore; e nel sistemare una famiglia di donne sole nel suo cottage, aveva tutta la soddisfazione dello sportivo; perché uno sportivo, sebbene stimi soltanto quelli del suo sesso che siano sportivi come lui, spesso non desidera incoraggiarne gli interessi permettendo loro di risiedere all'interno della sua proprietà.
Mrs. Dashwood and her daughters were met at the door of the house by Sir John, who welcomed them to Barton Park with unaffected sincerity; and as he attended them to the drawing room repeated to the young ladies the concern which the same subject had drawn from him the day before, at being unable to get any smart young men to meet them. They would see, he said, only one gentleman there besides himself; a particular friend who was staying at the park, but who was neither very young nor very gay. He hoped they would all excuse the smallness of the party, and could assure them it should never happen so again. He had been to several families that morning in hopes of procuring some addition to their number, but it was moonlight and every body was full of engagements. Luckily Lady Middleton's mother had arrived at Barton within the last hour, and as she was a very cheerful agreeable woman, he hoped the young ladies would not find it so very dull as they might imagine. The young ladies, as well as their mother, were perfectly satisfied with having two entire strangers of the party, and wished for no more.La señora Dashwood y sus hijas fueron recibidas en la puerta de la casa por sir John, quien les dio la bienvenida a Barton Park con espontánea sinceridad; y mientras las guiaba hasta el salón, repetía a las jóvenes la preocupación que el mismo tema le había causado el día anterior, esto es, no poder conseguir ningún joven elegante e ingenioso para presentarles. Ahí sólo habría otro caballero además de él, les dijo; un amigo muy especial que' se estaba quedando en la finca, pero que no era ni muy joven ni muy alegre. Esperaba que le disculparan lo escaso de la concurrencia y les aseguró que ello no volvería a repetirse. Había estado con varias familias esa mañana, en la esperanza de conseguir a alguien más para hacer mayor el grupo, pero había luna y todos estaban llenos de compromisos para esa noche. Afortunadamente, la madre de lady Middleton había llegado a Barton a última hora, y como era una mujer muy alegre y agradable, esperaba que las jóvenes no encontrarían la reunión tan aburrida como podrían imaginar. Las jóvenes, al igual que su madre, estaban perfectamente satisfechas con tener a dos personas por completo desconocidas entre la concurrencia, y no deseaban más.Mevrouw Dashwood en hare dochters werden reeds aan de voordeur door Sir John begroet, die hen met ongekunstelde hartelijkheid welkom heette op Barton Park, en terwijl hij hen naar den salon geleidde, den jongen dames opnieuw zijn spijt betuigde, zooals hij den dag te voren ook reeds had gedaan, dat hij geen aardige jongelui had kunnen inviteeren, om kennis met hen te maken. Ze zouden, behalve hemzelf, hier maar één heer aantreffen; een goeden vriend van hem, die bij hen logeerde, maar die noch heel jong, noch heel vroolijk was. Hij hoopte dat zij het met hun klein kringetje zouden voor lief nemen, en kon hun verzekeren, dat het nooit weer zoo zou treffen. Hij had dien morgen verschillende families opgezocht, in de hoop om het aantal gasten met enkele te vermeerderen; maar het was lichte maan; en dan had iedereen invitaties te kust en te keur. Gelukkig was Lady Middleton's moeder voor een uurtje aangekomen, en daar zij een heel vroolijke en lieve vrouw was, hoopte hij, dat de jonge dames zich niet zoo erg zouden vervelen als zij nu wel moesten verwachten. De jonge dames, zoowel als hare moeder, waren volkomen tevreden met het vooruitzicht twee geheel onbekenden te zullen ontmoeten, en verlangden niet naar meer.Mrs. Dashwood e le figlie furono accolte sulla porta da Sir John, che diede loro il benvenuto a Barton Park con genuina sincerità; e mentre le conduceva in salotto continuò a ripetere alle signorine il suo rammarico sull'argomento che aveva già trattato il giorno precedente, ovvero non essere stato capace di procurare nessun bel giovanotto da presentare loro. Avrebbero incontrato, disse, solo un gentiluomo oltre a lui stesso; un amico intimo che era ospite nella villa, ma che non era né molto giovane né molto allegro. Sperava di essere perdonato per l'esiguità della compagnia, e poteva assicurare che non sarebbe più accaduta una cosa del genere. In mattinata era stato da diverse famiglie nella speranza di procurare una qualche aggiunta al loro numero, ma c'era la luna e tutti erano pieni di impegni. Fortunatamente qualche ora prima era arrivata a Barton la madre di Lady Middleton, una donna molto allegra e simpatica, e lui sperava che le signorine non trovassero la serata così noiosa come forse immaginavano. Le signorine, così come la madre, erano pienamente soddisfatte della presenza di ben due sconosciuti, e non chiedevano di più.
Mrs. Jennings, Lady Middleton's mother, was a good-humoured, merry, fat, elderly woman, who talked a great deal, seemed very happy, and rather vulgar. She was full of jokes and laughter, and before dinner was over had said many witty things on the subject of lovers and husbands; hoped they had not left their hearts behind them in Sussex, and pretended to see them blush whether they did or not. Marianne was vexed at it for her sister's sake, and turned her eyes towards Elinor to see how she bore these attacks, with an earnestness which gave Elinor far more pain than could arise from such common-place raillery as Mrs. Jennings's.La señora Jennings, la madre de lady Middleton, era una mujer ya mayor, de excelente humor, gorda y alegre que hablaba en cantidades, parecía muy feliz y algo vulgar. Estaba llena de bromas y risas, y antes del final de la cena había dado repetidas muestras de su ingenio en el tema de enamorados y maridos; había manifestado sus esperanzas de que las muchachas no hubieran dejado sus corazones en Sussex, y cada vez fingía haberlas visto ruborizarse, ya sea que lo hubieran hecho o no. Marianne se sintió molesta por ello a causa de su hermana y, para ver cómo sobrellevaba estos ataques,, miró a Elinor con una ansiedad que le produjo a ésta una incomodidad mucho mayor que la que podían generar las triviales bufonadas de la señora Jennings.Mevrouw Jennings, Lady Middleton's moeder, was een guitige, vroolijke, dikke, bejaarde dame, die veel praatte, blijkbaar pleizier in haar leven had, en wier beschaving wel iets te wenschen overliet. Zij deed niets dan grappen maken en lachen, en had eer het diner was afgeloopen, al veel geestigheden ten beste gegeven over het onderwerp minnaars en echtgenooten; zij hoopte dat de meisjes haar harten niet in Sussex hadden achtergelaten, en beweerde dat ze hen zag blozen, of ze dat deden of niet. Marianne ergerde zich terwille van haar zuster, en keek naar Elinor, om te zien hoe zij zich hield onder die plagerij, met een bezorgdheid, die Elinor veel meer pijn deed, dan Mevrouw Jennings' banale aardigheden haar hadden kunnen veroorzaken.Mrs. Jennings, la madre di Lady Middleton, era una donna gioviale, allegra, grassa e anziana, che chiacchierava a più non posso, sembrava molto felice, e piuttosto ordinaria. Era tutto un ridere e scherzare, e prima della fine del pranzo aveva fatto molte battute su innamorati e mariti; sperava che non avessero lasciato il cuore nel Sussex, e pretendeva di averle viste arrossire, vero o no che fosse. Marianne ne fu infastidita per la sorella, e rivolgeva lo sguardo a Elinor per vedere come stesse sopportando quegli attacchi, con un'insistenza che procurò a Elinor più pena di quanta potesse scaturirne dalle bonarie prese in giro di Mrs. Jennings.
Colonel Brandon, the friend of Sir John, seemed no more adapted by resemblance of manner to be his friend, than Lady Middleton was to be his wife, or Mrs. Jennings to be Lady Middleton's mother. He was silent and grave. His appearance however was not unpleasing, in spite of his being in the opinion of Marianne and Margaret an absolute old bachelor, for he was on the wrong side of five and thirty; but though his face was not handsome, his countenance was sensible, and his address was particularly gentlemanlike.El coronel Brandon, el amigo de sir John, con sus modales silenciosos y serios, parecía tan poco adecuado para ser su amigo como lady Middleton para ser su esposa, o la señora Jennings para ser la madre de lady Middleton. Su apariencia, sin embargo, no era desagradable, a pesar de que a juicio de Marianne y Margaret era un solterón sin remedio, porque ya había pasado los treinta y cinco y entrado a la zona deslucida de la vida; pero aunque no era de rostro apuesto, había inteligencia en su semblante y una particular caballerosidad en su trato.Kolonel Brandon, de vriend van Sir John, scheen, naar zijn manier van doen te oordeelen, al even weinig geschikt om diens vriend te zijn, als Lady Middleton paste als zijn vrouw, of Mevrouw Jennings als Lady Middleton's moeder. Hij was ernstig en stil. Zijn uiterlijk was echter niet afstootend; hoewel hij in de oogen van Marianne en Margaret een echte oude vrijer was, die de vijf en dertig al achter den rug had; maar al was hij dan niet bepaald mooi, hij had een verstandig gezicht, en bijzonder aangename en beschaafde manieren.Il Colonnello Brandon, l'amico di Sir John, non sembrava più adatto, per il suo modo di fare, a essere suo amico più di quanto lo fosse Lady Middleton a essere sua moglie, o Mrs. Jennings la madre di Lady Middleton. Era serio e silenzioso. Non aveva tuttavia un'aria antipatica, nonostante agli occhi di Marianne e di Margaret apparisse solo come un vecchio scapolone, visto che era ormai dalla parte sbagliata dei trentacinque anni; ma il suo viso, benché non bello, aveva un'espressione intensa, e modi particolarmente distinti.
There was nothing in any of the party which could recommend them as companions to the Dashwoods; but the cold insipidity of Lady Middleton was so particularly repulsive, that in comparison of it the gravity of Colonel Brandon, and even the boisterous mirth of Sir John and his mother-in-law was interesting. Lady Middleton seemed to be roused to enjoyment only by the entrance of her four noisy children after dinner, who pulled her about, tore her clothes, and put an end to every kind of discourse except what related to themselves.Nadie de la concurrencia tenía nada que lo recomendara como compañía para las Dashwood; pero la fría insipidez de lady Middleton era tan especialmente poco grata, que comparadas con ella la gravedad del coronel Brandon, e incluso la bulliciosa alegría de sir John y su suegra, eran interesantes. La alegría de lady Middleton sólo pareció brotar después de la cena con la entrada de sus cuatro ruidosos hijos, que la tironearon de aquí allá, desgarraron su ropa y pusieron fin a todo tipo de conversación, salvo la referida a ellos.Er was niemand onder het gezelschap, die de Dashwoods bijzonder aantrok; maar de koele onbeduidendheid van Lady Middleton was zoo buitengewoon afstootend, dat daarbij vergeleken de ernst van Kolonel Brandon en zelfs de luidruchtige vroolijkheid van Sir John en zijn schoonmoeder bijna boeiend mochten genoemd worden. Lady Middleton scheen eerst op dreef te komen, toen aan het dessert haar vier drukke kinderen binnenkwamen, die op haar hingen, haar kleeren bedierven en verder elk gesprek onmogelijk maakten, dat niet henzelf betrof.Nessuno dei presenti aveva nulla che lo raccomandasse all'attenzione delle Dashwood; ma l'insulsa freddezza di Lady Middleton era talmente sgradevole, che al confronto la serietà del Colonnello Brandon, e persino la chiassosa allegria di Sir John e della suocera, diventavano interessanti. Il brio di Lady Middleton sembrò affiorare solo dopo il pranzo con l'arrivo dei suoi quattro rumorosi bambini, che le si affollarono intorno, le strapparono i vestiti, e misero fine a qualsiasi discussione che non li riguardasse.
In the evening, as Marianne was discovered to be musical, she was invited to play. The instrument was unlocked, every body prepared to be charmed, and Marianne, who sang very well, at their request went through the chief of the songs which Lady Middleton had brought into the family on her marriage, and which perhaps had lain ever since in the same position on the pianoforte, for her ladyship had celebrated that event by giving up music, although by her mother's account, she had played extremely well, and by her own was very fond of it.Al atardecer, como se descubriera que Marianne tenía aptitudes musicales, la invitaron a tocar. Abrieron el instrumento, todos se prepararon para sentirse encantados, y Marianne, que cantaba muy bien, a su pedido recorrió la mayoría de las canciones que lady Middleton había aportado a la familia al casarse, y que quizá habían permanecido desde entonces en la misma posición sobre el piano, ya que su señoría había celebrado ese acontecimiento renunciando a la música, aunque según su madre tocaba extremadamente bien y, según ella misma, era muy aficionada a hacerlo.Toen het later in den avond bleek, dat Marianne aan muziek deed, werd haar verzocht om iets vóór te spelen. De piano werd opengesloten, ieder maakte zich gereed om verrukt te zijn, en Marianne, die heel goed zong, nam op hun verzoek de meeste liederen door, die Lady Middleton bij haar huwelijk in de familie had meegebracht, en die misschien al dien tijd onaangeroerd op de piano hadden gelegen; want de bewuste dame had ter eere van die heugelijke gebeurtenis de muziek laten varen, hoewel zij, naar haar moeder beweerde, prachtig te spelen placht, en er, volgens haar eigen verklaring veel van hield.In serata, una volta scoperto il talento musicale di Marianne, la invitarono a suonare. Lo strumento fu aperto, tutti si prepararono a restare incantati, e Marianne, che cantava molto bene, si lanciò nelle romanze più belle che Lady Middleton aveva portato con sé al tempo del matrimonio, e che probabilmente da allora erano rimaste nella stessa posizione sul pianoforte, dato che sua signoria aveva celebrato quell'evento rinunciando alla musica, sebbene a detta di sua madre sapesse suonare estremamente bene, e lei stessa si dichiarasse amante della musica.
Marianne's performance was highly applauded. Sir John was loud in his admiration at the end of every song, and as loud in his conversation with the others while every song lasted. Lady Middleton frequently called him to order, wondered how any one's attention could be diverted from music for a moment, and asked Marianne to sing a particular song which Marianne had just finished. Colonel Brandon alone, of all the party, heard her without being in raptures. He paid her only the compliment of attention; and she felt a respect for him on the occasion, which the others had reasonably forfeited by their shameless want of taste. His pleasure in music, though it amounted not to that ecstatic delight which alone could sympathize with her own, was estimable when contrasted against the horrible insensibility of the others; and she was reasonable enough to allow that a man of five and thirty might well have outlived all acuteness of feeling and every exquisite power of enjoyment. She was perfectly disposed to make every allowance for the colonel's advanced state of life which humanity required.La actuación de Marianne fue muy aplaudida. Sir John manifestaba sonoramente su admiración al finalizar cada pieza, e igualmente sonora era su conversación con los demás mientras duraba la canción. A menudo lady Middleton lo llamaba al orden, se extrañaba de que alguien pudiera distraer su atención de la música siquiera por un momento y le pedía a Marianne que cantara una canción en especial que ella acababa de terminar. Sólo el coronel Brandon, entre toda la concurrencia, la escuchaba sin arrebatos. Su único cumplido era es - cucharla, y en ese momento ella sintió por él un respeto que los otros con toda razón habían perdido por su desvergonzada falta de gusto. El placer que el coronel había mostrado ante la música, aunque no llegaba a ese éxtasis que, con exclusión de cualquier otro, ella consideraba compatible con su propio deleite, era digno de estimación frente a la horrible insensibilidad del resto; y ella era lo bastante sensata como para conceder que un hombre de treinta y cinco años bien podía haber dejado atrás en su vida toda agudeza de sentimientos y cada exquisita facultad de gozo. Estaba perfectamente dispuesta a hacer todas las concesiones necesarias a la avanzada edad del coronel que un espíritu humanitario exigiría.Marianne's voordrachten werden zeer toegejuicht. Sir John betuigde even luidruchtig zijn bewondering aan 't slot van elk lied, als hij gepraat had met de anderen, zoolang het duurde. Lady Middleton riep hem herhaaldelijk tot de orde; kon maar niet begrijpen, hoe iemands aandacht één oogenblik van muziek kon afdwalen, en vroeg Marianne een geliefdkoosd lied van haar te zingen, dat de laatste juist geëindigd had. Kolonel Brandon was de eenige van het gezelschap, die haar aanhoorde zonder nu juist zoo verrukt te schijnen. Het eenig compliment dat hij haar maakte was zijn aandachtig luisteren; en zij voelde bij die gelegenheid een eerbied voor hem, waarop de anderen waarlijk alle aanspraak hadden verloren, door dat zonder eenige schaamte aan den dag leggen van hun gebrek aan smaak. Zijn genoegen in muziek, hoewel niet in de verte gelijkend op de enthousiaste verrukking, die zij alleen als gelijkwaardig kon beschouwen aan haar eigen gevoel, viel te waardeeren, wanneer men het vergeleek bij de afgrijselijke ongevoeligheid van de anderen, en zij was redelijk genoeg, om toe te geven dat een man van vijf en dertig jaar allicht te oud was geworden om nog vatbaar te zijn voor intense gemoedsbeweging of een verfijnd vermogen tot genieten. Zij was volkomen bereid, den kolonel te beschouwen met al de toegevendheid voor zijn gevorderden leeftijd, die haar menschelijk rechtvaardigheidsgevoel van haar eischte.L'esibizione di Marianne fu molto applaudita. Sir John fu chiassoso nella sua ammirazione alla fine di ogni romanza, come era stato chiassoso nel conversare con gli altri mentre ogni romanza veniva eseguita. Lady Middleton lo aveva frequentemente richiamato all'ordine, meravigliandosi di come si potesse distogliere l'attenzione dalla musica anche per un solo istante, e poi chiese a Marianne di cantare una particolare romanza che Marianne aveva appena concluso. Il Colonnello Brandon fu l'unico, fra tutti i presenti, ad ascoltarla senza andare in estasi. Le rese solo l'omaggio dell'attenzione; e lei provò, in quell'occasione, un rispetto che gli altri avevano ampiamente demeritato con la loro vergognosa mancanza di gusto. Il piacere che lui provava per la musica, benché non arrivasse a quell'estatico rapimento che era l'unico a poter competere con il suo, diventava apprezzabile se paragonato alla spaventosa insensibilità degli altri; e lei era abbastanza ragionevole da ritenere possibile che in un uomo di trentacinque anni fosse ancora viva tutta l'intensità dei sentimenti e la raffinata capacità di goderne. Era perfettamente disposta a fare ogni concessione richiesta da un senso di umanità all'età avanzata del colonnello.
CHAPTER 8CAPITULO VIIIHOOFDSTUK VIIICapitolo 8
Mrs. Jennings was a widow with an ample jointure. She had only two daughters, both of whom she had lived to see respectably married, and she had now therefore nothing to do but to marry all the rest of the world. In the promotion of this object she was zealously active, as far as her ability reached; and missed no opportunity of projecting weddings among all the young people of her acquaintance. She was remarkably quick in the discovery of attachments, and had enjoyed the advantage of raising the blushes and the vanity of many a young lady by insinuations of her power over such a young man; and this kind of discernment enabled her soon after her arrival at Barton decisively to pronounce that Colonel Brandon was very much in love with Marianne Dashwood. She rather suspected it to be so, on the very first evening of their being together, from his listening so attentively while she sang to them; and when the visit was returned by the Middletons' dining at the cottage, the fact was ascertained by his listening to her again. It must be so. She was perfectly convinced of it. It would be an excellent match, for HE was rich, and SHE was handsome. Mrs. Jennings had been anxious to see Colonel Brandon well married, ever since her connection with Sir John first brought him to her knowledge; and she was always anxious to get a good husband for every pretty girl. The immediate advantage to herself was by no means inconsiderable, for it supplied her with endless jokes against them both. At the park she laughed at the colonel, and in the cottage at Marianne. To the former her raillery was probably, as far as it regarded only himself, perfectly indifferent; but to the latter it was at first incomprehensible; and when its object was understood, she hardly knew whether most to laugh at its absurdity, or censure its impertinence, for she considered it as an unfeeling reflection on the colonel's advanced years, and on his forlorn condition as an old bachelor.En su viudez, la señora Jennings había quedado en poder de una generosa renta por el usufructo de los bienes dejados por su marido. Sólo tenía dos hijas, a las que había llegado a ver respetablemente casadas y, por tanto, ahora no tenía nada que hacer sino casar al resto del mundo. Hasta donde era capaz, era celosamente activa en el cumplimiento de este objetivo y no perdía oportunidad de planificar matrimonios entre los jóvenes que conocía. Era de notable rapidez para descubrir quién se sentía atraído por quién, y había gozado del mérito de hacer subir los rubores y la vanidad de muchas jóvenes con insinuaciones relativas a su poder sobre tal o cual joven; y apenas llegada a Barton, este tipo de perspicacia le permitió anunciar que el coronel Brandon estaba muy enamorado de Marianne Dashwood. Más bien, sospechó que así era la Primera tarde que estuvieron juntos, por la atención con que la escuchó cantar; y cuando los Middleton devolvieron la visita y cenaron en la cabaña, se cercioró de ello al ver otra vez cómo la escuchaba. Tenía que ser así. Estaba totalmente convencida de ello. Sería una excelente unión, porque el era rico y ella era hermosa. Desde el momento -mismo en que había conocido al coronel Brandon, debido a sus lazos con sir John, la señora Jennings había ansiado verlo bien casado; y, además, nunca flaqueaba en el afán de conseguirle un buen marido a cada muchacha bonita. La ventaja inmediata que obtuvo de ello no fue de ninguna manera insignificante, porque la proveyó de interminables bromas a costa de ambos. En Barton Park se reía del coronel, y en la cabaña, de Marianne. Al primero, probablemente esas chanzas le eran totalmente indiferentes, ya que sólo lo afectaban a él; pero para la segunda, al comienzo fueron incomprensibles; y cuando entendió, su objeto, no sabía si reírse de lo absurdas que eran o censurar su impertinencia, ya que las consideraba un comentario insensible a los avanzados años del coronel y a su triste condición de solterón.Mevrouw Jennings was een weduwe, met een ruim inkomen. Zij had slechts twee dochters, die ze beiden tot haar voldoening, een goed huwelijk had doen sluiten, en zij had dus thans niet anders meer te doen dan alle andere menschen onder elkaar uit te huwelijken. Tot het bevorderen van dit doel was zij ijverig werkzaam, zooveel in haar vermogen was, en liet geen gelegenheid voorbijgaan om huwelijken te beramen tusschen alle jongelieden die zij kende. Zij was merkwaardig vlug in het ontdekken van genegenheden, en had meermalen 't genoegen gesmaakt, den blos van gevleide ijdelheid eener jonge dame te voorschijn te roepen, door toespelingen op den indruk, door haar op dezen of genen heer gemaakt; en die soort van scherpzinnigheid stelde haar in staat, al spoedig na haar aankomst te Barton met beslistheid te verklaren, dat Kolonel Brandon heel erg verliefd was op Marianne Dashwood. Zij had er al eenig vermoeden van, den allereersten avond dat ze elkaar ontmoetten, omdat hij zoo aandachtig naar haar zingen had geluisterd; en toen de Middletons het bezoek beantwoordden, door bij Mevrouw Dashwood te komen eten, werd dat vermoeden bewaarheid, want hij was weer één en al oor. Het moest wel. Ze was er stellig zeker van. Ze pasten uitmuntend bij elkaar, want _hij_ was rijk, en _zij_ was mooi. Mevrouw Jennings was al verlangend geweest om Kolonel Brandon gelukkig getrouwd te zien, van 't oogenblik af, dat zij hem door Sir John had leeren kennen; en zij bezorgde altoos graag aan ieder mooi meisje een goeden man. Voor haar zelf was hieraan een niet gering onmiddellijk voordeel verbonden. Want het leverde haar stof tot onuitputtelijke grappen op hunne kosten. Op Barton Park lachte zij om den kolonel, en in Barton Cottage om Marianne. Den eersten liet haar scherts, waarschijnlijk, wat hèm betrof, volkomen onverschillig; voor de laatste bleef zij in 't begin totaal onbegrijpelijk, en toen zij eindelijk de bedoeling had gevat, wist ze niet recht, of ze zou lachen om de dwaasheid van die voorstelling, of boos worden om de onbescheidenheid ervan; want zij beschouwde het als een hartelooze bespotting van des kolonels gevorderden leeftijd en zijn beklagenswaardigen staat van ongetrouwd oud heer.Mrs. Jennings era una vedova con un cospicuo appannaggio. Aveva solo due figlie, era vissuta per vederle entrambe rispettabilmente sposate, e quindi non aveva più nulla da fare se non unire in matrimonio il resto del mondo. Nel perseguire questo obiettivo era piena di zelo fin dove arrivavano le sue capacità; e non perdeva occasione per progettare matrimoni fra tutta la gioventù di sua conoscenza. Era estremamente rapida nel cogliere ogni segno di interesse, e godeva del vantaggio di saper suscitare il rossore e la vanità di molte fanciulle alludendo al loro potere nei confronti di un particolare giovanotto; e questo genere di acume le consentì presto, dopo il suo arrivo a Barton, di pronunciarsi decisamente sul fatto che il Colonnello Brandon fosse innamorato cotto di Marianne Dashwood. In effetti l'aveva sospettato, fin dalla prima sera che li aveva visti insieme, dal modo in cui lui ascoltava mentre lei cantava per loro; e quando la visita fu ricambiata con un pranzo dei Middleton al cottage, il sospetto divenne certezza perché l'aveva di nuovo ascoltata in quel modo. Doveva essere così. Ne era perfettamente convinta. Sarebbe stata un'unione eccellente, perché lui era ricco e lei era bella. Mrs. Jennings era ansiosa di vedere il Colonnello Brandon ben sistemato, sin da quando l'aveva conosciuto a seguito della parentela con Sir John; ed era sempre ansiosa di procurare un buon marito a ogni ragazza carina. Il vantaggio immediato per lei non era affatto trascurabile, perché le forniva materia per infinite battute ai danni di entrambi. In villa prendeva in giro il colonnello, e al cottage Marianne. Al primo le sue burle erano, finché riguardavano soltanto lui, perfettamente indifferenti; ma all'altra risultarono all'inizio incomprensibili; e quando ne capì le mire, le riuscì difficile decidere se sarebbe stato meglio ridere a tali assurdità, o biasimarne l'impertinenza, poiché le considerava crudeli verso l'età avanzata del colonnello, e verso la sua triste condizione di vecchio scapolo.
Mrs. Dashwood, who could not think a man five years younger than herself, so exceedingly ancient as he appeared to the youthful fancy of her daughter, ventured to clear Mrs. Jennings from the probability of wishing to throw ridicule on his age.La señora Dashwood, que no podía considerar a un hombre cinco años menor que ella tan excesivamente anciano como aparecía ante la juvenil imaginación de su hija, intentó limpiar a la señora Jennings del cargo de haber querido ridiculizar su edad.Mevrouw Dashwood, voor wie een man, die vijf jaar jonger was dan zijzelve, moeilijk zóó stokoud kon zijn, als hij toe scheen aan de jeugdige verbeelding harer dochter, trachtte Mevrouw Jennings te zuiveren van de verdenking, dat zij hem om zijn hoogen leeftijd had willen bespotten.Mrs. Dashwood, che non poteva certo considerare un uomo di cinque anni più giovane di lei così terribilmente anziano come appariva alla giovane fantasia della figlia, provò a liberare Mrs. Jennings dall'accusa di voler mettere in ridicolo l'età del colonnello.
"But at least, Mama, you cannot deny the absurdity of the accusation, though you may not think it intentionally ill-natured. Colonel Brandon is certainly younger than Mrs. Jennings, but he is old enough to be MY father; and if he were ever animated enough to be in love, must have long outlived every sensation of the kind. It is too ridiculous! When is a man to be safe from such wit, if age and infirmity will not protect him?"-Pero, mamá, al menos no podrá negar lo absurdo de la acusación, aunque no la crea intencionalmente maliciosa. Por supuesto que el coronel Brandon es más joven que la señora Jennings, pero es lo suficientemente viejo para ser mi padre; y si llegara a tener el ánimo suficiente para enamorarse, ya debe haber olvidado qué se siente en esos casos. ¡Es demasiado ridículo! ¿Cuándo podrá un hombre liberarse de tales ingeniosidades, si la edad y su debilidad no lo protegen?"Maar mama, u kunt de dwaasheid van die beschuldiging toch niet ontkennen, al gelooft u, dat ze niet opzettelijk kwaad bedoeld was. Kolonel Brandon is jonger dan Mevrouw Jennings, dat is waar; maar hij is oud genoeg om _mijn_ vader te zijn, en als hij ooit levendig genoeg geweest is om verliefd te wezen, dan moet hij nu toch veel te oud zijn geworden voor eenige gewaarwording van dien aard. 't Is àl te belachelijk! Wanneer zal iemand toch bewaard blijven voor zulke geestigheden, als zijn ouderdom en de gebreken ervan hem niet eens meer beschermen?""Ma almeno, mamma, non puoi negare l'assurdità della cosa, anche senza considerarla intenzionalmente cattiva. Il Colonnello Brandon è certamente più giovane di Mrs. Jennings, ma è vecchio abbastanza da poter essere mio padre; e se mai sarà stato vivace abbastanza da innamorarsi, deve avere da tempo superato ogni velleità del genere. È troppo ridicolo! Quando mai un uomo sarà al sicuro da scherzi simili, se nemmeno l'età e le infermità lo proteggono?"
"Infirmity!" said Elinor, "do you call Colonel Brandon infirm? I can easily suppose that his age may appear much greater to you than to my mother; but you can hardly deceive yourself as to his having the use of his limbs!"-¡Debilidad! -exclamó Elinor-. ¿Llamas débil al coronel Brandon? Fácilmente puedo suponer que a ti su edad te parezca mucho mayor que a mi madre, pero es difícil que te engañes respecto a que sí está en uso de sus extremidades. ¿No lo escuchaste quejarse de reumatismo? ¿Y no es ésa la primera debilidad de una vida que declina?"Gebreken!" zei Elinor; "noem je Kolonel Brandon misschien gebrekkig? Ik kan me wel voorstellen, dat hij in jouw oogen heel wat ouder lijkt dan in die van moeder; maar je kunt je toch moeilijk wijsmaken, dat hij 't gebruik van zijn ledematen mist?" "Hoorde je hem dan niet klagen over rheumatiek? En is dat niet de meest voorkomende kwaal van den ouderdom?""Infermità!" disse Elinor, "il Colonnello Brandon lo chiami un infermo? Posso tranquillamente immaginare che la sua età possa apparire molto più avanzata a te che alla mamma, ma non puoi certo ingannarti sul fatto che abbia l'uso delle gambe!" "Ma non l'hai sentito lamentarsi dei reumatismi? e non è forse questo il segno più comune di una vita in declino?"
"Did not you hear him complain of the rheumatism? and is not that the commonest infirmity of declining life?" "My dearest child," said her mother, laughing, "at this rate you must be in continual terror of MY decay; and it must seem to you a miracle that my life has been extended to the advanced age of forty." "Mama, you are not doing me justice. I know very well that Colonel Brandon is not old enough to make his friends yet apprehensive of losing him in the course of nature. He may live twenty years longer. But thirty-five has nothing to do with matrimony."-¡Mi querida niña! -dijo la madre, riendo-, entonces debes estar en continuo terror de que yo haya entrado también en la decadencia; y debe parecerte un milagro que mi vida haya llegado a la avanzada edad de cuarenta años. -Mamá, no está siendo justa conmigo. Sé perfectamente que el coronel Brandon no es tan viejo como para que sus amigos teman perderlo por causas propias del curso de la naturaleza. Puede vivir veinte años más. Pero treinta y cinco años no tienen nada que ver con el matrimonio."Mijn lieve kind," zei haar moeder lachend, "op die manier moet je wel aanhoudend beangst zijn over _mijn_ verval van krachten, en 't moet je wel een wonder schijnen, dat ik den hoogen leeftijd van veertig jaren heb mogen bereiken." "Mama, dat is nu niet eerlijk tegenover mij. Ik weet best, dat Kolonel Brandon nog niet zoo oud is, dat zijn vrienden moeten vreezen hem te verliezen door den eisch der natuur. Hij kan nog wel twintig jaar leven. Maar als men vijf en dertig is, komt men voor trouwen niet meer in aanmerking.""Mia cara bambina", disse la madre ridendo, "in questo caso devi vivere nel continuo terrore del mio declino; e deve sembrarti un miracolo che la mia vita si sia protratta fino alla veneranda età di quarant'anni." "Mamma, non mi stai prendendo sul serio. So benissimo che il Colonnello Brandon non è così vecchio da rendere i suoi amici timorosi di perderlo per cause naturali. È possibile che viva ancora per vent'anni. Ma a trentacinque non si ha più nulla a che fare col matrimonio."
"Perhaps," said Elinor, "thirty-five and seventeen had better not have any thing to do with matrimony together. But if there should by any chance happen to be a woman who is single at seven and twenty, I should not think Colonel Brandon's being thirty-five any objection to his marrying HER."-Quizá -dijo Elinor-, sea mejor que una persona de treinta y cinco y otra de diecisiete no tengan nada que ver con un matrimonio entre sí. Pero si por casualidad llegara a tratarse de una mujer soltera a los veintisiete, no creo que el hecho de que el coronel Brandon tenga treinta y cinco le despertaría ninguna objeción a que se casara con ella."Misschien," zei Elinor, "moesten vijf en dertig en zeventien maar liever niet samengaan, als er van trouwen sprake is. Maar als het toevallig zoo eens uitkwam, dat een vrouw op zeven en twintig jarigen leeftijd nog ongetrouwd was gebleven, dan dunkt mij niet, dat het voor een huwelijk tusschen _haar_ en Kolonel Brandon een beletsel zou zijn, dat hij vijf en dertig is.""Forse", disse Elinor, "sarebbe meglio che trentacinque e diciassette insieme non avessero nulla a che fare col matrimonio. Ma se per caso ci fosse una donna nubile di ventisette, non credo che i trentacinque anni del Colonnello Brandon farebbero sorgere la minima obiezione sulle loro nozze."
"A woman of seven and twenty," said Marianne, after pausing a moment, "can never hope to feel or inspire affection again, and if her home be uncomfortable, or her fortune small, I can suppose that she might bring herself to submit to the offices of a nurse, for the sake of the provision and security of a wife. In his marrying such a woman therefore there would be nothing unsuitable. It would be a compact of convenience, and the world would be satisfied. In my eyes it would be no marriage at all, but that would be nothing. To me it would seem only a commercial exchange, in which each wished to be benefited at the expense of the other."-Una mujer de veintisiete -dijo Marianne, después de una pequeña pausa- jamás podría esperar sentir o inspirar afecto nuevamente; y si su hogar no es cómodo, o su fortuna es pequeña, supongo que podría intentar conformarse con desempeñar el oficio de institutriz, para así obtener la Seguridad con que cuenta una esposa. Por tanto, si el coronel se casara con una mujer en esa condición, no habría nada inapropiado. Sería un pacto de conveniencia y el mundo estaría satisfecho. A mis ojos no sería en absoluto un matrimonio, Pero eso no importa. A mí me parecería sólo un intercambio comercial, en que cada uno querría beneficiarse a costa del otro."Een vrouw van zeven en twintig jaar," zei Marianne, na een oogenblik zwijgens, "kan onmogelijk meer hopen liefde te gevoelen of in te boezemen; en als zij geen aangenaam thuis heeft, of weinig geld, dan kan ik mij voorstellen, dat zij de taak van een verpleegster gelaten zou aanvaarden, terwille van haar verzekerde toekomst en gevestigde positie als getrouwde vrouw. Als hij zulk een vrouw trouwde, dan zou daar niets ongepasts in zijn. Een verdrag, aangegaan tot beider voordeel, terwijl de wereld zou zijn tevredengesteld. In mijn oogen zou het in 't geheel geen huwelijk zijn, maar dat doet er natuurlijk niet toe. Voor mij zou het een handelsovereenkomst schijnen, waarbij beide partijen zichzelf wenschten te bevoordeelen, ten koste der andere.""Una donna di ventisette anni", disse Marianne, dopo una breve pausa, "non può certo sperare di provare o suscitare ancora sentimenti di affetto, e se non si trova bene a casa sua, o ha scarsi mezzi, posso immaginare che si adatti al compito di infermiera, allo scopo di procurarsi l'agiatezza e la sicurezza di una moglie. Se sposasse una donna del genere quindi non ci sarebbe nulla da ridire. Sarebbe un patto di convenienza, e tutti ne sarebbero soddisfatti. Ai miei occhi non sarebbe affatto un matrimonio, ma questo non significa nulla. Io lo considererei solo uno scambio commerciale, dal quale ciascuno cerca di trarre profitto a spese dell'altro."
"It would be impossible, I know," replied Elinor, "to convince you that a woman of seven and twenty could feel for a man of thirty-five anything near enough to love, to make him a desirable companion to her. But I must object to your dooming Colonel Brandon and his wife to the constant confinement of a sick chamber, merely because he chanced to complain yesterday (a very cold damp day) of a slight rheumatic feel in one of his shoulders."-Sé -dijo Elinor- que sería imposible convencerte de que una mujer de veintisiete pueda sentir por un hombre de treinta y cinco algo que ni siquiera se acerque a ese amor que lo transformaría en un compañero deseable para ella. Pero debo objetar que condenes al coronel Brandon y a su esposa al perpetuo encierro en una habitación de enfermo, por la simple razón de que ayer (un día muy frío y húmedo) él llegó a quejarse de una leve sensación reumática en uno de sus hombros."Ik weet het wel, 't is onmogelijk," antwoordde Elinor, "je te overtuigen, dat een vrouw van zeven en twintig voor een man van vijf en dertig ook maar iets kan voelen, dat genoeg op liefde lijkt, om haar hem tot een wenschelijk levensgezel te doen verkiezen. Maar ik kom er toch tegenop, dat je Kolonel Brandon en zijn vrouw tot voortdurende opsluiting in een ziekenkamer zoudt willen veroordeelen; alleen maar, omdat hij gisteren (op een erg kouden, vochtigen dag) een beetje klaagde over wat rheumatiek in zijn eenen schouder.""Sarebbe impossibile, lo so", replicò Elinor, "convincerti che una donna di ventisette anni possa sentire per un uomo di trentacinque qualcosa di abbastanza vicino all'amore, tanto da renderlo un compagno desiderabile. Ma devo dissentire sulla tua condanna del Colonnello Brandon e di sua moglie alla costante reclusione in una sorta di infermeria, semplicemente perché a lui ieri (in una giornata molto fredda e umida) è capitato di lamentarsi di un lieve dolore reumatico alle spalle."
"But he talked of flannel waistcoats," said Marianne; "and with me a flannel waistcoat is invariably connected with aches, cramps, rheumatisms, and every species of ailment that can afflict the old and the feeble." "Had he been only in a violent fever, you would not have despised him half so much. Confess, Marianne, is not there something interesting to you in the flushed cheek, hollow eye, and quick pulse of a fever?" Soon after this, upon Elinor's leaving the room, "Mama," said Marianne, "I have an alarm on the subject of illness which I cannot conceal from you. I am sure Edward Ferrars is not well. We have now been here almost a fortnight, and yet he does not come. Nothing but real indisposition could occasion this extraordinary delay. What else can detain him at Norland?"-Pero él mencionó camisetas de franela -dijo Marianne-; y para mí, una camiseta de franela está invariablemente unida a dolores, calambres, reumatismo, y todos los males que pueden afligir a los ancianos y débiles. -Si tan sólo hubiera estado sufriendo de una fiebre violenta, no lo habrías menospreciado tanto. Confiesa, Marianne, ¿no sientes que hay algo interesante en las mejillas encendidas, ojos hundidos y pulso acelerado de la fiebre? Poco después, cuando Elinor hubo abandonado la habitación, dijo Marianne: -Mamá, tengo una preocupación en este tema de las enfermedades que no puedo ocultarle. Estoy segura de que Edward Ferrars no está bien. Ya llevamos acá cerca de quince días y todavía no viene. Tan sólo una verdadera indisposición podría ocasionar esta extraordinaria tardanza. ¿Qué otra cosa puede detenerlo en Norland?"Maar hij had het over flanellen vesten," zei Marianne; "en voor mij is een flanellen vest onvermijdelijk verbonden aan pijnen, zinkingen, rheumatiek en alle soorten van kwalen, waar mee oude en zwakke menschen behept zijn." "Had hij maar hevige koorts gehad, dan zou je niet half zoo verachtelijk op hem hebben neergezien. Beken 't maar, Marianne, is er niet iets buitengewoon interessants voor je in de gloeiende wangen, holle oogen, en gejaagden pols van een koortslijder?" Kort daarna, toen Elinor uit de kamer was gegaan, zei Marianne: "Mama, van ziekte gesproken; ik ben op dat punt ongerust, ik zal 't u maar eerlijk zeggen. Ik geloof stellig, dat het met Edward Ferrars niet in orde is. We zijn hier nu al haast veertien dagen, en nog komt hij niet. Ongesteldheid alleen kan de oorzaak zijn van dat allervreemdste uitstel. Wat kan hem anders te Norland terughouden?""Ma ha parlato di panciotti di flanella", disse Marianne"; e per me un panciotto di flanella è invariabilmente collegato a dolori, crampi, reumatismi, e a tutti i malanni che affliggono i vecchi e i deboli." "Se avesse avuto un violento attacco di febbre, non l'avresti disprezzato così. Confessalo, Marianne, non trovi qualcosa di interessante nelle guance arrossate, negli occhi infossati, e nelle pulsazioni veloci della febbre?" Subito dopo, una volta uscita Elinor dalla stanza, "Mamma", disse Marianne, "riguardo alle malattie ho una preoccupazione che non posso nasconderti. Sono certa che Edward Ferrars non stia bene. Siamo qui da quasi due settimane, e non è ancora venuto. Nulla se non una grave indisposizione può aver provocato un ritardo così straordinario. Cos'altro può trattenerlo a Norland?"
"Had you any idea of his coming so soon?" said Mrs. Dashwood. "I had none. On the contrary, if I have felt any anxiety at all on the subject, it has been in recollecting that he sometimes showed a want of pleasure and readiness in accepting my invitation, when I talked of his coming to Barton. Does Elinor expect him already?"-¿Tú pensabas que él vendría tan pronto? -dijo la señora Dashwood-. Yo no. Al contrario, si me he llegado a sentir ansiosa al respecto, ha sido al recordar que a veces él mostraba una cierta falta de placer ante mi invitación y poca disposición a aceptar cuando le mencionaba su venida a Barton. ¿Es que Elinor lo espera ya?"Hadt je dan verwacht, dat hij zóó gauw zou komen?" zei Mevrouw Dashwood. "Ik niet. Integendeel, zoo ik al eenige bezorgdheid op dat punt heb gekoesterd, dan was dat, wanneer ik mij herinnerde, hoe hij soms opvallend weinig opgewektheid of genoegen toonde, wanneer ik erover sprak, dat hij ons in Barton zou bezoeken. Geloof je, dat Elinor hem nu al verwacht?""Avevi immaginato che venisse così presto?" disse Mrs. Dashwood. "Io no. Al contrario, se ho avuto qualche preoccupazione in proposito, è stata nel rammentare che ha mostrato una qualche mancanza di entusiasmo e prontezza nell'accettare il mio invito, quando gli ho parlato di venire a Barton. Elinor già lo aspetta?"
"I have never mentioned it to her, but of course she must."-Nunca se lo he mencionado a ella, pero por supuesto tiene que estar esperándolo."Ik heb er nooit met haar over gesproken; maar natuurlijk doet ze dat.""Non gliene ho mai accennato, ma è naturale che sia così."
"I rather think you are mistaken, for when I was talking to her yesterday of getting a new grate for the spare bedchamber, she observed that there was no immediate hurry for it, as it was not likely that the room would be wanted for some time."-Creo que te equivocas, porque cuando ayer le hablaba de conseguir una nueva rejilla para la chimenea del dormitorio de alojados, señaló que no había ninguna urgencia, como si la habitación no fuera a ser ocupada por algún tiempo."Daarin zou je je wel kunnen vergissen; want toen ik gisteren iets tegen haar zei over 't plaatsen van een nieuwen haard in de logeerkamer, vond ze, dat daar niet bepaald haast bij was; want het was niet waarschijnlijk, dat die kamer vooreerst gebruikt zou worden.""Invece credo che ti stia sbagliando, perché mentre ieri le parlavo di prendere un caminetto nuovo per la camera da letto degli ospiti, ha osservato che non c'era nessuna fretta, visto che probabilmente per diverso tempo la stanza non servirà."
"How strange this is! what can be the meaning of it! But the whole of their behaviour to each other has been unaccountable! How cold, how composed were their last adieus! How languid their conversation the last evening of their being together! In Edward's farewell there was no distinction between Elinor and me: it was the good wishes of an affectionate brother to both. Twice did I leave them purposely together in the course of the last morning, and each time did he most unaccountably follow me out of the room. And Elinor, in quitting Norland and Edward, cried not as I did. Even now her self-command is invariable. When is she dejected or melancholy? When does she try to avoid society, or appear restless and dissatisfied in it?"-¡Qué extraño es todo esto! ¿Qué puede significar? ¡Pero todo en la forma en que se han tratado entre ellos ha sido inexplicable! ¡Cuán frío, cuán formal fue su último adiós! ¡Qué desganada su conversación la última tarde que estuvieron juntos! Al despedirse, Edward no hizo ninguna diferencia entre Elinor y yo: para ambas tuvo los buenos deseos de un hermano afectuoso. Dos veces los dejé solos a propósito la última mañana, y cada vez él, de la manera más inexplicable, me siguió fuera de la habitación. Y Elinor, al dejar Norland y a Edward, no lloró como yo lo hice. Incluso ahora su autocontrol es invariable. ¿Cuándo está abatida o melancólica? ¿Cuándo intenta evitar la compañía de otros, o parece inquieta e insatisfecha con ella misma?"Hoe vreemd toch! Wat zou het beduiden? Maar hun geheele houding tegenover elkaar vond ik onverklaarbaar in den laatsten tijd. Wat namen ze koel en bedaard afscheid! Wat hadden ze elkaar weinig te zeggen op den laatsten avond van hun samenzijn! Edward nam van Elinor niet anders afscheid dan van mij; 't was alsof een hartelijk gezinde broer ons beiden het beste wenschte. Tweemaal heb ik hen den laatsten morgen met opzet alleen gelaten, en beide keeren ging hij, zonder de minste reden, na mij de kamer uit. En Elinor schreide niet, zooals ik, toen ze Norland èn Edward verliet. Zelfs nu verliest zij nooit haar zelfbeheersching. Wanneer is zij ooit terneergeslagen of droefgeestig? Wanneer tracht zij het gezelschap van vreemden te vermijden, of schijnt in hunne tegenwoordigheid rusteloos en onvoldaan?""Che strano! chissà che cosa significa! Ma tutto il loro reciproco comportamento è stato inspiegabile! Com'è stato freddo, composto il loro ultimo addio! Com'è stata fiacca la conversazione tra loro l'ultima serata che hanno passato insieme! Nel suo addio Edward non ha fatto distinzioni tra Elinor e me: per entrambe è stato il fervido augurio di un fratello. Nel corso dell'ultima mattinata per due volte li ho lasciati soli di proposito, e ogni volta lui mi ha inspiegabilmente seguita fuori della stanza. E Elinor, nel lasciare Norland e Edward, non ha pianto come me. Persino adesso il suo autocontrollo è inalterato. Quando mai è abbattuta o malinconica? Quando mai cerca di evitare la compagnia, o ne sembra stufa e insoddisfatta?"
CHAPTER 9CAPITULO IXHOOFDSTUK IXCapitolo 9
The Dashwoods were now settled at Barton with tolerable comfort to themselves. The house and the garden, with all the objects surrounding them, were now become familiar, and the ordinary pursuits which had given to Norland half its charms were engaged in again with far greater enjoyment than Norland had been able to afford, since the loss of their father. Sir John Middleton, who called on them every day for the first fortnight, and who was not in the habit of seeing much occupation at home, could not conceal his amazement on finding them always employed. Their visitors, except those from Barton Park, were not many; for, in spite of Sir John's urgent entreaties that they would mix more in the neighbourhood, and repeated assurances of his carriage being always at their service, the independence of Mrs. Dashwood's spirit overcame the wish of society for her children; and she was resolute in declining to visit any family beyond the distance of a walk. There were but few who could be so classed; and it was not all of them that were attainable. About a mile and a half from the cottage, along the narrow winding valley of Allenham, which issued from that of Barton, as formerly described, the girls had, in one of their earliest walks, discovered an ancient respectable looking mansion which, by reminding them a little of Norland, interested their imagination and made them wish to be better acquainted with it. But they learnt, on enquiry, that its possessor, an elderly lady of very good character, was unfortunately too infirm to mix with the world, and never stirred from home.Las Dashwood estaban instaladas ahora en Barton con bastante comodidad. La casa y el jardín, con todos los objetos que los rodeaban, ya les eran familiares; poco a poco retomaban las ocupaciones cotidianas que habían dado la mitad de su encanto a Norland, pero esta vez con mucho mayor placer que el que allí habían logrado desde la muerte de su padre. Sir John Middleton, que las visitó diariamente durante los primeros quince días y que no estaba acostumbrado a ver demasiados quehaceres en su hogar, no podía ocultar su asombro por encontrarlas siempre ocupadas. Sus, visitantes, excepto los de Barton Park, no eran muchos. A pesar de los perentorios ruegos de sir John para que se integraran más al vecindario y de haberles asegurado -repetidamente que su carruaje estaba siempre a su disposición, la independencia de espíritu de la señora Dashwood venció su deseo de vida social para sus hijas; y con gran decisión rehusó visitar a ninguna familia cuya casa quedara a mayor distancia que la que se podía recorrer caminando. Había pocas que cumplieran tal requisito, y no todas ellas eran asequibles. Aproximadamente a milla y media de la cabaña, junto al angosto y sinuoso valle de Allenham, que nacía del de Barton, tal como ya se ha descrito, en una de sus primeras caminatas las muchachas habían descubierto una mansión de aire respetable que, al recordarles un poco a Norland, despertó interés en sus imaginaciones y las hizo desear conocerla más. Pero a sus preguntas les respondieron que su propietaria, una dama anciana de muy buen carácter, desgraciadamente estaba demasiado débil para compartir con el resto del mundo y nunca se alejaba de su hogar.De Dashwoods hadden zich thans te Barton behagelijk ingericht. Met het huis en den tuin, zoowel als de geheele omgeving, waren zij vertrouwd geraakt, en de geregelde dagelijksche bezigheden, die de helft der bekoring van Norland hadden uitgemaakt, werden hervat, met veel meer genoegen, dan zij er ooit meer te Norland in hadden gevonden sedert den dood van hun vader. Sir John Middleton, die hen in de eerste paar weken elken dag kwam opzoeken, en die niet gewend was tehuis veel bedrijvigheid te zien, kon niet nalaten zijn verwondering te uiten over het feit, dat hij hen altijd druk met iets bezig vond. Veel bezoek, behalve dan vanuit Barton Park, ontvingen zij niet; want ondanks Sir Johns dringende aanmaning om toch overal in den omtrek kennis te maken, en zijn herhaalde verzekering, dat zijn rijtuig ten allen tijde ter hunner beschikking stond, overwon Mevrouw Dashwood's onafhankelijkheidsgevoel haar wensch naar gezelligen omgang voor hare kinderen, en zij bleef bij haar vast besluit om geen families te bezoeken, die te veraf woonden, om ze wandelende te bereiken. Er vielen slechts weinige in die termen; en niet eens alle waren bereikbaar. Op ongeveer anderhalve mijl afstand van hun huisje, in de smalle slingerende vallei van Allenham, die zich, zooals boven werd omschreven, uit het dal van Barton vertakte, hadden de meisjes op een harer eerste wandelingen een oud, en deftig uitziend heerenhuis ontdekt, waaraan hun verbeelding iets aantrekkelijks verleende, omdat het hen aan Norland deed denken, zoodat zij het wel gaarne nader hadden willen leeren kennen. Doch zij vernamen, bij verdere navraag, dat de eigenares, een bejaarde en zeer achtenswaardige vrouw, helaas te ziekelijk was om in gezelschap te verkeeren, en nooit uitging.Le Dashwood si trovavano ormai abbastanza a loro agio a Barton. La casa e il giardino, con tutto ciò che c'era intorno, erano ormai diventate cose familiari, e le normali occupazioni che avevano donato a Norland buona parte del suo fascino, erano state riprese con un piacere molto maggiore di quanto Norland fosse stato capace di procurare, dopo la perdita del padre. Sir John Middleton, che le andò a trovare tutti i giorni per le prime due settimane, e che non era abituato a vedere molta attività in casa, non nascondeva il suo stupore nel trovarle sempre impegnate. I visitatori, a parte quelli da Barton Park, non erano numerosi, poiché, nonostante le insistenti preghiere di Sir John affinché legassero di più con il vicinato, e le ripetute assicurazioni di come la sua carrozza fosse sempre a loro disposizione, lo spirito d'indipendenza di Mrs. Dashwood superava il desiderio di compagnia per le figlie, e la portò a respingere con decisione le proposte di far visita a qualsiasi famiglia che fosse oltre la distanza di una passeggiata. Ce n'erano ben poche che potessero essere classificate così, e di queste non tutte erano abbordabili. A circa un miglio e mezzo dal cottage, lungo la stretta e serpeggiante valle di Allenham, che, come già detto, aveva origine da quella di Barton, le ragazze avevano scoperto, in una delle loro prime passeggiate, un'antica dimora di aspetto signorile che, ricordando un po' Norland, aveva eccitato la loro immaginazione e le aveva rese desiderose di conoscerla meglio. Ma appresero, dalle informazioni chieste, che la proprietaria, un'anziana signora molto amabile, era sfortunatamente troppo inferma per cercare compagnia, e non si muoveva mai da casa.
The whole country about them abounded in beautiful walks. The high downs which invited them from almost every window of the cottage to seek the exquisite enjoyment of air on their summits, were a happy alternative when the dirt of the valleys beneath shut up their superior beauties; and towards one of these hills did Marianne and Margaret one memorable morning direct their steps, attracted by the partial sunshine of a showery sky, and unable longer to bear the confinement which the settled rain of the two preceding days had occasioned. The weather was not tempting enough to draw the two others from their pencil and their book, in spite of Marianne's declaration that the day would be lastingly fair, and that every threatening cloud would be drawn off from their hills; and the two girls set off together.En general, los alrededores abundaban en hermosos paseos. Los altos lomajes, que las invitaban desde casi todas las ventanas de la cabaña a buscar en sus cumbres el exquisito placer del aire, eran una feliz alternativa cuando el polvo de los valles de abajo ocultaba sus superiores encantos; y hacia una de esas colinas dirigieron sus pasos Marianne y Margaret una memorable mañana, atraídas por el poco sol que asomaba en un cielo chubascoso e incapaces de soportar más el encierro al que las -había obligado la continua lluvia de los dos días anteriores. El clima no era tan tentador como para arrancar a las otras dos de sus lápices y libros, a pesar de la declaración de Marianne de que el buen tiempo se mantendría y que hasta la última de las nubes amenazadoras se alejaría de los cerros. Y juntas partieron las dos muchachas.Aan mooie wandelingen was in den omtrek waarlijk geen gebrek. De hooge heuvelhellingen, die hen van uit elk venster van hun huisje schenen uit te noodigen, om het verrukkelijk genot te smaken van de zuivere lucht op hunne toppen, vormden een aangename afwisseling, wanneer het in de dalen daarbeneden te modderig was, om van hunne grootere schoonheden te genieten, en naar een dier heuvels richtten Marianne en Margaret op een gedenkwaardigen morgen hare schreden, verlokt door een glimp van zonneschijn in een buiïge lucht, en niet langer bij machte, de strikte opsluiting te verdragen, waartoe de aanhoudende regen van de twee vorige dagen hen had veroordeeld. Het weer was niet uitlokkend genoeg om de beide anderen te bewegen, boek en penseel neer te leggen, ondanks Marianne's verzekering, dat het een prachtige dag beloofde te worden, en dat elke dreigende wolk van hun heuvels zou optrekken; dus togen de beide meisjes er samen op uit.Tutta la campagna intorno abbondava di belle passeggiate. Le alte colline che le invitavano da quasi tutte le finestre del cottage a cercare la gioia squisita dell'aria aperta delle loro cime, erano una felice alternativa quando il fango delle vallate sottostanti precludeva le loro superiori attrattive; e verso una di queste colline Marianne e Margaret diressero i loro passi in una memorabile mattina, attratte da uno sprazzo di sole in una giornata piovosa, e incapaci di sopportare più a lungo la reclusione provocata dalla pioggia insistente dei due giorni precedenti. Il tempo non era abbastanza bello da invogliare le altre due ad abbandonare la matita e il libro, nonostante Marianne avesse affermato che la giornata si sarebbe mantenuta bella, e che tutte le nuvole minacciose sarebbero state spazzate via dalle loro colline; e così le due ragazze si misero in cammino insieme.
They gaily ascended the downs, rejoicing in their own penetration at every glimpse of blue sky; and when they caught in their faces the animating gales of a high south-westerly wind, they pitied the fears which had prevented their mother and Elinor from sharing such delightful sensations.Alegremente ascendieron las lomas, regocijándose de su propia clarividencia cada vez que vislumbraban un trozo de cielo azul; y cuando recibieron en sus rostros las vivificantes ráfagas de un penetrante viento del suroeste, lamentaron los temores que habían impedido a su madre y a Elinor la posibilidad de compartir tan deliciosas sensaciones.Vroolijk klommen zij den heuvel op, zich verheugend in elk stukje blauwe lucht, dat hun doorzicht bewees, en toen de opwekkende vlagen van een sterke Zuid-Westerbries hun in het gezicht woeien, beklaagden zij haar moeder en Elinor om de vreesachtigheid, die haar had belet, deze heerlijke gewaarwordingen te deelen.Salirono allegramente per le alture, gioendo della loro perspicacia a ogni squarcio d'azzurro; e quando sentirono sul viso le stimolanti raffiche di un forte vento da sud-ovest, compatirono le paure che avevano impedito alla madre e a Elinor di condividere una sensazione così deliziosa.
"Is there a felicity in the world," said Marianne, "superior to this?--Margaret, we will walk here at least two hours." Margaret agreed, and they pursued their way against the wind, resisting it with laughing delight for about twenty minutes longer, when suddenly the clouds united over their heads, and a driving rain set full in their face.-- Chagrined and surprised, they were obliged, though unwillingly, to turn back, for no shelter was nearer than their own house. One consolation however remained for them, to which the exigence of the moment gave more than usual propriety; it was that of running with all possible speed down the steep side of the hill which led immediately to their garden gate. They set off. Marianne had at first the advantage, but a false step brought her suddenly to the ground; and Margaret, unable to stop herself to assist her, was involuntarily hurried along, and reached the bottom in safety.-¿Existe en el mundo -dijo Marianne- una felicidad comparable a ésta? Margaret, caminaremos aquí al menos dos horas. Margaret estuvo de acuerdo, y reemprendieron su camino contra el viento, resistiéndolo con alegres risas durante casi veinte minutos más, cuando de súbito las nubes se unieron por sobre sus cabezas y una intensa lluvia les empapó los rostros. Apenadas y sorprendidas, se vieron obligadas, aunque a desgana, a devolverse, porque ningún refugio había más cercano que su casa. No obstante, les quedaba un consuelo, al que pudieron recurrir en ese momento puesto que la necesidad les dio más decoro del que habitualmente tendrían: y éste fue bajar corriendo tan rápido como podían por la falda de la colina que conducía directamente al portón de su jardín. Partieron. Marianne tomó ventaja al comienzo, pero un paso en falso la hizo caer de repente a tierra; y Margaret, incapaz de detenerse para auxiliarla, involuntariamente siguió de largo a toda prisa y llegó abajo sana y salva."Is er wel _iets_ zoo zalig in de wereld als dit?" zei Marianne. "Margaret, een paar uur op zijn minst zal onze wandeling duren." Daarmee was Margaret het eens, en zij liepen voort tegen den wind in, dien zij lachend van pret nog een twintig minuten weerstand boden, toen plotseling de wolken zich samenpakten boven hun hoofd, en een felle slagregen hun vlak in 't gezicht joeg. Verdrietig en verrast moesten ze wel, tegen hun zin, omkeeren, want er was geen schuilplaats naderbij dan hun eigen huis. Een troost bleef hun echter over, die in dezen uitersten nood het aangewezen middel tot uitkomst scheen; zij mochten nu, zoo hard ze maar konden, de steile helling van den heuvel afhollen, die rechtstreeks naar hun tuinhekje leidde. Ze namen haar vaart. Marianne bleef eerst vooraan; maar een misstap deed haar struikelen, en Margaret, niet in staat op te houden, om haar zuster te helpen, werd onvrijwillig voortgedreven, en kwam behouden beneden aan den voet."C'è una felicità al mondo", disse Marianne, "superiore a questa? Margaret, cammineremo qui per almeno due ore." Margaret fu d'accordo, e proseguirono a camminare controvento, resistendogli e ridendone felici per un ventina di minuti ancora, quando improvvisamente le nubi si addensarono sopra di loro, e una pioggia sferzante le colpì in viso. Mortificate e sorprese, furono costrette, anche se controvoglia, a tornare indietro, perché non c'era nessun riparo più vicino di casa loro. Restava tuttavia una consolazione, alla quale le esigenze del momento donavano un'appropriatezza che di solito non aveva, ovvero quella di precipitarsi con tutta la velocità possibile giù per la ripida fiancata della collina che conduceva direttamente al cancello del loro giardino. Si lanciarono. Marianne all'inizio era in vantaggio, ma un passo falso la fece cadere improvvisamente a terra, e Margaret, impossibilitata a fermarsi per aiutarla, accelerò involontariamente, e arrivò sana e salva fino in fondo.
A gentleman carrying a gun, with two pointers playing round him, was passing up the hill and within a few yards of Marianne, when her accident happened. He put down his gun and ran to her assistance. She had raised herself from the ground, but her foot had been twisted in her fall, and she was scarcely able to stand. The gentleman offered his services; and perceiving that her modesty declined what her situation rendered necessary, took her up in his arms without farther delay, and carried her down the hill. Then passing through the garden, the gate of which had been left open by Margaret, he bore her directly into the house, whither Margaret was just arrived, and quitted not his hold till he had seated her in a chair in the parlour.Un caballero que cargaba una escopeta, con dos perros pointer que jugaban a su alrededor, se encontraba- subiendo la colina y a pocas yardas de Marianne cuando ocurrió el accidente. Dejó su arma y corrió en su auxilio. Ella se había levantado del suelo, pero habiéndose torcido un tobillo al caer, apenas podía sostenerse en pie. El caballero le ofreció sus servicios, y advirtiendo que su modestia la hacía rehusar lo que su situación hacía necesario, la levantó en sus brazos sin más tardanza y la llevó cerro abajo. Luego, cruzando el jardín cuya puerta Margaret había dejado abierta, la cargó directamente al interior de la casa, adonde Margaret acababa de llegar, y no dejó de sostenerla hasta sentarla en una silla de la salita.Een heer, die een geweer droeg, kwam met twee spelende jachthonden juist den heuvel op, en was vlak bij Marianne, toen zij viel. Hij legde zijn geweer neer, en schoot toe om haar te helpen. Zij was half opgestaan maar had door den val haar voet verstuikt en kon er bijna niet op staande blijven. De vreemde heer bood aan haar behulpzaam te zijn, en toen hij bemerkte, dat zij uit zedigheid weigerde, wat haar toestand noodzakelijk maakte, nam hij haar zonder woorden te verspillen in zijn armen, en droeg haar den heuvel af. Den tuin doorgaande, waarvan Margaret het hek had opengelaten, bracht hij haar in het huis, waar Margaret juist was aangekomen, en liet haar niet los, eer hij haar op een stoel in de huiskamer had neergezet.Un gentiluomo con un fucile, e due cani da caccia che gli giocavano intorno, stava salendo su per la collina a pochi metri da Marianne, quando avvenne l'incidente. Posò il fucile e corse in suo aiuto. Lei si era sollevata da terra, ma il piede aveva preso una storta nella caduta, e non era in grado di reggersi. Il gentiluomo offrì i suoi servigi, e accorgendosi che la sua modestia le impediva di accettare quello che la situazione rendeva necessario, la prese tra le braccia senza ulteriore indugio, e la portò giù per la collina. Quindi passando attraverso il giardino, il cui cancello era stato lasciato aperto da Margaret, la portò direttamente in casa, dopo che Margaret era appena arrivata, e non abbandonò il suo fardello finché non l'ebbe sistemata su una poltrona del salotto.
Elinor and her mother rose up in amazement at their entrance, and while the eyes of both were fixed on him with an evident wonder and a secret admiration which equally sprung from his appearance, he apologized for his intrusion by relating its cause, in a manner so frank and so graceful that his person, which was uncommonly handsome, received additional charms from his voice and expression. Had he been even old, ugly, and vulgar, the gratitude and kindness of Mrs. Dashwood would have been secured by any act of attention to her child; but the influence of youth, beauty, and elegance, gave an interest to the action which came home to her feelings.Elinor y su madre se levantaron atónitas al verlo entrar, y mientras le clavaban la vista con evidente extrañeza y a la vez con secreta admiración ante su apariencia, él disculpó su intromisión relatando lo que la había causado; y lo hizo de manera tan franca y llena de gracia que su voz y expresión parecieron hacer mayores sus encantos, aunque ya era extraordinariamente bien parecido. Si hubiera sido viejo, feo y vulgar, igualmente habría contado con la gratitud y amabilidad de la señora Dashwood por cualquier acto de atención hacia su hija; pero la influencia de la juventud, la belleza y elegancia prestó un nuevo interés a su acción, que la conmovió aún más.Elinor en haar moeder stonden verbaasd op, toen zij binnenkwamen, en terwijl beider blik op hem bleef rusten met blijkbare verbazing, niet zonder geheime bewondering, door zijn voorkomen gewekt, verontschuldigde hij zijn indringen, door de oorzaak ervan te verklaren, op zulk een vrijmoedigen en innemenden toon, dat zijn buitengewoon knap uiterlijk aan stem en uitdrukking nog grootere bekoring ontleende. Zelfs al was hij oud, leelijk en grof geweest, dan nog zou hij Mevrouw Dashwood's dankbare welwillendheid hebben gewonnen door elk hulpbetoon, aan haar kind verleend, maar de invloed van jeugd, schoonheid en distinctie schonk aan zijn daad een belangwekkendheid, die haar trof tot in het diepst van haar gemoed.Al loro ingresso Elinor e la madre balzarono in piedi stupefatte, e mentre lo sguardo di tutte e due era fisso su di lui con una evidente meraviglia e una segreta ammirazione che nascevano entrambe dal suo aspetto, lui si scusò della sua intrusione spiegandone le cause, con modi cosi schietti e garbati, che la sua persona, di una bellezza non comune, acquistò ulteriore fascino dalla voce e dal modo di esprimersi. Anche se fosse stato vecchio, brutto e volgare, la gratitudine e la cortesia di Mrs. Dashwood sarebbe stata assicurata da qualunque gesto di premura verso sua figlia; ma l'influenza della gioventù, della bellezza e dell'eleganza, suscitò per quell'atto un interesse che la colpì diritta al cuore.
She thanked him again and again; and, with a sweetness of address which always attended her, invited him to be seated. But this he declined, as he was dirty and wet. Mrs. Dashwood then begged to know to whom she was obliged. His name, he replied, was Willoughby, and his present home was at Allenham, from whence he hoped she would allow him the honour of calling tomorrow to enquire after Miss Dashwood. The honour was readily granted, and he then departed, to make himself still more interesting, in the midst of a heavy rain.Le agradeció una y otra vez, y con la dulzura de trato que le era propia, lo invitó a sentarse. Pero él declinó hacerlo, en consideración a que estaba sucio y mojado. La señora Dashwood le rogó entonces le dijera con quién debía estar agradecida. Su nombre, replicó él, era Willoughby, y su hogar en ese momento estaba en Allenham, desde donde él esperaba le permitiera el honor de visitarlas al día siguiente para averiguar cómo seguía la señorita Dashwood. El honor fue rápidamente concedido y él partió, haciéndose aún más interesante, en medio de una intensa lluvia.Zij betuigde hem meermalen haar innigen dank, en vroeg hem met de innemendheid, die haar eigen was, of hij niet wilde plaats nemen. Dit deed hij liever niet, daar hij vuil en nat was. Daarop vroeg Mevrouw Dashwood, aan wien zij dank was verschuldigd. Zijn naam, antwoordde hij, was Willoughby, en op het oogenblik was hij gelogeerd te Allenham, vanwaar hij hoopte, dat zij hem zou willen toestaan haar morgen een bezoek te brengen, om te vernemen hoe Mejuffrouw Dashwood het maakte. Dat verlof werd hem gaarne geschonken, en daarop vertrok hij, interessanter nog in haar oogen dan te voren, midden in een zware regenbui.Lo ringraziò ripetutamente, e, con la dolcezza che l'aveva sempre contraddistinta, lo invitò a sedersi. Ma lui rifiutò, infangato e bagnato com'era. Mrs. Dashwood allora lo pregò di informarla a chi doveva la sua gratitudine. Lui disse di chiamarsi Willoughby, e che al momento risiedeva ad Allenham, da dove sperava che gli fosse concesso l'onore di venirle a trovare l'indomani per avere notizie di Miss Dashwood. L'onore fu prontamente concesso, e allora lui se ne andò, rendendosi ancora più interessante, nel bel mezzo di un furioso acquazzone.
His manly beauty and more than common gracefulness were instantly the theme of general admiration, and the laugh which his gallantry raised against Marianne received particular spirit from his exterior attractions.-- Marianne herself had seen less of his Mama the rest, for the confusion which crimsoned over her face, on his lifting her up, had robbed her of the power of regarding him after their entering the house. But she had seen enough of him to join in all the admiration of the others, and with an energy which always adorned her praise. His person and air were equal to what her fancy had ever drawn for the hero of a favourite story; and in his carrying her into the house with so little previous formality, there was a rapidity of thought which particularly recommended the action to her. Every circumstance belonging to him was interesting. His name was good, his residence was in their favourite village, and she soon found out that of all manly dresses a shooting-jacket was the most becoming. Her imagination was busy, her reflections were pleasant, and the pain of a sprained ankle was disregarded.Su belleza varonil y más que común gracia se hicieron instantáneamente tema de generalizada admiración, y las risas a costa de Marianne que despertó su galantería recibieron particular estímulo de sus atractivos externos. Marianne misma había visto menos de su apariencia que el resto, porque la confusión que enrojeció su rostro cuando él la levantó le había impedido mirarlo después de que entraron en la casa. Pero había visto lo suficiente de él para sumarse a la admiración de las demás, y lo hizo con esa energía que siempre adornaba sus elogios. En apariencia y aire era exacto a lo que su fantasía había siempre atribuido al héroe de sus relatos favoritos; y el haberla cargado a casa con tan poca formalidad previa revelaba una rapidez de pensamiento que en forma muy especial despertaba en ella un ánimo favorable a él. Todas las circunstancias que le eran propias lo hacían interesante. Tenía un buen nombre, su residencia estaba en el villorrio que preferían por sobre los demás, y muy luego Marianne descubrió que de todas las vestimentas masculinas, la más sentadora era una chaqueta de caza. Bullía su imaginación, sus reflexiones eran gratas, y el dolor de un tobillo torcido perdió toda importancia.Zijn mannelijke schoonheid en de ongemeene losheid waarmede hij zich bewoog, vormden aanstonds het onderwerp van hun aller bewonderende gesprekken, en de vroolijkheid, waartoe zijn galante houding jegens Marianne aanleiding gaf, kreeg een zeer bijzonder tintje door zijn aantrekkelijk uiterlijk. Marianne zelf had hem minder goed opgenomen dan de anderen, want de verwarring, die haar diep had doen blozen, toen hij haar optilde, had het haar bijna onmogelijk gemaakt, hem te durven aanzien, nadat zij het huis waren binnengetreden. Doch zij had genoeg van hem gezien om met de bewondering der anderen in te stemmen, met de warmte, die altoos eigen was aan haar lof. Zijn houding en voorkomen waren juist zooals haar verbeelding haar den held van een harer geliefkoosde romans afschilderde; en in dat zonder bedenken haar in huis dragen lag iets van snelle beradenheid, dat in haar oogen de handeling tot iets zeer bijzonders stempelde. Alle omstandigheden, hem betreffende, waren even interessant. Zijn naam had een goeden klank, hij logeerde in een aardig hun welbekend plaatsje, en zij was het al spoedig met zich zelf eens, dat van alle mannelijke kleedij een jachtcostuum het meest flatteerde. Haar verbeelding werd steeds bezig gehouden; ze was vervuld van blijde gedachten, en de pijn van den verstuikten enkel werd niet geteld.La bellezza virile e il garbo non comune diventarono all'istante oggetto dell'ammirazione generale, e le battute verso Marianne provocate dalla galanteria che lui aveva dimostrato, acquistavano uno spirito particolare a causa delle sue attrattive fisiche. Marianne ne aveva potuto osservare i tratti meno delle altre, perché l'imbarazzo che le aveva imporporato il viso quando l'aveva sollevata, le aveva tolto il coraggio di guardarlo dopo l'ingresso in casa. Ma aveva visto abbastanza per unirsi all'ammirazione delle altre, con l'entusiasmo che accompagnava sempre le sue lodi. La persona e i modi erano uguali a quelli che la sua fantasia aveva sempre immaginato per l'eroe delle sue storie predilette; e in quel suo portarla in casa senza badare troppo a inutili formalità, c'era stata una rapidità di decisione che glielo rendeva particolarmente gradito. Ogni circostanza che lo riguardasse era diventata interessante. Aveva un bel nome, la casa in cui viveva era nel loro villaggio preferito, e presto scoprì che di tutti gli abiti maschili una giacca da caccia era la più appropriata. La sua immaginazione era tutta presa, i pensieri deliziosi, e il dolore della caviglia slogata ormai trascurabile.
Sir John called on them as soon as the next interval of fair weather that morning allowed him to get out of doors; and Marianne's accident being related to him, he was eagerly asked whether he knew any gentleman of the name of Willoughby at Allenham.Esa mañana sir John acudió a visitarlas tan pronto como el siguiente lapso de buen tiempo le permitió salir de casa. Tras relatarle el accidente de Marianne, le preguntaron ansiosamente si conocía en Allenham a un caballero de nombre Willoughby.Sir John kwam hen opzoeken, zoodra de volgende opklaring van 't weer dien morgen hem toeliet uit te gaan, en na het verslag van Marianne's ongeval werd hem dringend gevraagd of hij ook een heer kende te Allenham, die Willoughby heette.Sir John le andò a trovare quella mattina non appena ci fu un intervallo di bel tempo che gli permise di uscire di casa, e una volta informato dell'incidente di Marianne, gli fu chiesto con impazienza se conoscesse un gentiluomo di Allenham il cui nome fosse Willoughby.
"Willoughby!" cried Sir John; "what, is HE in the country? That is good news however; I will ride over tomorrow, and ask him to dinner on Thursday."-¡Willoughby! -exclamó sir John-. ¿Es que él está acá? Pero qué buenas noticias; cabalgaré hasta su casa mañana para invitarlo a cenar el jueves."Willoughby?" riep Sir John: "wel, wel, is _die_ hier buiten? Dat is goed nieuws; ik rijd er morgen heen en vraag hem voor Donderdag ten eten.""Willoughby!" esclamò Sir John, "ma guarda, è qui? è davvero una bella notizia; domani mi farò una cavalcata da lui, e gli chiederò di venire a pranzo giovedì."
"You know him then," said Mrs. Dashwood.¿Usted lo conoce, entonces? -preguntó la señora Dashwood."Ken je hem dan?" vroeg Mevrouw Dashwood."Allora lo conoscete", disse Mrs. Dashwood.
"Know him! to be sure I do. Why, he is down here every year."-¡Conocerlo! Por supuesto que sí. ¡Pero si viene todos los años!"Kennen? ja zeker! Hij komt hier elk jaar.""Lo conosco? certo che lo conosco. Che diamine, viene qui tutti gli anni."
"And what sort of a young man is he?"-¿Y qué clase de joven es?"En wat voor een soort man is hij wel?""E che genere di giovanotto è?"
"As good a kind of fellow as ever lived, I assure you. A very decent shot, and there is not a bolder rider in England."-Le aseguro que una persona tan buena como el que más. Un tirador bastante decente, y no hay jinete más audaz en toda Inglaterra."De beste jongen van de wereld; dat kan ik je verzekeren. Een uitmuntend jager, en in 't rijden heeft hij in Engeland zijn gelijke niet.""L'individuo migliore che sia mai esistito, ve l'assicuro. Una mira quasi perfetta, e non c'è cavallerizzo più ardito in tutta l'Inghilterra."
"And is that all you can say for him?" cried Marianne, indignantly. "But what are his manners on more intimate acquaintance? What his pursuits, his talents, and genius?" Sir John was rather puzzled.-¡Y eso es todo lo que puede decir de él! -exclamó Marianne indignada-. Pero, ¿cómo son sus modales cuando se lo conoce de manera más íntima? ¿Cuáles son sus ocupaciones, sus talentos, cómo es su espíritu? Sir John estaba algo confundido."En is _dat_ al wat u te zijnen gunste kan aanvoeren?" riep Marianne verontwaardigd. "Maar hoe is hij wel in den intiemen omgang? Waarmee houdt hij zich bezig, heeft hij talenten, een genialen aanleg?" Sir John wist niet recht wat hij dáárop zou zeggen."E questo è tutto ciò che sapete di lui?" esclamò Marianne, con fare indignato. "Ma come si comporta quando lo si conosce più intimamente? Quali sono le sue occupazioni, le sue qualità, i suoi interessi?" Sir John era alquanto sconcertato.
"Upon my soul," said he, "I do not know much about him as to all THAT. But he is a pleasant, good humoured fellow, and has got the nicest little black bitch of a pointer I ever saw. Was she out with him today?"-Por mi vida -dijo-, no lo conozco tanto como para saber eso. Pero es una persona agradable, de buen carácter, y tiene una perrita pointer de color negro que es lo mejor que he visto. ¿Iba con él hoy?"Ja," zei hij, "om de waarheid te zeggen, op _die_ punten weet ik niet veel van hem af. Maar 't is een gezellige vroolijke kerel, en hij heeft den mooisten jachthond dien ik ooit heb gezien. Een zwart teefje. Had hij haar bij zich vandaag?""In fede mia", disse, "non lo conosco così bene da sapere tutto questo. Ma è una persona piacevole, simpatica, e possiede la più bella femmina nera di pointer che io abbia mai visto. Oggi era con lui?"
But Marianne could no more satisfy him as to the colour of Mr. Willoughby's pointer, than he could describe to her the shades of his mind.Pero Marianne era tan incapaz de satisfacer su curiosidad respecto al color del perro del señor Willoughby, como lo era él en cuanto a describir los matices de la mente del joven.Maar Marianne kon hem evenmin inlichten omtrent de kleur van 's heeren Willoughby's hond, als hij haar de schakeeringen van diens geest vermocht te omschrijven.Ma Marianne non era in grado di soddisfarlo circa il colore dei pointer di Mr. Willoughby, più di quanto fosse in grado lui di descriverle le sfumature della sua mente.
"But who is he?" said Elinor. "Where does he come from? Has he a house at Allenham?"-Pero, ¿quién es él? -preguntó Elinor-. ¿De dónde viene? ¿Posee una casa en Allenham?"Maar wie is hij eigenlijk?" vroeg Elinor. "Waar komt hij vandaan? Heeft hij in Allenham een eigen huis?""Ma chi è?", disse Elinor. "Da dove viene? Ha una casa ad Allenham?"
On this point Sir John could give more certain intelligence; and he told them that Mr. Willoughby had no property of his own in the country; that he resided there only while he was visiting the old lady at Allenham Court, to whom he was related, and whose possessions he was to inherit; adding, "Yes, yes, he is very well worth catching I can tell you, Miss Dashwood; he has a pretty little estate of his own in Somersetshire besides; and if I were you, I would not give him up to my younger sister, in spite of all this tumbling down hills. Miss Marianne must not expect to have all the men to herself. Brandon will be jealous, if she does not take care."Sobre este punto podía informarlas más sir John, y les dijo que el señor Willoughby no tenía propiedades personales en la región; que residía allí sólo mientras visitaba a la anciana de Allenham Court, de quien era pariente y cuyos bienes heredaría. Y agregó: -Sí, sí, vale la pena atraparlo, le aseguro, señorita Dashwood; es dueño, además, de una linda propiedad en Somersetshire; y si yo fuera usted, no se lo cedería a mi hermana menor a pesar de todo su dar tumbos cerro abajo. La señorita Marianne no puede pretender quedarse con todos los hombres. Brandon se pondrá celoso si ella no tiene más cuidado.Op die punten kon Sir John hun meer betrouwbare inlichtingen verschaffen, en hij vertelde hun, dat de Heer Willoughby hier in de buurt geen eigendom bezat; en dat hij hier alleen vertoefde, als hij de oude dame kwam bezoeken op Allenham Court, die een bloedverwante van hem was, en wier bezittingen hij zou erven; terwijl hij erbij voegde: "Ja, ja, hij is de moeite waard om te veroveren, dat kan ik je verzekeren, Elinor; hij heeft nog een mooie buitenplaats in Somersetshire ook; als ik je was, ik stond hem niet af aan mijn jongere zuster, al rolde ze van nog zooveel heuvels af. Marianne moet niet denken dat alle heeren alleen om háár komen. Brandon zal jaloersch zijn, als ze niet oppast."Su questo punto Sir John poteva dare informazioni più certe; e disse loro che Mr. Willoughby non aveva proprietà sue nei paraggi; che risiedeva là solo quando era in visita alla vecchia signora di Allenham Court, con la quale era imparentato, e le cui proprietà avrebbe ereditato; e aggiunse "Sì, sì, posso dirvi che è un eccellente partito da accalappiare, Miss Dashwood; inoltre ha una piccola ma graziosa tenuta di sua proprietà nel Somersetshire; se fossi in voi, non lo cederei alla mia sorella minore nonostante tutto questo ruzzolare giù per le colline. Miss Marianne non deve aspettarsi di avere tutti gli uomini per sé. Brandon sarà geloso, se non sta attenta."
"I do not believe," said Mrs. Dashwood, with a good humoured smile, "that Mr. Willoughby will be incommoded by the attempts of either of MY daughters towards what you call CATCHING him. It is not an employment to which they have been brought up. Men are very safe with us, let them be ever so rich. I am glad to find, however, from what you say, that he is a respectable young man, and one whose acquaintance will not be ineligible."-No creo -dijo la señora Dashwood, con una sonrisa divertida-, que ninguna de mis hijas vaya a incomodar al señor Willoughby con intentos de atraparlo. No es una ocupación para la que hayan sido criadas. Los hombres están muy a salvo con nosotras, sin importar cuán ricos sean. Me alegra saber, sin embargo, por lo que usted dice, que es un joven respetable y alguien cuyo trato no será de despreciar."Ik geloof niet," zei Mevrouw Dashwood, met een oolijk lachje, "dat de Heer Willoughby last zal hebben van pogingen van een van _mijne_ dochters om hem te veroveren, zooals je dat noemt. In _die_ richting is hun opvoeding niet geleid geworden. Mannen behoeven voor _ons_ niet bang te zijn, al zijn ze ook nog zoo rijk. Maar ik ben blij, te hooren dat hij van goede familie is, en iemand, met wien men niet ongaarne zou kennismaken.""Non credo", disse Mrs. Dashwood, con un sorriso bonario, "che Mr. Willoughby sarà infastidito dagli sforzi di una delle mie figlie per, come dite voi, accalappiarlo. Non è un'attività a cui sono state educate. Con noi gli uomini sono al sicuro, anche se sono così ricchi. Comunque, sono lieta di scoprire, da ciò che dite, che è un giovanotto rispettabile, e una persona la cui conoscenza non sarà sconveniente."
"He is as good a sort of fellow, I believe, as ever lived," repeated Sir John. "I remember last Christmas at a little hop at the park, he danced from eight o'clock till four, without once sitting down."-Creo que es una persona tan buena como el que más -repitió sir John-. Recuerdo la última Navidad, en una pequeña reunión en Barton Park, en que él bailó desde las ocho hasta la cuatro sin sentarse ni una vez."Ja, 't is een beste kerel, voor zoover ik weet," herhaalde Sir John. "'t Vorig jaar, met Kerstmis, bij gelegenheid van een danspartijtje bij ons op het Park, heeft hij gedanst van acht uur tot 's morgens vier, aan één stuk door, zonder te gaan zitten.""Credo che sia la persona migliore al mondo", ripeté Sir John. "Ricordo che l'ultimo Natale, ai quattro salti fatti da noi, ha ballato dalle otto di sera fino alle quattro del mattino senza sedersi nemmeno una volta."
"Did he indeed?" cried Marianne with sparkling eyes, "and with elegance, with spirit?"¿En verdad? -exclamó Marianne brillándole los ojos-. ¿Y con elegancia, con espíritu?"Och, werkelijk?" riep Marianne met schitterende oogen, "en danste hij mooi, met vuur en overgave?""Davvero?" esclamò Marianne con gli occhi che le brillavano, "e con eleganza, con spirito?"
"Yes; and he was up again at eight to ride to covert."-Sí; y estaba otra vez en pie a las ocho, listo para salir a cabalgar."Ja, en om acht uur was hij alweer bij de hand, om mee uit te rijden op de jacht.""Sì; e alle otto era di nuovo in piedi per andare a caccia."
"That is what I like; that is what a young man ought to be. Whatever be his pursuits, his eagerness in them should know no moderation, and leave him no sense of fatigue."-Eso es lo que me gusta; así es como debiera ser un joven. Sin importar a qué esté dedicado, su entrega a lo que hace no debe saber de moderaciones ni dejarle ninguna sensación de fatiga."Dáar houd ik nu van; zóo moeten jongelui zijn. Zóo vurig in al wat ze doen, dat ze niet willen weten van matiging, en geen vermoeidheid bespeuren.""Ecco ciò che mi piace; è così che dovrebbe essere un giovanotto. Qualunque cosa faccia, il suo entusiasmo non deve conoscere moderazione, e non deve mai sentire la fatica."
"Aye, aye, I see how it will be," said Sir John, "I see how it will be. You will be setting your cap at him now, and never think of poor Brandon."-Ya, ya, estoy viendo cómo va a ser -dijo sir John-, ya veo cómo será. Usted se propondrá echarle el lazo ahora, sin pensar en el pobre Brandon."Jawel, jawel, ik zie 't al aankomen," zei Sir John. "Ik weet wel, hoe 't zal gaan. Je hebt nu een goed oogje op hèm; voor dien armen Brandon is de kans verkeken.""Sì, sì, lo so come andrà a finire", disse Sir John, "già me lo vedo. Gli metterete il cappio al collo, e non penserete più al povero Brandon."
"That is an expression, Sir John," said Marianne, warmly, "which I particularly dislike. I abhor every common-place phrase by which wit is intended; and 'setting one's cap at a man,' or 'making a conquest,' are the most odious of all. Their tendency is gross and illiberal; and if their construction could ever be deemed clever, time has long ago destroyed all its ingenuity."-Esa es una expresión, sir John -dijo Marianne acaloradamente- que me disgusta en especial. Aborrezco todas las frases trilladas con las que se intenta demostrar agudeza; y “echarle el lazo a un hombre”, o “hacer una conquista”, son las más odiosas de todas. Se inclinan a la vulgaridad y mezquindad; y si alguna vez pudieron ser consideradas bien construidas, hace mucho que el tiempo ha destruido toda su ingeniosidad."Dàt is een uitdrukking," zei Marianne met grooten nadruk, "waaraan ik een verschrikkelijken hekel heb. Ik verfoei al die banale pogingen om grappig te zijn, en "een oogje op iemand hebben," of "een conquête maken" kan ik 't allerminst uitstaan. Ze spruiten voort uit een ruwe en bekrompen opvatting, en zoo al er ooit een zweem van puntige raakheid was in die zegswijzen, dan heeft de tijd die nu toch reeds lang te niet gedaan.""Ecco un'espressione, Sir John", disse Marianne, accalorata, "che detesto in modo particolare. Aborrisco tutte quelle frasi fatte che sono considerate argute; e 'mettere il cappio al collo di un uomo', o 'fare una conquista' sono le più odiose di tutte. Sono grossolane e meschine; e se idearle può mai essere stato considerato intelligente, da tanto tempo sono ormai destituite di qualsiasi valore."
Sir John did not much understand this reproof; but he laughed as heartily as if he did, and then replied,Sir John no entendió mucho este reproche, pero rió con tantas ganas como si lo hubiera hecho, y luego replicó:Sir John begreep niet veel van die terechtwijzing; maar hij lachte even hartelijk, alsof hij dat wèl deed, en zei:Sir John non capì molto di questo rimprovero; ma rise di cuore come se l'avesse capito, e poi replicò,
"Ay, you will make conquests enough, I dare say, one way or other. Poor Brandon! he is quite smitten already, and he is very well worth setting your cap at, I can tell you, in spite of all this tumbling about and spraining of ankles."-Sí, sí, me atrevo a decir que usted, de una manera u otra, va a hacer suficientes conquistas. ¡Pobre Brandon! Ya está bastante prendado de usted, y le aseguro que bien vale la pena echarle el lazo, a pesar de todo este andar rodando por el suelo y torciéndose los tobillos."O, kom; aan conquête's zal 't jou niet ontbreken; is het de een niet, dan is het de ander. Die arme Brandon! hij is tot over de ooren verliefd, en dat _die_ een goede vangst zou zijn, dàt kan ik je verzekeren, vallen en enkeltjes verstuiken, of niet.""Sì, credo proprio che di conquiste ne farete un bel po', in un modo o nell'altro. Povero Brandon! è già completamente cotto, e sarebbe perfetto per mettergli il cappio al collo, lasciatevelo dire, nonostante tutto questo ruzzolare e slogarsi la caviglie."
CHAPTER 10CAPITULO XHOOFDSTUK XCapitolo 10
Marianne's preserver, as Margaret, with more elegance than precision, styled Willoughby, called at the cottage early the next morning to make his personal enquiries. He was received by Mrs. Dashwood with more than politeness; with a kindness which Sir John's account of him and her own gratitude prompted; and every thing that passed during the visit tended to assure him of the sense, elegance, mutual affection, and domestic comfort of the family to whom accident had now introduced him. Of their personal charms he had not required a second interview to be convinced.El protector de Marianne, según los términos en que con más elegancia que precisión ensalzara Margaret a Willoughby, llegó a la casa muy temprano la mañana siguiente para preguntar personalmente por ella. Fue recibido por la señora Dashwood con algo más que cortesía: con una amabilidad que las palabras de sir John y su propia gratitud inspiraban; y todo lo que tuvo lugar durante la visita llevó a darle al joven plena seguridad sobre el buen sentido, elegancia, trato afectuoso y comodidad hogareña de la familia con la cual se había relacionado por un accidente. Para convencerse de los encantos personales de que todas hacían gala, no había necesitado una segunda entrevista.Marianne's levensredder, zooals Margaret, meer sierlijk dan juist, zich uitdrukkend, den Heer Willoughby betitelde, kwam reeds vroeg den volgenden morgen zich persoonlijk van den goeden afloop van het ongeval overtuigen. Mevrouw Dashwood ontving hem met nog iets meer dan beleefdheid, met een vriendelijkheid, waartoe Sir John's mededeelingen en haar eigen dankbaarheid haar aandreven; en al wat voorviel gedurende zijn bezoek werkte mede om hem een hoogen dunk te doen opvatten van de verstandelijke ontwikkeling, de fijne beschaving, de wederkeerige genegenheid en het huiselijk behagen van het gezin, dat hij door een toeval had keren kennen. Omtrent de uiterlijke bekoorlijkheden der jonge dames behoefde geen tweede ontmoeting hem vollediger zekerheid te verschaffen.Il protettore di Marianne, come Margaret, con più eleganza che precisione, aveva soprannominato Willoughby, si presentò al cottage il mattino dopo di buonora per chiedere notizie di persona. Fu ricevuto da Mrs. Dashwood con più della semplice cortesia; con una gentilezza suscitata sia dalle notizie fornite da Sir John che dalla propria gratitudine; e tutto ciò che accadde durante la visita, gli confermò il buonsenso, l'eleganza, il reciproco affetto, e la serenità della famiglia che quell'incidente gli aveva permesso di conoscere. Quanto al fascino personale delle Dashwood non ebbe bisogno di un secondo colloquio per esserne convinto.
Miss Dashwood had a delicate complexion, regular features, and a remarkably pretty figure. Marianne was still handsomer. Her form, though not so correct as her sister's, in having the advantage of height, was more striking; and her face was so lovely, that when in the common cant of praise, she was called a beautiful girl, truth was less violently outraged than usually happens. Her skin was very brown, but, from its transparency, her complexion was uncommonly brilliant; her features were all good; her smile was sweet and attractive; and in her eyes, which were very dark, there was a life, a spirit, an eagerness, which could hardily be seen without delight. From Willoughby their expression was at first held back, by the embarrassment which the remembrance of his assistance created. But when this passed away, when her spirits became collected, when she saw that to the perfect good-breeding of the gentleman, he united frankness and vivacity, and above all, when she heard him declare, that of music and dancing he was passionately fond, she gave him such a look of approbation as secured the largest share of his discourse to herself for the rest of his stay.La señorita Dashwood era de tez delicada, rasgos regulares y una figura notablemente bonita. Marianne era más hermosa aún. Su silueta, aunque no tan, correcta como la de su hermana, al tener la ventaja de la altura era más llamativa; y su rostro era tan encantador, que cuando en los tradicionales panegíricos se la llamaba una niña hermosa, se faltaba menos a la verdad de lo que suele ocurrir. Su cutis era muy moreno, pero su transparencia le daba un extraordinario brillo; todas sus facciones eran correctas; su sonrisa, dulce y atractiva; y en sus ojos, que eran muy oscuros, había una vida, un espíritu, un afán que difícilmente podían ser contemplados sin placer. Al comienzo contuvo ante Willoughby la expresividad de su mirada, por la turbación que le producía el recuerdo de su ayuda. Pero cuando esto pasó; cuando recuperó el control de su espíritu; cuando vio que a su perfecta educación de caballero él unía la franqueza y vivacidad; y, sobre todo, cuando le escuchó afirmar que era apasionadamente aficionado a la música y al baile, le dio tal mirada de aprobación que con ella aseguró que gran parte de sus palabras estuvieran dirigidas a ella- durante el resto de su estadía.Elinor zag er wat teer uit; maar had geregelde trekken, en een bijzonder lief figuurtje. Marianne was mooier. Misschien iets minder welgebouwd dan haar zuster, viel zij door haar lengte meer op dan deze, en haar gezichtje was zóó bekoorlijk, dat men, door haar met de gewone overdrijving van banale loftuigingen "een schoonheid" te noemen, der waarheid minder te kort deed, dan gewoonlijk geschiedt. Haar tint was zeer donker, maar het doorschijnend zuivere van haar fijne huid deed haar schitterenden blos des te meer uitkomen, hare trekken waren welbesneden, haar glimlach was bekoorlijk en innemend, en haar oogen, die zeer donker waren, tintelden van een leven, een geest, een vuur, die men niet kon aanschouwen zonder in verrukking te geraken. Hun uitdrukking bleef aanvankelijk tegenover Willoughby eenigszins ingehouden, tengevolge van de verlegenheid, door de herinnering aan zijn hulp opnieuw gewekt. Doch toen dat voorbijging, toen zij haar rustige zelfbezinning herkreeg,--toen zij zag, dat hun bezoeker aan zijn volmaakte wellevendheid zoowel openhartigheid als levendige vroolijkheid paarde, en vooral toen zij hem hoorde verklaren, dat hij een hartstochtelijk liefhebber was van dansen en muziek, gaf haar blik een onmiskenbaar welgevallen te kennen, dat haar voor den verderen duur van het bezoek zijn onverdeelde aandacht verzekerde.Miss Dashwood aveva una carnagione delicata, lineamenti regolari, e una figura estremamente graziosa. Marianne era ancora più bella. Il fisico, benché non così armonioso come quello della sorella, aveva il vantaggio della statura, e colpiva di più; e il volto era così delizioso che quando, con un complimento che spesso era una frase fatta, veniva definita una bellissima ragazza, la verità veniva tradita molto meno di quando accade di solito. Aveva la pelle molto bruna, ma con una trasparenza che rendeva la carnagione straordinariamente luminosa; bei lineamenti, un sorriso dolce a attraente, e negli occhi, che erano molto scuri, c'era un vitalità, uno spirito, un ardore che rendeva difficile guardarli senza restarne incantati. All'inizio quello sguardo rimase nascosto a Willoughby, a causa dell'imbarazzo suscitato dal ricordo del suo modo di prestarle aiuto. Ma quando l'imbarazzo fu superato, quando si ritrovò padrona di sé, quando si accorse che alla perfetta educazione da gentiluomo lui univa spontaneità e vivacità, e soprattutto, quando lo sentì dichiarare che amava con passione la musica e il ballo, gli rivolse un tale sguardo di approvazione da guadagnare per sé larga parte della conversazione per il resto della visita.
It was only necessary to mention any favourite amusement to engage her to talk. She could not be silent when such points were introduced, and she had neither shyness nor reserve in their discussion. They speedily discovered that their enjoyment of dancing and music was mutual, and that it arose from a general conformity of judgment in all that related to either. Encouraged by this to a further examination of his opinions, she proceeded to question him on the subject of books; her favourite authors were brought forward and dwelt upon with so rapturous a delight, that any young man of five and twenty must have been insensible indeed, not to become an immediate convert to the excellence of such works, however disregarded before. Their taste was strikingly alike. The same books, the same passages were idolized by each--or if any difference appeared, any objection arose, it lasted no longer than till the force of her arguments and the brightness of her eyes could be displayed. He acquiesced in all her decisions, caught all her enthusiasm; and long before his visit concluded, they conversed with the familiarity of a long-established acquaintance.Lo único que se requería para inducirla a hablar era mencionar cualquiera de sus diversiones favoritas. No podía mantenerse en silencio cuando se tocaban esos temas, y no era ni tímida ni reservada para discutirlos. Rápidamente descubrieron que compartían el gusto por el baile y la música, y que ello nacía de una general similitud de juicio en todo lo que concernía a ambas actividades. Animada por esto a examinar con mayor detenimiento las opiniones del joven, Marianne Procedió a interrogarlo en tomo al tema de los libros; trajo a colación sus autores favoritos hablando de ellos con tal arrobamiento, que cualquier joven de veinticinco años tendría que haber sido en verdad insensible para no transformarse en un inmediato converso a la excelencia de tales obras, sin importar cuán poco las hubiera tenido en consideración antes. Sus gustos eran extraordinariamente semejantes. Ambos idolatraban los mismos libros, los mismos pasajes; o, si aparecía cualquier diferencia o surgía cualquier objeción de parte de él, no duraba sino hasta el momento en que la fuerza de los argumentos de la joven o el brillo de sus ojos podían desplegarse. El asentía a todas sus decisiones, se contagiaba de su entusiasmo y mucho antes del fin de su visita, conversaban con la familiaridad de conocidos de larga data.Het was voldoende, een harer geliefkoosde uitspanningen aan te roeren, om haar aan het praten te brengen. Zij kòn niet zwijgen, wanneer die onderwerpen ter sprake kwamen, en verlegenheid of terughouding bestonden daarbij voor haar niet. Zij ontdekten al spoedig, dat de liefhebberij voor dansen en muziek door beiden werd gedeeld, en voortsproot uit een algeheele overstemming van hun oordeel omtrent al wat met die genoegens in verband stond. Hierdoor aangemoedigd tot een nader onderzoek naar zijne opvattingen, begon zij hem te ondervragen op het punt van literatuur; haar geliefkoosde schrijvers werden opgenoemd en besproken met een zoo geestdriftige verrukking, dat een jong mensch van vijf en twintig jaar wel uiterst ongevoelig moest zijn geweest, zoo hij niet onmiddellijk overtuigd ware geworden van de voortreffelijkheid hunner werken, al had hij ze van te voren nooit ingezien. Hun smaken kwamen merkwaardig overeen. Dezelfde boeken, dezelfde bladzijden erin werden door hen om het vurigst bewonderd,--en zoo er al eenig verschil van meening bestond, eenige tegenwerping werd geopperd, dan duurde dit toch slechts zóólang tot de welsprekendheid harer argumenten en de schittering in haar oogen het pleit hadden beslecht. Hij was het eens met al haar beslissende uitspraken, stemde in met al haar verrukte ontboezemingen, en lang vóór zijn bezoek was geëindigd, waren zij reeds zoo vertrouwelijk in gesprek alsof zij elkander jaren hadden gekend.Bastò solo accennare a un qualche suo divertimento prediletto per spingerla a parlare. Non riusciva a restare in silenzio quando si cominciava a parlare di argomenti del genere, e in quella discussione non si mostrò né timida né riservata. Scoprirono rapidamente che il piacere del ballo e della musica era reciproco, e che emergeva da una complessiva identità di vedute in tutto ciò che riguardava entrambe le cose. Così, incoraggiata a sondare ulteriormente le sue opinioni, Marianne proseguì facendogli domande sui libri; rivelò quali erano i suoi autori preferiti e ci si soffermò con un entusiasmo così appassionato, che qualsiasi giovanotto di venticinque anni sarebbe stato davvero insensibile, a non convertirsi immediatamente all'eccellenza di quelle opere, per quanto le avesse trascurate in precedenza. Il loro gusto era incredibilmente simile. Gli stessi libri, gli stessi passaggi erano adorati da entrambi, e se appariva una qualche divergenza, se emergeva una qualsiasi obiezione, durava soltanto fino a quando non si imponeva la forza degli argomenti di lei e lo splendore dei suoi occhi. Lui acconsentiva a ogni sua affermazione, catturato dal suo entusiasmo; e prima che la visita si concludesse, conversarono a lungo con la familiarità di una conoscenza di vecchia data.
"Well, Marianne," said Elinor, as soon as he had left them, "for ONE morning I think you have done pretty well. You have already ascertained Mr. Willoughby's opinion in almost every matter of importance. You know what he thinks of Cowper and Scott; you are certain of his estimating their beauties as he ought, and you have received every assurance of his admiring Pope no more than is proper. But how is your acquaintance to be long supported, under such extraordinary despatch of every subject for discourse? You will soon have exhausted each favourite topic. Another meeting will suffice to explain his sentiments on picturesque beauty, and second marriages, and then you can have nothing farther to ask."---Bien, Marianne -dijo Elinor inmediatamente tras su partida-, creo que para una mañana lo has hecho bastante bien. Ya has averiguado la opinión del señor Willoughby en casi todas las materias de importancia. Estás al tanto de lo que piensa de Cowper y Scott; tienes total certidumbre de que aprecia sus encantos tal como debe hacerse, y has recibido todas las seguridades necesarias -respecto de que no admira a Pope más allá de lo adecuado. Pero, ¡cómo podrás continuar tu relación con él tras despachar de manera tan extraordinaria todos los posibles temas de conversación! Pronto habrán agotado todos los tópicos preferidos. Otro encuentro bastará para que él explique sus sentimientos sobre la belleza pintoresca y los segundos matrimonios, y entonces ya no tendrás nada más que preguntar..."Nu Marianne," zei Elinor, zoodra hij was heengegaan; "mij dunkt dat je dezen éénen morgen goed gebruikt hebt. Op bijna elk belangrijk punt heb je Mijnheer Willoughby's meening weten in te winnen. Je hebt gehoord, hoe hij denkt over Cowper en Scott; je bent zeker, dat hij hun schoonheden naar behooren weet te waardeeren, en je hebt de stellige overtuiging verkregen, dat hij voor Pope niet méér gevoelt, dan hij met fatsoen niet laten kan. Maar hoe zal die omgang lang kunnen duren, als ieder onderwerp van gesprek met zoo verbijsterende vlugheid wordt afgehandeld? Je zult over al je stokpaardjes gauw zijn uitgepraat. Bij een volgend bezoek zal hij voldoende gelegenheid krijgen om zijn gevoelens te uiten over schilderachtig natuurschoon en tweede huwelijken, en dan blijft er niets meer voor je te vragen over...""Be', Marianne", disse Elinor, non appena se ne fu andato, "mi sembra che in una sola mattinata tu abbia fatto quasi tutto. Hai già accertato l'opinione di Mr. Willoughby in quasi tutti gli argomenti di una certa importanza. Sai che cosa pensa di Cowper e di Scott; ti sei accertata della sua alta opinione sulle loro bellezze così com'era suo dovere, e hai avuto tutte le assicurazioni possibili sul fatto che la sua ammirazione per Pope non vada al di là di quanto sia appropriato. Ma come farai ad alimentare ancora la vostra conoscenza, dopo questo straordinario sperpero di ogni argomento di conversazione? Avrete presto esaurito tutti i vostri soggetti preferiti. Un altro incontro basterà per chiarire i suoi sentimenti sulle bellezze del pittoresco, e su un secondo innamoramento, e allora non avrai più nulla da chiedere."
"Elinor," cried Marianne, "is this fair? is this just? are my ideas so scanty? But I see what you mean. I have been too much at my ease, too happy, too frank. I have erred against every common-place notion of decorum; I have been open and sincere where I ought to have been reserved, spiritless, dull, and deceitful--had I talked only of the weather and the roads, and had I spoken only once in ten minutes, this reproach would have been spared."-¡Elinor! -exclamó Marianne-. ¿Estás siendo justa? ¿Estás siendo equitativa? ¿Es que mis ideas son tan escasas? Pero entiendo lo que dices. Me he sentido demasiado cómoda, demasiado feliz, he estado demasiado franca. He faltado a todos los lugares comunes relativos al decoro. He sido abierta y sincera allí donde debí ser reservada, opaca, desganada y falsa. Si sólo hubiera conversado del clima y de los caminos, y si sólo hubiera hablado una vez en diez minutos, me habría salvado de este reproche."Elinor," riep Marianne; "is dàt nu eerlijk; is dat nu waar? Heb ik zóó weinig oorspronkelijke denkbeelden?--Maar ik weet wel, wat je bedoelt. Ik was te veel op mijn gemak, te vroolijk, te openhartig. Ik heb gezondigd tegen alle banale welvoegelijkheids-begrippen. Ik was oprecht en open, waar ik terughoudend, saai, vervelend en huichelachtig had moeten zijn. Wanneer ik alleen maar over 't weer en de wegen had gesproken, wanneer ik eens in de tien minuten mijn mond had opengedaan, dan zou dit verwijt mij zijn bespaard gebleven."Elinor", esclamò Marianne, "ti sembra bello? ti sembra giusto? sono così povera di idee? Ma capisco che cosa intendi dire. Sono stata troppo spigliata, troppo allegra, troppo franca. Sono andata contro la nozione comune del decoro; sono stata aperta e sincera quando avrei dovuto essere riservata, seria, noiosa, e falsa; se avessi parlato solo del tempo e dello stato delle strade e avessi pronunciato solo qualche parola ogni dieci minuti, questo rimprovero mi sarebbe stato risparmiato."
"My love," said her mother, "you must not be offended with Elinor--she was only in jest. I should scold her myself, if she were capable of wishing to check the delight of your conversation with our new friend."-- Marianne was softened in a moment.-Querida mía -dijo su madre-, no debes sentirte ofendida por Elinor; ella sólo bromeaba. Yo misma la regañaría si la creyera capaz de desear poner freno al placer de tu conversación con nuestro nuevo amigo. Marianne se apaciguó en un instante."Lieve kind," zei haar moeder; "je moet het Elinor niet kwalijk nemen;--ze zei het maar voor de grap. Ik zou zelf boos op haar worden, als ze 't over zich kon verkrijgen, je het genoegen te bederven van je gesprekken met onzen nieuwen vriend."--Marianne's ergernis was in een oogwenk geweken."Tesoro mio", disse la madre, "non devi offenderti, Elinor stava solo scherzando. L'avrei sgridata io stessa, se il suo desiderio fosse stato quello di frenare la gioia della tua conversazione con il nostro nuovo amico." Marianne si addolcì immediatamente.
Willoughby, on his side, gave every proof of his pleasure in their acquaintance, which an evident wish of improving it could offer. He came to them every day. To enquire after Marianne was at first his excuse; but the encouragement of his reception, to which every day gave greater kindness, made such an excuse unnecessary before it had ceased to be possible, by Marianne's perfect recovery. She was confined for some days to the house; but never had any confinement been less irksome. Willoughby was a young man of good abilities, quick imagination, lively spirits, and open, affectionate manners. He was exactly formed to engage Marianne's heart, for with all this, he joined not only a captivating person, but a natural ardour of mind which was now roused and increased by the example of her own, and which recommended him to her affection beyond every thing else.Willoughby, por su parte, dio tantas pruebas del placer que le producía la relación con ellas como su evidente deseo de profundizarla podía ofrecer. Las visitaba diariamente. Al comienzo su excusa fue preguntar por Marianne; pero la alentadora forma en que era recibido, que día a día crecía en gentileza, hizo innecesaria tal excusa antes de que la perfecta recuperación de Marianne dejara de hacerla posible. Debió quedarse confinada a la casa durante algunos días, pero nunca encierro alguno había sido menos molesto. Willoughby era un joven de grandes habilidades, imaginación rápida, espíritu vivaz y modales francos y afectuosos. Estaba hecho exactamente para conquistar el corazón de Marianne, porque a todo esto unía no sólo una apariencia cautivadora, sino una mente llena de un natural apasionamiento, que ahora despertaba y crecía con el ejemplo del de ella y que lo encomendaba a su afecto más que ninguna otra cosa.Willoughby van zijn kant bewees, door zijn blijkbaar verlangen om den pas begonnen omgang geregeld voort te zetten, ten duidelijkste hoeveel behagen hij erin schiep. Hij kwam thans iederen dag. In het begin kon de vraag hoe het Marianne ging, als voorwendsel dienen; doch de met den dag toenemende vriendelijkheid, waarmede hij werd ontvangen maakte zulk een voorwendsel overbodig, reeds eer het onmogelijk had kunnen dienst doen, door Marianne's volkomen herstel. Zij moest een paar dagen thuisblijven; doch nooit was eenig huisarrest haar minder onaangenaam geweest. Willoughby was een jonge man met een helder hoofd, een levendige verbeelding, een opgewekte natuur en iets openhartigs en vriendelijks in zijn optreden. Hij was als voorbestemd om juist Marianne's hart te winnen; want aan al die gaven paarde hij niet slechts een innemend uiterlijk, doch tevens een natuurlijke vurigheid van geest, die thans door háár voorbeeld werd gewekt en aangespoord, en die hem meer dan eenige andere eigenschap haar genegenheid deed winnen.Willoughby, da parte sua, aveva dato ampia prova del piacere di aver fatto la loro conoscenza, con un evidente desiderio di approfondirla. Andò a trovarle tutti i giorni. Chiedere di Marianne fu la scusa iniziale; ma l'incoraggiamento che riceveva per le sue visite, che ogni giorno cresceva in gentilezza, rese inutile quella scusa prima che la perfetta guarigione di Marianne la rendesse impossibile. Lei rimase reclusa in casa per alcuni giorni; ma mai reclusione era stata meno fastidiosa. Willoughby era un giovanotto con molte qualità, di pronta immaginazione, di spirito vivace, e maniere cordiali e aperte. Era fatto apposta per conquistare il cuore di Marianne, poiché a tutto questo, univa non solo una figura affascinante, ma anche una naturale vivacità intellettuale, ora risvegliata e accresciuta dall'esempio di lei, che lo raccomandava al suo affetto più di qualunque altra cosa.
His society became gradually her most exquisite enjoyment. They read, they talked, they sang together; his musical talents were considerable; and he read with all the sensibility and spirit which Edward had unfortunately wanted.Poco a poco la compañía de Willoughby se transformó en el más exquisito placer de Marianne. Juntos leían, conversaban, cantaban; los talentos musicales que él mostraba eran considerables, y leía con toda la sensibilidad y entusiasmo de que tan lamentablemente había carecido Edward.Met hem samen te zijn werd van lieverlede haar allergrootst genoegen. Zij lazen, zij praatten, zij zongen met elkaar: hij was zeer muzikaal, en hij las voor met al het gevoel en het vuur, waaraan het Edward helaas had ontbroken.La sua compagnia divenne gradualmente la più squisita delle gioie per lei. Leggevano, chiacchieravano, cantavano insieme; le sue doti musicali erano considerevoli, e leggeva con tutta la sensibilità e lo spirito che sfortunatamente mancavano a Edward.
In Mrs. Dashwood's estimation he was as faultless as in Marianne's; and Elinor saw nothing to censure in him but a propensity, in which he strongly resembled and peculiarly delighted her sister, of saying too much what he thought on every occasion, without attention to persons or circumstances. In hastily forming and giving his opinion of other people, in sacrificing general politeness to the enjoyment of undivided attention where his heart was engaged, and in slighting too easily the forms of worldly propriety, he displayed a want of caution which Elinor could not approve, in spite of all that he and Marianne could say in its support.En la opinión de la señora Dashwood, el joven aparecía tan sin tacha como lo era para Marianne; y Elinor no veía nada en él digno de censura más que una propensión -que lo hacía extremadamente parecido a su hermana y que a ésta muy en especial deleitaba- a decir demasiado lo que pensaba en cada ocasión, sin prestar atención ni a personas ni a circunstancias. Al formar y dar apresuradamente su opinión sobre otra gente, al sacrificar la cortesía general al placer de entregar por completo su atención a aquello que llenaba su corazón, y al pasar con demasiada facilidad por sobre las convenciones sociales mostraba un descuido que Elinor no podía aprobar, a pesar de todo lo que él y Marianne dijeran en favor de ello.In Mevrouw Dashwood's oogen was hij even volmaakt als in die van Marianne; en Elinor vond niets op hem aan te merken, behalve een neiging, waarin hij sterk op haar zuster geleek en die deze dan ook bijzonder behaagde, van bij alle voorkomende gelegenheden veel te ronduit zijn meening te zeggen, zonder daarbij rekening te houden met personen en omstandigheden. Door dat overijld oordeelen en zijn oordeel uitspreken over anderen, door de wellevendheid in een grooteren kring te laten achterstaan bij het genoegen van zich onverdeeld te wijden aan de uitverkorene zijns harten, en door een zeker luchtig verwaarloozen van maatschappelijke omgangsvormen, gaf hij blijk van een gebrek aan voorzichtigheid, dat Elinor niet kon goedkeuren, ondanks al wat Marianne en hij hadden aan te voeren ten gunste van hunne opvatting.L'opinione di Mrs. Dashwood era come quella di Marianne, ovvero che fosse privo di difetti; ed Elinor non vedeva in lui nulla da criticare se non una certa propensione, che lo faceva somigliare molto alla sorella e che per quest'ultima era fonte di particolare piacere, a dire troppo quello che pensava in ogni occasione, senza curarsi delle persone e delle circostanze. Nel formarsi ed esprimere rapidamente un'opinione sugli altri, nel sacrificare la normale cortesia di fronte al piacere dell'interesse esclusivo da parte di chi aveva occupato il suo cuore, e nel trascurare troppo facilmente le forme prescritte dalle convenienze sociali, dimostrava una mancanza di prudenza che Elinor non poteva approvare, nonostante quello che lui e Marianne potessero dire in proposito.
Marianne began now to perceive that the desperation which had seized her at sixteen and a half, of ever seeing a man who could satisfy her ideas of perfection, had been rash and unjustifiable. Willoughby was all that her fancy had delineated in that unhappy hour and in every brighter period, as capable of attaching her; and his behaviour declared his wishes to be in that respect as earnest, as his abilities were strong.Marianne comenzaba ahora a advertir que la desesperación que se había apoderado de ella a los dieciséis años y medio al pensar que jamás iba a conocer a un hombre que satisficiera sus ideas de perfección, había sido apresurada e injustificable. Willoughby era todo lo que su imaginación había elaborado en esa desdichada hora, y en cada una de sus épocas más felices, como capaz de atraerla; y en su comportamiento, él mostraba que sus deseos en tal aspecto eran tan intensos como numerosos eran sus dones.Marianne begon nu te bespeuren dat de vrees om nooit een man te zullen ontmoeten, die haar ideaal van volmaaktheid nabij kwam, een vrees, die haar zoo wanhopig had gemaakt, toen zij nog maar pas zestien jaar was, voorbarig en ongerechtvaardigd was geweest. Willoughby was al wat haar verbeelding haar in die droeve ure had voorgespiegeld, en thans, in zooveel blijdere dagen, even bereid en gereed om haar hart te winnen; zijn gedrag toch bewees, dat zijn verlangens in dat opzicht even ernstig gemeend waren, als zijn vermogen om liefde in te boezemen krachtig was.Marianne cominciava ora ad accorgersi che la disperazione che l'aveva colta a sedici anni e mezzo, all'idea di non riuscire a trovare un uomo che potesse soddisfare i suoi ideali di perfezione, era stata precipitosa e ingiustificata. Willoughby era tutto ciò che la sua fantasia si era immaginata, sia in quelle ore infelici che nei momenti più allegri, come capace di attrarla; e su questo il comportamento di lui dimostrava il desiderio di essere tanto sincero quanto grandi erano le sue qualità.
Her mother too, in whose mind not one speculative thought of their marriage had been raised, by his prospect of riches, was led before the end of a week to hope and expect it; and secretly to congratulate herself on having gained two such sons-in-law as Edward and Willoughby.También la señora Dashwood, en cuya mente la futura riqueza de Willoughby no había hecho brotar especulación alguna en torno a un posible matrimonio entre los jóvenes, se vio arrastrada antes de terminar la semana a poner en ello sus esperanzas y expectativas, y a felicitarse en secreto por haber ganado dos yernos como Edward y Willoughby.Ook haar moeder, in wier geest het vooruitzicht van zijn toekomstigen rijkdom geen enkele berekenende gedachte aan een huwelijk had gewekt, begon, eer een week was voorbijgegaan, daarop te hopen en het te verwachten; in stilte wenschte zij zichzelve dan ook reeds geluk met twee zulke schoonzoons als Edward en Willoughby.Anche la madre, nella cui mente non si era affacciata nessuna ipotesi di matrimonio, dovuta alla ricchezza di lui, fu portata prima della fine della settimana a sperarlo e ad aspettarselo; e si congratulava segretamente con se stessa per aver guadagnato due generi come Edward e Willoughby.
Colonel Brandon's partiality for Marianne, which had so early been discovered by his friends, now first became perceptible to Elinor, when it ceased to be noticed by them. Their attention and wit were drawn off to his more fortunate rival; and the raillery which the other had incurred before any partiality arose, was removed when his feelings began really to call for the ridicule so justly annexed to sensibility. Elinor was obliged, though unwillingly, to believe that the sentiments which Mrs. Jennings had assigned him for her own satisfaction, were now actually excited by her sister; and that however a general resemblance of disposition between the parties might forward the affection of Mr. Willoughby, an equally striking opposition of character was no hindrance to the regard of Colonel Brandon. She saw it with concern; for what could a silent man of five and thirty hope, when opposed to a very lively one of five and twenty? and as she could not even wish him successful, she heartily wished him indifferent. She liked him--in spite of his gravity and reserve, she beheld in him an object of interest. His manners, though serious, were mild; and his reserve appeared rather the result of some oppression of spirits than of any natural gloominess of temper. Sir John had dropped hints of past injuries and disappointments, which justified her belief of his being an unfortunate man, and she regarded him with respect and compassion. Perhaps she pitied and esteemed him the more because he was slighted by Willoughby and Marianne, who, prejudiced against him for being neither lively nor young, seemed resolved to undervalue his merits.La preferencia del coronel Brandon por Marianne, tan anticipadamente descubierta por sus amigos, se hizo por primera vez perceptible a Elinor cuando ellos dejaron de advertirla. Comenzaron a dirigir su atención e ingenio a su más afortunado rival, y las chanzas de que el primero había sido objeto antes de que se despertara en él interés particular alguno, dejaron de caer sobre él cuando sus sentimientos realmente comenzaron a ser merecedores de ese ridículo que con tanta justicia se vincula a la sensibilidad. Elinor se vio obligada, aunque en contra de su voluntad, a creer que los sentimientos que para su propia diversión la señora Jennings le había atribuido al coronel, en verdad los había despertado su hermana; y que si una general afinidad entre ambos podía impulsar el afecto del señor Willoughby por Marianne, una igualmente notable oposición de caracteres no era obstáculo al afecto del coronel Brandon. Veía esto con preocupación, pues, ¿qué esperanzas podía tener un hombre circunspecto de treinta y cinco años frente a un joven lleno de vida de veinticinco? Y como ni siquiera podía desearlo vencedor, con todo el corazón lo deseaba indiferente. Le gustaba el coronel; a pesar de su gravedad y reserva, lo consideraba digno de interés. Sus modales, aunque serios, eran suaves, y su reserva parecía más el resultado de una cierta pesadumbre del espíritu que de un temperamento naturalmente sombrío. Sir John había dejado caer insinuaciones de pasadas heridas y desilusiones, que dieron pie a Elinor para creerlo un hombre desdichado y mirarlo con respeto y compasión. Quizá lo compadecía y estimaba más por los desaires que recibía de Willoughby y Marianne, quienes, prejuiciados en su contra por no ser ni vivaz ni joven, parecían decididos a menospreciar sus méritos.Kolonel Brandon's belangstelling in Marianne, die zijn vrienden reeds zoo spoedig hadden opgemerkt, werd thans eerst duidelijk voor Elinor; nu de anderen er niet meer op letten. Hun aandacht en hun geestigheden kozen zich thans zijn gelukkigen mededinger tot doelwit, en de plagerijen, waaraan de Kolonel had blootgestaan, eer hij eenige voorkeur had doen blijken, hielden op, toen zijn gevoelens met meer recht de spotternij hadden kunnen uitlokken, die gevoeligheid maar al te dikwijls pleegt te treffen. Elinor moest, haars ondanks, wel gelooven, dat de gevoelens, welke Mevrouw Jennings hem te haren opzichte had toegeschreven, hem thans werkelijk werden ingeboezemd door hare zuster, en dat, al mocht een algemeene overeenstemming tusschen beider karaktertrekken de neiging van Willoughby in de hand werken, een even opvallende tegenstelling in aard en aanleg geen beletsel was voor Kolonel Brandon's genegenheid. Zij zag het met leedwezen; want wat kon een stille man van vijf en dertig hopen, naast en tegenover een vijf en twintigjarige, die een en al vuur en leven was? En daar zij zelfs niet kon wenschen, dat zijn verlangen vervuld zou worden, hoopte zij van harte, dat hij onverschillig mocht zijn. Zij hield van hem;--ondanks zijn ernst en terughouding wekte hij hare belangstelling. Ofschoon zoo ernstig, was hij zacht en vriendelijk in den omgang, en zijn teruggetrokken houding scheen veeleer het gevolg van gedruktheid, dan van een zwaarmoedigen en somberen aard. Sir John had zich wel eens iets laten ontvallen over door hem ondervonden grieven en teleurstellingen, welke haar vermoeden dat hij ongelukkig was, bevestigden, en zij beschouwde hem met eerbied en medelijden. Misschien beklaagde en waardeerde zij hem des te meer omdat hij weinig in tel was bij Willoughby en Marianne, die, bevooroordeeld tegenover iemand, noch jong, noch opgewekt van aard, zich schenen te hebben voorgenomen, zijn verdienste te onderschatten.La predilezione del Colonnello Brandon per Marianne, scoperta così presto dai suoi amici, divenne ora chiara per la prima volta anche a Elinor, quando aveva smesso di essere notata da loro. L'attenzione e le battute furono spostate sul rivale più fortunato; e gli scherzi a cui gli altri si erano dedicati prima che nascesse quella predilezione, cessarono quando lui cominciò a provare sensazioni tali da poter realmente suscitare quel ridicolo così giustamente collegato al sentimentalismo. Elinor fu costretta, anche se a malincuore, a credere che i sentimenti attribuiti a lui da Mrs. Jennings solo per la propria soddisfazione, adesso erano suscitati sul serio dalla sorella; e che malgrado una generale somiglianza di temperamento potesse favorire l'affetto di Mr. Willoughby, un'altrettanto forte contrasto di carattere non era considerato un ostacolo dal Colonnello Brandon. Guardava a tutto ciò con preoccupazione; poiché cosa avrebbe mai potuto sperare un uomo taciturno di trentacinque anni, se messo a confronto con un vivace venticinquenne? e dato che non poteva augurargli il successo, sperò con tutto il cuore di vederlo indifferente. Lui le piaceva; malgrado la gravità e la riservatezza, lo considerava degno d'interesse. I suoi modi, benché così seri, erano dolci; e la sua riservatezza sembrava più la conseguenza di un qualche rovello interiore, che di un temperamento cupo per natura. Sir John aveva lasciato cadere qualche allusione su dispiaceri e delusioni passate, che la giustificavano nel crederlo un uomo sfortunato, e lei lo considerava con rispetto e compassione. Forse lo compativa e lo stimava di più perché era disprezzato da Willoughby e Marianne, che, prevenuti nei suoi confronti perché non era né giovane né brillante, sembravano determinati a sminuirne i meriti.
"Brandon is just the kind of man," said Willoughby one day, when they were talking of him together, "whom every body speaks well of, and nobody cares about; whom all are delighted to see, and nobody remembers to talk to."-Brandon es justamente el tipo de persona -afirmó Willoughby un día en que conversaban sobre él- de quien todos hablan bien y que no le importa a nadie; a quien todos están dichosos de ver, y con quien nadie se acuerda de hablar."Brandon is nu zoo iemand," zei Willoughby eens, toen zij samen over hem spraken, "die door ieder wordt geprezen, en om wien niemand geeft; die steeds met blijdschap wordt begroet; maar wien iedereen vergeet aan te spreken." "Dat is nu juist de indruk, dien hij ook maakt op mij," riep Marianne."Brandon è proprio il tipo d'uomo", disse un giorno Willoughby, mentre parlavano insieme di lui, "del quale tutti parlano bene, e a cui nessuno presta attenzione; che tutti sono contenti di vedere, e con cui nessuno si ricorda di parlare."
"That is exactly what I think of him," cried Marianne. "Do not boast of it, however," said Elinor, "for it is injustice in both of you. He is highly esteemed by all the family at the park, and I never see him myself without taking pains to converse with him."-Es exactamente lo que pienso de él -exclamó Marianne. -Pero no hagan alarde de ello -dijo Elinor-, porque en eso los dos son injustos. En Barton Park todos lo estiman profundamente, y por mi parte nunca lo veo sin hacer todos los esfuerzos posibles para conversar con él."Daar behoef je je niet op te verheffen," zei Elinor; "want het is van jullie allebei onrechtvaardig. Hij wordt ten zeerste gewaardeerd door de familie op Barton Park, en ik zelf zie hem nooit, zonder bepaald moeite te doen met hem een gesprek te voeren.""È esattamente ciò che penso di lui", esclamò Marianne. "Non vantatevene, però", disse Elinor, "perché è ingiusto da parte di tutti e due. È molto stimato da tutta la famiglia di Barton Park, e io stessa non l'ho mai incontrato senza sforzarmi di parlare con lui."
"That he is patronised by YOU," replied Willoughby, "is certainly in his favour; but as for the esteem of the others, it is a reproach in itself. Who would submit to the indignity of being approved by such a woman as Lady Middleton and Mrs. Jennings, that could command the indifference of any body else?"-Que usted esté de su parte -replicó Willoughby- ciertamente habla en favor del coronel; pero en lo que toca al aprecio de los demás, ello constituye en sí mismo un reproche. ¿Quién querría someterse a la indignidad de ser aprobado por mujeres como lady Middleton y la señora Jennings, algo que a cualquiera dejaría por completo indiferente?"Dat u hem de hand boven 't hoofd houdt," antwoordde Willoughby, "spreekt te zijnen gunste; maar die waardeering van de anderen is op zichzelf al een blaam. Wie zou de schande willen verdragen van zich geprezen te zien door dames als Lady Middleton en Mevrouw Jennings, die door ieder ander met de meest volkomen onverschilligheid worden beschouwd?""Il fatto di essere protetto da voi", replicò Willoughby, "va certamente a suo favore; ma quanto alla stima degli altri, è in sé un rimprovero. Chi mai si abbasserebbe all'indegnità di essere approvato da donne come Lady Middleton o Mrs. Jennings, che a chiunque altro ispirerebbero solo indifferenza?"
"But perhaps the abuse of such people as yourself and Marianne will make amends for the regard of Lady Middleton and her mother. If their praise is censure, your censure may be praise, for they are not more undiscerning, than you are prejudiced and unjust."-Pero puede que el maltrato de gente como usted y Marianne compense por el aprecio de lady Middleton y su madre. Si la alabanza de éstas es censura, la censura de ustedes puede ser alabanza; porque la falta de discernimiento de ellas no es mayor que los prejuicios e injusticia de ustedes."Maar misschien weegt de afkeuring van menschen als u en Marianne wel op tegen de waardeering van Lady Middleton en haar moeder. Als haar lof blaam is, dan kan jelui blaam wel als lof worden aangemerkt; want hun gemis van doorzicht is volstrekt niet grooter dan jelui vooroordeel en onbillijkheid.""Ma forse lo scherno di persone come voi e Marianne, potrà compensare la stima di Lady Middleton e della madre. Se le loro lodi diventano critiche, le vostre critiche diventano lodi, perché loro non sono più prive di giudizio di quanto voi siate prevenuti e ingiusti."
"In defence of your protege you can even be saucy."-Cuando sale en defensa de su protegido, es hasta cáustica."Waar het geldt uw beschermeling te verdedigen, wordt u zelfs scherp.""Per difendere il vostro protetto diventate addirittura caustica."
"My protege, as you call him, is a sensible man; and sense will always have attractions for me. Yes, Marianne, even in a man between thirty and forty. He has seen a great deal of the world; has been abroad, has read, and has a thinking mind. I have found him capable of giving me much information on various subjects; and he has always answered my inquiries with readiness of good-breeding and good nature."Mi protegido, como usted lo -llama, es un hombre sensato; y la sensatez siempre me será atractiva. Sí, Marianne, incluso en un hombre entre los treinta y los cuarenta. Ha visto mucho del mundo, ha estado en el extranjero, ha leído y tiene una cabeza que piensa. He encontrado que puede dar me mucha información sobre diversos temas, y siempre ha respondido a mis preguntas con la diligencia que dan la buena educación y el buen carácter."Mijn beschermeling, zooals u hem noemt, is een verstandig man, en tot verstand voel ik mij altijd aangetrokken. Ja Marianne, zelfs in een man tusschen de dertig en veertig. Hij heeft veel van de wereld gezien; lang in het buitenland vertoefd; hij houdt van lezen en is gewend, na te denken. Ik heb ondervonden, dat hij in staat was, mij omtrent allerlei onderwerpen voor te lichten, en hij heeft altoos mijn vragen beantwoord met de bereidwilligheid van een beschaafd en goedhartig man.""Il mio protetto, come lo chiamate voi, è un uomo sensato; e il buonsenso per me sarà sempre un'attrattiva. Sì, Marianne, persino in un uomo fra i trenta e i quaranta. Ha visto un bel po' di mondo, è stato all'estero, ha letto, e ha una mente riflessiva. È stato in grado di fornirmi molte informazioni su vari argomenti, e ha sempre risposto alle mie domande con la sollecitudine che viene da buona educazione e bontà d'animo."
"That is to say," cried Marianne contemptuously, "he has told you, that in the East Indies the climate is hot, and the mosquitoes are troublesome."-Lo que significa -exclamó Marianne desdeñosamente- que te ha dicho que en las Indias Orientales el clima es cálido y que los mosquitos son una molestia."Nu ja," riep Marianne op minachtenden toon, "hij heeft je verteld dat in Oost-Indië het klimaat erg warm is, en dat de muskieten er lastig zijn.""Ovvero", esclamò Marianne sprezzante, "ti ha detto che in India il clima è torrido, e che le zanzare sono fastidiose."
"He WOULD have told me so, I doubt not, had I made any such inquiries, but they happened to be points on which I had been previously informed."-Me lo habría dicho, no me cabe la menor duda, si yo lo hubiera preguntado; pero ocurre que son cosas de las cuales ya había sido informada."Dat _zou_ hij mij allicht verteld hebben, als ik hem ernaar had gevraagd; maar toevallig waren dat punten, waaromtrent ik reeds eerder zekerheid had verkregen.""Me lo avrebbe detto, non ne dubito, se avessi fatto domande del genere, ma guarda caso sono argomenti sui quali ero già informata."
"Perhaps," said Willoughby, "his observations may have extended to the existence of nabobs, gold mohrs, and palanquins."-Quizá -dijo Willoughby- sus observaciones se hayan ampliado a la existencia de nababs, mohúres* de oro y palanquines."Misschien," zei Willoughby, "strekten zijn waarnemingen zich wel uit tot nabobs, rijk versierde mooren, en palankijnen.""Forse", disse Willoughby, "le sue osservazioni si sono estese all'esistenza di nababbi, monete d'oro coloniali, e palanchini."
"I may venture to say that HIS observations have stretched much further than your candour. But why should you dislike him?"-Me atrevería a decir que sus observaciones han ido mucho más allá de su imparcialidad, señor Willoughby. Pero, ¿por qué le disgusta?"Ik durf wel zeggen, dat _zijn_ waarnemingen verder reikten dan uw doorzicht. Maar wat hebt u eigenlijk op hem tegen?""Posso azzardarmi a dire che le sue osservazioni sono andate molto più in là della vostra ingenuità. Ma perché vi sta tanto antipatico?"
"I do not dislike him. I consider him, on the contrary, as a very respectable man, who has every body's good word, and nobody's notice; who, has more money than he can spend, more time than he knows how to employ, and two new coats every year."-No me disgusta. Al contrario, lo considero un hombre muy respetable, de quien todos hablan bien y en el cual nadie se fija; que tiene más dinero del que puede gastar, más tiempo del que sabe cómo emplear, y dos abrigos nuevos cada año."Ik hèb niets op hem tegen. Integendeel, ik beschouw hem als een zeer achtenswaardig man, die door ieder geroemd wordt, en van wien niemand notitie neemt; iemand die meer geld heeft, dan hij kan uitgeven; meer tijd, dan hij behoorlijk weet te gebruiken, en twee nieuwe pakken in het jaar.""Non mi sta antipatico. Lo considero, al contrario, un uomo molto rispettabile, di cui tutti parlano bene e a cui nessuno presta attenzione; che ha più soldi di quanti ne possa spendere, più tempo di quanto ne sappia impiegare, e due cappotti nuovi ogni anno."
"Add to which," cried Marianne, "that he has neither genius, taste, nor spirit. That his understanding has no brilliancy, his feelings no ardour, and his voice no expression."-A lo que se puede agregar -exclamó Marianne- que no tiene ni genio, ni gusto, ni espíritu. Que su mente es sin brillo, sus sentimientos sin ardor, su voz sin expresión."En voeg er dan nog bij," riep Marianne, "dat hij noch geniaal, noch artistiek, noch geestig is. Dat het zijn geest ontbreekt aan leven, zijn gevoel aan vuur, en zijn stem aan uitdrukking.""Aggiungi", esclamo Marianne, " che non ha né talento, né gusto, né spirito. Che non ha un'intelligenza brillante, nessun fervore di sentimenti, e che la sua voce non ha espressività."
"You decide on his imperfections so much in the mass," replied Elinor, "and so much on the strength of your own imagination, that the commendation I am able to give of him is comparatively cold and insipid. I can only pronounce him to be a sensible man, well-bred, well-informed, of gentle address, and, I believe, possessing an amiable heart."-Ustedes decretan cuáles son sus imperfecciones de manera tan general -replicó Elinor-, y en tal medida apoyados en la fuerza de su imaginación, que los encomios que yo puedo hacer de él resultan por comparación fríos e insípidos. Lo único que puedo decir es que es un hombre de buen juicio, bien educado, cultivado, de trato gentil y, así lo creo, de corazón afectuoso."Je beslissend oordeel over zijn onvolmaaktheden is zoo veelomvattend," antwoordde Elinor, "en zoo zeer gekleurd door je eigen verbeelding, dat de lof, dien ik hem vermag te schenken, daarbij vergeleken koel en onbeteekenend schijnt. Ik kan alleen verklaren, dat hij een verstandig man is, beschaafd, ontwikkeld, vriendelijk in den omgang, en naar het mij voorkomt, iemand met een goed hart.""Vedo che decidete così in blocco sulle sue imperfezioni", replicò Elinor, "e così tanto sulla base della vostra immaginazione, che gli encomi che io sarei in grado di tributargli sembrerebbero in confronto freddi e insipidi. Posso solo affermare che è un uomo assennato, beneducato, colto, dai modi garbati, e che ritengo possegga un cuore gentile."
"Miss Dashwood," cried Willoughby, "you are now using me unkindly. You are endeavouring to disarm me by reason, and to convince me against my will. But it will not do. You shall find me as stubborn as you can be artful. I have three unanswerable reasons for disliking Colonel Brandon; he threatened me with rain when I wanted it to be fine; he has found fault with the hanging of my curricle, and I cannot persuade him to buy my brown mare. If it will be any satisfaction to you, however, to be told, that I believe his character to be in other respects irreproachable, I am ready to confess it. And in return for an acknowledgment, which must give me some pain, you cannot deny me the privilege of disliking him as much as ever."-Señorita Dashwood -protestó Willoughby-, ahora me está tratando con muy poca amabilidad. Intenta desarmarme con razones y convencerme contra mi voluntad. Pero no resultará. Descubrirá que mi testarudez es tan grande como su destreza. Tengo tres motivos irrefutables para que me desagrade el coronel Brandon: me ha amenazado con que llovería cuando yo quería que hiciese buen tiempo; le ha encontrado fallas a la suspensión de mi calesa, y no puedo convencerlo de que me compre la yegua castaña. Sin embargo, si en algo la compensa que le diga que, en mi opinión, su carácter es irreprochable en otros aspectos, estoy dispuesto a admitirlo. Y en pago por una confesión que no deja de darme un cierto dolor, usted no puede negarme el privilegio de que él me desagrade igual que antes."Juffrouw Dashwood," riep Willoughby; "u behandelt mij heel onaardig. U tracht mij door redeneering te ontwapenen, en mij te overtuigen, tegen mijn zin. Maar het helpt u niets. U zult mij even koppig vinden als u listig bent. Voor mijn ongunstige meening omtrent Kolonel Brandon bestaan drie afdoende redenen: hij heeft voorspeld, dat het zou gaan regenen, terwijl ik op mooi weer hoopte; hij heeft aanmerkingen gemaakt op den bouw van mijn rijtuig, en ik kan hem niet overhalen mijn bruine merrie te koopen. Als het u echter eenige voldoening kan schenken, te vernemen, dat ik zijn karakter in elk ander opzicht onberispelijk vind, dan ben ik bereid, dat te erkennen. En als belooning voor die erkentenis, die niet anders dan een weinig pijnlijk voor mij kan zijn, moogt u mij het voorrecht niet ontzeggen, hem nog evenmin te kunnen uitstaan als voorheen.""Miss Dashwood", esclamò Willoughby, "ora mi state trattando male. State facendo il possibile per disarmarmi usando la ragione, e per convincermi contro la mia volontà. Ma non ci riuscirete. Vi accorgerete che io sono testardo quanto voi siete abile. Ho tre irrefutabili ragioni per detestare il Colonnello Brandon: mi ha minacciato pioggia quando volevo bel tempo; ha trovato difetti nell'attacco nel mio calesse, e non sono riuscito a convincerlo a comprare la mia cavalla baia. Se per voi può essere di qualche soddisfazione, tuttavia, sentirmi dire che per altri versi ritengo che abbia un carattere irreprensibile, sono pronto a confessarlo. E in cambio di un'ammissione che mi costa certamente una qualche sofferenza, non potete negarmi il privilegio di detestarlo come ho sempre fatto."
CHAPTER 11CAPITULO XIHOOFDSTUK XICapitolo 11
Little had Mrs. Dashwood or her daughters imagined when they first came into Devonshire, that so many engagements would arise to occupy their time as shortly presented themselves, or that they should have such frequent invitations and such constant visitors as to leave them little leisure for serious employment. Yet such was the case. When Marianne was recovered, the schemes of amusement at home and abroad, which Sir John had been previously forming, were put into execution. The private balls at the park then began; and parties on the water were made and accomplished as often as a showery October would allow. In every meeting of the kind Willoughby was included; and the ease and familiarity which naturally attended these parties were exactly calculated to give increasing intimacy to his acquaintance with the Dashwoods, to afford him opportunity of witnessing the excellencies of Marianne, of marking his animated admiration of her, and of receiving, in her behaviour to himself, the most pointed assurance of her affection. Elinor could not be surprised at their attachment. She only wished that it were less openly shewn; and once or twice did venture to suggest the propriety of some self-command to Marianne. But Marianne abhorred all concealment where no real disgrace could attend unreserve; and to aim at the restraint of sentiments which were not in themselves illaudable, appeared to her not merely an unnecessary effort, but a disgraceful subjection of reason to common-place and mistaken notions. Willoughby thought the same; and their behaviour at all times, was an illustration of their opinions.Poco habían imaginado la señora Dashwood y sus hijas, cuando recién llegaron a Devonshire, que al poco tiempo de ser presentadas tantos compromisos ocuparían su tiempo, o que la frecuencia de las invitaciones y lo continuo de las visitas les dejarían tan pocas horas para dedicarlas a ocupaciones serias. Sin embargo, fue lo que ocurrió. Cuando Marianne se recuperó, los planes de diversiones en casa y fuera de ella que sir John había estado imaginando previamente, comenzaron a hacerse realidad. Se iniciaron los bailes privados en Barton Park e hicieron tantas excursiones a la costa como lo permitía un lluvioso octubre. En todos esos encuentros estaba incluido Willoughby; y la soltura y familiaridad que tanta naturalidad prestaba a estas reuniones estaba calculada exactamente para dar cada vez mayor intimidad a su relación con las Dashwood; para permitirle ser testigo de las excelencias de Marianne, hacer más señalada su viva admiración por ella y recibir, a través del comportamiento de ella hacia él, la más plena seguridad de su afecto. Elinor no podía sentirse sorprendida ante el apego entre los jóvenes. Tan sólo deseaba que lo mostraran menos abiertamente, y una o dos veces se atrevió a sugerir a Marianne la conveniencia de un cierto control sobre sí misma. Pero Marianne aborrecía todo disimulo cuando la franqueza no iba a conducir a un mal real; y empeñarse en reprimir sentimientos que no eran en sí mismos censurables le parecía no sólo un esfuerzo innecesario, sino también una lamentable sujeción de la razón a ideas erróneas y ramplonas. Willoughby pensaba lo mismo; y en todo momento, el comportamiento de ambos era una perfecta ilustración de sus opiniones.Mevrouw Dashwood en hare dochters hadden zich weinig voorgesteld, toen zij pas in Devonshire waren komen wonen, dat de verplichtingen van den gezelligen omgang al spoedig zooveel van hun tijd zouden in beslag nemen, of dat zij zoo herhaaldelijk uitnoodigingen en zoo geregeld bezoeken zouden ontvangen, dat hun zeer weinig vrije tijd overbleef voor ernstiger bezigheid. Toch was dit het geval. Toen Marianne hersteld was, werden de plannen voor feestelijkheden in zijn eigen huis en daarbuiten, die Sir John reeds lang had beraamd, werkelijk ten uitvoer gebracht. De danspartijen op het Park namen een aanvang, en boottochtjes werden gemaakt, zoo dikwijls een buiige Octobermaand dat toeliet. Bij alle bijeenkomsten van dien aard was Willoughby van de partij, en de luchtige en gemakkelijke toon, die natuurlijk heerschte bij dergelijke gelegenheden, was juist erop berekend, om de toenemende vertrouwelijkheid van zijn omgang met de Dashwoods te bevorderen, om hem gelegenheid te schenken, Marianne in al haar lieftalligheid gade te slaan; om steeds duidelijker zijn levendige bewondering te doen blijken; en om door haar houding hem de stelligste verzekering te doen ontvangen van haar genegenheid. Elinor kon zich niet verwonderen over hun wederkeerige neiging. Zij wenschte alleen, dat deze minder openlijk werd aan den dag gelegd, en een paar malen waagde zij het werkelijk, Marianne de gewenschtheid van eenige zelfbeheersching onder het oog te brengen. Maar Marianne verfoeide al wat naar verbergen zweemde, waar openbaren niets waarlijk oneervols insloot, en opzettelijk gevoelens te bedwingen, die op zich zelf niet afkeurenswaardig waren, scheen haar niet alleen een onnoodige poging, maar een schandelijke onderwerping van de rede aan banale en onjuiste opvattingen. Willoughby dacht er eveneens over, en hun gedrag legde, ten allen tijde, van hunne meeningen het trouwste getuigenis af.Mrs. Dashwood e le figlie non avrebbero mai immaginato, una volta arrivate nel Devonshire, che in breve tempo avrebbero avuto così tanti impegni a tenerle occupate, o che avrebbero avuto inviti così frequenti e visite tanto numerose da lasciar loro ben poco tempo libero per occupazioni più serie. Eppure fu proprio così. Quando Marianne si fu ristabilita, i progetti di divertimenti in casa e fuori, che Sir John aveva programmato in precedenza, furono messi in atto. Cominciarono quindi i balli a Barton Park; e si organizzarono feste sul fiume con la frequenza permessa da un ottobre piovoso. In tutti i ricevimenti di questo genere era incluso Willoughby; e la disinvolta familiarità che li caratterizzava era esattamente ciò che ci voleva per accrescere l'intimità della sua conoscenza con le Dashwood, per fornirgli l'opportunità di osservare le qualità di Marianne, di dimostrare una fervente ammirazione per lei, e di ricevere, dal suo comportamento verso di lui, la testimonianza più evidente del suo affetto. Elinor non poteva stupirsi a quei segni di affetto. Desiderava solo che fossero mostrati meno apertamente; e una volta o due si arrischiò a suggerire a Marianne l'opportunità di un po' di autocontrollo. Ma Marianne detestava qualsiasi dissimulazione quando la spontaneità non poteva essere fonte di disonore; e nascondere sentimenti che in sé non erano indegni, non le sembrava altro che uno sforzo non necessario, se non una ignobile sottomissione dell'intelletto a idee convenzionali e sbagliate. Willoughby la pensava allo stesso modo; e il loro comportamento, in ogni occasione, era una dimostrazione di quelle opinioni.
When he was present she had no eyes for any one else. Every thing he did, was right. Every thing he said, was clever. If their evenings at the park were concluded with cards, he cheated himself and all the rest of the party to get her a good hand. If dancing formed the amusement of the night, they were partners for half the time; and when obliged to separate for a couple of dances, were careful to stand together and scarcely spoke a word to any body else. Such conduct made them of course most exceedingly laughed at; but ridicule could not shame, and seemed hardly to provoke them. Mrs. Dashwood entered into all their feelings with a warmth which left her no inclination for checking this excessive display of them. To her it was but the natural consequence of a strong affection in a young and ardent mind.Cuando él estaba presente, ella no tenía ojos para nadie más. Todo lo que él hacía estaba bien. Todo lo que decía era inteligente. Si sus tardes en la finca concluían con partidas de cartas, él se hacía trampas a sí mismo y al resto de los comensales para darle a ella una buena mano. Si el baile constituía la diversión de la noche, formaban pareja la mitad del tiempo; y cuando se veían obligados a separarse durante un par de piezas, se Preocupaban de permanecer de pie uno junto al Otro, y apenas hablaban una palabra con nadie más. Por supuesto, tal conducta los exponía a las constantes risas de los otros, pero el ridículo no los avergonzaba y apenas parecía molestarlos. La señora Dashwood celebraba todos sus sentimientos con una ternura que la privaba de todo deseo de controlar el excesivo despliegue de ellos. Para ella, tal abundancia no era sino la consecuencia natural de un intenso afecto en espíritus jóvenes y apasionados.In zijn tegenwoordigheid had zij voor niemand oog dan hèm. Al wat hij deed, was goed. Al wat hij zei, was geestig. Als de avondjes op het Park werden besloten met een spelletje kaart, dan bedierf hij zijn eigen kansen en die van alle anderen, om haar de troeven in handen te spelen. Wanneer de avond met dansen werd doorgebracht, dansten zij de helft van den tijd met elkaar; en als ze gedurende een paar dansen volstrekt moesten scheiden, stonden ze samen te praten, en zeiden tegen anderen geen woord. Ze werden natuurlijk geducht uitgelachen om hun gedrag; maar het scheen wel of spotternij hen niet beschamen, en ternauwernood ergeren kon. Mevrouw Dashwood nam zoo hartelijk en levendig deel in al hun gevoelens, dat zij onmogelijk geneigd kon zijn, paal en perk te stellen aan dit overdreven vertoon. Voor haar was dat slechts het natuurlijk gevolg van een sterke genegenheid in een jongen en vurigen geest.Quando lui era presente lei non aveva occhi per nessun altro. Tutto quello che faceva, era giusto. Tutto quello che diceva, era intelligente. Se le serate alla villa si concludevano con le carte, lui barava contro se stesso e tutti gli altri per procurarle una buona mano. Se era il ballo a essere lo svago della serata, facevano coppia fissa per quasi tutto il tempo; e se costretti a separarsi per un paio di giri, facevano il possibile per restare insieme e raramente scambiavano una parola con qualcun altro. Una condotta del genere li rese naturalmente oggetto di scherzi; ma il ridicolo non li imbarazzava, e sembrava che neanche se ne accorgessero. Mrs. Dashwood si identificava nei loro sentimenti con un fervore tale da non permetterle nessun tentativo di esercitare un controllo su quelle manifestazioni così eccessive. Per lei era solo la conseguenza naturale di un affetto profondo in una mente giovane e ardente.
This was the season of happiness to Marianne. Her heart was devoted to Willoughby, and the fond attachment to Norland, which she brought with her from Sussex, was more likely to be softened than she had thought it possible before, by the charms which his society bestowed on her present home. Elinor's happiness was not so great. Her heart was not so much at ease, nor her satisfaction in their amusements so pure. They afforded her no companion that could make amends for what she had left behind, nor that could teach her to think of Norland with less regret than ever. Neither Lady Middleton nor Mrs. Jennings could supply to her the conversation she missed; although the latter was an everlasting talker, and from the first had regarded her with a kindness which ensured her a large share of her discourse. She had already repeated her own history to Elinor three or four times; and had Elinor's memory been equal to her means of improvement, she might have known very early in their acquaintance all the particulars of Mr. Jennings's last illness, and what he said to his wife a few minutes before he died. Lady Middleton was more agreeable than her mother only in being more silent. Elinor needed little observation to perceive that her reserve was a mere calmness of manner with which sense had nothing to do. Towards her husband and mother she was the same as to them; and intimacy was therefore neither to be looked for nor desired. She had nothing to say one day that she had not said the day before. Her insipidity was invariable, for even her spirits were always the same; and though she did not oppose the parties arranged by her husband, provided every thing were conducted in style and her two eldest children attended her, she never appeared to receive more enjoyment from them than she might have experienced in sitting at home;--and so little did her presence add to the pleasure of the others, by any share in their conversation, that they were sometimes only reminded of her being amongst them by her solicitude about her troublesome boys. In Colonel Brandon alone, of all her new acquaintance, did Elinor find a person who could in any degree claim the respect of abilities, excite the interest of friendship, or give pleasure as a companion. Willoughby was out of the question. Her admiration and regard, even her sisterly regard, was all his own; but he was a lover; his attentions were wholly Marianne's, and a far less agreeable man might have been more generally pleasing. Colonel Brandon, unfortunately for himself, had no such encouragement to think only of Marianne, and in conversing with Elinor he found the greatest consolation for the indifference of her sister. Elinor's compassion for him increased, as she had reason to suspect that the misery of disappointed love had already been known to him. This suspicion was given by some words which accidently dropped from him one evening at the park, when they were sitting down together by mutual consent, while the others were dancing. His eyes were fixed on Marianne, and, after a silence of some minutes, he said, with a faint smile, "Your sister, I understand, does not approve of second attachments."Esta fue la época de felicidad para Marianne. Su corazón estaba consagrado a Willoughby, y los encantos que su compañía le conferían a su hogar actual parecían debilitar más de lo que antes había creído posible el sentimental apego a Norland que había traído consigo desde Sussex. La felicidad de Elinor no llegaba a tanto. Su corazón no estaba tan en paz ni era tan completa su satisfacción por las diversiones en que tomaban parte. No le habían procurado compañía alguna capaz de compensar lo que había dejado atrás, o de llevarla a recordar Norland con menos añoranza. Ni lady Middleton ni la señora Jennings podían ofrecerle el tipo de conversación que le hacía falta, aunque la última era una conversadora infatigable y la cordialidad con que la había acogido desde un comienzo le aseguraba que gran parte de sus comentarios estuvieran dirigidos a ella. Ya le había repetido su propia historia a Elinor tres o cuatro veces; y si la memoria de Elinor hubiera estado a la altura de los medios que la señora Jennings desplegaba para incrementarla, podría haber sabido desde los primeros momentos de su relación todos los detalles de la última enfermedad del señor Jennings y lo que le dijo a su esposa minutos antes de morir. Lady Middleton era más agradable que su madre únicamente en que era más callada. Elinor necesitó observarla muy poco para darse cuenta de que su reserva era una simple placidez en todos sus modales que nada tenía que ver con el buen juicio. Con su esposo y su madre era igual que con ella y su hermana; en consecuencia, la intimidad no era algo deseado ni buscado. Nunca tenía algo que decir que no hubiera dicho ya el día antes. Su insulsez era inalterable, porque incluso su ánimo permanecía siempre igual; y aunque no se oponía a las reuniones que organizaba su esposo, con la condición de que todo se desarrollara con distinción y sus dos hijos mayores la acompañaran, esas ocasiones no parecían ofrecerle más placer que el que experimentaría quedándose en casa; y era tan poco lo que su presencia agregaba al placer de los demás a través de alguna participación en las conversaciones, que a veces lo único que les recordaba que estaba entre ellos eran los afanes que desplegaba en torno a sus fastidiosos hijos. Tan sólo en el coronel Brandon, entre todos sus nuevos conocidos, encontró Elinor una persona merecedora de algún grado de respeto por sus capacidades, cuya amistad interesara cultivar o que pudiera constituir una compañía placentera. Con Willoughby no podía contarse. Tenía él toda su admiración y afecto, incluso como hermana; pero era un enamorado: sus atenciones pertenecían por completo a Marianne, e incluso un hombre mucho menos entretenido que él podría haber sido en general más grato. El coronel Brandon, para su desgracia, no había sido alentado de la misma forma a pensar sólo en Marianne, y en sus conversaciones con Elinor encontró el mayor consuelo a la total indiferencia de su hermana. La compasión de Elinor por él se hizo cada día mayor, pues tenía motivos para sospechar que ya había conocido las miserias de un amor desengañado. Se originó esta sospecha en algunas palabras que accidentalmente salieron de su boca una tarde en Barton Park, cuando por propia elección estaban sentados juntos mientras los otros bailaban. Miraba él fijamente a Marianne y, tras un silencio de algunos minutos, dijo con una casi imperceptible sonrisa: -Su hermana, entiendo, no aprueba las segundas uniones.Het was een gelukkige tijd voor Marianne. Zij hing met haar geheele hart aan Willoughby, en het sterke verlangen naar Norland, dat zij uit Sussex had medegebracht werd, meer dan zij ooit mogelijk had geacht, verzacht door de bekoring die zijn gezelschap verleende aan haar tegenwoordige omgeving. Elinor was niet zoo blij gestemd. Haar hart was niet zoo rustig, haar genoegen in hun vermaken niet zoo onvermengd. Zij had geen vriend en metgezel aangetroffen, die haar kon vergoeden wat zij achterliet, en haar kon leeren, minder dan ooit met weemoed aan Norland terug te denken. Noch Lady Middleton, noch Mevrouw Jennings konden met haar de gesprekken voeren, die zij miste; hoewel de laatste onuitputtelijk spraakzaam was, en van den beginne af een voorliefde voor Elinor had doen blijken, die haar het leeuwendeel van de mededeelingen dier dame bezorgde. Zij had haar eigen levensgeschiedenis reeds drie of vier malen aan Elinor verteld, en als Elinor's geheugen bestand was geweest tegen de zware eischen, die dit leerzaam verhaal eraan stelde, dan had zij reeds aan het begin hunner kennismaking op de hoogte kunnen zijn van de geringste bijzonderheden omtrent de laatste ziekte van den Heer Jennings en wat hij gezegd had tegen zijn vrouw een paar minuten voor hij stierf. Lady Middleton was alleen in zooverre aangenamer gezelschap dan haar moeder dat zij beter zwijgen kon. Doch Elinor had haar niet lang behoeven gade te slaan, om te bespeuren, dat haar terughouding eenvoudig een zekere uiterlijke trage onbewogenheid was, die met verstand niets had te maken. Tegenover haar man en haar moeder was zij precies dezelfde als tegenover hen, en intimiteit kon men dus van haar verwachten noch verlangen. Zij had nooit iets te vertellen, dat zij niet den vorigen dag ook reeds had gezegd. Haar onbeduidendheid bleef zich altijd gelijk; want zelfs haar stemming was onveranderlijk dezelfde; en hoewel zij er niets tegen had, dat haar man buitenpartijen gaf, zoolang alles in de puntjes was, en haar beide oudste kinderen haar mochten gezelschap houden, zij scheen er nooit meer pleizier in te hebben, dan zij thuis evengoed zou hebben gevonden;--en zoo weinig droeg hare tegenwoordigheid bij tot het genoegen der anderen, door eenige deelname in hun gesprek, dat zij somtijds alleen herinnerd werden aan hare tegenwoordigheid door haar bezorgdheid over haar lastige jongens. Onder al haar nieuwe kennissen vond Elinor slechts in Kolonel Brandon iemand, die ook maar eenigszins kon aanspraak maken op eerbied voor zijn gaven en op vriendschappelijke belangstelling, of wiens gezelschap haar aangenaam was. Willoughby kwam niet in aanmerking. Zij bewonderde hem en was hem welgezind, ja zusterlijk genegen; maar hij was verliefd; hij wijdde zich uitsluitend aan Marianne, en een veel minder aantrekkelijke persoonlijkheid zou aangenamer in den omgang hebben kunnen zijn. Kolonel Brandon had, jammer genoeg voor hem, geen dergelijke aanmoediging ontvangen om aan Marianne al zijn gedachten te wijden, en in zijn gesprekken met Elinor vond hij den grootsten troost over de volkomen onverschilligheid van haar zuster. Elinor's medelijden met hem groeide nog aan, toen zij reden kreeg te vermoeden, dat hij de smart van teleurgestelde liefde reeds eerder had leeren kennen. Dit vermoeden werd gewekt door enkele woorden, die hij zich liet ontvallen op een avond te Barton Park, toen zij met beider goedvinden waren gaan zitten, terwijl de anderen aan het dansen waren. Zijn blik bleef een poos gevestigd op Marianne, en na eenigen tijd te hebben gezwegen, zeide hij met een flauwen glimlach: "Ik meen te hebben begrepen, dat uw zuster aan een genegenheid, die niet de eerste is, hare goedkeuring niet kan schenken."Quella fu per Marianne la stagione della felicità. Il suo cuore era solo per Willoughby, e il tenero attaccamento a Norland, che aveva portato con sé dal Sussex, si attenuò più di quanto in precedenza avesse ritenuto possibile, a causa dell'incanto che la compagnia di lui donava alla sua nuova casa. La felicità di Elinor non era altrettanto grande. Il suo cuore non era così sereno, né la sua soddisfazione negli svaghi così completa. Non le offrivano una compagnia che potesse compensare ciò che si era lasciata alle spalle, né che potesse indurla a pensare a Norland con meno rimpianto di prima. Né Lady Middleton né Mrs. Jennings potevano procurarle le conversazioni di cui sentiva la mancanza, benché quest'ultima fosse una chiacchierona instancabile, e sin dal primo momento l'avesse trattata con una gentilezza tale da assicurarle buona parte dei suoi discorsi. Aveva già ripetuto due o tre volte la sua storia a Elinor; e se la memoria di Elinor fosse stata pari ai mezzi che le erano offerti per migliorarla, avrebbe saputo sin dall'inizio della loro conoscenza, tutti i particolari dell'ultima malattia di Mr. Jennings, e ciò che aveva detto alla moglie qualche minuto prima di morire. Lady Middleton era più piacevole della madre, solo perché era più silenziosa. A Elinor bastò poco per capire che la sua riservatezza era solo un'indolenza che non aveva nulla a che fare con il buonsenso. Verso il marito e la madre si comportava come con loro; e quindi non c'era né da cercare né da desiderare una maggiore intimità. Non aveva nulla da dire che non avesse già detto il giorno precedente. La sua insipienza era invariabile, perché anche il suo umore era sempre lo stesso; e anche se non si opponeva ai ricevimenti organizzati dal marito, a condizione che tutto fosse fatto con stile e che i due figli maggiori fossero con lei, non sembrava mai trarne più svago di quanto avrebbe potuto averne restandosene sola a casa; e la sua presenza aggiungeva talmente poco al piacere degli altri, con una sporadica partecipazione alla conversazione, che talvolta ci si accorgeva della sua presenza solo per la premura che riservava ai suoi fastidiosi ragazzini. Solo nel Colonnello Brandon, fra tutte le nuove conoscenze, Elinor trovò una persona che potesse in qualche modo suscitare rispetto per le sue qualità, far sorgere un interesse amichevole, o essere una piacevole compagnia. Willoughby era fuori questione. Aveva tutta la sua ammirazione e la sua stima, una stima anche fraterna; ma era un innamorato; le sue attenzioni erano tutte per Marianne, e un uomo di gran lunga meno simpatico sarebbe stato in definitiva più piacevole. Il colonnello Brandon, per sua sfortuna, non era stato incoraggiato a pensare solo a Marianne, e nella conversazione con Elinor trovò la consolazione maggiore per l'indifferenza della sorella. La compassione di Elinor per lui crebbe, dato che aveva ragione di sospettare che la sofferenza per una delusione d'amore gli fosse già nota. Questo sospetto era nato da qualche parola che lui si era lasciato sfuggire casualmente una sera alla villa, quando si erano seduti di comune accordo uno accanto all'altra, mentre gli altri ballavano. Lui aveva gli occhi fissi su Marianne, e, dopo un silenzio di alcuni minuti, disse, con un debole sorriso, "Vostra sorella, da quanto ho capito, non approva un secondo innamoramento."
"No," replied Elinor, "her opinions are all romantic."-No -replicó Elinor-; sus opiniones son completamente románticas."Neen," antwoordde Elinor; "zij heeft merkwaardig romantische denkbeelden.""No", rispose Elinor, "ha idee del tutto romantiche."
"Or rather, as I believe, she considers them impossible to exist."-O más bien, según creo, considera imposible su existencia."Of liever gezegd, zij beschouwt zulk een genegenheid als ondenkbaar, geloof ik.""O piuttosto, come credo, la considera una cosa impossibile."
"I believe she does. But how she contrives it without reflecting on the character of her own father, who had himself two wives, I know not. A few years however will settle her opinions on the reasonable basis of common sense and observation; and then they may be more easy to define and to justify than they now are, by any body but herself."-Así lo creo. Pero cómo se las ingenia para ello sin pensar en el carácter de su propio padre, que tuvo dos esposas, es algo que no sé. Unos pocos años más, sin embargo, sentará sus opiniones sobre la razonable base del sentido común y la observación; y puede que entonces se las pueda definir y defender mejor que hoy, cuando sólo ella lo hace."Ik geloof ook, dat zij er zoo over denkt. Doch hoe ze dat kan doen, zonder als 't ware een blaam te werpen op het karakter van haar vader, die zelf twee vrouwen heeft gehad, dat begrijp ik niet. Maar over een paar jaren zullen haar meeningen wel gevestigd zijn op den redelijken grondslag van gezond verstand en onbevooroordeelde waarneming; en dan zullen zij gemakkelijker zijn te bepalen en te rechtvaardigen, dan het thans iemand, behalve haarzelve, mogelijk is te doen.""Credo di sì. Ma come possa pensarlo senza riflettere sul comportamento di nostro padre, che ebbe lui stesso due mogli, non lo so. Qualche anno tuttavia basterà a fissare le sue idee su fondamenta ragionevoli di buonsenso ed esperienza; e allora saranno più facili da definire e da giustificare di quanto non lo siano adesso, da chiunque non sia lei stessa."
"This will probably be the case," he replied; "and yet there is something so amiable in the prejudices of a young mind, that one is sorry to see them give way to the reception of more general opinions."-Probablemente es lo que ocurrirá -replicó él-; pero hay algo tan dulce en los prejuicios de una mente joven, que uno llega a sentir pena de ver cómo ceden y les abren paso a opiniones más comunes."Zoo zal het waarschijnlijk wel gaan," was zijn antwoord; "en toch is er iets zoo beminnelijks in de vooroordeelen van een jeugdigen geest, dat het ons leed doet, ze te zien vervangen door ruimere opvattingen.""Probabilmente sarà così", rispose lui; "eppure c'è qualcosa di così amabile nei pregiudizi di una mente giovane, che dispiace vederli scomparire a favore di opinioni più convenzionali."
"I cannot agree with you there," said Elinor. "There are inconveniences attending such feelings as Marianne's, which all the charms of enthusiasm and ignorance of the world cannot atone for. Her systems have all the unfortunate tendency of setting propriety at nought; and a better acquaintance with the world is what I look forward to as her greatest possible advantage."-No puedo estar de acuerdo con usted en eso -dijo Elinor-. Sentimientos como los de Marianne presentan inconvenientes que ni todos los encantos del entusiasmo y la ignorancia habidos y por haber pueden redimir. Todas sus normas tienen la desafortunada tendencia a ignorar por completo los cánones sociales; y espero que un mejor conocimiento del mundo sea de gran beneficio para ella."Dàt ben ik niet met u eens," zeide Elinor. "Aan zulke gevoelens als die van Marianne zijn nadeelen verbonden, die al de bekoring van geestdrift en gemis van wereldwijsheid niet kan vergoeden. Haar opvattingen leiden alle in de noodlottige richting, die geen rekening verkiest te houden met maatschappelijk fatsoen; en in een vermeerdering van haar wereld- en menschenkennis zie ik voor haar het grootste heil.""Su questo non posso essere d'accordo", disse Elinor. "Ci sono degli inconvenienti nel coltivare sentimenti come quelli di Marianne, che tutto l'incanto dell'entusiasmo e dell'ignoranza del mondo non possono compensare. I suoi metodi hanno l'infelice tendenza a considerare nulla ogni convenienza; e una migliore conoscenza del mondo è ciò che aspetto con ansia come il maggiore dei vantaggi per lei."
After a short pause he resumed the conversation by saying,-- "Does your sister make no distinction in her objections against a second attachment? or is it equally criminal in every body? Are those who have been disappointed in their first choice, whether from the inconstancy of its object, or the perverseness of circumstances, to be equally indifferent during the rest of their lives?"Tras una corta pausa, él reanudó la conversación diciendo: -¿No hace ninguna distinción su hermana en sus objeciones a una segunda unión? ¿Le parece igualmente descalificable en cualquier persona? ¿Por el resto de su vida deberán mantenerse igualmente indiferenciados aquellos que se han visto desilusionados en su primera elección, ya sea por la inconstancia de su objeto o la perversidad de las circunstancias?Na een korte stilte hervatte hij het gesprek, door te vragen: "Maakt uw zuster in het geheel geen onderscheid in haar bezwaren tegen een tweede liefde, of is dat vergrijp in ieder even misdadig te achten? Moeten zij, die in hun eerste keuze zijn teleurgesteld, 't zij door de ontrouw van het voorwerp ervan, 't zij door den ongelukkigen samenloop der omstandigheden, nu ook verder hun leven lang onverschillig blijven?"Dopo una breve pausa egli riprese la conversazione dicendo, "Vostra sorella non fa distinzioni nel suo opporsi a un secondo innamoramento? è qualcosa di ugualmente criminale per tutti? Quelli che hanno subito una delusione nella loro prima scelta, o per incostanza dell'oggetto, o per circostanze avverse, dovranno essere ugualmente indifferenti per il resto della vita?"
"Upon my word, I am not acquainted with the minutiae of her principles. I only know that I never yet heard her admit any instance of a second attachment's being pardonable."-Le aseguro que no conozco sus principios en detalle. Sólo sé que nunca la he escuchado admitir ningún caso en que sea perdonable una segunda unión."Zóó precies ben ik werkelijk niet op de hoogte van haar beginselen op dit punt. Ik weet alleen, dat ik haar nog nimmer heb hooren toegeven, dat eenige tweede genegenheid vergefelijk zou kunnen zijn.""Parola mia, non sono così addentro alle minuzie dei suoi principi. So soltanto che non l'ho mai sentita dire di ammettere una qualche possibilità che un secondo innamoramento sia perdonabile."
"This," said he, "cannot hold; but a change, a total change of sentiments--No, no, do not desire it; for when the romantic refinements of a young mind are obliged to give way, how frequently are they succeeded by such opinions as are but too common, and too dangerous! I speak from experience. I once knew a lady who in temper and mind greatly resembled your sister, who thought and judged like her, but who from an inforced change--from a series of unfortunate circumstances"-- Here he stopt suddenly; appeared to think that he had said too much, and by his countenance gave rise to conjectures, which might not otherwise have entered Elinor's head. The lady would probably have passed without suspicion, had he not convinced Miss Dashwood that what concerned her ought not to escape his lips. As it was, it required but a slight effort of fancy to connect his emotion with the tender recollection of past regard. Elinor attempted no more. But Marianne, in her place, would not have done so little. The whole story would have been speedily formed under her active imagination; and every thing established in the most melancholy order of disastrous love.-Eso -dijo él- no puede durar; pero un cambio, un cambio total en los sentimientos... No, no, no debo desearlo... porque cuando los refinamientos románticos de un espíritu joven se ven obligados a ceder, ¡cuán a menudo los suceden opiniones demasiado comunes y demasiado peligrosas! Hablo por experiencia. Conocí una vez a una dama que en temperamento y espíritu se parecía mucho a su hermana, que pensaba y juzgaba como ella, pero que a causa de un cambio impuesto, debido a una serie de desafortunadas circunstancias... Aquí se interrumpió bruscamente; pareció pensar que había dicho demasiado, y con la expresión de su rostro generó conjeturas que de otra manera no habrían entrado en la cabeza de Elinor. La dama mencionada habría pasado de largo sin despertar sospecha alguna, si él no hubiera convencido a la señorita Dashwood de que nada concerniente a ella debía salir de sus labios. Tal como ocurrió, no se requirió sino el más ligero esfuerzo de la imaginación para conectar su emoción con el tierno recuerdo de un amor pasado. Elinor no fue más allá. Pero Marianne, en su lugar, no se habría contentado con tan poco. Su activa imaginación habría elaborado rápidamente toda la historia, disponiendo todo en el más melancólico orden, el de un amor desgraciado."Dàt kan," zei hij, "niet altijd zoo blijven; doch een omkeer, een algeheele verandering van inzicht... neen, neen, die is niet wenschelijk,--want wanneer de romantische kiesche denkbeelden van een jeugdigen geest door de werkelijkheid worden teruggedrongen, hoe dikwijls maken zij dan plaats voor opvattingen, die maar al te gangbaar zijn, en maar al te gevaarlijk. Ik spreek uit ervaring. Ik heb eens een dame gekend die wat aard en aanleg betrof, zeer veel op uwe zuster geleek, die dacht en oordeelde als zij, doch die door een gedwongen verandering... door een opeenvolging van noodlottige omstandigheden..." Hier zweeg hij plotseling; scheen te denken dat hij te veel had gezegd, en wekte door de uitdrukking van zijn gelaat in Elinor vermoedens, die zij anders allicht niet zou hebben gekoesterd. De dame van wie hij sprak zou waarschijnlijk haar achterdocht niet hebben gaande gemaakt, zoo hij Elinor niet had overtuigd, dat haar aangelegenheden niet over zijne lippen behoorden te komen. Thans echter was er geen sterke inspanning der verbeeldingskracht noodig om zijn aandoening in verband te brengen met de teedere herinnering aan een vroegere genegenheid. Elinor raadde niet méér. Doch Marianne, in hare plaats, zou zich daarmede niet vergenoegd hebben. De geheele geschiedenis zou weldra door haar levendige verbeelding in elkaar zijn gezet, en uitgewerkt tot een allerdroevigst verhaal van jammerlijk ongelukkige liefde."Questo", disse lui, "non può durare; ma un cambiamento, un cambiamento totale di sentimenti... no, no non lo si può auspicare, perché quando le romantiche distinzioni di una mente giovane sono costrette a dileguarsi, sono spesso sostituite da opinioni fin troppo comuni, e troppo pericolose! Parlo per esperienza. Una volta conoscevo una signora che nel temperamento e nella mentalità era molto simile a vostra sorella, che pensava e giudicava come lei, ma che a causa di un cambiamento forzato... di una serie di sfortunate circostanze..." Qui si fermò improvvisamente, come se avesse detto troppo, e la sua espressione dava adito a congetture, che altrimenti non sarebbero mai venute in mente a Elinor. La signora in questione non avrebbe probabilmente destato sospetti, se non si fosse convinta che ciò che la riguardava non sarebbe dovuto sfuggire alla labbra del colonnello. A quel punto, non ci voleva un grande volo di fantasia per collegare la sua emozione con il tenero ricordo di un affetto del passato. Elinor non andò oltre. Ma Marianne, al suo posto, non si sarebbe limitata a così poco. L'intera storia sarebbe stata rapidamente plasmata dalla sua fervida immaginazione, e tutto ricondotto allo stato del più malinconico degli amori sventurati.
CHAPTER 12CAPITULO XIIHOOFDSTUK XIICapitolo 12
As Elinor and Marianne were walking together the next morning the latter communicated a piece of news to her sister, which in spite of all that she knew before of Marianne's imprudence and want of thought, surprised her by its extravagant testimony of both. Marianne told her, with the greatest delight, that Willoughby had given her a horse, one that he had bred himself on his estate in Somersetshire, and which was exactly calculated to carry a woman. Without considering that it was not in her mother's plan to keep any horse, that if she were to alter her resolution in favour of this gift, she must buy another for the servant, and keep a servant to ride it, and after all, build a stable to receive them, she had accepted the present without hesitation, and told her sister of it in raptures.A la mañana siguiente, mientras Elinor y Marianne paseaban, esta última le contó algo a su hermana que, a pesar de todo lo que sabía acerca de la imprudencia e irreflexibilidad de Marianne, la sorprendió por la extravagante manera en que testimoniaba ambas características. Marianne le dijo, con el mayor de los placeres, que Willoughby le había regalado un caballo, uno que él mismo había criado en sus propiedades de Somersetshire, pensado exactamente para ser montado por una mujer. Sin tomar en cuenta que los planes de su madre no contemplaban mantener un caballo -que, si fuera a cambiarlos, tendría que comprar otra cabalgadura para el sirviente, mantener a un mozo para que lo montara y, además, construir un establo para guardarlos-, no había vacilado en aceptar el presente y se lo había contado a su hermana en medio de un éxtasis total.Toen Elinor en Marianne den volgenden morgen samen wandelden, vertelde de laatste aan hare zuster een nieuwtje, dat deze, ondanks al wat zij reeds had ervaren omtrent Marianne's onvoorzichtigheid en onnadenkendheid, verbaasde, door een zóó treffend bewijs te leveren van die beide eigenschappen. Marianne vertelde haar verrukt, dat Willoughby haar een paard had ten geschenke gegeven, een van de door hem zelf gefokte paarden op zijn landgoed in Somersetshire, dat juist geschikt was, om door eene dame te worden bereden. Zonder te bedenken, dat het niet in haar moeders bedoeling lag paarden te houden,--dat zij, indien zij al op dat besluit wilde terugkomen, terwille van dit geschenk, een ander paard moest koopen voor een knecht, dien knecht moest huren om het te berijden, en ten slotte nog een stal moest laten bouwen om beide onder dak te brengen,--had zij zonder eenige aarzeling het aanbod aangenomen, en vertelde haar zuster ervan met de grootste opgetogenheid.Il mattino dopo, mentre Elinor e Marianne erano a passeggio insieme, quest'ultima comunicò alla sorella una novità, che nonostante tutto ciò che lei già sapeva circa l'imprudenza e la mancanza di criterio di Marianne, la sorprese per essere la compiuta dimostrazione di entrambe le cose. Marianne le disse, con gioia incontenibile, che Willoughby le aveva regalato un cavallo, uno di quelli che aveva allevato personalmente nella sua tenuta del Somersetshire, e che era ritenuto perfetto per una donna. Senza considerare che non era certo nei progetti della madre tenere un cavallo, che se tale decisione fosse cambiata a favore di questo regalo, si sarebbe dovuto comprarne un altro per un domestico, e assumere un domestico per cavalcarlo, e infine, costruire una stalla per tenerceli, aveva accettato il regalo senza alcuna esitazione, e lo diceva alla sorella in tono estatico.
"He intends to send his groom into Somersetshire immediately for it," she added, "and when it arrives we will ride every day. You shall share its use with me. Imagine to yourself, my dear Elinor, the delight of a gallop on some of these downs."-Piensa enviar a su mozo de inmediato a Somersetshire para que lo traiga -agregó- y cuando llegue, cabalgaremos todos los días. Lo compartirás conmigo. Imagínate, mi querida Elinor, el placer de galopar en alguna de estas colinas."Hij is voornemens zijn bediende dadelijk ervoor naar Somersetshire te zenden", voegde zij erbij, "en als het komt, gaan we iederen dag rijden. Jij mag het ook gebruiken. Stel je toch eens voor, Elinor, hoe zalig het zijn zal, in galop over onze heuvels te snellen.""Ha intenzione di mandare subito il suo stalliere a prenderlo nel Somersetshire", aggiunse, "e quando sarà arrivato, andremo tutti i giorni a cavallo. Tu lo dividerai con me. Immagina. mia cara Elinor, la gioia di una galoppata tra queste colline."
Most unwilling was she to awaken from such a dream of felicity to comprehend all the unhappy truths which attended the affair; and for some time she refused to submit to them. As to an additional servant, the expense would be a trifle; Mama she was sure would never object to it; and any horse would do for HIM; he might always get one at the park; as to a stable, the merest shed would be sufficient. Elinor then ventured to doubt the propriety of her receiving such a present from a man so little, or at least so lately known to her. This was too much.No se mostró en absoluto deseosa de despertar de un sueño tal de felicidad para admitir todas las tristes verdades de que estaba rodeado, y durante algún tiempo rehusó someterse a ellas. En cuanto a un sirviente adicional, el gasto sería una bagatela; estaba segura de que mamá nunca lo objetaría, y cualquier caballo estaría bien para él; en todo caso, siempre podría conseguir uno en la finca; y en lo referente al establo, bastaría con cualquier cobertizo. Elinor se atrevió entonces a dudar de lo apropiado de recibir tal presente de un hombre al que conocían tan poco, o al menos desde hacía tan poco tiempo. Esto fue demasiado.Wel zéér ongeneigd was zij, te ontwaken uit dien geluksdroom, zich te laten overtuigen van al de pijnlijke, maar noodzakelijke bijkomstigheden, aan de zaak verbonden, en een tijdlang weigerde zij koppig, ze in te zien. Een bediende meer zou zooveel niet kosten; mama zou daar stellig niet op tegen hebben, voor hem was trouwens elk paard goed genoeg; hij kon er altijd wel een krijgen van Het Park; en wat den stal betrof, een klein schuurtje zou immers voldoende zijn. Eindelijk waagde Elinor de vraag te opperen, of het wel gepast zou zijn, zulk een geschenk aan te nemen van iemand, dien zij nog zoo weinig, of althans zoo kort, kende.--Dat ging te ver.Fu molto restia a risvegliarsi da quel sogno di felicità, a comprendere tutte le spiacevoli verità connesse alla faccenda; e per un po' si rifiutò di cedere. Per il domestico in più, la spesa sarebbe stata insignificante; era sicura che la mamma non avrebbe sollevato obiezioni, visto che per lui sarebbe andato bene un cavallo qualsiasi, e si poteva sempre prenderne uno da Barton Park; quanto alla stalla, sarebbe stato sufficiente un semplice capanno. Elinor allora si azzardò a mettere in dubbio l'opportunità di accettare un regalo simile da un uomo che conosceva così poco, o almeno da così poco tempo. Questo fu troppo.
"You are mistaken, Elinor," said she warmly, "in supposing I know very little of Willoughby. I have not known him long indeed, but I am much better acquainted with him, than I am with any other creature in the world, except yourself and mama. It is not time or opportunity that is to determine intimacy;--it is disposition alone. Seven years would be insufficient to make some people acquainted with each other, and seven days are more than enough for others. I should hold myself guilty of greater impropriety in accepting a horse from my brother, than from Willoughby. Of John I know very little, though we have lived together for years; but of Willoughby my judgment has long been formed."-Estás equivocada, Elinor -dijo acaloradamente- al suponer que sé poco de Willoughby. Es cierto que no lo he conocido durante mucho tiempo, pero me es más cercano que ninguna otra criatura del mundo, excepto tú y mamá. No es el tiempo ni la ocasión los que determinan la intimidad: es sólo el carácter, la disposición de las personas. Siete años podrían no bastar para que dos seres se conocieran bien, y siete días son más que suficientes para otros. Me sentiría culpable de una mayor falta a las convenciones si aceptara un caballo de mi hermano que recibiéndolo de Willoughby. A John lo conozco muy poco, aunque hayamos vivido juntos durante años; pero respecto de Willoughby, hace tiempo que me he formado una opinión."Je vergist je, Elinor," zei ze met nadruk, "als je meent dat ik Willoughby maar oppervlakkig ken. Ik heb nog niet lang met hem omgegaan, maar kennen doe ik hem beter dan iemand anders ter wereld, behalve jou en mama. Tijd noch gelegenheid zijn noodig om vertrouwelijkheid te doen ontstaan;--dat doet alleen natuurlijke neiging. Sommige menschen zouden elkaar in zeven jaar niet leeren kennen, en voor anderen zijn zeven dagen meer dan genoeg. Ik zou 't meer ongepast van mijzelf vinden, als ik van mijn broer een paard aannam, dan van Willoughby. Van John weet ik zoogoed als niets af, hoewel we jaren onder een dak gewoond hebben; maar mijn oordeel over Willoughby staat reeds lang vast.""Ti sbagli, Elinor", disse con fervore, "nel supporre che io conosca pochissimo Willoughby. È vero che non lo conosco da molto, ma su di lui ne so più di quanto sappia di qualsiasi altra persona al mondo, salvo te e la mamma. Non è il tempo o l'occasione a determinare l'intimità; è solo il carattere. Per alcuni sette anni sarebbero insufficienti per conoscersi l'un l'altro, per altri sette giorni bastano e avanzano. Mi sentirei colpevole di una sconvenienza maggiore se accettassi un cavallo da mio fratello, piuttosto che da Willoughby. Di John so molto poco, anche se abbiamo vissuto insieme per anni; ma su Willoughby il mio giudizio si è formato da tempo."
Elinor thought it wisest to touch that point no more. She knew her sister's temper. Opposition on so tender a subject would only attach her the more to her own opinion. But by an appeal to her affection for her mother, by representing the inconveniences which that indulgent mother must draw on herself, if (as would probably be the case) she consented to this increase of establishment, Marianne was shortly subdued; and she promised not to tempt her mother to such imprudent kindness by mentioning the offer, and to tell Willoughby when she saw him next, that it must be declined.Elinor pensó que era más sabio no seguir tocando el punto. Conocía el temperamento de su hermana. Oponérsele en un tema tan sensible sólo serviría para que se apegara más a su propia opinión. Pero un llamado al afecto por su madre, hacerle ver los inconvenientes que debería sobrellevar una madre tan indulgente si (como probablemente ocurriría) consentía a este aumento de sus gastos, vencieron sin gran demora a Marianne. Prometió no tentar a su madre a tan imprudente bondad con la mención de la oferta, y decir a Willoughby la siguiente vez que lo viera, que debía declinarla.Elinor vond het maar 't verstandigst, dat punt niet meer aan te roeren. Zij kende haar zusters aard. Tegenstand in zulk een teere aangelegenheid zou haar des te koppiger doen volharden in haar eigen meening. Doch door een beroep op haar genegenheid voor hare moeder, door haar voor te stellen, hoe die toegevende moeder zichzelve in ongelegenheid zou moeten brengen, als zij (zooals te verwachten viel) zou toestemmen in die uitbreiding van hun personeel, werd Marianne tenslotte gekalmeerd; en zij beloofde, haar moeder niet tot zoo onverstandige toegevendheid te zullen verleiden door te spreken over het voorstel, en den eersten keer dat zij Willoughby weer zou ontmoeten, hem te zeggen, dat zij verplicht was, het af te wijzen.Elinor reputò più saggio non insistere su questo punto. Conosceva il temperamento della sorella. Opporsi a un argomento così delicato avrebbe solo rinsaldato le sue opinioni. Ma con un appello all'affetto per la madre, mettendo in luce gli inconvenienti che una madre così indulgente si sarebbe accollata, se (come sembrava probabile) avesse acconsentito a quell'incremento delle spese domestiche, Marianne in breve tempo cedette, e promise di non indurre la madre a una bontà così imprudente parlandole dell'offerta ricevuta, e di dire a Willoughby al prossimo incontro, che era doveroso rifiutarla.
She was faithful to her word; and when Willoughby called at the cottage, the same day, Elinor heard her express her disappointment to him in a low voice, on being obliged to forego the acceptance of his present. The reasons for this alteration were at the same time related, and they were such as to make further entreaty on his side impossible. His concern however was very apparent; and after expressing it with earnestness, he added, in the same low voice,--"But, Marianne, the horse is still yours, though you cannot use it now. I shall keep it only till you can claim it. When you leave Barton to form your own establishment in a more lasting home, Queen Mab shall receive you."Fue fiel a su palabra; y cuando Willoughby la visitó ese mismo día, Elinor la escuchó manifestarle en voz baja su desilusión por verse obligada a rechazar su presente. Al mismo tiempo le relató los motivos de este cambio, que eran de tal naturaleza como para imposibilitar toda insistencia de parte del joven. No obstante, la preocupación de éste era muy visible, y tras expresarla con gran intensidad, agregó también en voz baja: -Pero, Marianne, el caballo aún es tuyo, aunque no puedas usarlo ahora. Lo tendré bajo mi cuidado sólo hasta que tú lo reclames. Cuando dejes Barton para establecerte en un hogar más permanente, Reina Mab * te estará esperando.Zij hield haar woord, en toen Willoughby hen nog dien zelfden dag kwam bezoeken, hoorde Elinor hoe zij op zachten toon hem hare teleurstelling te kennen gaf, omdat zij zich verplicht zag, zijn geschenk te weigeren. De redenen voor haar veranderd inzicht werden hem tevens medegedeeld, en zij maakten een nader aandringen van zijne zijde onmogelijk. Het was echter duidelijk blijkbaar, dat het hem zeer speet; en nadat hij dit met nadruk had betuigd, liet hij er op denzelfden gedempten toon op volgen: "Maar Marianne, het paard blijft toch je eigendom, al kun je het nu niet gebruiken. Ik bewaar het slechts zoolang tot je het komt opeischen. Als je Barton verlaat, om in een eigen thuis je eigen huishouding te beginnen, dan zal Queen Mab je ontvangen."Mantenne la parola; e quando Willoughby quello stesso giorno venne al cottage, Elinor la sentì esprimergli a bassa voce la sua delusione, essendo costretta a rinunciare a quel dono. Nello stesso tempo gli illustrò i motivi di quel cambiamento, che erano tali da rendere impossibile ogni ulteriore preghiera da parte di lui. Willoughby tuttavia mostrò uno sconcerto molto evidente; e dopo averlo espresso apertamente, aggiunse, anche lui a bassa voce, "In ogni caso, Marianne, il cavallo è sempre tuo, anche se ora non puoi usarlo. Lo terrò io solo fino a quando non sarai in grado di reclamarlo. Quando lascerai Barton per avere una casa tutta tua, Queen Mab sarà lì ad accoglierti."
This was all overheard by Miss Dashwood; and in the whole of the sentence, in his manner of pronouncing it, and in his addressing her sister by her Christian name alone, she instantly saw an intimacy so decided, a meaning so direct, as marked a perfect agreement between them. From that moment she doubted not of their being engaged to each other; and the belief of it created no other surprise than that she, or any of their friends, should be left by tempers so frank, to discover it by accident.Todo esto llegó a oídos de la señorita Dashwood, y en cada una de las palabras de Willoughby, en su manera de pronunciarlas y en su dirigirse a su hermana sólo por su nombre de pila, tuteándola, vio de inmediato una intimidad tan definitiva, un sentido tan transparente, que no podían sino constituir clara señal de un perfecto acuerdo entre ellos. Desde ese momento ya no dudó que estuvieran comprometidos; y tal creencia no le causó otra sorpresa que advertir de qué manera caracteres tan francos habían dejado que ella, o cualquiera de sus amigos, descubrieran ese compromiso sólo por accidente.Elinor hoorde hem dit alles zeggen; en uit al zijn woorden, uit zijn uitdrukking terwijl hij ze sprak, en uit het feit dat hij haar zuster bij haar voornaam noemde, bleek haar oogenblikkelijk de onmiskenbaar innige vertrouwelijkheid, de rechtstreeksche bedoeling, die niet den minsten twijfel lieten aan hun onderlinge verstandhouding. Van dat oogenblik af stond het voor haar vast, dat zij in stilte verloofd waren, en die overtuiging wekte in haar geene andere reden tot verwondering, dan deze, dat zulk een openhartig paar de ontdekking van het geheim, door haar, of wie ook van hun vrienden, aan het toeval overliet.Miss Dashwood aveva sentito tutto; e nell'insieme delle frasi, nel modo in cui le aveva pronunciate, e nel suo rivolgersi alla sorella dandole del tu, vide immediatamente un'intimità così profonda, un significato così chiaro, da non lasciare dubbi sulla perfetta intesa tra i due. Da quel momento ebbe la certezza che fossero fidanzati; e questa certezza non le creò altra sorpresa se non quella che a lei, fra tutti gli altri, fosse stato permesso da caratteri così franchi, di scoprirlo per caso.
Margaret related something to her the next day, which placed this matter in a still clearer light. Willoughby had spent the preceding evening with them, and Margaret, by being left some time in the parlour with only him and Marianne, had had opportunity for observations, which, with a most important face, she communicated to her eldest sister, when they were next by themselves. "Oh, Elinor!" she cried, "I have such a secret to tell you about Marianne. I am sure she will be married to Mr. Willoughby very soon."Al día siguiente, Margaret le contó algo que iluminó aún más este asunto. Willoughby había pasado la tarde anterior con ellas, y Margaret, al haberse quedado un rato en la salita con él y Marianne, había tenido oportunidad de hacer algunas observaciones que, con cara de gran importancia, comunicó a su hermana mayor cuando estuvieron á solas. -¡Ay, Elinor! -exclamó-. Tengo un enorme secreto que contarte sobre Marianne. Estoy segura de que muy pronto se casará con el señor Willoughby.Den volgenden dag vertelde Margaret haar iets, dat de zaak in een nog helderder daglicht plaatste. Willoughby had den vorigen avond bij hen doorgebracht, en toen Margaret een poos met hem en Marianne alleen in de huiskamer was gebleven, had zij gelegenheid gehad tot waarnemingen, die zij met een allergewichtigst gezicht aan haar oudste zuster kwam berichten, zoodra zij samen alleen waren. "O Elinor!" riep zij; "ik heb je een groot geheim te vertellen, over Marianne. Ik geloof stellig, dat ze nu heel gauw gaat trouwen met Mijnheer Willoughby."Il giorno dopo Margaret le riferì qualcosa che mise la questione in una luce ancora più chiara. Willoughby aveva trascorso la serata precedente con loro, e Margaret, essendo rimasta sola in salotto con lui e Marianne, aveva avuto l'opportunità di osservare qualcosa che, con aria piena di importanza, comunicò alla sorella maggiore, non appena si trovarono da sole. "Oh! Elinor", esclamò, "sapessi che segreto ho da dirti su Marianne. Sono sicura che si sposerà prestissimo con Willoughby."
"You have said so," replied Elinor, "almost every day since they first met on High-church Down; and they had not known each other a week, I believe, before you were certain that Marianne wore his picture round her neck; but it turned out to be only the miniature of our great uncle."-Has dicho lo mismo -replicó Elinor- casi todos los días desde la primera vez que se vieron en la colina de la iglesia; y creo que no llevaban una semana de conocerse cuando ya estabas segura de que Marianne llevaba el retrato de él alrededor del cuello; pero resultó que tan sólo era la miniatura de nuestro tío abuelo."Dat heb je nu al bijna iederen dag gezegd, antwoordde Elinor, "sedert ze elkaar voor 't eerst op High-Church Down ontmoetten; en toen ze elkaar nog geen week kenden, was je al zeker, dat Marianne zijn portret in haar medaillon droeg, tot het uitkwam dat het een miniatuur-portretje van onzen oudoom was.""Lo dici", rispose Elinor, "quasi tutti i giorni da quando si sono incontrati la prima volta sulla collina di High-Church; e si erano conosciuti da meno di una settimana, credo, quando ti sei detta certa che Marianne portasse al collo il suo ritratto; ma poi si è scoperto che si trattava solo della miniatura del nostro prozio."
"But indeed this is quite another thing. I am sure they will be married very soon, for he has got a lock of her hair."-Pero esto es algo de verdad diferente. Estoy segura de que se casarán muy luego, porque él tiene un rizo de su pelo."O, maar dit is heel iets anders. Nu gaan ze stellig gauw trouwen, want hij heeft een lok van haar haar.""Ma no, questa è una cosa del tutto diversa. Sono sicura che si sposeranno prestissimo, perché lui ha una ciocca dei suoi capelli."
"Take care, Margaret. It may be only the hair of some great uncle of HIS."-Ten cuidado, Margaret. Puede que sólo sea el pelo de un tío abuelo de él."Pas maar op, Margaret. Misschien is dàt nu weer een haarlok van _zijn_ oudoom.""Stai attenta, Margaret. Potrebbero essere solo i capelli di un qualche prozio di lui."
"But, indeed, Elinor, it is Marianne's. I am almost sure it is, for I saw him cut it off. Last night after tea, when you and mama went out of the room, they were whispering and talking together as fast as could be, and he seemed to be begging something of her, and presently he took up her scissors and cut off a long lock of her hair, for it was all tumbled down her back; and he kissed it, and folded it up in a piece of white paper; and put it into his pocket-book."-Pero, Elinor, de verdad es de Marianne. Estoy casi segura de que lo es, porque lo vi cuando se lo cortaba. Anoche después del té, cuando tú y mamá salieron de la pieza, estaban cuchicheando y hablando entre ellos muy rápido, y parecía que él le estaba rogando algo, y ahí él tomó las tijeras de ella y le cortó un mechón de pelo largo, porque tenía todo el cabello suelto a la espalda; y él lo besó, y lo envolvió en un pedazo de papel blanco y lo metió en su cartera."Neen werkelijk, Elinor; 't is van Marianne. Ik weet het stellig; want ik zag hem het afknippen. Gisterenavond na de thee, toen jij en mama uit de kamer waren gegaan, zaten ze druk samen te praten en te fluisteren, en hij scheen haar telkens iets te vragen; en ten laatste nam hij haar schaar, en knipte een lange krul van haar haar af, want ze had het loshangen; en toen kuste hij het, en vouwde 't in een stuk wit papier en legde dat in zijn notitieboek.""Ma no, Elinor, sono di Marianne. Ne sono praticamente sicura, perché l'ho visto tagliarli. Ieri sera dopo il tè, quando tu e mamma siete uscite dalla stanza, loro stavano parlando a bisbigli più in fretta possibile, e lui sembrava che stesse chiedendole qualcosa, e in quel momento Willoughby ha preso le forbici di Marianne e le ha tagliato una lunga ciocca di capelli, che le scendeva sulle spalle; e li ha baciati, ripiegati in un pezzo di carta bianca e messi nel portafoglio."
For such particulars, stated on such authority, Elinor could not withhold her credit; nor was she disposed to it, for the circumstance was in perfect unison with what she had heard and seen herself. Margaret's sagacity was not always displayed in a way so satisfactory to her sister. When Mrs. Jennings attacked her one evening at the park, to give the name of the young man who was Elinor's particular favourite, which had been long a matter of great curiosity to her, Margaret answered by looking at her sister, and saying, "I must not tell, may I, Elinor?"Elinor no pudo menos que dar crédito a todos estos pormenores, dichos con tal autoridad; tamPoco se sentía inclinada a hacerlo, porque la circunstancia relatada concordaba perfectamente con lo que ella misma había escuchado y visto. No siempre Margaret mostraba su sagacidad de manera tan satisfactoria para su hermana. Cuando una tarde, en Barton Park, la señora Jennings comenzó a asediarla para que le diera el nombre del joven por quien Elinor tenía especial preferencia, materia que desde hacía tiempo carcomía su curiosidad, Margaret respondió mirando a su hermana y diciendo: -No debo decirlo, ¿verdad, Elinor?Deze bijzonderheden, uit zoo betrouwbare bron, kon Elinor niet weigeren te gelooven, en zij was daartoe te minder geneigd, wijl het voorgevallene volkomen in overeenstemming scheen met wat zijzelve gehoord en gezien had. Margaret gaf van haar schranderheid niet altijd blijk op de wijze, die haar zuster het best kon behagen. Toen Mevrouw Jennings haar op een avond te Barton Park dringend vroeg om toch eens te vertellen, welke jonge man bij Elinor het hoogst stond aangeschreven, iets, waarnaar zij reeds lang fel nieuwsgierig was, keek Margaret haar zuster eens aan en zei: "Ik mag het zeker niet vertellen; of wèl, Elinor?"A particolari del genere, riportati con una tale autorità, Elinor non poteva non dare credito; né era propensa a farlo, poiché l'accaduto era in perfetta assonanza con ciò che aveva visto e sentito lei stessa. La sagacia di Margaret non si dimostrava sempre così soddisfacente per la sorella. Quando Mrs. Jennings la prese di mira una sera alla villa, per farle dire il nome del giovanotto che Elinor aveva particolarmente a cuore, cosa che da tempo la incuriosiva moltissimo, Margaret rispose guardando la sorella, e dicendo, "Non devo dirlo, è vero, Elinor?"
This of course made every body laugh; and Elinor tried to laugh too. But the effort was painful. She was convinced that Margaret had fixed on a person whose name she could not bear with composure to become a standing joke with Mrs. Jennings.Esto, por supuesto, hizo reír a todo el mundo, y Elinor intentó reír también. Pero el esfuerzo le fue doloroso. Estaba convencida de que Margaret pensaba en una persona cuyo nombre ella no iba a aguantar con compostura que se transformara en broma habitual de la señora Jennings.Daarom moest natuurlijk iedereen lachen, en Elinor lachte zoogoed mogelijk mee. Maar het kostte haar moeite. Zij wist maar al te goed, dat Margaret iemand op het oog had, wiens naam zij niet kon verdragen van nu af aan geregeld te moeten hooren, als Mevrouw Jennings met haar grappen begon.Naturalmente ci fu uno scoppio d'ilarità da parte di tutti; e anche Elinor cercò di ridere. Ma fu uno sforzo penoso. Era certa che Margaret avesse in mente una persona precisa, il cui nome non poteva sopportare, con la consueta compostezza, che diventasse preda delle continue battute di Mrs. Jennings.
Marianne felt for her most sincerely; but she did more harm than good to the cause, by turning very red and saying in an angry manner to Margaret, "Remember that whatever your conjectures may be, you have no right to repeat them."Marianne simpatizó muy sinceramente con su hermana, pero hizo más mal que bien a la causa al ponerse muy roja y decir a Margaret, en tono muy enojado: -Recuerda que no importa cuáles sean tus suposiciones, no tienes derecho a repetirlas.Marianne had oprecht medelijden met haar; maar zij maakte de zaak eer erger dan beter, door met een hooge kleur en op driftigen toon tegen Margaret te zeggen: "Vergeet niet dat je dingen, waarvan je niet zeker bent, niet moogt oververtellen."Marianne era sinceramente dalla sua parte; ma fece più male che bene alla causa, girandosi tutta rossa, e apostrofando con rabbia Margaret, "Ricordati che qualsiasi ipotesi tu possa aver fatto, non hai il diritto di riferirla."
"I never had any conjectures about it," replied Margaret; "it was you who told me of it yourself."-Nunca he supuesto nada al respecto -respondió Margaret-, fuiste tú misma quien me lo dijo."'t _Zijn_ geen dingen, waarvan ik niet zeker ben," zei Margaret; "je hebt het mij zelf verteld.""Non ho mai fatto nessuna ipotesi", replicò Margaret, "sei proprio tu che me ne hai parlato."
This increased the mirth of the company, and Margaret was eagerly pressed to say something more.Esto aumentó aún más el regocijo de la concurrencia, que comenzó a presionar insistentemente a Margaret para que dijera algo más.De vroolijkheid van 't gezelschap werd hierdoor nog verhoogd, en Margaret werd dringend verzocht, nog iets meer los te laten.Queste parole aumentarono l'allegria generale, e Margaret fu incitata con forza a dire qualcosa di più.
"Oh! pray, Miss Margaret, let us know all about it," said Mrs. Jennings. "What is the gentleman's name?"-¡Ah! Se lo suplico, señorita Margaret, cuéntenos todo -dijo la señora Jennings-. ¿Cómo se llama el caballero?"Och toe, Margaret, vertel het ons nu maar," zei Mevrouw Jennings. "Hoe heet die mijnheer?""Oh! vi prego, Miss Margaret, raccontateci tutto", disse Mrs. Jennings. "Come si chiama il gentiluomo?"
"I must not tell, ma'am. But I know very well what it is; and I know where he is too."-No debo decirlo, señora. Pero lo sé muy bien; y sé dónde está él también."Ik mag 't niet zeggen, mevrouw. Maar ik weet het wèl; en waar hij is, dat weet ik ook.""Non posso dirlo, signora. Ma so benissimo chi è; e so anche dove sta."
"Yes, yes, we can guess where he is; at his own house at Norland to be sure. He is the curate of the parish I dare say."-Sí, sí, podemos adivinar dónde se encuentra: en su propia casa en Norland, con toda seguridad. Apuesto que es clérigo, allá en la parroquia."Ja, dat kunnen we wel raden, in zijn eigen huis, te Norland, natuurlijk. Ik wed dat het de dominé is.""Sì, sì, dove sta possiamo immaginarlo; di certo a casa sua a Norland. È il curato della parrocchia presumo."
"No, THAT he is not. He is of no profession at all."-No, no es eso. No tiene ninguna profesión."Neen, dàt is hij niet. Hij is in 't geheel niets.""No, questo no. Non ha affatto una professione."
"Margaret," said Marianne with great warmth, "you know that all this is an invention of your own, and that there is no such person in existence."-Margaret -dijo Marianne, enérgicamente-, sabes bien que todo esto es invención tuya, y que no hay tal persona."Margaret," zei Marianne, erg boos nu, "je weet best, dat je dit alles maar uit den duim zuigt, en dat er niet eens zoo iemand bestaat.""Margaret", disse Marianne infervorata, "sai che ti stai inventando tutto, e che una persona simile non esiste."
"Well, then, he is lately dead, Marianne, for I am sure there was such a man once, and his name begins with an F."-Bien, entonces, ha muerto recientemente, Marianne, porque estoy segura de que este hombre existió, y su nombre comienza con F."O, dan is hij zeker voor kort overleden, Marianne; want dat er zoo iemand bestaan hééft, dat weet ik wel zeker, en zijn naam begint met een F.""Be', allora è morto di recente, Marianne, perché sono sicura che un uomo simile una volta c'è stato, e il suo nome comincia con una F."
Most grateful did Elinor feel to Lady Middleton for observing, at this moment, "that it rained very hard," though she believed the interruption to proceed less from any attention to her, than from her ladyship's great dislike of all such inelegant subjects of raillery as delighted her husband and mother. The idea however started by her, was immediately pursued by Colonel Brandon, who was on every occasion mindful of the feelings of others; and much was said on the subject of rain by both of them. Willoughby opened the piano-forte, and asked Marianne to sit down to it; and thus amidst the various endeavours of different people to quit the topic, it fell to the ground. But not so easily did Elinor recover from the alarm into which it had thrown her.Elinor sintió en ese momento enorme gratitud hacia lady Middleton al escucharla comentar que “había llovido mucho”, aunque pensaba que la interrupción se debía menos a una atención hacia ella que al profundo desagrado de su señoría frente a la falta de elegancia de las bromas que encantaban a su esposo y a su madre. Sin embargo, la idea iniciada por ella fue de inmediato recogida por el coronel Brandon, siempre atento a los sentimientos de los demás; y así, mucho hablaron ambos sobre el asunto de la lluvia. Willoughby abrió el piano y le pidió a Marianne que lo ocupara; de esta forma, entre las distintas iniciativas de diferentes personas para acabar con el tema, éste pasó al olvido. Pero a Elinor no le fue igualmente fácil reponerse del estado de inquietud a que la había empujado.Innig dankbaar was Elinor, dat Lady Middleton op dat oogenblik de opmerking maakte, "dat het geducht hard regende," hoewel zij die opzettelijke onderbreking van het gesprek minder toeschreef aan eenig medegevoel voor háár, dan aan den afkeer der gastvrouw van zulke grove scherts, waarin haar moeder en haar man nu eenmaal behagen hadden. Het door haar ingeleide onderwerp werd aanstonds opgevat door Kolonel Brandon, die bij alle voorkomende gelegenheden anderer gevoelens placht te ontzien; en beiden hadden elkaar over den regen veel te vertellen. Willoughby opende de piano en vroeg Marianne, iets voor te spelen, en bij die onderscheiden pogingen van verschillenden der aanwezigen, om van het onderwerp af te stappen, kwam het gelukkig tot rust. Maar Elinor bekwam niet zoo snel van den schrik, dien het haar had veroorzaakt.Elinor provò un'enorme gratitudine per Lady Middleton, che in quel momento osservò che "pioveva a dirotto", anche se pensò che l'interruzione fosse dovuta, più che a un riguardo verso di lei, alla grande antipatia di sua signoria per quelle prese in giro così poco eleganti che erano la delizia del marito e della madre. Comunque l'idea partita da lei, fu immediatamente ripresa dal Colonnello Brandon, che in ogni occasione era attento ai sentimenti degli altri; ed entrambi proseguirono a lungo sul tema della pioggia. Willoughby aprì il pianoforte, e chiese a Marianne di sedervisi; e in questo modo tra i vari sforzi di persone diverse per abbandonarlo, l'argomento fu lasciato cadere. Ma Elinor non si riprese altrettanto facilmente dall'agitazione in cui era stata gettata.
A party was formed this evening for going on the following day to see a very fine place about twelve miles from Barton, belonging to a brother-in-law of Colonel Brandon, without whose interest it could not be seen, as the proprietor, who was then abroad, had left strict orders on that head. The grounds were declared to be highly beautiful, and Sir John, who was particularly warm in their praise, might be allowed to be a tolerable judge, for he had formed parties to visit them, at least, twice every summer for the last ten years. They contained a noble piece of water; a sail on which was to a form a great part of the morning's amusement; cold provisions were to be taken, open carriages only to be employed, and every thing conducted in the usual style of a complete party of pleasure.Esa tarde se organizó una salida para ir al día siguiente a conocer un lugar muy agradable, distante unas doce millas de Barton y propiedad de un cuñado del coronel Brandon, sin cuya presencia no podía ser visitado dado que el dueño, que se encontraba en el extranjero, había dejado estrictas órdenes en ese tenor. Dijeron que el sitio era de gran belleza, y sir John, cuyos elogios fueron particularmente entusiastas, podía ser considerado un juez adecuado, porque al menos dos veces cada verano durante los últimos diez años había organizado excursiones para visitarlo. Había allí una noble cantidad de agua; un paseo en barca iba a constituir gran parte de la diversión en la mañana; se llevarían provisiones frías, sólo se emplearían carruajes abiertos, y todo se llevaría a cabo a la manera usual de una genuina excursión de placer.Er werd dien avond een plan beraamd om den volgenden dag een fraai buitengoed te gaan bezichtigen, dat omstreeks twaalf mijlen van Barton verwijderd lag, en toebehoorde aan een schoonbroeder van Kolonel Brandon, zonder wiens geleide het niet te zien was, daar de eigenaar, die buitenslands vertoefde, op dat punt strikte orders had gegeven. Het park en de omgeving werden als bijzonder mooi geroemd, en Sir John, die luide hun lof verkondigde, kon er in elk geval goed over oordeelen, want hij had, in de laatste tien jaar, minstens tweemaal elken zomer tochtjes erheen georganiseerd. Bij het park behoorde een uitgestrekt meer, waarop des middags zou worden gezeild; proviand werd medegenomen, er werden alleén open rijtuigen gebruikt, en het beloofde een recht genoegelijke buitenpartij te zullen worden.Quella sera fu organizzato un gruppo per recarsi il giorno successivo a vedere un posto molto bello a circa dodici miglia da Barton, che apparteneva a un cognato del Colonnello Brandon, senza il cui intervento non era possibile la visita, dato che il proprietario, che era all'estero, aveva lasciato ordini precisi in tal senso. Si diceva che i giardini fossero bellissimi, e Sir John, che era particolarmente impegnato a elogiarli, poteva essere considerato un buon giudice, poiché vi aveva organizzato visite almeno due volte ogni estate, negli ultimi dieci anni. C'era un superbo specchio d'acqua, dove una gita in barca avrebbe costituito il maggiore svago della mattinata; furono preparati cibi freddi, si concordò di usare solo carrozze scoperte, e tutto fu stabilito secondo le consuete modalità di una gita di piacere.
To some few of the company it appeared rather a bold undertaking, considering the time of year, and that it had rained every day for the last fortnight;--and Mrs. Dashwood, who had already a cold, was persuaded by Elinor to stay at home.Para unos pocos entre la concurrencia parecía una empresa algo audaz, considerando la época del año y que había llovido durante la última quincena. Elinor persuadió a la señora Dashwood, que ya estaba resfriada, de que se quedara en casa.Enkelen onder het gezelschap vonden het een ietwat gewaagd plan, om dezen tijd van het jaar, terwijl het de laatste veertien dagen elken dag had geregend, en Mevrouw Dashwood, die reeds verkouden was, liet zich door Elinor overreden om thuis te blijven.A qualche membro della comitiva sembrava un'impresa piuttosto rischiosa, considerata la stagione, e la pioggia persistente delle ultime due settimane; e Mrs. Dashwood, che aveva già preso un raffreddore, fu persuasa da Elinor a restare a casa.
CHAPTER 13CAPITULO XIIIHOOFDSTUK XIIICapitolo 13
Their intended excursion to Whitwell turned out very different from what Elinor had expected. She was prepared to be wet through, fatigued, and frightened; but the event was still more unfortunate, for they did not go at all.La planeada excursión a Whitwell resultó muy diferente a la que Elinor había esperado. Se había preparado para quedar completamente mojada, cansada y asustada; pero la ocasión resultó incluso más desafortunada, porque ni siquiera fueron.Het voorgenomen tochtje naar Whitwell liep heel anders af, dan Elinor had verwacht. Zij had erop gerekend bang op het water, doornat en doodmoe te te zullen zijn; maar het kwam nog ongelukkiger uit; want zij gingen in het geheel niet.La prevista escursione a Whitwell ebbe un esito molto diverso da quanto Elinor si era aspettata. Si era preparata a ritrovarsi fradicia, affaticata, e inquieta; ma le cose andarono ancora peggio, visto che non riuscirono nemmeno a partire.
By ten o'clock the whole party was assembled at the park, where they were to breakfast. The morning was rather favourable, though it had rained all night, as the clouds were then dispersing across the sky, and the sun frequently appeared. They were all in high spirits and good humour, eager to be happy, and determined to submit to the greatest inconveniences and hardships rather than be otherwise.Hacia las diez de la mañana todos estaban reunidos en Barton Park, donde iban a desayunar. Aunque había llovido toda la noche el tiempo estaba bastante bueno, pues las nubes se iban dispersando por todo el cielo y el sol aparecía con alguna frecuencia. Estaban todos de excelente ánimo y buen humor, ansiosos de la oportunidad de sentirse felices, y decididos a someterse a los mayores inconvenientes y fatigas para lograrlo.Om tien uur waren allen vergaderd op het Park, waar zij zouden ontbijten. Het weer liet zich vrij goed aanzien, schoon het den geheelen nacht had geregend; want de wolken dreven uiteen, en meermalen vertoonde zich even de zon. Allen waren vroolijk en opgewekt, blij in 't vooruitzicht van een prettigen dag, en vast voornemens hun pleizier niet te laten bederven door een weinig ongemak of tegenspoed.Alle dieci tutta la comitiva era riunita alla villa, dove fecero colazione. La mattinata si annunciava piuttosto favorevole, nonostante avesse piovuto tutta la notte, visto che in cielo le nuvole si stavano disperdendo, e c'erano spesso sprazzi di sole. Erano tutti eccitati e di buon umore, ansiosi di sentirsi felici, e determinati a sopportare qualsiasi inconveniente e difficoltà piuttosto che rinunciare.
While they were at breakfast the letters were brought in. Among the rest there was one for Colonel Brandon;--he took it, looked at the direction, changed colour, and immediately left the room.Mientras desayunaban, llegó el correo. Entre las cartas había una para el coronel Brandon. El la cogió, miró la dirección, su rostro cambió de color y de inmediato abandonó el cuarto.Aan het ontbijt werden de brieven binnengebracht. Een ervan was voor Kolonel Brandon;--hij nam den brief aan, keek naar het adres, verschoot van kleur, en ging meteen de kamer uit.Mentre erano a colazione fu portata la posta. Tra le altre c'era una lettera per il Colonnello Brandon; lui la prese, guardò l'indirizzo, cambiò colore, e lasciò immediatamente la stanza.
"What is the matter with Brandon?" said Sir John.-¿Qué le ocurre a Brandon? -preguntó sir John."Wat scheelt Brandon?" vroeg Sir John."Che succede a Brandon?" disse Sir John.
Nobody could tell.Nadie supo decirlo.Niemand kon het hem zeggen.Nessuno era in grado di dirlo.
"I hope he has had no bad news," said Lady Middleton. "It must be something extraordinary that could make Colonel Brandon leave my breakfast table so suddenly."-Espero que no se trate de malas noticias -dijo lady Middleton-. Tiene que ser algo extraordinario para hacer que el coronel Brandon dejara mi mesa de desayuno de manera tan repentina."Ik hoop dat hij geen slechte tijding heeft gekregen," zei Lady Middleton. "Het moet wel iets bijzonders zijn, dat Kolonel Brandon zoo plotseling van mijn ontbijttafel doet opstaan.""Spero che non abbia ricevuto cattive notizie", disse Lady Middleton. "Dev'essere qualcosa di straordinario per far abbandonare così all'improvviso la mia colazione al Colonnello Brandon."
In about five minutes he returned.A los cinco minutos se encontraba de vuelta.Na een minuut of vijf kwam hij terug.Dopo cinque minuti il colonnello tornò.
"No bad news, Colonel, I hope;" said Mrs. Jennings, as soon as he entered the room.-¿Espero que no sean malas noticias, coronel? -preguntó la señora Jennings no bien lo vio entrar en la habitación."Toch geen slecht nieuws, Kolonel?" vroeg Mevrouw Jennings, toen hij binnentrad."Nessuna cattiva notizia, spero, Colonnello", disse Mrs. Jennings, al suo rientro nella stanza.
"None at all, ma'am, I thank you."-En absoluto, señora, gracias."O neen, mevrouw; in 't geheel niet.""No, affatto, signora, vi ringrazio."
"Was it from Avignon? I hope it is not to say that your sister is worse."¿Era de Avignon? ¿Espero que no fuera para comunicarle que su hermana ha empeorado?"Kwam de brief uit Avignon? Ik hoop toch, dat uwe zuster niet erger is geworden?""Era da Avignone? spero non dica che vostra sorella è peggiorata."
"No, ma'am. It came from town, and is merely a letter of business."-No, señora. Venía de la ciudad, y es simplemente una carta de negocios."Neen, mevrouw. De brief kwam uit Londen, 't was over zaken; anders niet.""No, signora. Viene da Londra ed è semplicemente una lettera d'affari."
"But how came the hand to discompose you so much, if it was only a letter of business? Come, come, this won't do, Colonel; so let us hear the truth of it." "My dear madam," said Lady Middleton, "recollect what you are saying."-Pero, ¿cómo pudo descomponerse tanto al ver la letra, si era sólo una carta de negocios? Vamos, vamos, coronel; esa explicación no sirve; cuéntenos la verdad. -Mi querida señora -dijo lady Middleton-, fijese bien en lo que dice."Maar hoe kon het handschrift u zoo van streek brengen, als het niets dan een brief over zaken was? Neen, neen, Kolonel, zoo komt u er niet af; vertel ons nu maar de waarheid." "Maar moeder," zei Lady Middleton; "bedenk toch wat u zegt.""Ma come ha fatto la calligrafia a turbarvi così tanto, se è solo una lettera d'affari? Via, via, non può essere, Colonnello; perciò diteci la verità." "Mia cara Madre", disse Lady Middleton, "state attenta a ciò che dite."
"Perhaps it is to tell you that your cousin Fanny is married?" said Mrs. Jennings, without attending to her daughter's reproof.¿Acaso es para decirle que su prima Fanny se ha casado? -continuó la señora Jennings, sin hacer caso al reproche de su hija."Misschien hebt u bericht gekregen, dat uw nichtje Fanny getrouwd is?" zei Mevrouw Jennings, zonder acht te slaan op haar dochters vermaning."Forse è per dirvi che vostra cugina Fanny si è sposata?" disse Mrs. Jennings, senza curarsi del rimprovero della figlia.
"No, indeed, it is not."-No, por cierto que no."Neen, dat was het ook niet.""No, davvero, non si tratta di questo."
"Well, then, I know who it is from, Colonel. And I hope she is well."-Bien, entonces sé de quién es, coronel. Y espero que ella esté bien."Nu, dàn weet ik, van wie de brief was. En ik hoop dat zij het goed maakt.""Be', allora, ho capito da chi viene, Colonnello. E spero che stia bene."
"Whom do you mean, ma'am?" said he, colouring a little.-¿A quién se refiere, señora? -preguntó él, enrojeciendo un tanto."Wie bedoelt u, mevrouw?" zei hij, met ietwat verhoogde kleur."Di chi state parlando, signora?" disse lui, arrossendo un po'.
"Oh! you know who I mean."-¡Ah! Usted sabe a quién."O, u weet best wie ik bedoel.""Oh! sapete a chi mi riferisco."
"I am particularly sorry, ma'am," said he, addressing Lady Middleton, "that I should receive this letter today, for it is on business which requires my immediate attendance in town."-Lamento muy especialmente, señora -manifestó el coronel dirigiéndose a lady Middleton- haber recibido esta carta hoy, porque se trata de negocios que demandan mi inmediata presencia en la ciudad."Het spijt mij wel zéér, mevrouw," hernam hij, zich tot Lady Middleton wendend, "dat ik juist vandaag dien brief moest ontvangen; want hij handelt over zaken, die mijn onmiddellijk vertrek naar Londen noodzakelijk maken.""Mi dispiace davvero, signora", disse lui, rivolgendosi a Lady Middleton, "di aver ricevuto questa lettera proprio oggi, perché si tratta di una faccenda che richiede la mia immediata presenza a Londra."
"In town!" cried Mrs. Jennings. "What can you have to do in town at this time of year?"¡En la ciudad! -exclamó la señora Jennings-. ¿Qué puede tener que hacer usted en la ciudad en esta época del año?"Naar Londen!" riep Mevrouw Jennings. ""Wat kunt u om dezen tijd van het jaar in de stad hebben te doen?"A Londra!" esclamò Mrs. Jennings. "Che cosa potete mai avere da fare a Londra in questo periodo dell'anno?"
"My own loss is great," he continued, "in being obliged to leave so agreeable a party; but I am the more concerned, as I fear my presence is necessary to gain your admittance at Whitwell."-Verme obligado a abandonar una excursión tan agradable -continuó él- significa una gran pérdida para mí; pero mi mayor preocupación es que temo que mi presencia sea necesaria para que ustedes tengan acceso a Whitwell."Ik zelf verlies veel erdoor," ging hij voort, "daar ik van zulk aangenaam gezelschap moet afscheid nemen, doch het spijt mij te meer, omdat ik vrees, u zonder mijne tegenwoordigheid geen toegang tot Whitwell te kunnen verschaffen.""Provo molto rammarico", proseguì lui, "a essere costretto a lasciare una compagnia così gradevole, ma sono ancora più turbato perché temo che la mia presenza sia necessaria per consentirvi di avere accesso a Whitwell."
What a blow upon them all was this!¡Qué gran golpe fue éste para todos!Dat was een slag voor hen allen!Che colpo fu per tutti loro!
"But if you write a note to the housekeeper, Mr. Brandon," said Marianne, eagerly, "will it not be sufficient?"-¿Pero no sería suficiente, señor Brandon -inquirió Marianne con una cierta desazón-, si usted le escribe una nota al cuidador de la casa?"Maar als u een briefje aan de huishoudster schreef, Mijnheer Brandon," zei Marianne haastig; "zou dat niet voldoende zijn?""Ma, Mr. Brandon, se scrivete un biglietto al custode", disse Marianne con foga, "non sarà sufficiente?"
He shook his head.El coronel negó con la cabeza.Hij schudde het hoofd.Lui scosse il capo.
"We must go," said Sir John.--"It shall not be put off when we are so near it. You cannot go to town till tomorrow, Brandon, that is all."-Debemos ir -dijo sir John-. No lo vamos a postergar cuando estamos por partir. Usted, Brandon, tendrá que ir a la ciudad mañana, y no hay más que decir."We gaan toch," zei Sir John. "Het mag niet afspringen, nu we er bijna zijn nog wel. Er zit niet anders op, Brandon, dan dat je morgen naar de stad gaat.""Ma dobbiamo andarci", disse Sir John. "Non è possibile rimandare ora che siamo in procinto di partire. Non dovete andare in città fino a domani, Brandon, questo è tutto."
"I wish it could be so easily settled. But it is not in my power to delay my journey for one day!"-Ojalá la solución fuera tan fácil. Pero no está en mi poder retrasar mi viaje ni un solo día."Ik wenschte wel dat het zoo gemakkelijk geschikt kon worden. Maar ik kan mijn reis waarlijk geen dag uitstellen.""Vorrei che fosse così facile. Ma non è in mio potere ritardare il viaggio nemmeno di un giorno!"
"If you would but let us know what your business is," said Mrs. Jennings, "we might see whether it could be put off or not."-Si nos permitiera saber qué negocio es el que lo llama -dijo la señora Jennings-, podríamos ver si se puede posponer o no."Als u ons maar wilde vertellen, wat die zaak eigenlijk _is_," zei Mevrouw Jennings; "dan konden wij er over oordeelen, of het kon uitgesteld worden of niet.""Se solo voleste metterci al corrente di quale affare si tratti", disse Mrs. Jennings, "potremmo capire se è rimandabile o no."
"You would not be six hours later," said Willoughby, "if you were to defer your journey till our return."-No se retrasaría más de seis horas -añadió Willoughby-, si consintiera en aplazar su viaje hasta que volvamos."Het zou geen zes uren verschil maken," zei Willoughby, "als u de reis uitstelde tot we terug waren.""Non perdereste più di sei ore", disse Willoughby, "se ritardate la partenza a dopo il nostro ritorno."
"I cannot afford to lose ONE hour."---No puedo permitirme perder ni siquiera una hora."Ik mag geen _uur_ verliezen.""Non posso permettermi di perderne neanche una."
Elinor then heard Willoughby say, in a low voice to Marianne, "There are some people who cannot bear a party of pleasure. Brandon is one of them. He was afraid of catching cold I dare say, and invented this trick for getting out of it. I would lay fifty guineas the letter was of his own writing."Elinor escuchó entonces a Willoughby decirle en voz baja a Marianne: -Algunas personas no soportan una excursión de placer. Brandon es uno. Tenía miedo de resfriarse, diría yo, e inventó esta triquiñuela para escaparse. Apostaría cincuenta guineas a que él mismo escribió la carta.Elinor hoorde, hoe Willoughby zachtjes tegen Marianne zei: "Er zijn van die menschen die een hekel hebben aan buitenpartijen. Brandon behoort er ook toe. Hij was zeker bang om kou te vatten, en bedacht er deze uitvlucht op, om eraf te komen. Ik durf er vijftig guinea's op verwedden, dat hij dien brief zelf geschreven heeft."Allora Elinor sentì Willoughby dire a bassa voce a Marianne, "Ci sono certe persone che non sopportano le gite di piacere. Brandon è una di queste. Immagino che abbia paura di buscarsi un raffreddore, e abbia inventato questo trucco per scamparla. Ci scommetterei cinquanta ghinee che la lettera se l'è scritta da solo."
"I have no doubt of it," replied Marianne.-No me cabe la menor duda -replicó Marianne."Natuurlijk," antwoordde Marianne."Non ho dubbi che sia così", rispose Marianne.
"There is no persuading you to change your mind, Brandon, I know of old," said Sir John, "when once you are determined on anything. But, however, I hope you will think better of it. Consider, here are the two Miss Careys come over from Newton, the three Miss Dashwoods walked up from the cottage, and Mr. Willoughby got up two hours before his usual time, on purpose to go to Whitwell."-Cuando usted toma una decisión, Brandon -dijo sir John-, no hay manera de persuadirlo a que cambie de opinión, siempre lo he sabido. Sin embargo, espero que lo piense mejor. Recuerde que están las dos señoritas Carey, que han venido des de Newton; las tres señoritas Dashwood vinieron caminando desde su casa, y el señor Willoughby se levantó dos horas antes de lo acostumbrado, todos con el propósito de ir a Whitwell."Men kan je niet overhalen om van meening te veranderen, Brandon; dat weet ik van ouds," zei Sir John; "als je eenmaal een voornemen hebt opgevat. Maar ik blijf nog hopen, dat je je zult bedenken. Vergeet niet, dat de beide dames Carey ervoor van Newton zijn gekomen, dat de drie dames Dashwood ervoor van huis zijn komen wandelen, en dat Mijnheer Willoughby twee uur vroeger dan gewoonlijk is opgestaan, alles om dat uitstapje naar Whitwell.""Non c'è nulla che possa indurvi a cambiare idea, Brandon, lo so da vecchia data," disse Sir John, "una volta che avete deciso una qualsiasi cosa. Ma, tuttavia, spero che ci ripensiate. Guardate, ci sono le due signorine Carey venute da Newton, le tre signorine Dashwood venute a piedi dal cottage, e Mr. Willoughby che si è alzato due ore prima del solito, proprio per andare a Whitwell."
Colonel Brandon again repeated his sorrow at being the cause of disappointing the party; but at the same time declared it to be unavoidable.El coronel Brandon volvió a repetir cuánto lamentaba que por su causa se frustrara la excursión, pero al mismo tiempo declaró que ello era inevitable.Kolonel Brandon betuigde opnieuw zijn spijt, dat hij het gezelschap moest teleurstellen, maar verklaarde tevens, dat dit onvermijdelijk was.Il Colonnello Brandon rinnovò il suo dispiacere per essere la causa della delusione della comitiva, ma allo stesso tempo affermò che era inevitabile.
"Well, then, when will you come back again?"-Y entonces, ¿cuándo estará de vuelta?"Nu, wanneer kom je dan terug?""E va bene, ma quando tornerete?"
"I hope we shall see you at Barton," added her ladyship, "as soon as you can conveniently leave town; and we must put off the party to Whitwell till you return."-Espero que lo veamos en Barton -agregó su señoría- tan pronto como pueda dejar la ciudad; y debemos posponer la excursión a Whitwell hasta su vuelta."Ik hoop dat we u hier weer te Barton zullen mogen verwelkomen," voegde Lady Middleton erbij, "zoodra u weer uit Londen kunt vertrekken; we moeten het uitstapje naar Whitwell dan maar uitstellen tot uw terugkomst.""Spero di vedervi a Barton", aggiunse sua signoria, "non appena potrete lasciare Londra; e rimanderemo la gita a Whitwell fino al vostro ritorno."
"You are very obliging. But it is so uncertain, when I may have it in my power to return, that I dare not engage for it at all."-Es usted muy atenta. Pero tengo tan poca certeza respecto de cuándo podré volver, que no me atrevo a comprometerme a ello."Dat is heel vriendelijk van u. Maar het is zóó onzeker, wanneer het mij mogelijk zal zijn terug te keeren, dat ik daaromtrent geen afspraak durf maken.""Siete molto gentile. Ma quando riuscirò a tornare è talmente incerto, che non oso impegnarmi in alcun modo."
"Oh! he must and shall come back," cried Sir John. "If he is not here by the end of the week, I shall go after him."-¡Oh! El tiene que volver, y lo hará -exclamó sir John-. Si no está acá a fines de semana, iré a buscarlo."O, maar terugkomen moet en zàl hij," riep Sir John. "Als hij aan 't eind van de week niet weer hier is, ga ik hem halen.""Oh! deve tornare e tornerà", esclamò Sir John. "Se non sarà qui entro la fine della settimana, lo andrò a prendere io."
"Ay, so do, Sir John," cried Mrs. Jennings, "and then perhaps you may find out what his business is."-Sí, hágalo, sir John -exclamó la señora Jennings-, y así quizás pueda descubrir de qué se trata su negocio."Ja, doe dat," zei Mevrouw Jennings; "dan kom je misschien erachter, wat die zaak toch zijn mag.""Sì, così si fa, Sir John," esclamò Mrs. Jennings, "e allora forse potrete scoprire di che cosa si tratta."
"I do not want to pry into other men's concerns. I suppose it is something he is ashamed of." Colonel Brandon's horses were announced.-No quiero entrometerme en los asuntos de otro hombre; me imagino que es algo que lo avergüenza.. Avisaron en ese momento que estaban listos los caballos del coronel Brandon."Neen, ik begeer mijn neus niet in andermans-zaken te steken; 't zal wel iets zijn, waarvoor hij zich schaamt." Een bediende kwam zeggen, dat de paarden van den Kolonel gereed waren."Non voglio ficcare il naso negli affari degli altri. Immagino che sia qualcosa di cui si vergogna." Furono annunciati i cavalli del Colonnello Brandon.
"You do not go to town on horseback, do you?" added Sir John.-No pensará ir a la ciudad a caballo, ¿verdad? -añadió sir John."Je gaat toch niet te paard naar de stad?" vroeg Sir John."Non andrete a Londra a cavallo, vero?" aggiunse Sir John.
"No. Only to Honiton. I shall then go post."-No, sólo hasta Honiton. Allí tomaré la posta."Neen,--niet verder dan tot Honiton. En dan met de postkoets.""No. Solo fino a Honiton. Poi prenderò la diligenza."
"Well, as you are resolved to go, I wish you a good journey. But you had better change your mind."-Bien, como está decidido a irse, le deseo buen viaje. Pero habría sido mejor que cambiara de opinión."Nu, als je besloten bent te gaan, goede reis dan. Maar ik zou mij liever nog eens bedenken.""Be', dato che avete deciso di andare, vi auguro buon viaggio. Ma fareste meglio a cambiare idea."
"I assure you it is not in my power."-Le aseguro que no está en mi poder hacerlo."Ik verzeker je, dat het mij niet mogelijk is.""Vi assicuro che non mi è possibile."
He then took leave of the whole party. "Is there no chance of my seeing you and your sisters in town this winter, Miss Dashwood?"Se despidió entonces de todo el grupo. ¿Hay alguna posibilidad de verla a usted y a Sus hermanas en la ciudad este invierno, señorita. Dashwood?Hij nam afscheid van het geheele gezelschap. "Is er geen kans, dat ik u en uw zusters dezen winter in de stad zal ontmoeten, Juffrouw Dashwood?"E così prese congedo da tutta la comitiva. "Non c'è nessuna possibilità di vedere voi e le vostre sorelle in città questo inverno, Miss Dashwood?"
"I am afraid, none at all."Temo que de ninguna manera."Ik vrees van niet.""Temo proprio di no."
"Then I must bid you farewell for a longer time than I should wish to do." To Marianne, he merely bowed and said nothing.-Entonces debo decirle adiós por más tiempo del que quisiera. Frente a Marianne sólo inclinó la cabeza, sin decir nada."Dan moet ik afscheid van u nemen voor langer dan mij lief is." Voor Marianne boog hij alleen, zonder iets te zeggen."Allora devo dirvi addio per un periodo più lungo di quanto vorrei." A Marianne, fece solo un inchino e non disse nulla.
"Come Colonel," said Mrs. Jennings, "before you go, do let us know what you are going about."-Vamos, coronel -insistió la señora Jennings-, antes de irse, cuéntenos a qué va."Kom, Kolonel," zei Mevrouw Jennings, "laat ons nu nog eer u heengaat, hooren wat er achter zit.""Via, Colonnello", disse Mrs. Jennings, "prima di andarvene, diteci che cosa andate a fare."
He wished her a good morning, and, attended by Sir John, left the room. The complaints and lamentations which politeness had hitherto restrained, now burst forth universally; and they all agreed again and again how provoking it was to be so disappointed.El coronel le deseó los buenos días y, acompañado de sir John, abandonó la habitación. Las quejas y lamentaciones que hasta el momento la buena educación había reprimido, ahora estallaron de manera generalizada; y todos estuvieron de acuerdo una y otra vez en lo molesto que era sentirse así de frustrado.Hij zei haar beleefd goedendag en ging, vergezeld door Sir John de kamer uit. De klachten en verzuchtingen, die de hoffelijkheid tot nu toe had weerhouden, barstten van alle zijden los, en zij waren het steeds weer op nieuw met elkaar eens, dat het afschuwelijk ergerlijk was, zoo te worden teleurgesteld.Lui le augurò una buona giornata e, accompagnato da Sir John, lasciò la stanza. Le proteste e le lamentele che fino a qual momento erano state frenate dalla buona educazione, esplosero unanimemente, e tutti si trovarono d'accordo nel ripetersi l'un l'altro quanto fosse seccante subire una tale delusione.
"I can guess what his business is, however," said Mrs. Jennings exultingly.-Puedo adivinar, sin embargo, qué negocio es ése -dijo la señora Jennings con gran alborozo."Nu met dat al, ik kan 't je wel vertellen, wat dat voor zaken zijn", zei Mevrouw Jennings zegevierend."Comunque, posso immaginare di che affare si tratti", disse Mrs. Jennings esultante.
"Can you, ma'am?" said almost every body.-¿De verdad, señora? -dijeron casi todos."Weet u het, mevrouw?" zeiden bijna allen tegelijk."Davvero, signora?" dissero quasi tutti.
"Yes; it is about Miss Williams, I am sure."-Sí, estoy segura de que se trata de la señorita Williams."Ja, 't is natuurlijk iets met Juffrouw Williams.""Sì, riguarda Miss Williams, ne sono certa."
"And who is Miss Williams?" asked Marianne.-¿Y quién es la señorita Williams? -preguntó Marianne."En wie is Juffrouw Williams?" vroeg Marianne."E chi è Miss Williams?" chiese Marianne.
"What! do not you know who Miss Williams is? I am sure you must have heard of her before. She is a relation of the Colonel's, my dear; a very near relation. We will not say how near, for fear of shocking the young ladies." Then, lowering her voice a little, she said to Elinor, "She is his natural daughter."-¡Cómo! ¿No sabe usted quién es la señorita Williams? Estoy segura de que tiene que haberla oído nombrar antes. Es pariente del coronel, querida; una pariente muy cercana. No diremos cuán cercana, por temor a escandalizar a las jovencitas. -Luego, bajando la voz un tanto, le dijo a Elinor-: Es su hija natural."Wat? Weet je niet wie Juffrouw Williams is? Je hebt toch stellig al van haar gehoord? Zij is een bloedverwante van den Kolonel, lieve kind, heel na verwant. We zullen maar niet zeggen, hoe na, om den jongen dames geen aanstoot te geven." Iets zachter zei ze tegen Elinor: "Ze is zijn natuurlijke dochter.""Ma come! non sapete chi è Miss Williams? Sono certa che l'avete già sentita nominare. È una parente del Colonnello, mia cara, una parente molto stretta. Non diremo fino a che punto stretta, per paura di scandalizzare le fanciulle." Poi abbassando un po' la voce, disse a Elinor, "È la sua figlia naturale."
"Indeed!"-¡Increíble!"Is het waar?""Davvero!"
"Oh, yes; and as like him as she can stare. I dare say the Colonel will leave her all his fortune."-¡Oh, sí! Y se le parece como una gota de agua a otra. Me atrevería a decir que el coronel le dejará su fortuna."O ja; en ze lijkt sprekend op hem. Ik wed dat de Kolonel haar al zijn geld nalaat.""Oh, sì; ed è spiccicata a lui. Credo proprio che il Colonnello le lascerà tutto il suo patrimonio."
When Sir John returned, he joined most heartily in the general regret on so unfortunate an event; concluding however by observing, that as they were all got together, they must do something by way of being happy; and after some consultation it was agreed, that although happiness could only be enjoyed at Whitwell, they might procure a tolerable composure of mind by driving about the country. The carriages were then ordered; Willoughby's was first, and Marianne never looked happier than when she got into it. He drove through the park very fast, and they were soon out of sight; and nothing more of them was seen till their return, which did not happen till after the return of all the rest. They both seemed delighted with their drive; but said only in general terms that they had kept in the lanes, while the others went on the downs.Al volver, sir John se unió con gran entusiasmo al lamento general por tan desafortunado incidente; no obstante, concluyó observando que como estaban todos juntos, debían hacer algo que los alegrara; y tras algunas consultas acordaron que aunque sólo podían encontrar felicidad en Whitwell, podrían procurarse una aceptable tranquilidad de espíritu dando un paseo por el campo. Trajeron entonces los carruajes; el de Willoughby fue el primero, y nunca se vio más contenta Marianne que cuando subió a él. Willoughby condujo a gran velocidad a través de la finca, y muy pronto se habían perdido de vista; y nada más se -vio de ellos hasta su vuelta, lo que no ocurrió sino después de que todos los demás habían llegado. Ambos parecían encantados con su paseo, pero dijeron sólo en términos generales que no habían salido de los caminos, en tanto los otros habían ido hacia las lomas.Toen Sir John terugkwam, stemde hij van harte in met aller uitingen van spijt over het gebeurde; maar besloot met te zeggen, dat zij nu eenmaal allen bijeen waren, en iets moesten doen om de vroolijkheid erin te houden; en na eenig overleg werd men het eens, al mocht de ware vroolijkheid dan ook alleen in Whitwell te vinden zijn geweest, een rijtoer in de omstreken hun althans een behoorlijke mate van voldoening zou verschaffen. De rijtuigen kwamen voor; dat van Willoughby was het eerste, en Marianne had er nog nooit zoo gelukkig uitgezien, als toen zij instapte. Hij reed snel het park door; ze waren spoedig uit het gezicht, en niemand kreeg hen meer te zien tot ze weer kwamen opdagen, niet eer alle anderen reeds weer waren teruggekeerd. Ze waren beiden verrukt over hun rit; maar zeiden alleen dat zij zich aan de boschpaden hadden gehouden, terwijl de anderen de heuvels waren opgegaan.Quando Sir John rientrò, si unì col massimo fervore al rammarico generale per lo spiacevole contrattempo; tuttavia concluse osservando che, visto che erano tutti insieme, dovevano fare qualcosa per divertirsi; e dopo essersi consultati furono d'accordo che, sebbene il divertimento vero e proprio ci sarebbe stato solo a Whitwell, avrebbero potuto consolarsi in qualche modo facendo un giro in carrozza per la campagna. Furono perciò ordinate le vetture; quella di Willoughby arrivò per prima, e Marianne non era mai sembrata più felice di quando vi salì. Lui attraversò molto velocemente il parco, e presto furono fuori di vista; e di loro non si seppe più nulla fino al ritorno, che non avvenne se non dopo quello degli altri. Sembravano entrambi felicissimi della gita, ma dissero solo in termini generali che erano andati per sentieri, mentre gli altri erano saliti sulle colline.
It was settled that there should be a dance in the evening, and that every body should be extremely merry all day long. Some more of the Careys came to dinner, and they had the pleasure of sitting down nearly twenty to table, which Sir John observed with great contentment. Willoughby took his usual place between the two elder Miss Dashwoods. Mrs. Jennings sat on Elinor's right hand; and they had not been long seated, before she leant behind her and Willoughby, and said to Marianne, loud enough for them both to hear, "I have found you out in spite of all your tricks. I know where you spent the morning." Marianne coloured, and replied very hastily, "Where, pray?"--Se acordó que al atardecer habría un baile y que todos deberían estar extremadamente alegres durante todo el día. Otros miembros de la familia Carey llegaron a cenar, y tuvieron el placer de juntarse casi veinte a la mesa, lo que sir John observó muy contento. Willoughby ocupó su lugar habitual entre las dos señoritas Dashwood mayores. La señora Jennings se sentó a la derecha de Elinor; y no llevaban mucho allí cuando se cruzó por detrás de la joven y de Willoughby y dijo a Marianne, en voz lo suficientemente alta para que ambos escucharan: -Los he descubierto, a pesar de todas sus triquiñuelas. Sé dónde pasaron la mañana. Marianne enrojeció, y replicó con voz inquieta: ¿Dónde, si me hace el favor?Er was afgesproken, dat 's avonds zou worden gedanst, en dat ieder zoo vroolijk zou zijn als de dag lang was. Aan het diner kwamen nog eenige Carey's, en zij hadden het genoegen met zijn twintigen aan tafel te zitten, 't geen Sir John veel voldoening schonk. Willoughby nam als gewoonlijk plaats tusschen de beide oudste dames Dashwood. Mevrouw Jennings zat aan Elinor's rechterhand, en zij hadden nog niet lang aan tafel gezeten toen zij, zich achter haar en Willoughby naar Marianne overbuigend, zeide, luid genoeg dat beiden het konden hooren: "Al ben je nòg zoo loos, ik heb je gesnapt. Ik weet, waar je van morgen geweest bent." Marianne kreeg een kleur en zei haastig: "Waar dan?"Fu stabilito che in serata ci sarebbe stato un ballo, e che l'intera giornata sarebbe passata per tutti in estrema allegria. Qualcuno dei Carey venne per il pranzo, ed ebbero la gioia di essere quasi una ventina a tavola, il che rese Sir John estremamente soddisfatto. Willoughby prese posto come al solito tra le due maggiori delle Dashwood. Mrs. Jennings si sedette a destra di Elinor; e si erano appena seduti, quando si chinò dietro di lei e Willoughby, e disse a Marianne, abbastanza forte da essere udita da entrambi, "Vi ho scoperti nonostante tutti i vostri trucchi. So dove avete passato la mattinata." Marianne arrossì, e replicò un po' troppo in fretta, "Dove, di grazia?"
"Did not you know," said Willoughby, "that we had been out in my curricle?"¿Acaso no sabía usted -dijo Willoughby- que habíamos salido en mi calesa?"Wist u niet," zei Willoughby, "dat we een toertje hadden gedaan samen?""Non lo sapevate", disse Willoughby, "che siamo andati in giro col mio calessino?"
"Yes, yes, Mr. Impudence, I know that very well, and I was determined to find out WHERE you had been to.-- I hope you like your house, Miss Marianne. It is a very large one, I know; and when I come to see you, I hope you will have new-furnished it, for it wanted it very much when I was there six years ago."-Sí, sí, señor Descaro, eso lo sé bien, y estaba decidida a descubrir dónde habían estado. Espero que le guste su casa, señorita Marianne. Es muy grande, ya lo sé, y cuando venga a visitarla, espero que la haya amoblado de nuevo, porque le hacía mucha falta la última vez que estuve ahí hace seis años."Ja, ja, mijnheer Durf-al, dat wist ik heel goed, en ik had het erop gezet, uit te vinden, wáárheen dat toertje geweest was. Ik hoop dat je huis naar je zin was, Marianne. 't Is verbazend groot, en als ik je daar kom bezoeken, dan denk ik wel, dat je 't nieuw zult hebben gemeubileerd; want dat had het al noodig toen ik het zag, zes jaar geleden.""Sì, sì, signor Facciatosta, lo so benissimo, ed ero decisa a scoprire dove eravate stati. Spero che la vostra casa vi sia piaciuta, Miss Marianne. È molto grande lo so, e quando verrò a trovarvi, spero che avrete rinnovato l'arredamento, perché ne aveva davvero bisogno, quando l'ho vista sei anni fa."
Marianne turned away in great confusion. Mrs. Jennings laughed heartily; and Elinor found that in her resolution to know where they had been, she had actually made her own woman enquire of Mr. Willoughby's groom; and that she had by that method been informed that they had gone to Allenham, and spent a considerable time there in walking about the garden and going all over the house.Marianne se dio vuelta en un estado de gran turbación. La señora Jennings rió de buena gana; y Elinor descubrió que en su insistencia por saber dónde habían estado, llegó a hacer que su propia sirvienta interrogara al mozo del señor Willoughby, y que por esa vía supo que habían ido a Allenham y pasado un buen rato paseando por el jardín y recorriendo la casa.Marianne keek voor zich, verward en verlegen. Mevrouw Jennings lachte hartelijk, en Elinor hoorde nu, dat zij, vast besloten erachter te komen waar zij geweest waren, Willoughby's knecht had laten uitvragen door haar eigen kamenier, en langs dien weg was gewaar geworden, dat zij naar Allenham waren geweest, daar geruimen tijd hadden gewandeld in den tuin, en het geheele huis bezichtigd.Marianne si girò dall'altra parte molto confusa. Mrs. Jennings rise di cuore; ed Elinor scoprì che essendo fermamente decisa a sapere dove erano stati, aveva in effetti incaricato la sua cameriera di informarsi dal valletto di Mr. Willoughby, e che in questo modo aveva saputo che erano andati ad Allenham, e ci erano rimasti un bel po' passeggiando in giardino e visitando tutta la casa.
Elinor could hardly believe this to be true, as it seemed very unlikely that Willoughby should propose, or Marianne consent, to enter the house while Mrs. Smith was in it, with whom Marianne had not the smallest acquaintance.A Elinor se le hacía difícil creer que ello fuera cierto, ya que parecía tan improbable que Willoughby propusiera, o Marianne aceptara, entrar en la casa mientras la señora Smith, a quien Marianne nunca había sido presentada, se encontraba allí.Elinor kon bijna niet gelooven, dat dit waar kon zijn, want het leek al zeer onwaarschijnlijk, dat Willoughby zou voorstellen, of Marianne erin toestemmen, het huis binnen te gaan, terwijl Mevrouw Smith er vertoefde, die Marianne volkomen vreemd was.Elinor non riusciva a credere che fosse vero, dato che le sembrava molto improbabile che Willoughby avesse potuto proporre, e Marianne accettare, di entrare in casa mentre c'era Mrs. Smith, con la quale Marianne non aveva mai fatto conoscenza.
As soon as they left the dining-room, Elinor enquired of her about it; and great was her surprise when she found that every circumstance related by Mrs. Jennings was perfectly true. Marianne was quite angry with her for doubting it.Tan pronto abandonaron el comedor, Elinor le preguntó sobre lo ocurrido; y grande fue su sorpresa al descubrir que cada una de las circunstancias que había relatado la señora Jennings era completamente cierta. Marianne se mostró bastante enojada con su hermana por haberlo dudado.Zoodra zij de eetkamer verlieten, vroeg Elinor haar zuster wat ervan aan was, en vernam tot haar groote verbazing, dat al wat Mevrouw Jennings had verteld de zuivere waarheid was geweest. Marianne was zelfs heel boos, dat zij eraan getwijfeld had.Non appena uscite dalla sala da pranzo, Elinor la interrogò al riguardo, e grande fu la sua sorpresa quando scoprì come tutte le circostanze riferite da Mrs. Jennings fossero assolutamente vere. Anzi, Marianne si arrabbiò per il fatto che ne avesse dubitato.
"Why should you imagine, Elinor, that we did not go there, or that we did not see the house? Is not it what you have often wished to do yourself?" "Yes, Marianne, but I would not go while Mrs. Smith was there, and with no other companion than Mr. Willoughby."-¿Por qué habías de pensar, Elinor, que no fuimos allá o que no vimos la casa? ¿Acaso no es eso lo que a menudo has querido hacer tú misma? -Sí, Marianne, pero yo no iría mientras la señora Smith estuviera allí, y sin otra compañía que el señor Willoughby."Waarom toch zou je denken, Elinor, dat we _niet_ daarheen waren gegaan, of _niet_ het huis hadden bekeken? Heb je dan niet dikwijls zelf gewenscht, dat te kunnen doen?" "Ja Marianne, maar niet wanneer Mevrouw Smith thuis was, en zonder ander gezelschap dan Mijnheer Willoughby.""Perché mai, Elinor, dovresti pensare che non ci siamo andati, o che non abbiamo visitato la casa? Non è quello che hai spesso desiderato fare anche tu?" "Sì, Marianne, ma non ci sarei andata mentre Mrs. Smith era in casa, e senza altra compagnia che Mr. Willoughby."
"Mr. Willoughby however is the only person who can have a right to shew that house; and as he went in an open carriage, it was impossible to have any other companion. I never spent a pleasanter morning in my life."-El señor Willoughby, sin embargo, es la única persona que puede tener derecho a mostrar esa casa; y como fue en un carruaje descubierto, era imposible tener otro acompañante. Jamás he pasado una mañana tan agradable en toda mi vida."Mijnheer Willoughby is nu eenmaal de eenige persoon, die het recht heeft, om dat huis te laten zien, en daar er in zijn rijtuig maar plaats was voor twee konden wij onmogelijk anderen meenemen. 't Was de prettigste dag, dien ik in mijn leven heb doorgebracht.""Mr. Willoughby tuttavia è la sola persona che abbia il diritto di far vedere quella casa; e dato che lui aveva un calessino, sarebbe stato impossibile avere altra compagnia. Non ho mai passato una mattinata più piacevole in vita mia."
"I am afraid," replied Elinor, "that the pleasantness of an employment does not always evince its propriety."-Temo -respondió Elinor- que lo agradable de una ocupación no es siempre prueba de su corrección."Ik vrees," zei Elinor, "dat genoegen en gepastheid niet altijd onvermijdelijk samengaan.""Temo", rispose Elinor, "che dalla piacevolezza di un'occupazione non sempre se ne evinca l'opportunità."
"On the contrary, nothing can be a stronger proof of it, Elinor; for if there had been any real impropriety in what I did, I should have been sensible of it at the time, for we always know when we are acting wrong, and with such a conviction I could have had no pleasure."-Al contrario, nada puede ser una prueba más -contundente de ello, Elinor; pues si lo que hice hubiera sido de alguna manera incorrecto, lo habría estado sintiendo todo el tiempo, porque siempre sabemos cuando actuamos mal, y con tal convicción no podría haber disfrutado."Integendeel, juist dat genoegen bewijst zijn eigen onschuld; als er werkelijk iets ongepasts was in wat ik deed, dan zou ik dat voortdurend gevoeld hebben; want we weten het altijd als we iets verkeerds doen, en met dàt besef kon ik geen pleizier hebben gehad.""Al contrario, nulla può esserne una prova migliore, Elinor; perché se ci fosse stata una reale sconvenienza in ciò che ho fatto, me ne sarei resa conto in quel momento, poiché sappiamo sempre quando ci stiamo comportando in modo sbagliato, e con una consapevolezza del genere non avrei provato alcun piacere."
"But, my dear Marianne, as it has already exposed you to some very impertinent remarks, do you not now begin to doubt the discretion of your own conduct?"- -Pero, mi querida Marianne, como esto ya te ha expuesto a algunas observaciones bastante impertinentes, ¿no comienzas a dudar ahora de la discreción de tu conducta?"Maar, Marianne, begin je ook nu nog niet te twijfelen, of je gedrag wel was zooals het behoorde, nu het je reeds zulke uiterst onbescheiden opmerkingen heeft op den hals gehaald?""Ma, mia cara Marianne, visto che ti ha già esposta a qualche osservazione impertinente, non comici a dubitare della correttezza della tua condotta?"
"If the impertinent remarks of Mrs. Jennings are to be the proof of impropriety in conduct, we are all offending every moment of our lives. I value not her censure any more than I should do her commendation. I am not sensible of having done anything wrong in walking over Mrs. Smith's grounds, or in seeing her house. They will one day be Mr. Willoughby's, and--"-Si las observaciones impertinentes de la señora Jennings van a ser prueba de la incorrección de una conducta, todos nos encontramos en falta en cada uno de los momentos de nuestra vida. No valoro sus censuras más de lo que valoraría sus elogios. No tengo conciencia de haber hecho nada malo al pasear por los jardines de la señora Smith o visitar su casa. Algún día serán del señor Willoughby, y..."Als Mevrouw Jennings' onbescheiden opmerkingen tot bewijs moeten dienen van onbehoorlijk gedrag, dan doen wij allen ons heele leven lang niet anders dan overtredingen begaan in dat opzicht. Ik geef evenmin om haar afkeuring, als ik zou hechten aan haar lof. Ik zie niet in, dat ik iets verkeerds heb gedaan, door in den tuin van Mevrouw Smith te wandelen, of haar huis te bezien. Beiden zullen eenmaal toebehooren aan Mijnheer Willoughby, en...""Se le osservazioni impertinenti di Mrs. Jennings dovessero essere la prova di una condotta sconveniente, allora saremmo tutti colpevoli in ogni momento della nostra vita. Non valuto il suo biasimo più di quanto faccia per i suoi elogi. Non mi sembra di aver fatto nulla di sbagliato nel fare una passeggiata nel parco di Mrs. Smith, o nel visitare la sua casa. Un giorno saranno di Mr. Willoughby, e..."
"If they were one day to be your own, Marianne, you would not be justified in what you have done."-Si un día fueran a ser tuyas, Marianne, eso no justificaría lo que has hecho."Al zouden ze eenmaal aan jezelf toebehooren, Marianne, dan hadt je nog geen recht, te doen wat je deedt.""Se anche un giorno dovessero diventare di tua proprietà, Marianne, ciò che hai fatto non avrebbe comunque giustificazione."
She blushed at this hint; but it was even visibly gratifying to her; and after a ten minutes' interval of earnest thought, she came to her sister again, and said with great good humour, "Perhaps, Elinor, it WAS rather ill-judged in me to go to Allenham; but Mr. Willoughby wanted particularly to shew me the place; and it is a charming house, I assure you.--There is one remarkably pretty sitting room up stairs; of a nice comfortable size for constant use, and with modern furniture it would be delightful. It is a corner room, and has windows on two sides. On one side you look across the bowling-green, behind the house, to a beautiful hanging wood, and on the other you have a view of the church and village, and, beyond them, of those fine bold hills that we have so often admired. I did not see it to advantage, for nothing could be more forlorn than the furniture,--but if it were newly fitted up--a couple of hundred pounds, Willoughby says, would make it one of the pleasantest summer-rooms in England."Marianne se sonrojó ante esta insinuación, pero hasta se veía que era gratificante para ella; y tras un lapso de diez minutos de intensa meditación, se acercó nuevamente a su hermana y le dijo con bastante buen humor: -Quizá, Elinor, fue imprudente de mi parte ir a Allenham; pero el señor Willoughby quería muy en especial mostrarme el lugar; y es una casa encantadora, te lo aseguro. Hay una salita extremadamente linda arriba, de un tamaño muy agradable Y cómodo, que puede ser usada a lo largo de todo el año, y con muebles modernos sería exquisita. Está situada en una esquina, con ventanas a ambos lados. Hacia un lado, a través de un campo plantado de césped donde se juega a los bolos, tras la casa, ves un hermoso bosque en pendiente; hacia el otro, tienes una vista de la iglesia y de la aldea y, más allá, esas bellas colinas escarpadas que tantas veces hemos admirado. No vi esta salita en la mejor de las circunstancias, porque nada podría estar más abandonado que ese mobiliario... pero si se lo arreglara con cosas nuevas... un par de cientos de libras, dice Willoughby, la transformarían en una de las salas de verano más agradables de toda Inglaterra.Zij bloosde bij die toespeling, doch het was duidelijk te zien, dat deze haar wel behaagde; en na een minuut of tien ernstig te hebben nagedacht, kwam ze bij haar zuster terug, en zei vriendelijk en vroolijk: "Misschien _was_ het wel een beetje ondoordacht van mij, Elinor, om mee naar Allenham te gaan; maar Mijnheer Willoughby was er zoo bijzonder op gesteld, mij het buitengoed te vertoonen; en het huis is bijzonder mooi. Boven is er een allerliefste zitkamer, juist de goede grootte, voor dagelijksch gebruik, en met nieuwe meubels zou die verrukkelijk kunnen worden. Het is een hoek-vertrek, met ramen aan twee zijden. Aan den eenen kant heeft men het uitzicht over het grasveld achter het huis, op een prachtig bosch, tegen een helling gelegen, en aan den anderen op de kerk en het dorp, met die mooie, streng omlijnde heuvels er achter, die we zoo dikwijls hebben bewonderd. Ik zag het niet eens op zijn best; want de meubels waren allertreurigst,--maar als het nieuw werd ingericht... Willoughby zegt, dat het met een uitgaaf van een paar honderd pond een van de mooiste zomerverblijven in Engeland zou kunnen worden."Marianne arrossì a questa allusione; ma ne era anche visibilmente gratificata; e dopo una decina di minuti di serie riflessioni, tornò dalla sorella, e disse allegramente, "Forse, Elinor, è stato piuttosto avventato da parte mia andare ad Allenham; ma Mr. Willoughby ci teneva particolarmente a mostrami il posto; e ti assicuro che è una casa incantevole. C'è un salotto decisamente grazioso al piano di sopra, della grandezza giusta per l'uso di tutti i giorni, e con un arredamento moderno sarebbe delizioso. È una stanza d'angolo, con finestre su due lati. Da un lato la veduta va da un campo di bocce, dietro la casa, a un bellissimo pendio boscoso, e dall'altro si affaccia sulla chiesa e il villaggio, e, più oltre, su quelle belle colline ripide che abbiamo tante volte ammirato. Non l'ho vista al meglio, perché i mobili non potrebbero essere più malridotti, ma se fosse rimessa a nuovo... un paio di centinaia di sterline, dice Willoughby, la renderebbero una delle stanze più piacevoli d'Inghilterra per starci d'estate."
Could Elinor have listened to her without interruption from the others, she would have described every room in the house with equal delight.Si Elinor la hubiera podido escuchar sin interrupciones de los demás, le habría descrito cada habitación de la casa con idéntico entusiasmo.Als Elinor naar haar had kunnen luisteren, zonder door de anderen gestoord te worden, dan zou ze alle kamers van het huis met evenveel genoegen hebben beschreven.Se Elinor avesse potuto starla a sentire senza essere interrotta dagli altri, le avrebbe descritto ogni stanza della casa con altrettanto entusiasmo.
CHAPTER 14CAPITULO XIVHOOFDSTUK XIVCapitolo 14
The sudden termination of Colonel Brandon's visit at the park, with his steadiness in concealing its cause, filled the mind, and raised the wonder of Mrs. Jennings for two or three days; she was a great wonderer, as every one must be who takes a very lively interest in all the comings and goings of all their acquaintance. She wondered, with little intermission what could be the reason of it; was sure there must be some bad news, and thought over every kind of distress that could have befallen him, with a fixed determination that he should not escape them all. "Something very melancholy must be the matter, I am sure," said she. "I could see it in his face. Poor man! I am afraid his circumstances may be bad. The estate at Delaford was never reckoned more than two thousand a year, and his brother left everything sadly involved. I do think he must have been sent for about money matters, for what else can it be? I wonder whether it is so. I would give anything to know the truth of it. Perhaps it is about Miss Williams and, by the bye, I dare say it is, because he looked so conscious when I mentioned her. May be she is ill in town; nothing in the world more likely, for I have a notion she is always rather sickly. I would lay any wager it is about Miss Williams. It is not so very likely he should be distressed in his circumstances NOW, for he is a very prudent man, and to be sure must have cleared the estate by this time. I wonder what it can be! May be his sister is worse at Avignon, and has sent for him over. His setting off in such a hurry seems very like it. Well, I wish him out of all his trouble with all my heart, and a good wife into the bargain."El súbito término de la visita del coronel Brandon a Barton Park, junto con su firmeza en ocultar las causas de tal determinación, ocuparon todos los pensamientos de la señora Jennings durante dos o tres días, llevándola a imaginar las más diversas explicaciones. Tenía una enorme capacidad de elaborar conjeturas, como debe tenerla todo aquel que se toma un interés tan vivo en las idas y venidas de cada uno de sus conocidos. Se preguntaba casi sin pausa cuál podría ser la razón de ello; estaba segura de que debían ser malas noticias, y recorrió todas las desgracias que podrían haber recaído sobre él, firmemente resuelta a que no escapara a ellas. -Estoy segura de que debe tratarse de algo muy triste -afirmó-. Pude verlo en su cara. ¡Pobre hombre! Me temo que se encuentra en una mala situación. Nunca se ha sabido que sus tierras en Delaford produzcan más de dos mil libras al año, y su hermano dejó todo lamentablemente comprometido. En verdad creo que lo han llamado por asuntos de dinero, porque, ¿qué otra cosa puede ser? Me pregunto si es así. Daría lo que fuera por saber. Quizá se trate de la señorita Williams... y, a propósito, me atrevo a decir que sí, porque pareció afectarle tanto cuando se la mencioné. Quizá ella se encuentre enferma en la ciudad; es bastante posible, porque tengo la idea de que es harto enfermiza. Apostaría lo que fuera a que se trata de la señorita Williams. No es muy probable que él esté en aprietos económicos ahora, porque es un hombre muy prudente y con toda seguridad a estas alturas debe haber saneado la situación de sus propiedades. ¡Me pregunto qué podrá ser! Quizá su hermana haya empeorado en Avignon, y lo ha mandado a buscar. Su apuro en partir parece concordar con ello. Bueno, le deseo de todo corazón que salga de todos sus problemas, y con una buena esposa por añadidura.De onverwachte afloop van Kolonel Brandon's bezoek te Barton Park, en zijn volharding in het verbergen van de oorzaak ervan hielden Mevrouw Jennings twee of drie dagen bezig, en vervulden haar met nieuwsgierige verbazing; zij verbaasde zich trouwens druk, zooals ieder wel moet doen, die levendig belangstelt in al het doen en laten van zijn kennissen. Zij bleef zich maar voortdurend afvragen, wat toch wel de reden had kunnen zijn; geloofde stellig dat hij slechte tijding had gekregen, en peinsde over allerlei rampen, die hem hadden kunnen treffen, met het vaste besluit, dat hij niet allen ontsnappen zou. "'t Is bepaald iets héél treurigs," zei ze. "Ik zag 't aan zijn gezicht. Die arme man! Ik vrees dat het met zijn geldzaken niet in orde is. Dat landgoed te Delaford heette niet meer dan tweeduizend in het jaar op te brengen, en zijn broer liet het in een treurigen toestand achter. Hij zal bepaald hebben moeten overkomen voor geldzaken; want wat kan 't anders zijn? Ik ben benieuwd of 't waar is. Ik zou er alles voor over hebben om erachter te komen. Misschien is het tòch iets met Juffrouw Williams,--ja, dat zal het bepaald geweest zijn, want hij keek zoo verlegen, toen ik haar naam noemde. Misschien ligt ze ziek in Londen; dat is héél waarschijnlijk, want ik meen gehoord te hebben, dat ze zwak van gestel is. Ik durf er alles om verwedden, dat het Juffrouw Williams betrof. 't Is niet te verwachten eigenlijk, dat hij _nu_ in geldverlegenheid zou zijn; want hij is heel voorzichtig, en dat goed van hem zal nu wel vrij zijn van schulden. Wàt het toch zijn kan! Misschien is zijn zuster te Avignon erger geworden en heeft hem gevraagd om over te komen. Men zou het haast denken, door die haast die hij maakte om weg te komen. Nu, ik hoop van harte, dat hij al dat verdriet gauw te boven komt en een goede vrouw krijgt op den koop toe."La brusca conclusione della visita del Colonnello Brandon a Barton Park, insieme alla sua fermezza nel nasconderne le cause, riempì i pensieri e accrebbe la voglia di sapere di Mrs. Jennings per due o tre giorni; era una grande impicciona, come chiunque nutra un acceso interesse per tutti gli andirivieni dei propri conoscenti. Si domandava senza posa quale potesse esserne il motivo; era certa che si trattasse di cattive notizie, e si lambiccava su ogni genere di disgrazie potessero essergli capitate, con una tenace determinazione a non risparmiargliene nessuna. "Si deve trattare di qualcosa di molto triste, ne sono certa", diceva. "Gliel'ho letto in faccia. Pover'uomo! Temo che sia in difficili condizioni finanziarie. La tenuta di Delaford non è mai stata valutata più di duemila sterline l'anno, e il fratello ha lasciato una situazione molto complicata. Penso che l'abbiano mandato a chiamare per problemi di soldi, per che altro altrimenti? Mi chiedo se sia così. Darei qualsiasi cosa per sapere la verità. Forse si tratta di Miss Williams e, a pensarci bene, credo proprio di sì, perché quando ne ho accennato mi è sembrato molto colpito. Forse è a Londra ammalata; nulla di più probabile, perché ho sentito dire che ha una salute piuttosto cagionevole. Ci scommetterei che si tratta di Miss Williams. Non è molto probabile che si trovi in difficoltà finanziarie ora, perché è un uomo molto prudente, e si può esser certi che a questo punto abbia sistemato i problemi della tenuta. Mi chiedo che cosa può essere! Forse sua sorella, ad Avignone, è peggiorata, e l'ha mandato a chiamare. Il fatto che sia partito così in fretta lo rende molto probabile. Be', gli auguro di cuore di riuscire a risolvere tutti i suoi guai, e in più di trovarsi una buona moglie."
So wondered, so talked Mrs. Jennings. Her opinion varying with every fresh conjecture, and all seeming equally probable as they arose. Elinor, though she felt really interested in the welfare of Colonel Brandon, could not bestow all the wonder on his going so suddenly away, which Mrs. Jennings was desirous of her feeling; for besides that the circumstance did not in her opinion justify such lasting amazement or variety of speculation, her wonder was otherwise disposed of. It was engrossed by the extraordinary silence of her sister and Willoughby on the subject, which they must know to be peculiarly interesting to them all. As this silence continued, every day made it appear more strange and more incompatible with the disposition of both. Why they should not openly acknowledge to her mother and herself, what their constant behaviour to each other declared to have taken place, Elinor could not imagine.Así divagaba la señora Jennings, así hablaba; sus opiniones cambiaban con cada nueva conjeturo y todas le parecían igualmente probables en el momento en que nacían. Elinor, aunque sentía verdadero interés por el bienestar del coronel Brandon, no podía dedicar a su repentina partida todas las inquietudes que la señora Jennings exigía que sintiera; porque además de que, en su opinión, las circunstancias no ameritaban tan persistentes disquisiciones o variedad de especulaciones, su perplejidad se dirigía a otro asunto. Estaba por Completo ocupada en dilucidar el extraordinario silencio de su hermana y de Willoughby respecto de aquello que debían saber que era de especial interés para todos. Como persistía este silencio, cada día que pasaba lo hacía parecer más extraño e incompatible con el carácter de ambos. Por qué no reconocían abiertamente ante su madre y ella misma lo que, minuto a minuto, su mutuo comportamiento declaraba haber tenido lugar, era algo que Elinor no podía imaginar.Zoo bleef Mevrouw Jennings praten en benieuwd zijn; haar vermoedens wisselden met elke nieuwe gissing, en alle schenen beurtelings even waarschijnlijk. Hoewel het welzijn van Kolonel Brandon Elinor werkelijk ter harte ging, kon zij zich niet zóó uitermate verbazen over zijn plotseling vertrek, als Mevrouw Jennings van haar verlangde; want behalve dat die omstandigheid haar niet gewichtig genoeg scheen, om zulk een onuitputtelijke verwondering en zulk een verscheidenheid van gissingen te rechtvaardigen, haar eigen bevreemding werd door iets anders gewekt. Die bevreemding gold het onverklaarbaar stilzwijgen van haar zuster en Willoughby omtrent een onderwerp, welks belangrijkheid in aller oogen hun niet kon ontgaan. Naarmate dit zwijgen duurde, scheen het van dag tot dag vreemder en minder in overeenstemming met beider gezindheid. Waarom zij niet openlijk zouden erkennen, tegenover haar moeder en haarzelve, wat hun houding tegenover elkander voortdurend bewees, kon Elinor zich niet voorstellen.Così fantasticava, così chiacchierava Mrs. Jennings. Le sue opinioni cambiavano a ogni nuova ipotesi, e l'ultima che le veniva in mente le sembrava probabile quanto la precedente. Elinor, anche se provava un sincero interesse per la serenità del Colonnello Brandon, non poteva concedere alla sua improvvisa partenza tutta la curiosità che Mrs. Jennings pretendeva da lei; poiché al di là del fatto che quella circostanza non giustificasse secondo lei uno stupore così duraturo e una tale varietà di ipotesi, la sua voglia di sapere era rivolta a qualcos'altro. Era assorbita dallo straordinario silenzio della sorella e di Willoughby su un argomento che, come essi dovevano pur sapere, era di peculiare interesse per tutti loro. Visto che quel silenzio continuava, ogni giorno lo rendeva più strano e più incompatibile con il temperamento di entrambi. Perché non dichiarassero apertamente, a sua madre e a lei, ciò che il loro costante comportamento reciproco rendeva palese, Elinor non riusciva a immaginarlo.
She could easily conceive that marriage might not be immediately in their power; for though Willoughby was independent, there was no reason to believe him rich. His estate had been rated by Sir John at about six or seven hundred a year; but he lived at an expense to which that income could hardly be equal, and he had himself often complained of his poverty. But for this strange kind of secrecy maintained by them relative to their engagement, which in fact concealed nothing at all, she could not account; and it was so wholly contradictory to their general opinions and practice, that a doubt sometimes entered her mind of their being really engaged, and this doubt was enough to prevent her making any inquiry of Marianne. Nothing could be more expressive of attachment to them all, than Willoughby's behaviour. To Marianne it had all the distinguishing tenderness which a lover's heart could give, and to the rest of the family it was the affectionate attention of a son and a brother. The cottage seemed to be considered and loved by him as his home; many more of his hours were spent there than at Allenham; and if no general engagement collected them at the park, the exercise which called him out in the morning was almost certain of ending there, where the rest of the day was spent by himself at the side of Marianne, and by his favourite pointer at her feet.Fácilmente podía entender que el matrimonio no fuera algo que Willoughby pudiera emprender de inmediato; pues aunque era independiente, no había razón alguna para creerlo rico. Sir John había calculado sus haberes en alrededor de seiscientas o setecientas libras al año, pero estos ingresos difícilmente podían estar a la altura del rango con que vivía, y él mismo a menudo se quejaba de pobreza. Así y todo, Elinor no podía explicarse esta extraña clase de secreto que ellos mantenían en relación con su compromiso, secreto que en la práctica no ' ocultaba nada; y era tan completamente contradictorio con todas sus opiniones y conductas, que a veces le surgía la duda de si en verdad estaban comprometidos, y esta duda bastaba para impedirle hacer pregunta alguna a Marianne. A los ojos de toda la familia, no había señal más clara del afecto que se profesaban que el comportamiento de Willoughby. Distinguía a Marianne con todas las muestras de ternura que un corazón enamorado puede ofrecer, y con las demás tenía las afectuosas atenciones de un hijo y un hermano. Parecía considerar la casa de ellas como su hogar, y amarla en consecuencia; en ella transcurrían muchas más horas de su vida que en Allenham; y si ningún compromiso general los reunía en Barton Park, el ejercicio que ocupaba sus mañanas casi con toda seguridad terminaba allí, donde pasaba el resto del día junto a Marianne, y con su pointer favorito a los pies de ella.Dat zij niet onmiddellijk konden trouwen, begreep zij zeer goed; want hoewel Willoughby onafhankelijk was, bestond er toch geen reden om hem zeer vermogend te achten. Sir John schatte de opbrengst van zijn bezitting op zes of zevenhonderd pond in het jaar; maar hij leefde op een voet, waarvoor dat inkomen nauwelijks toereikend kon zijn, en had zich dikwijls zelf beklaagd over zijn armoede. Doch voor de vreemde geheimzinnigheid, die zij in acht namen betreffende hun verloving, een geheimzinnig doen, dat feitelijk niets verborg, kon zij geen reden vinden; en het was zoo volkomen in tegenspraak met hun algemeene opvatting en handelwijze, dat zij soms begon te twijfelen of zij wel werkelijk verloofd waren; en die twijfel was voldoende om haar te weerhouden van een rechtstreeksche vraag, tot Marianne gericht. Niets kon duidelijker blijk geven van oprechte genegenheid voor hen allen dan Willoughby's gedrag. Tegenover Marianne was het vol van die uitsluitende teederheid, die het hart van een minnaar vermag te schenken, en de overige leden van het gezin werden door hem behandeld met de hartelijke voorkomendheid van een zoon en een broeder. Hun huisje scheen hij te beschouwen en lief te hebben als een eigen thuis; hij bracht bij hen veel meer van zijn tijd door dan te Allenham; en als geen gezellige bijeenkomst hen allen vergaderde te Barton Park, dan richtte hij zijn geregelden morgenrit bijna zonder uitzondering dáárheen, waar hij het overige gedeelte van den dag sleet aan Marianne's zijde, met zijn geliefkoosden jachthond aan hare voeten.Poteva facilmente comprendere come il matrimonio non fosse possibile nell'immediato, poiché, sebbene Willoughby fosse economicamente indipendente, non c'erano ragioni per ritenerlo ricco. La rendita della sua tenuta era stata valutata circa sei o settecento sterline da Sir John, ma il suo tenore di vita era sicuramente al di sopra delle sue entrate, e infatti si era spesso lamentato della sua povertà. Ma su questa stranezza di mantenere il segreto sul loro fidanzamento, che nei fatti non veniva affatto nascosto, non riusciva a trovare una spiegazione; ed era così in contraddizione con le loro idee e il loro modo di agire, che talvolta le capitava di dubitare del fatto che fossero effettivamente fidanzati, e questo dubbio bastava a impedirle di fare domande a Marianne. Nulla poteva essere più eloquente del comportamento di Willoughby, per esprimere l'affetto che aveva per tutte loro. Verso Marianne aveva tutta la tenerezza che contraddistingue un cuore innamorato, e per il resto della famiglia l'affettuosa attenzione di un figlio e di un fratello. Il cottage era considerato, e amato, come casa sua; ci passava molto più tempo che ad Allenham, e se non c'erano impegni comuni che li riunissero tutti alla villa, il suo esercizio fisico mattutino si concludeva quasi sempre lì, dove passava il resto del tempo accanto a Marianne, e al suo pointer preferito accucciato ai piedi di lei.
One evening in particular, about a week after Colonel Brandon left the country, his heart seemed more than usually open to every feeling of attachment to the objects around him; and on Mrs. Dashwood's happening to mention her design of improving the cottage in the spring, he warmly opposed every alteration of a place which affection had established as perfect with him.Una tarde en particular, más o menos una semana después de que el coronel Brandon había abandonado la región, Willoughby pareció abrir su corazón más de lo habitual a los sentimientos de apego por todos los objetos que lo rodeaban; y al mencionar la señora Dashwood sus intenciones de mejorar la casita esa primavera, se opuso vehementemente a toda alteración de un lugar que, a través del afecto que le profesaba, había llegado a considerar perfecto.Op een zekeren avond, ongeveer een week nadat Kolonel Brandon naar Londen was vertrokken, scheen zijn hart meer dan ooit open te staan voor alle gevoelens, die hem innig deden hechten aan de omringende omgeving, en toen Mevrouw Dashwood toevallig melding maakte van haar voornemen om het huisje in het voorjaar te laten opknappen, verzette hij zich met nadruk tegen elke verandering van een verblijf, dat zijn genegenheid hem eens voor al volmaakt had doen schijnen.Un sera in particolare, circa una settimana dopo la partenza del Colonnello Brandon, il suo cuore sembrava più del solito incline a quei sentimenti di affetto per tutto ciò che lo circondava; e quando a Mrs. Dashwood capitò di accennare ai suoi piani di migliorie per il cottage in primavera, si oppose con calore a ogni modifica del luogo che l'amore gli faceva ritenere perfetto.
"What!" he exclaimed--"Improve this dear cottage! No. THAT I will never consent to. Not a stone must be added to its walls, not an inch to its size, if my feelings are regarded."¡Cómo! -exclamó-. Mejorar esta querida casita. No... jamás aceptaré eso. No deben agregar ni una sola piedra a sus muros, ni una pulgada a su tamaño, si tienen alguna consideración con mis sentimientos."Wat!" riep hij uit, "verbeteringen aanbrengen in dit aardige huisje? Neen--daartoe geef _ik_ nooit mijn toestemming. Geen steen moet aan zijn muren, geen duim aan zijn afmetingen worden toegevoegd, als u mijn gevoelens wenscht te ontzien.""Ma come!", esclamò, "Migliorare questo caro cottage? No. Questo non lo permetterò mai. Non una pietra dev'essere aggiunta alle sue mura, non un centimetro alle sue dimensioni, se i miei sentimenti contano qualcosa."
"Do not be alarmed," said Miss Dashwood, "nothing of the kind will be done; for my mother will never have money enough to attempt it." "I am heartily glad of it," he cried. "May she always be poor, if she can employ her riches no better."-No se alarme -dijo la señorita Dashwood-, no se hará nada de ese estilo, pues mi madre nunca tendrá el dinero suficiente para intentarlo. Me alegro de todo corazón -exclamó el joven-. Ojalá siempre sea pobre si no puede utilizar sus riquezas en nada mejor."Wees maar niet bang," zei Elinor; "er gebeurt niets van; want mama zal nooit geld genoeg hebben om het te durven ondernemen." "Daar ben ik blij om," riep hij uit. "'t Was beter dat uw moeder altoos arm bleef, als zij haar rijkdom niet beter dan zóó wist te gebruiken.""Non allarmatevi", disse Miss Dashwood, "non sarà fatto nulla del genere; perché mia madre non avrà mai abbastanza denaro per provarci." "Me ne rallegro di cuore", esclamò lui. "Possa sempre rimanere povera, se non potrà impiegare meglio le sue ricchezze."
"Thank you, Willoughby. But you may be assured that I would not sacrifice one sentiment of local attachment of yours, or of any one whom I loved, for all the improvements in the world. Depend upon it that whatever unemployed sum may remain, when I make up my accounts in the spring, I would even rather lay it uselessly by than dispose of it in a manner so painful to you. But are you really so attached to this place as to see no defect in it?" "I am," said he. "To me it is faultless. Nay, more, I consider it as the only form of building in which happiness is attainable, and were I rich enough I would instantly pull Combe down, and build it up again in the exact plan of this cottage."-Gracias, Willoughby. Pero puede estar seguro de que ni todas las mejoras del mundo me llevarían a sacrificar los sentimientos de cariño hacia la casa que pueda tener usted, o cualquier persona a quien yo quiera. Confíe en que cualquier cantidad de dinero no utilizado que pueda quedar cuando haga mis cuentas en la primavera, preferiré dejarlo sin destino que disponer de él de forma que le cause tanto dolor. Pero, ¿en verdad siente tanto apego a este lugar como para no ver defectos en él? -Sí -dijo él-. Para mí es impecable. No, más aún lo considero el único tipo de construcción en que puede alcanzarse la felicidad; y si yo fuera lo suficientemente rico, de inmediato derribaría Combe y lo reconstruiría según el plano exacto de esta casita."Dank voor dien wensch, Willoughby," zei Mevrouw Dashwood. "Maar je moogt gerust gelooven, dat ik nooit eenig gevoel van gehechtheid aan deze plek, gekoesterd door wien ook, dien ik liefheb, zou willen kwetsen, terwille van alle verbeteringen ter wereld. Vertrouw maar stellig, dat ik, al hield ik ook nog zulk een groote som over bij 't opmaken van mijn budget in het voorjaar, die liever ongebruikt zou laten liggen, dan erover te beschikken op een wijze, die je zoo zou grieven. Maar ben je werkelijk zóó aan dit huis gehecht, dat je er geen gebreken in kunt zien?" "Ja waarlijk," zei hij. "In mijn oogen is het volmaakt. Méér dan dat; ik beschouw het als het eenig verblijf, waarin voor mij geluk denkbaar is, en als ik rijk was, dan liet ik dadelijk Combe afbreken, en opnieuw bouwen als de getrouwe kopie van dit landhuisje.""Vi ringrazio, Willoughby. Ma potete star certo che non sacrificherei mai l'attaccamento per questo luogo che avete voi, o chiunque altro di coloro che amo, per tutte le migliorie del mondo. Contate pure sul fatto che qualunque somma mi rimanga, quando farò i miei conti in primavera, preferirei lasciarla inutilizzata piuttosto che disporne in una maniera così penosa per voi. Ma siete davvero così affezionato a questo posto da non vederci nemmeno un difetto?" "Sì", disse lui. "Per me è privo di difetti. Anzi, di più, lo considero il solo tipo di edificio in cui può essere raggiunta la felicità, e se fossi abbastanza ricco, farei immediatamente demolire la casa di Combe, e la farei ricostruire esattamente come questo cottage."
"With dark narrow stairs and a kitchen that smokes, I suppose," said Elinor.-Con escaleras oscuras y estrechas y una cocina llena de humo, supongo -comentó Elinor."Met een smalle donkere trap en een rookenden keukenschoorsteen," zei Elinor."Con le scale strette e buie e una cucina che fa fumo, immagino", disse Elinor.
"Yes," cried he in the same eager tone, "with all and every thing belonging to it;--in no one convenience or INconvenience about it, should the least variation be perceptible. Then, and then only, under such a roof, I might perhaps be as happy at Combe as I have been at Barton."-Sí -exclamó él con el mismo tono vehemente-, con todas y cada una de las cosas que tiene; en ninguna de sus comodidades o incomodidades debe notarse el más mínimo cambio. Entonces, y sólo entonces, bajo tal techo, puede que quizá sea tan feliz en Combe como lo he sido en Barton."Ja zeker," riep hij, even opgewonden als te voren, "met al wat er bij behoort; in geen enkel opzicht, 't zij gunstig of _on_gunstig, moest ook maar de geringste afwijking zijn te bespeuren. Dan, en dàn alleen, onder zulk een dak, zou ik misschien te Combe even gelukkig zijn, als ik te Barton geweest ben.""Sì", esclamò lui con la stessa foga, "in tutto e per tutto com'è; in nulla di comodo o di scomodo che lo riguarda, ci sarebbe il sia pur minimo e impercettibile cambiamento. Allora, e solo allora, sotto un tetto come questo, potrei forse essere felice a Combe come lo sono stato a Barton."
"I flatter myself," replied Elinor, "that even under the disadvantage of better rooms and a broader staircase, you will hereafter find your own house as faultless as you now do this."-Creo saber -replicó Elinor- que incluso con la desventaja de mejores habitaciones y una escalera más amplia, en adelante encontrará su propia casa tan impecable como ésta."Ik durf wel hopen," antwoordde Elinor, "dat je, ook ondanks het bezwaar van ruimere kamers en een breedere trap, later je eigen huis even onverbeterlijk zult gaan vinden, als thans het onze.""Mi illudo", rispose Elinor, "che persino con gli svantaggi di stanze più belle e scale più ampie, in futuro troverete la vostra casa priva di difetti come ora fate con questa."
"There certainly are circumstances," said Willoughby, "which might greatly endear it to me; but this place will always have one claim of my affection, which no other can possibly share."-Ciertamente hay circunstancias -dijo Willoughby- que podrían hacérmela mucho más querida; pero este lugar siempre tendrá un sitio en mi corazón que ningún otro podrá compartir."Zeer zeker zijn er omstandigheden," zeide Willoughby, "waaronder het mij zeer dierbaar zou kunnen worden, doch dit huis zal altoos één recht op mijne genegenheid kunnen doen gelden, waarin geen ander verblijf ooit deelen kan.""Certo, ci sono circostanze", disse Willoughby, "che potrebbero rendermela molto cara; ma questo posto avrà sempre un diritto sul mio affetto, che nessun altro potrà mai condividere."
Mrs. Dashwood looked with pleasure at Marianne, whose fine eyes were fixed so expressively on Willoughby, as plainly denoted how well she understood him.La señora Dashwood contempló llena de placer a Marianne, cuyos hermosos ojos estaban fijos de manera tan expresiva en Willoughby, que denotaban claramente cuán bien lo comprendía.Mevrouw Dashwood wierp een verheugden blik naar Marianne, wier mooie oogen Willoughby aanzagen met een uitdrukking, die duidelijk te kennen gaf, hoe goed zij hem begreep.Mrs. Dashwood guardò compiaciuta Marianne, i cui splendidi occhi erano fissi su Willoughby con una tale espressività, da indicare con chiarezza quanto avesse compreso bene ciò che stava dicendo.
"How often did I wish," added he, "when I was at Allenham this time twelvemonth, that Barton cottage were inhabited! I never passed within view of it without admiring its situation, and grieving that no one should live in it. How little did I then think that the very first news I should hear from Mrs. Smith, when I next came into the country, would be that Barton cottage was taken: and I felt an immediate satisfaction and interest in the event, which nothing but a kind of prescience of what happiness I should experience from it, can account for. Must it not have been so, Marianne?" speaking to her in a lowered voice. Then continuing his former tone, he said, "And yet this house you would spoil, Mrs. Dashwood? You would rob it of its simplicity by imaginary improvement! and this dear parlour in which our acquaintance first began, and in which so many happy hours have been since spent by us together, you would degrade to the condition of a common entrance, and every body would be eager to pass through the room which has hitherto contained within itself more real accommodation and comfort than any other apartment of the handsomest dimensions in the world could possibly afford."-¡Cuán a menudo deseé -añadió el joven-, cuando estuve en Allenham hace un año ya, que la casita de Barton estuviese habitada! Nunca pasé por sus alrededores sin admirar su ubicación, y lamentando que nadie viviera en ella. ¡Cuán poco me imaginaba en ese entonces que las primeras nuevas que escucharía a la señora Smith, cuando recién llegué a la región, serían que la casita de Barton estaba ocupada! Y sentí una instantánea satisfacción e interés por ese hecho, que nada podría explicar sino una especie de premonición de la felicidad que aquí encontraría. ¿No es así como debió ocurrir, Marianne? -le dijo en voz más queda. Y luego, retomando su tono anterior, continuó-: ¡Y aun así, señora Dashwood, usted querría arruinar esta casa! ¡La despojaría de su sencillez con mejoras imaginarias! Y esta querida salita, en que comenzó nuestro encuentro y en la cual desde entonces hemos compartido tantas horas felices, se vería degradada a la condición de un vulgar recibo y todos se apresurarían entonces a simplemente-pasar por él, por esta habitación que hasta ese momento habría contenido en su interior más facilidades y comodidades que ningún otro aposento de las más amplias dimensiones que el mundo pudiera permitirse."Hoe menigmaal wenschte ik," ging hij voort, "toen ik, nu een jaar geleden, te Allenham logeerde, dat Barton Cottage toch bewoond mocht worden! Ik kwam er nooit voorbij, zonder de ligging te bewonderen, en spijt te gevoelen, dat niemand daarvan genoot. Hoe weinig dacht ik toen, dat het eerste, wat Mevrouw Smith mij zou mededeelen, toen ik weer in deze streek terugkwam, het nieuws zou zijn, dat Barton Cottage was verhuurd! en ik voelde dadelijk een zekere voldoening en belangstelling bij dat bericht, die ik slechts kan toeschrijven aan een soort voorgevoel van het geluk, dat mij ten deel zou vallen door die gebeurtenis. Zou dat niet de reden geweest zijn, Marianne?" liet hij er, zachter tot haar sprekend, op volgen. Daarop ging hij luider voort: "En _dit_ huis zoudt u willen bederven, Mevrouw? U zoudt het zijn eenvoud willen ontnemen door een denkbeeldige verfraaiing? en deze dierbare huiskamer, waarin onze kennismaking begon, en waarin wij zoovele gelukkige uren tezamen hebben doorgebracht, zoudt u willen vernederen tot den staat van een gewonen toegang, zoodat iedere binnentredende zich haasten zou, het vertrek te verlaten, dat tot nu toe meer ware gezelligheid en behagen in zich omsloten hield, dan enige zaal van indrukwekkende afmetingen ons ooit zou kunnen aanbieden?""Quante volte mi sono augurato", aggiunse lui, "quando un anno fa in questo periodo ero ad Allenham, che il cottage di Barton fosse abitato! Non passavo mai a distanza tale da vederlo senza ammirarne la posizione, e senza rammaricarmi che non ci vivesse nessuno. Allora non immaginavo minimamente che la prima notizia datami da Mrs. Smith, quando sono tornato, sarebbe stata che il cottage di Barton era affittato: e l'evento suscitò immediatamente in me un interesse e una soddisfazione che nulla, se non una sorta di presentimento della felicità che ne avrei ricavato, potrebbe giustificare. Non può essere che così, vero Marianne?" rivolgendosi a lei con voce più bassa. Poi, col tono di voce precedente, proseguì dicendo, "E voi volete davvero rovinare questa casa, Mrs. Dashwood? Sarebbe come rubargli la sua semplicità con migliorie solo illusorie! e questo caro salottino in cui è iniziata la nostra conoscenza, e in cui abbiamo trascorso insieme così tante ore felici, sarebbe degradato alla condizione di un comune ingresso, e tutti non farebbero altro che attraversare una stanza che, fino adesso, ha racchiuso in sé più comodità e serenità di quanto qualsiasi altra, sia pure la più grande e bella del mondo, possa essere in grado di procurare."
Mrs. Dashwood again assured him that no alteration of the kind should be attempted.La señora Dashwood le aseguró nuevamente que no se llevaría a cabo ninguna transformación como las por él mencionadas.Mevrouw Dashwood verzekerde hem opnieuw dat geenerlei verandering van dien aard zou worden ondernomen.Mrs. Dashwood lo assicurò nuovamente che non sarebbe stata tentata nessuna modifica del genere.
"You are a good woman," he warmly replied. "Your promise makes me easy. Extend it a little farther, and it will make me happy. Tell me that not only your house will remain the same, but that I shall ever find you and yours as unchanged as your dwelling; and that you will always consider me with the kindness which has made everything belonging to you so dear to me."-Es usted una buena mujer -replicó él con expresión de gran calidez-, Su promesa me tranquiliza. Amplíela un poco más, y me hará feliz. Dígame que no sólo su casa se mantendrá igual, sino que siempre la encontraré a usted, y a los suyos, tan inalterados como su morada; y que siempre encontraré en usted ese trato bondadoso que ha hecho tan querido para mí todo lo que le pertenece."Dat is lief van u," antwoordde hij met warmte. "Uwe belofte stelt mij gerust. Strek uwe goedheid nog een weinig verder uit, en u zult mij gelukkig maken. Beloof mij, dat niet alleen uw huis zal blijven zooals het is; maar dat ik u en de uwen even onveranderd zal blijven vinden als uwe woning, en dat u mij steeds zult beschouwen met die vriendelijke gezindheid, die u en uwe geheele omgeving mij zoo dierbaar worden deed.""Siete molto buona", replicò lui con fervore. "La vostra promessa mi rasserena. Estendetela un po' più oltre, e mi renderete felice. Ditemi che non sarà solo la casa a restare la stessa, ma che troverò sempre voi e le vostre figlie immutate come la vostra dimora; e che mi tratterete sempre con la gentilezza che mi ha reso così caro tutto ciò che vi appartiene."
The promise was readily given, and Willoughby's behaviour during the whole of the evening declared at once his affection and happiness.La promesa fue prontamente dada, y durante toda la tarde la conducta de Willoughby no dejó de manifestar tanto su afecto como su felicidad.Die belofte werd gaarne gegeven, en Willoughby's stemming gedurende den geheelen avond legde getuigenis af van zijn genegenheid en zijn geluk.La promessa fu subito concessa, e il comportamento di Willoughby durante l'intera serata proclamò allo stesso tempo il suo affetto e la sua felicità.
"Shall we see you tomorrow to dinner?" said Mrs. Dashwood, when he was leaving them. "I do not ask you to come in the morning, for we must walk to the park, to call on Lady Middleton." He engaged to be with them by four o'clock.-¿Lo veremos mañana para cenar? -le preguntó la señora Dashwood cuando se iba-. No le pido que venga en la mañana, porque debemos ir a Barton Park a visitar a lady Middleton. El joven se comprometió a estar allí a las cuatro de la tarde."Zullen we je morgenmiddag aan tafel zien?" vroeg Mevrouw Dashwood bij het afscheid. "Ik reken niet op een morgenbezoek; want wij moeten naar Barton Park wandelen, om een visite te maken bij Lady Middleton." Hij beloofde om vier uur bij hen te zullen zijn."Vi rivedremo domani a pranzo?" disse Mrs. Dashwood quando lui prese congedo. "Non vi chiedo di venire in mattinata, perché dobbiamo andare alla villa, a far visita a Lady Middleton." Si impegnò a essere da loro alle quattro.
CHAPTER 15CAPITULO XVHOOFDSTUK XVCapitolo 15
Mrs. Dashwood's visit to Lady Middleton took place the next day, and two of her daughters went with her; but Marianne excused herself from being of the party, under some trifling pretext of employment; and her mother, who concluded that a promise had been made by Willoughby the night before of calling on her while they were absent, was perfectly satisfied with her remaining at home. On their return from the park they found Willoughby's curricle and servant in waiting at the cottage, and Mrs. Dashwood was convinced that her conjecture had been just. So far it was all as she had foreseen; but on entering the house she beheld what no foresight had taught her to expect. They were no sooner in the passage than Marianne came hastily out of the parlour apparently in violent affliction, with her handkerchief at her eyes; and without noticing them ran up stairs. Surprised and alarmed they proceeded directly into the room she had just quitted, where they found only Willoughby, who was leaning against the mantel-piece with his back towards them. He turned round on their coming in, and his countenance shewed that he strongly partook of the emotion which over-powered Marianne.La visita de la señora Dashwood a lady Middleton tuvo lugar al día siguiente, y dos de sus hijas fueron con ella; Marianne, por su parte, se excusó de hacerlo con el trivial pretexto de tener alguna ocupación pendiente; y su madre, que concluyó que la noche anterior Willoughby le habría hecho alguna promesa en cuanto a visitarla mientras ellas estaban fuera, estuvo completamente de acuerdo con que se quedara en casa. Al volver de la finca, encontraron la calesa de. Wiloùghby y a su sirviente esperando en la puerta, y la señora Dashwood estuvo cierta de que su conjetura había sido acertada. Hasta ese momento era todo tal como ella lo había previsto; pero al ingresar en la casa contempló lo que ninguna previsión le había permitido esperar. No bien habían entrado al corredor cuando Marianne salió a toda prisa de la salita, al parecer violentamente afligida, cubriéndose los ojos con un pañuelo, y sin advertir su presencia corrió escaleras arriba. Sorprendidas y alarmadas, entraron directamente a la habitación que ella acababa de abandonar, donde encontraron a Willoughby apoyado contra la repisa de la chimenea y vuelto de espaldas hacia ellas. Giró al sentirlas entrar, y su semblante mostró que compartía intensamente la emoción a la cual había sucumbido Marianne.Het bezoek van Mevrouw Dashwood bij Lady Middleton had den volgenden dag plaats, en twee van hare dochters vergezelden haar; doch Marianne wilde liever niet medegaan, en verontschuldigde zich op grond van een onbeduidend voorwendsel. Haar moeder, die hier uit opmaakte, dat Willoughby den avond te voren beloofd had, haar te zullen opzoeken gedurende hunne afwezigheid, had er niets op tegen, dat zij tehuis bleef. Bij hun terugkomst van Barton Park zagen zij Willoughby's rijtuig en zijn bediende vóór het huis staan wachten, en Mevrouw Dashwood begreep, dat haar vermoeden bewaarheid was. Tot dusver ging alles, zooals zij verwacht had; maar toen zij het huis binnentrad, aanschouwde zij, wat geen vooruitziende schranderheid haar had kunnen doen voorzien. Juist toen zij de voordeur ingingen, zagen zij Marianne haastig uit de huiskamer komen, blijkbaar bitter bedroefd, met haar zakdoek voor de oogen, en zonder op hen te letten, de trap oploopen. Verwonderd en verschrikt gingen zij aanstonds de kamer binnen, die zij pas verlaten had, en vonden er niemand dan Willoughby, die tegen den schoorsteenmantel geleund stond, met den rug naar hen toegekeerd. Hij wendde zich om, toen zij binnenkwamen, en zijn gelaat vertoonde ten duidelijkste de sporen eener even heftige aandoening, als die, welke Marianne had overmeesterd.La visita di Mrs. Dashwood a Lady Middleton ebbe luogo il giorno successivo, insieme e due delle figlie, mentre Marianne per non andare si scusò col pretesto di un impegno non precisato; la madre, presumendo che la sera prima Willoughby le avesse promesso di andare da lei mentre loro erano assenti, non ebbe nulla da obiettare a farla restare a casa. Al ritorno dalla villa trovarono il calesse e il domestico di Willoughby in attesa davanti al cottage, e Mrs. Dashwood ebbe la conferma che la sua ipotesi era stata esatta. Fin lì era tutto come aveva previsto; ma entrando in casa vide qualcosa che nessuna previsione l'aveva preparata ad aspettarsi. Erano appena nel corridoio quando Marianne si precipitò fuori dal salotto in un evidente stato di violento turbamento, con il fazzoletto sugli occhi, e senza accorgersi di loro corse su per le scale. Sorprese e allarmate entrarono subito nella stanza dalla quale lei era appena uscita, dove trovarono solo Willoughby, che era appoggiato al caminetto volgendo loro le spalle. Al loro ingresso si girò, e la sua espressione mostrava quanto condividesse l'emozione che aveva sopraffatto Marianne.
"Is anything the matter with her?" cried Mrs. Dashwood as she entered--"is she ill?"-¿Ocurre algo con ella? . -exclamó la señora Dashwood al entrar-. ¿Está enferma?"Scheelt haar iets?" riep Mevrouw Dashwood reeds op den drempel; "is zij niet wel?""Che cosa è successo a mia figlia?" esclamò Mrs. Dashwood non appena entrata, "si sente male?"
"I hope not," he replied, trying to look cheerful; and with a forced smile presently added, "It is I who may rather expect to be ill--for I am now suffering under a very heavy disappointment!"-Espero que no -replicó el joven, tratando de parecer alegre; y con una sonrisa forzada, añadió-: Más bien soy yo el que podría estar enfermo... ¡en este mismo momento estoy sufriendo una terrible desilusión!"Ik hoop het niet," antwoordde hij, met een poging om vroolijk te kijken, en na een oogenblik liet hij er met een gedwongen glimlach op volgen: "Het zou zoo vreemd niet zijn, wanneer ikzelf mij onwel gevoelde; want ik ga op het oogenblik gebukt onder een grievende teleurstelling!""Spero di no", replicò lui, cercando di sembrare allegro, e con un sorriso forzato aggiunse subito, "Sono io piuttosto che dovrei sentirmi male, perché sono sotto il peso di una profonda delusione!"
"Disappointment?"-¡Desilusión!"Teleurstelling!""Delusione?"
"Yes, for I am unable to keep my engagement with you. Mrs. Smith has this morning exercised the privilege of riches upon a poor dependent cousin, by sending me on business to London. I have just received my dispatches, and taken my farewell of Allenham; and by way of exhilaration I am now come to take my farewell of you."-Sí, porque me veo incapacitado de cumplir mi compromiso con ustedes. Esta mañana la señora Smith ha ejercido el privilegio de los ricos sobre un pobre primo que depende de ella, y me ha enviado por negocios a Londres. Acabo de recibir de ella las cartas credenciales y me he despedido de Allenham; y para colmar estos tan jocosos sucesos, he venido a despedirme de ustedes."Ja; want het is mij niet mogelijk, mij te houden aan onze afspraak. Mevrouw Smith heeft van morgen het overwicht van haar rijkdom doen gelden tegenover een armen afhankelijken bloedverwant door mij voor zaken naar Londen te zenden. Ik heb zooeven mijn opdrachten in ontvangst genomen, en Allenham vaarwel gezegd; en bij wijze van vertroosting ben ik nu komen afscheid nemen van u.""Sì, perché non posso mantenere il mio impegno con voi. Stamattina Mrs. Smith ha esercitato il privilegio dei ricchi su un cugino povero che dipende da lei, mandandomi a Londra per affari. Ho appena ricevuto i miei ordini, e preso congedo da Allenham; e per concludere in allegria vengo ora a prendere congedo da voi."
"To London!--and are you going this morning?"-A Londres... ¿y se va hoy en la mañana?"Naar Londen!--en ga je vandaag nog?""A Londra! E ci andate stamattina?"
"Almost this moment."-Casi de inmediato."'t Is bijna reeds mijn tijd.""Praticamente adesso."
"This is very unfortunate. But Mrs. Smith must be obliged;--and her business will not detain you from us long I hope."-¡Qué infortunio! Pero hay que plegarse a los deseos de la señora Smith... y sus negocios no lo mantendrán alejado de nosotros por mucho tiempo, espero."Dat treft wel ongelukkig. Maar je moet doen, wat Mevrouw Smith verlangt;--en haar opdracht zal je toch, hoop ik, niet lang van ons verwijderd houden.""È una vera sfortuna. Ma non si può negare un favore a Mrs. Smith; e spero i suoi affari non vi tratterranno a lungo lontano da noi."
He coloured as he replied, "You are very kind, but I have no idea of returning into Devonshire immediately. My visits to Mrs. Smith are never repeated within the twelvemonth."Se sonrojó el joven al contestar: -Es usted muy amable, pero no tengo planes de volver a Devonshire de inmediato. Mis visitas a la señora Smith nunca se repiten dentro del año.Hij kreeg een kleur, terwijl hij antwoordde: "U bent wel vriendelijk, maar het is niet mijn bedoeling, zoo spoedig terug te keeren naar Devonshire. Mijn bezoeken bij Mevrouw Smith worden nooit herhaald binnen het jaar."Lui arrossì mentre rispondeva, "Siete molto gentile, ma non credo proprio di poter tornare immediatamente nel Devonshire. Le mie visite a Mrs. Smith non si ripetono mai nel corso dell'anno."
"And is Mrs. Smith your only friend? Is Allenham the only house in the neighbourhood to which you will be welcome? For shame, Willoughby, can you wait for an invitation here?"-¿Es que la señora Smith es su única amiga? ¿Y Allenham es la única casa de los alrededores a la que es bienvenido? ¡Qué vergüenza, Willoughby! ¿Acaso no puede esperar una invitación acá?"En is Mevrouw Smith dan je eenige vriendin? Is Allenham het eenige huis hier in de buurt, waar je welkom zoudt zijn? Foei, Willoughby. Acht je je verplicht een uitnoodiging van mijne zijde af te wachten?""E Mrs. Smith è la vostra sola amica? Allenham è la sola casa nei dintorni nella quale sareste il benvenuto? Vergogna, Willoughby. Dovete aspettare un invito per venire qui?"
His colour increased; and with his eyes fixed on the ground he only replied, "You are too good."Su bochorno se hizo más intenso y, con los ojos fijos en el piso, se limitó a contestar: -Es usted demasiado buena.Hij bloosde nog dieper, en zei alleen met neergeslagen oogen: "U bent waarlijk te goed."Lui arrossì ancora di più, e con gli occhi fissi al pavimento rispose soltanto, "Siete troppo buona."
Mrs. Dashwood looked at Elinor with surprise. Elinor felt equal amazement. For a few moments every one was silent. Mrs. Dashwood first spoke.Sorprendida, la señora Dashwood miró a Elinor. Elinor sentía el mismo asombro. Durante algunos momentos todos se quedaron callados. La señora Dashwood fue la primera en hablar.Mevrouw Dashwood zag Elinor verbaasd aan. Elinor was niet minder verwonderd. Een korte poos bewaarden allen het stilzwijgen. Mevrouw Dashwood was de eerste, die sprak.Mrs. Dashwood guardò sorpresa Elinor. Elinor provava lo stesso stupore. Per alcuni istanti rimasero tutti in silenzio. Mrs. Dashwood parlò per prima.
"I have only to add, my dear Willoughby, that at Barton cottage you will always be welcome; for I will not press you to return here immediately, because you only can judge how far THAT might be pleasing to Mrs. Smith; and on this head I shall be no more disposed to question your judgment than to doubt your inclination." "My engagements at present," replied Willoughby, confusedly, "are of such a nature--that--I dare not flatter myself"---Sólo me queda agregar, mi querido Willoughby, que en esta casa siempre será bienvenido; no lo presionaré para que vuelva de inmediato, porque usted es el único que puede juzgar hasta qué Punto eso complacerá a la señora Smith; y en esto no estaré más dispuesta a discutir su decisión que a dudar de sus deseos. -Mis compromisos actuales -replicó Willoughby en estado de gran confusión- son de tal naturaleza... que... no me atrevo a creerme merecedor..."Ik kan alleen herhalen, mijn waarde Willoughby," zeide zij, "dat ge altijd welkom zult zijn in Barton Cottage; want ik wil niet aandringen op uw spoedige terugkomst hier; daar ge zelf alleen kunt beoordeelen, in hoeverre die Mevrouw Smith aangenaam zou zijn; en op dat punt ben ik evenmin geneigd uw oordeel te wantrouwen, als ik gezind ben twijfel te koesteren omtrent uw eigen wenschen." "Voorloopig," antwoordde Willoughby verward, "zijn mijn verplichtingen van dien aard... dat... ik durf niet hopen...""Mi rimane solo da aggiungere, mio caro Willoughby, che al cottage di Barton sarete sempre il benvenuto; non voglio insistere perché torniate immediatamente, perché solo voi potete giudicare quanto questo possa essere gradito a Mrs. Smith; e su questo punto non devo permettermi di discutere il vostro giudizio più di quanto possa dubitare dei vostri desideri." "Al momento i miei impegni", replicò Willoughby confuso, "sono di natura tale... che... non oso illudermi..."
He stopt. Mrs. Dashwood was too much astonished to speak, and another pause succeeded. This was broken by Willoughby, who said with a faint smile, "It is folly to linger in this manner. I will not torment myself any longer by remaining among friends whose society it is impossible for me now to enjoy."Se detuvo. El asombro de la señora Dashwood le impedía hablar, y sobrevino una nueva pausa. Esta fue interrumpida por Willoughby, que dijo con una débil sonrisa: -Es una locura demorar mi partida en esta forma. No me atormentaré más quedándome entre amigos de cuya compañía ahora me es imposible gozar.Hij zweeg. Mevrouw Dashwood kon van verbazing geen woorden vinden, en weer volgde er stilte. Willoughby verbrak het zwijgen door met een flauwen glimlach te zeggen: "'t Is dwaasheid, nog langer zoo te blijven dralen. Ik wil mijzelf niet verder kwellen, door een samenzijn met vrienden, in wier gezelschap ik thans onmogelijk behagen scheppen kan."Tacque. Mrs. Dashwood era troppo sbalordita per parlare; ci fu un'altra pausa. Questa volta fu Willoughby a interromperla, dicendo con un pallido sorriso, "È sciocco indugiare in questo modo. Non continuerò a tormentarmi restando tra amici dei quali ora mi è impossibile godere la compagnia."
He then hastily took leave of them all and left the room. They saw him step into his carriage, and in a minute it was out of sight. Mrs. Dashwood felt too much for speech, and instantly quitted the parlour to give way in solitude to the concern and alarm which this sudden departure occasioned.Se despidió rápidamente de ellas y abandonó la habitación. Lo vieron trepar a su carruaje, y en un minuto se había perdido de vista. La señora Dashwood estaba demasiado impactada para hablar, y en el mismo momento salió de la sala para entregarse a solas a la preocupación y alarma que tan repentina partida había suscitado en ella.Hij nam haastig van hen allen afscheid en verliet het vertrek. Zij zagen hem in zijn rijtuig stappen en een oogenblik later verdween het uit hun gezicht. Mevrouw Dashwood was te bewogen om haar gevoel in woorden te uiten, en ging de kamer uit, om in eenzaamheid zich over te geven aan de gevoelens van droefheid en zorg, veroorzaakt door dit plotseling vertrek.Poi si congedò in fretta e uscì dalla stanza. Lo videro salire sul calesse, e un minuto dopo era scomparso. Mrs. Dashwood era troppo emozionata per parlare, e lasciò all'istante il salotto per sfogare in solitudine la preoccupazione e il turbamento provocati da quella improvvisa partenza.
Elinor's uneasiness was at least equal to her mother's. She thought of what had just passed with anxiety and distrust. Willoughby's behaviour in taking leave of them, his embarrassment, and affectation of cheerfulness, and, above all, his unwillingness to accept her mother's invitation, a backwardness so unlike a lover, so unlike himself, greatly disturbed her. One moment she feared that no serious design had ever been formed on his side; and the next that some unfortunate quarrel had taken place between him and her sister;--the distress in which Marianne had quitted the room was such as a serious quarrel could most reasonably account for, though when she considered what Marianne's love for him was, a quarrel seemed almost impossible.La inquietud de Elinor era al menos igual a la de su madre. Meditaba en lo ocurrido con ansiedad y desconfianza. El comportamiento de Willoughby al despedirse de ellas, su turbación y fingida alegría y, sobre todo, su renuencia a aceptar la invitación de su madre, una timidez tan ajena a un enamorado, tan ajena a lo que él mismo era, la preocupaban profundamente. Por momentos temía que nunca había habido de parte de Willoughby ninguna decisión seria; a continuación, que había ocurrido alguna lamentable disputa entre él y su hermana; la angustia que embargaba a Marianne en el momento en que salía de la habitación era tan grande, que una disputa seria bien podía explicarla; aunque cuando pensaba en cuánto lo quería ella, una pelea parecía algo casi imposible.Elinor was niet minder ongerust dan haar moeder. Het daareven gebeurde vervulde haar met angst en wantrouwen. Willoughby's houding bij het afscheid, zijn verwarring en zijn voorgewende vroolijkheid maar vooral zijn blijkbare ongeneigdheid om haar moeders uitnoodiging aan te nemen, een terughouding, zóó vreemd in een minnaar,--in iemand als hij, dat alles wekte in de hoogste mate haar bezorgdheid. Het eene oogenblik vreesde zij, dat van zijn kant nooit eenig ernstig plan had bestaan; en dan weer dacht zij, dat tusschen hem en haar zuster misschien iets onaangenaams was voorgevallen; Marianne's droefheid, toen zij uit de kamer kwam, had zéér goed het gevolg van een heftigen twist kunnen zijn; en toch wanneer zij bedacht, hoe Marianne hem liefhad, scheen twist tusschen hen haar bijna iets onmogelijks.L'inquietudine di Elinor era almeno uguale a quella della madre. Rifletteva su ciò che era appena accaduto con apprensione e diffidenza. Il comportamento di Willoughby nel prendere congedo, il suo imbarazzo, la forzata allegria e, soprattutto, la riluttanza ad accettare l'invito della madre, una ritrosia così inverosimile per un innamorato, così inverosimile in lui, la turbava enormemente. Un momento temeva che da parte sua non ci fossero mai state intenzioni serie, e il momento successivo che qualche malaugurato litigio avesse avuto luogo tra lui e la sorella; l'angoscia con la quale Marianne era uscita dalla stanza era tale che solo un serio litigio poteva ragionevolmente giustificarla, anche se, considerando l'amore che Marianne provava per lui, un litigio sembrava quasi impossibile.
But whatever might be the particulars of their separation, her sister's affliction was indubitable; and she thought with the tenderest compassion of that violent sorrow which Marianne was in all probability not merely giving way to as a relief, but feeding and encouraging as a duty.Pero, fueran cuales fuesen las circunstancias de su separación, la aflicción de su hermana era indudable, y Elinor pensó con la más tierna de las compasiones en esa desgarradora pena a la cual Marianne no sólo estaba dando curso como forma de aliviarla, sino también alimentándola y estimulándola como si ello fuera un deber.Doch onder welke omstandigheden dan ook hunne scheiding mocht hebben plaats gehad; aan de diepe droefheid van haar zuster viel niet te twijfelen, en zij dacht met innig medelijden aan de heftige smart, waarin Marianne zeer waarschijnlijk thans niet slechts verlichting zocht en vond, doch die zij het haar plicht zou achten aan te wakkeren en te verlevendigen.Ma quali che fossero i particolari della loro separazione, il dolore della sorella era indubitabile, e pensò con la compassione più tenera alla violenta sofferenza alla quale Marianne si stava abbandonando non semplicemente per cercare sollievo, ma nutrendola e incoraggiandola come fosse un dovere.
In about half an hour her mother returned, and though her eyes were red, her countenance was not uncheerful.Alrededor de media hora después volvió su madre, y aunque tenía los ojos enrojecidos, su semblante no era desdichado.Na een half uurtje kwam haar moeder terug, en hoewel haar oogen beschreid waren, keek zij toch niet bedrukt.Dopo quasi mezz'ora la madre tornò, e sebbene avesse gli occhi rossi, non appariva depressa.
"Our dear Willoughby is now some miles from Barton, Elinor," said she, as she sat down to work, "and with how heavy a heart does he travel?"-Nuestro querido Willoughby está ya a algunas millas de Barton, Elinor -le dijo, mientras se sentaba a trabajar-, ¡y con cuánto pesar en el corazón debe estar viajando!"Nu is onze beste Willoughby al een paar mijlen ver van Barton, Elinor," zei ze, terwijl zij haar werk opnam en ging zitten; "en met welk een bezwaard gemoed is hij op reis gegaan!""Il nostro caro Willoughby ora è a qualche miglio da Barton, Elinor", disse, sedendosi al suo lavoro, "e chissà con che cuore pesante sta viaggiando!"
"It is all very strange. So suddenly to be gone! It seems but the work of a moment. And last night he was with us so happy, so cheerful, so affectionate? And now, after only ten minutes notice--Gone too without intending to return!--Something more than what he owned to us must have happened. He did not speak, he did not behave like himself. YOU must have seen the difference as well as I. What can it be? Can they have quarrelled? Why else should he have shewn such unwillingness to accept your invitation here?"---Todo es muy extraño. ¡Irse tan rápido! Parece una decisión tan repentina. ¡Y anoche estaba tan feliz aquí, tan alegre, tan cariñoso! Y ahora, con sólo diez minutos de aviso... ¿se ha ido sin intenciones de volver? Debe haber ocurrido algo más de lo que era su deber comunicarnos. Ni habló ni se comportó como la persona que conocemos. Usted tiene que haber notado la diferencia tal como lo hice yo. ¿Qué puede ser? ¿Habrán reñido? ¿Qué otro motivo puede haber tenido él para mostrar tan pocos deseos de aceptar su invitación a esta casa?"'t Is alles even vreemd. Zoo plotseling vertrokken! Het schijnt wel het werk van één oogenblik. Wat was hij gisteravond nog gelukkig in ons bijzijn, en zoo hartelijk, zoo vroolijk!--En nu, na slechts tien minuten voorbereiding, is hij weg--niet voornemens terug te keeren? Er moet meer zijn voorgevallen dan hij ons heeft willen bekennen. Hij sprak niet als anders; hij was zichzelf niet. _U_ moet dat verschil even goed hebben opgemerkt als ik. Wat kan het zijn? Een twist tusschen hen beiden? Waarom zou hij anders zoo ongeneigd zijn gebleken om uwe uitnoodiging aan te nemen?""È tutto molto strano. Andarsene così all'improvviso! Sembra tutto successo in un attimo. E ieri sera non era qui con noi così felice, così allegro, così affettuoso? E ora con un preavviso di soli dieci minuti... partito e senza alcuna intenzione di tornare! Dev'essere successo qualcosa di più di quanto abbia ammesso con noi. Non ha parlato, non si è comportato come se fosse lui. Tu devi aver notato la differenza quanto me. Che sarà successo? Avranno litigato? Perché mai dovrebbe aver mostrato tanta riluttanza ad accettare il tuo invito?"
"It was not inclination that he wanted, Elinor; I could plainly see THAT. He had not the power of accepting it. I have thought it all over I assure you, and I can perfectly account for every thing that at first seemed strange to me as well as to you."-¡No eran deseos lo que le faltaba, Elinor! Lo vi con toda claridad. No estaba en sus manos aceptarlo. Lo he pensado una y otra vez, te lo aseguro, y puedo explicar a la perfección todo lo que a primera vista me pareció tan extraño como a ti."'t Was niet, omdat hij het niet wenschte, Elinor! Dàt zag ik duidelijk genoeg. Het stond niet in zijn macht. Ik heb over alles goed nagedacht, dat verzeker ik je, en ik begrijp nu volkomen alles, wat mij eerst even vreemd scheen als jou.""Non era il desiderio a mancargli, Elinor; questo l'ho capito con chiarezza. Non era in grado di accettare. Ho ripensato a tutto te l'assicuro, e posso spiegare perfettamente ciò che in un primo momento mi è sembrato strano quanto lo è sembrato a te."
"Can you, indeed!"¿En verdad puede hacerlo?"Werkelijk, mama?""Dici davvero?"
"Yes. I have explained it to myself in the most satisfactory way;--but you, Elinor, who love to doubt where you can--it will not satisfy YOU, I know; but you shall not talk ME out of my trust in it. I am persuaded that Mrs. Smith suspects his regard for Marianne, disapproves of it, (perhaps because she has other views for him,) and on that account is eager to get him away;--and that the business which she sends him off to transact is invented as an excuse to dismiss him. This is what I believe to have happened. He is, moreover, aware that she DOES disapprove the connection, he dares not therefore at present confess to her his engagement with Marianne, and he feels himself obliged, from his dependent situation, to give into her schemes, and absent himself from Devonshire for a while. You will tell me, I know, that this may or may NOT have happened; but I will listen to no cavil, unless you can point out any other method of understanding the affair as satisfactory at this. And now, Elinor, what have you to say?"-Sí. Me lo he explicado a mí misma de la forma más satisfactoria; pero sé que a ti, Elinor, a ti que te gusta dudar siempre que puedes, no te satisfará; sin embargo, a mí no podrás quitarme la certeza que me he formado. Estoy convencida de que la señora Smith sospecha que él se interesa por Marianne, lo desaprueba (quizá porque tiene otros planes para él), y por tal motivo está ansiosa de enviarlo lejos; y que el negocio que le encomendó es una excusa inventada para sacarlo de aquí. Esto es lo que creo que ha ocurrido. El está consciente, además, de que ella positivamente desaprueba la unión; en consecuencia, por el momento no se atreve a confesarle su compromiso con Mariana, y se siente obligado, dada su situación de dependencia, a ceder a los planes que ella haya formado para él y ausentarse de Devonshire por un tiempo. Sé que me dirás que esto puede o no puede haber ocurrido; pero no prestaré oídos a tus cavilaciones a no ser que me muestres otra manera de explicar este asunto tan satisfactoria como la que te he planteado. Y ahora, Elinor, ¿qué puedes decir?"Ja. _Ik_ voor mij ben tot een heel bevredigende slotsom gekomen;--maar jij, Elinor, die bij voorkeur twijfelt, als je daar kans toe ziet... _jou_ zal die niet voldoen, dat weet ik wel; al zal je _mijn_ vertrouwen erin niet kunnen wegpraten. Ik ben vast overtuigd, dat Mevrouw Smith zijn genegenheid voor Marianne vermoedt; dat zij die afkeurt--misschien omdat zij andere plannen met hem heeft en daarom erop gesteld is, hem uit den weg te krijgen; die zaak, die hij voor haar moet regelen en waarvoor ze hem wegzendt, is natuurlijk maar een voorwendsel, dat zij bedacht heeft. Zoo stel ik mij het gebeurde voor. Daarbij komt dit: hij _weet_, dat zij die verbintenis niet goedkeurt; hij durft haar dus op het oogenblik niet bekennen, dat hij met Marianne is verloofd, en in zijn afhankelijke positie, voelt hij zich verplicht, op haar plannen in te gaan, en Devonshire voor eenigen tijd te verlaten. Ik weet het wel, je zult zeggen: dat alles kàn, en kan óók _niet_ gebeurd zijn; maar ik luister naar géén tegenwerping eer je mij een andere manier aan de hand doet, om de zaak zóó gunstig uit te leggen. En wat heb je daar nu op te zeggen?""Sì. Me lo sono spiegato in un modo molto soddisfacente: ma tu, Elinor, che ami dubitare ogni volta che puoi, tu non ne sarai soddisfatta, lo so; ma non potrai dire nulla che scuota la mia fiducia di essere nel giusto. Sono convinta che Mrs. Smith sospetti il suo affetto per Marianne, lo disapprovi (forse perché ha altri progetti per lui), e perciò sia ansiosa di mandarlo via; e che la faccenda che lo ha mandato a sbrigare, sia stata inventata come scusa per allontanarlo. Questo è quanto credo sia successo. Lui inoltre è consapevole del fatto che lei disapprova questo legame, non osa perciò confessarle il suo fidanzamento con Marianne, e si sente obbligato, a causa della sua situazione di dipendenza, ad assecondare i suoi progetti, e ad allontanarsi per un po' dal Devonshire. Mi dirai, lo so, che può o non può essere andata così; ma non voglio ascoltare cavilli, a meno che tu non possa dimostrare che ci sia un altro modo altrettanto soddisfacente per capire l'accaduto. E ora, Elinor, che hai da dire?"
"Nothing, for you have anticipated my answer."-Nada, porque usted ha anticipado mi respuesta."Niets, mama; want u hebt mijn antwoord reeds vooraf verwacht en uitgesproken.""Nulla, perché hai anticipato la mia risposta."
"Then you would have told me, that it might or might not have happened. Oh, Elinor, how incomprehensible are your feelings! You had rather take evil upon credit than good. You had rather look out for misery for Marianne, and guilt for poor Willoughby, than an apology for the latter. You are resolved to think him blameable, because he took leave of us with less affection than his usual behaviour has shewn. And is no allowance to be made for inadvertence, or for spirits depressed by recent disappointment? Are no probabilities to be accepted, merely because they are not certainties? Is nothing due to the man whom we have all such reason to love, and no reason in the world to think ill of? To the possibility of motives unanswerable in themselves, though unavoidably secret for a while? And, after all, what is it you suspect him of?"-Entonces me habrías dicho que las cosas podrían haber ocurrido así, o no. ¡Ay, Elinor! ¡Qué incomprensibles son tus sentimientos! Prefieres creer lo malo antes que lo bueno. Prefieres buscar el infortunio para Marianne y la culpa para el pobre Willoughby, antes que una disculpa para él. Estás resuelta a creerlo culpable, porque se despidió de nosotras con menos afecto del que en general nos ha demostrado. ¿Y no te es posible hacer alguna concesión al atolondramiento, o a un ánimo abatido por desengaños recientes? ¿Es que no puede aceptarse ninguna probabilidad, simplemente porque no es una certeza? ¿Nada se le debe al hombre al que tenemos tantos motivos para querer, y ninguno en el mundo para pensar mal? ¿No le debemos abrirnos a la posibilidad de que haya motivos incuestionables en sí mismos, pero inevitablemente secretos durante un tiempo? Y, después de todo, ¿de qué lo haces sospechoso?"Dus je zoudt gezegd hebben: het kan evengoed _niet_ als wèl zoo zijn geweest. O Elinor, wat zijn je gevoelens toch onbegrijpelijk! Je zoudt liever kwaad gelooven dan goed. Je zoudt liever _zoeken_ naar verdriet voor Marianne, en schuld van dien armen Willoughby, dan naar verontschuldiging voor zijn gedrag. Je _verkiest_ hem nu eenmaal schuldig te achten omdat hij bij het afscheid van ons niet zoo hartelijk scheen als gewoonlijk. En is er dan geen verschooning te vinden in een zekere verstrooidheid en neerslachtigheid, veroorzaakt door de pas ondervonden teleurstelling? Zal geen enkele mogelijkheid overwogen mogen worden, enkel en alleen omdat zij geen zekerheid is? Zijn wij niets verplicht aan den man, dien wij om zoo goede reden liefhebben, en die ons niet de geringste aanleiding gaf tot verdenking? Mag dan de mogelijkheid niet worden aangenomen van beweegredenen, volkomen gegrond op zich zelf, doch die voorloopig onvermijdelijk verborgen moeten blijven? En, wat is het, per slot van rekening, waarvan je hem verdenkt?""Quindi mi avresti detto che potrebbe o non potrebbe essere andata così. Oh, Elinor, come sono incomprensibili i tuoi sentimenti! Preferisci dare credito al male piuttosto che al bene. Preferisci guardare all'infelicità di Marianne e darne la colpa al povero Willoughby, piuttosto che trovare una giustificazione per quest'ultimo. Sei decisa a biasimarlo, perché ha preso congedo da noi con meno affetto di quanto ne avesse dimostrato col suo comportamento precedente. E non ci sono attenuanti per la negligenza di uno spirito depresso da una delusione così recente? Non ci sono possibilità che possa essere accettata, se non altro perché non vi sono certezze? Nulla è dovuto a un uomo che abbiamo tutte le ragioni per amare, e nessuna ragione al mondo per pensarne male? Alla possibilità di motivi incontestabili in sé, anche se inevitabilmente segreti per un po'? E, alla fin fine, di che cosa lo sospetti?"
"I can hardly tell myself. But suspicion of something unpleasant is the inevitable consequence of such an alteration as we just witnessed in him. There is great truth, however, in what you have now urged of the allowances which ought to be made for him, and it is my wish to be candid in my judgment of every body. Willoughby may undoubtedly have very sufficient reasons for his conduct, and I will hope that he has. But it would have been more like Willoughby to acknowledge them at once. Secrecy may be advisable; but still I cannot help wondering at its being practiced by him." "Do not blame him, however, for departing from his character, where the deviation is necessary. But you really do admit the justice of what I have said in his defence?--I am happy--and he is acquitted." "Not entirely. It may be proper to conceal their engagement (if they ARE engaged) from Mrs. Smith--and if that is the case, it must be highly expedient for Willoughby to be but little in Devonshire at present. But this is no excuse for their concealing it from us."-Tampoco lo tengo claro. Pero es inevitable sospechar algo desagradable tras ver un trastorno tan grande como el que observamos en él. Hay una gran verdad, sin embargo, en su insistencia respecto de las concesiones que debemos hacer en su favor, y es mi deseo ser imparcial en todos mis juicios. Es indudable que Willoughby puede tener motivos suficientes para haberse comportado así, y espero que los tenga. Pero habría sido más propio de su carácter haberlos dado a conocer. La reserva puede ser aconsejable, pero aun así no puedo evitar extrañarme de encontrarla en él. - -No lo culpes, sin embargo, por apartarse de su naturaleza, allí donde la desviación es necesaria. En todo caso, ¿realmente sí admites la justicia de lo que he dicho en su defensa? Eso me alegra... y a él lo absuelve. -No por completo. Puede que sea adecuado ocultar su compromiso (si es que están comprometidos) a la señora Smith; y si tal es el caso, debe ser extremadamente conveniente para Willoughby estar lo menos posible en Devonshire por el momento. Pero eso no es excusa para ocultárnoslo a nosotras."Dat kan ik u eigenlijk zelf niet zeggen. Maar het vermoeden van iets onaangenaams is 't onvermijdelijk gevolg van een verandering, zooals wij die daareven in hem hebben waargenomen. Er is echter veel waars in wat u zegt omtrent de overwegingen te zijnen gunste, die wij moeten laten gelden, en ik wensch werkelijk eerlijk te zijn in mijn oordeel over iedereen. Willoughby kàn ongetwijfeld zeer voldoende redenen hebben voor zijn gedrag, en ik hoop, dat dit het geval is. Maar het zou toch meer iets voor hem zijn geweest, die openlijk te erkennen. Geheimzinnigheid mag raadzaam zijn; maar ik kan niet nalaten mij te verwonderen, dat juist hij die betracht." "Je moogt hem geen verwijt maken van ontrouw aan zichzelf, waar die afwijking noodzakelijk is. Maar je geeft dus werkelijk toe, dat ik gelijk had, in wat ik tot zijn verdediging aanvoerde?--daar ben ik blij om--dan gaat hij vrij uit." Niet geheel en al. Het kan raadzaam zijn, hun verloving--(àls ze verloofd zijn,)--geheim te houden voor Mevrouw Smith,--en als dat het geval is, dan is het natuurlijk zéér noodig, dat Willoughby thans slechts zelden in Devonshire gezien wordt. Maar dit is nog geen reden om die verloving te verbergen voor òns.""Non lo so nemmeno io. Ma sospettare qualcosa di spiacevole è l'inevitabile conseguenza di un mutamento del quale siamo state appena testimoni. C'è, tuttavia, molto di vero nella tua esortazione circa le attenuanti che devono essergli concesse, e io desidero essere onesta nei miei giudizi su chiunque. Willoughby può senza dubbio avere ragioni da vendere per la sua condotta, e voglio sperare che ne abbia. Ma sarebbe stato molto più da Willoughby dichiararle subito. La segretezza può essere opportuna, ma non posso fare a meno di meravigliarmi che sia proprio lui a praticarla." "Non biasimarlo, comunque, per discostarsi dal suo carattere, se è un comportamento necessario. Ma davvero ammetti la giustezza di ciò che ho detto in sua difesa? Ne sono felice, e lo considero assolto." "Non del tutto. Può essere opportuno nascondere il loro fidanzamento (sempre che siano fidanzati) a Mrs. Smith, e se le cose stanno così, è un ottimo espediente da parte di Willoughby restare al momento il meno possibile nel Devonshire. Ma non è una scusa per nasconderlo a noi."
"Concealing it from us! my dear child, do you accuse Willoughby and Marianne of concealment? This is strange indeed, when your eyes have been reproaching them every day for incautiousness."-¡Ocultárnoslo a nosotras! Mi niña querida, ¿acusas a Willoughby y a Marianne de ocultamiento? Esto es en verdad extraño, cuando tus ojos los han acusado a diario por su falta de cautela."Verbergen voor òns? maar lieve kind, beschuldig je Willoughby en Marianne van achterhoudendheid op dat punt? Dàt is wel vreemd, terwijl je blikken hun dag aan dag een verwijt maakten van hun gebrek aan voorzichtigheid.""Nasconderlo a noi! mia cara bambina, accusi di sotterfugi Willoughby e Marianne? Questo è davvero strano, visto che i tuoi sguardi li hanno tutti i giorni rimproverati per la loro imprudenza."
"I want no proof of their affection," said Elinor; "but of their engagement I do."-No me falta prueba alguna de su afecto -dijo Elinor-, pero sí de su compromiso."Van hun genegenheid heb ik geen bewijs meer noodig," zei Elinor, "maar van hun verloofd zijn wèl.""Non mi mancano prove del loro affetto", disse Elinor, "ma del loro fidanzamento sì."
"I am perfectly satisfied of both."-A mí me bastan las que tengo de ambos."Ik ben omtrent beide punten volkomen gerust.""Io sono perfettamente convinta di entrambe le cose."
"Yet not a syllable has been said to you on the subject, by either of them."-Pero ni una palabra le han dicho, ninguno de los dos, sobre esta materia."En toch is er door geen van hen beiden één woord tegenover u gerept van dat onderwerp.""Eppure non ti è stata detta nemmeno una parola in proposito, da nessuno dei due."
"I have not wanted syllables where actions have spoken so plainly. Has not his behaviour to Marianne and to all of us, for at least the last fortnight, declared that he loved and considered her as his future wife, and that he felt for us the attachment of the nearest relation? Have we not perfectly understood each other? Has not my consent been daily asked by his looks, his manner, his attentive and affectionate respect? My Elinor, is it possible to doubt their engagement? How could such a thought occur to you? How is it to be supposed that Willoughby, persuaded as he must be of your sister's love, should leave her, and leave her perhaps for months, without telling her of his affection;--that they should part without a mutual exchange of confidence?" "I confess," replied Elinor, "that every circumstance except ONE is in favour of their engagement; but that ONE is the total silence of both on the subject, and with me it almost outweighs every other."-No he necesitado palabras donde las acciones han hablado por sí mismas con tanta claridad. Su comportamiento hacia Marianne y todas nosotras, al menos durante la última quincena, ¿acaso no ha hecho patente que la amaba y la consideraba su futura esposa, y que sentía por nosotras el afecto que se tiene por los parientes más cercanos? ¿No nos hemos entendido mutuamente a la perfección? ¿No ha solicitado a diario mi consentimiento a través de sus miradas, sus modales, sus atenciones afectuosas y llenas de respeto? Elinor, hija mía, ¿es posible dudar de su compromiso? ¿Cómo pudo ocurrírsete tal idea? Es imposible suponer que Willoughby, convencido como debe estar del amor de tu hermana, fuera a abandonarla, y quizá por meses, sin hablarle de su amor; imposible pensar que pudieran separarse sin intercambiar estas mutuas expresiones de confianza. -Confieso -replicó Elinor- que todas las circunstancias excepto una hablan en favor de su compromiso, pero esa una es el total silencio de ambos sobre ello, y para mí casi anula todas las demás."Ik had geen woorden noodig; hun daden spraken voor mij duidelijk genoeg. Bewees niet zijn houding jegens Marianne en ons allen, in de laatste weken, dat hij haar liefhad en als zijn aanstaande vrouw beschouwde, en dat hij ons de genegenheid toedroeg die men koestert voor zijn naaste verwanten? Hebben wij elkaar niet volkomen begrepen? Vroeg hij niet dagelijks mijne toestemming, door zijn blik, zijn houding, zijn oplettende en eerbiedige voorkomendheid? Mijn beste Elinor, is het mogelijk dat je hun verloving in twijfel trekt? Hoe kon die gedachte bij je opkomen? Hoe kan je veronderstellen, dat Willoughby, overtuigd als hij moet zijn van je zuster's liefde, haar zou verlaten, voor maanden achtereen misschien, zonder haar zijn gevoel te openbaren;--dat ze zouden scheiden zonder elkaar wederzijdsch vertrouwen te hebben geschonken?" "Ik geef toe," antwoordde Elinor, "dat alle omstandigheden, op één na, spreken ten gunste van hun verloving; maar die ééne is het volslagen stilzwijgen, door beiden daaromtrent bewaard, en voor mij weegt die eene tegen bijna alle andere op.""Non ho bisogno di parole quando gli atti parlano così chiaramente. Non ha forse il suo comportamento verso Marianne e verso tutte noi, almeno nelle ultime due settimane, affermato che l'amava e la considerava la sua futura sposa, e che sentiva per noi un attaccamento pari a quello dei parenti più intimi? Non ci siamo perfettamente compresi a vicenda? Non è stato il mio consenso richiesto tutti i giorni dai suoi sguardi, dai suoi modi, dal suo rispetto così premuroso e affettuoso? Mia cara Elinor, è mai possibile dubitare di questo fidanzamento? Come potrebbe venirci in mente un pensiero simile? Come si può immaginare che Willoughby, convinto come dev'essere dell'amore di tua sorella, si allontani da lei, e si allontani forse per mesi, senza averle dichiarato il suo affetto; che si separino senza un reciproco scambio di fiducia?" "Confesso", replicò Elinor, "che tutte le circostanze tranne una sono in favore del loro fidanzamento; ma quell'unica circostanza è il totale silenzio di entrambi sull'argomento, e secondo me ha un peso maggiore di ogni altra."
"How strange this is! You must think wretchedly indeed of Willoughby, if, after all that has openly passed between them, you can doubt the nature of the terms on which they are together. Has he been acting a part in his behaviour to your sister all this time? Do you suppose him really indifferent to her?" "No, I cannot think that. He must and does love her I am sure."-¡Qué extraño! Ciertamente debes pensar horrores de Willoughby si, después de cuanto ha pasado entre ellos a la vista de todos, puedes dudar de la naturaleza de los lazos que los unen. ¿Ha estado representando un papel frente a tu hermana todo este tiempo? ¿Lo crees de verdad indiferente a ella? -No, no puedo creer tal cosa. Estoy segura de que él debe amarla, y que la ama."Wat is dat vreemd. Je moet wel slecht over Willoughby denken, wanneer je, na al wat tusschen hen is voorgevallen, nog kunt twijfelen aan den aard van hun onderlinge verhouding. Dus hij sou al dien tijd tegenover je zuster een rol hebben gespeeld? Denk je dat hij in zijn hart onverschillig haar is?" "Neen, dat kàn ik niet denken. Hij moet haar liefhebben, en dat doet hij; daaraan twijfel ik niet"."Che strano! Devi avere davvero una pessima opinione di Willoughby, se dopo tutto quello che è successo tra loro alla luce del sole, puoi dubitare della natura del rapporto che li lega. Per tutto questo tempo lui ha recitato una parte nel suo comportamento verso tua sorella? Pensi davvero che lei gli sia del tutto indifferente?" "No, questo no. Deve amarla, e la ama, di questo ne sono certa."
"But with a strange kind of tenderness, if he can leave her with such indifference, such carelessness of the future, as you attribute to him."-Pero con una rara clase de ternura, si puede dejarla con tal indiferencia, con tal despreocupación por el futuro como la que tú le atribuyes."Een vreemd soort van teederheid is dat dan toch, die hem toestaat haar te verlaten, zoo onverschillig, zoo onbezorgd omtrent de toekomst, als je denkt, dat hij doet.""Ma con uno strano genere di affetto, se può abbandonarla con una tale indifferenza, un tale disinteresse per il futuro, come quelli che tu gli attribuisci."
"You must remember, my dear mother, that I have never considered this matter as certain. I have had my doubts, I confess; but they are fainter than they were, and they may soon be entirely done away. If we find they correspond, every fear of mine will be removed."-Debe recordar, madre querida, que nunca he dado por ciertos estos asuntos. Confieso que he tenido mis dudas; pero son menos fuertes de lo que eran, y puede que muy pronto hayan desaparecido por completo. Si descubrimos que se corresponden en su amor, todos mis temores habrán desaparecido."U moet niet vergeten, mama, dat ik de zaak nooit als zeker beschouwde. Ik beken, dat ik wel eens twijfel heb gekoesterd. Die twijfel is echter reeds verminderd en zal misschien spoedig geheel verdwijnen. Als het blijkt, dat zij in briefwisseling zijn, dan ben ik niet bang meer.""Devi rammentare, mia cara madre, che si tratta di una questione che io non ho mai considerato certa. Ho avuto dei dubbi, lo confesso; ma ora sono più vaghi rispetto a prima, e presto potranno essere del tutto fugati. Se scopriremo che si scrivono, ogni mio timore verrà a cadere."
"A mighty concession indeed! If you were to see them at the altar, you would suppose they were going to be married. Ungracious girl! But I require no such proof. Nothing in my opinion has ever passed to justify doubt; no secrecy has been attempted; all has been uniformly open and unreserved. You cannot doubt your sister's wishes. It must be Willoughby therefore whom you suspect. But why? Is he not a man of honour and feeling? Has there been any inconsistency on his side to create alarm? can he be deceitful?"-¡Mira qué gran concesión! Si los vieras ante el altar, supondrías que se iban a casar. ¡Qué niña desagradable! Pero yo no necesito tales pruebas. Nada, a mi juicio, ha pasado que justifique las dudas; no ha habido intentos de mantener nada en secreto; en todo ha habido igual transparencia. No pueden caberte dudas acerca de los deseos de tu hermana. Entonces debe ser de Willoughby que sospechas. Pero, ¿por qué? ¿No es acaso un hombre de honor y buenos sentimientos? ¿Ha mostrado alguna inconsistencia capaz de crear alarma? ¿Es capaz de engaño?"Je bent wèl toegevend, moet ik zeggen! Als je hen voor het altaar zaagt staan, dan zou je nog denken, dat ze _misschien_ wel gingen trouwen. 't Is een leelijke trek in je.--Maar zulke bewijzen heb _ik_ niet noodig. In mijn oogen is er niets gebeurd, dat twijfel rechtvaardigde; tot verbergen werd geen poging gedaan; alles ging volkomen open en zonder terughouding in zijn werk. Aan je zuster's wenschen kan je niet twijfelen. 't Is dus Willoughby, dien je verdenkt. En waarom? Is hij niet gevoelig en een man van eer? Gaf hij ons door onstandvastigheid reden tot zorg en vrees? Zou hij bedriegelijk kunnen zijn?""Davvero una bella concessione! Se li vedessi all'altare, magari immagineresti che si stiano sposando. Come sei severa! Ma io non ho bisogno di simili prove. A mio parere non è mai successo nulla che possa giustificare un dubbio; non c'è stato nessun tentativo di segretezza; tutto è stato sempre fatto alla luce del sole e in modo spontaneo. Non puoi avere dubbi sui desideri di tua sorella. Quindi i tuoi sospetti sono rivolti a Willoughby. Ma perché? Non è un uomo d'onore e di buoni sentimenti? Ci sono state stranezze da parte sua che ti hanno messa in allarme? può essere che sia un imbroglione?"
"I hope not, I believe not," cried Elinor. "I love Willoughby, sincerely love him; and suspicion of his integrity cannot be more painful to yourself than to me. It has been involuntary, and I will not encourage it. I was startled, I confess, by the alteration in his manners this morning;--he did not speak like himself, and did not return your kindness with any cordiality. But all this may be explained by such a situation of his affairs as you have supposed. He had just parted from my sister, had seen her leave him in the greatest affliction; and if he felt obliged, from a fear of offending Mrs. Smith, to resist the temptation of returning here soon, and yet aware that by declining your invitation, by saying that he was going away for some time, he should seem to act an ungenerous, a suspicious part by our family, he might well be embarrassed and disturbed. In such a case, a plain and open avowal of his difficulties would have been more to his honour I think, as well as more consistent with his general character;--but I will not raise objections against any one's conduct on so illiberal a foundation, as a difference in judgment from myself, or a deviation from what I may think right and consistent."-Espero que no, creo que no -exclamó Elinor-. Quiero a Willoughby, sinceramente lo quiero; y las sospechas sobre su integridad no pueden ser más dolorosas para usted que para mí. Lo he hecho involuntariamente, y no atizaré esa tendencia en mí. Me sobresaltó, lo confieso, el cambio en su trato esa mañana; al hablar parecía una persona diferente a la que conocimos, y no respondió a la gentileza que usted tuvo hacia él con ninguna muestra de cordialidad. Pero todo esto puede explicarse por estar afectado por alguna situación como la que usted supone. Se acababa de separar de mi hermana, la había visto alejarse en la mayor de las aflicciones; y si se sentía obligado, por temor a ofender a la señora Smith, a resistir la tentación de volver acá luego, y aun así se daba cuenta de que al declinar su invitación diciendo que se iba por algún tiempo parecería estar actuando de manera mezquina y sospechosa hacia nuestra familia, bien puede haberse sentido avergonzado y perturbado. En tal caso, creo que un reconocimiento simple y franco de sus dificultades lo habría honrado más y habría sido más coherente con su carácter en general. Pero no criticaré la conducta de nadie sobre bases tan débiles como una diferencia entre sus opiniones y las mías, o una desviación de lo que yo considero correcto y consecuente."Ik geloof van niet; ik geloof van niet," riep Elinor. "Ik houd van Willoughby; ik houd oprecht van hem; en twijfel aan de zuiverheid van zijn karakter doet mijzelve niet minder pijn dan u. Tegen mijn wil is die twijfel gerezen, en ik wil dat gevoel niet aanmoedigen. Ik beken, dat ik schrikte van morgen, door die verandering in zijn houding; hij sprak niet zooals van hem te verwachten viel, en bleef onhartelijk tegenover uw vriendelijkheid. Maar dat alles laat zich verklaren door de omstandigheden, die u als waar veronderstelt. Hij had pas afscheid genomen van Marianne, had haar zien gaan, wanhopig bedroefd; en als hij zich verplicht achtte, uit vrees Mevrouw Smith te ergeren, de verleiding te weerstaan om hier spoedig terug te keeren, terwijl hij toch wist, door het weigeren van uwe uitnoodiging, door te zeggen dat hij voor langen tijd afscheid nam, tegenover ons gezin den schijn op zich te laden van illoyaal en zonderling gedrag, dan had hij waarlijk wel reden verlegen en verward te zijn. Onder die omstandigheden zou een eenvoudige en openhartige uiteenzetting van zijn moeilijkheden hem meer tot eer hebben gestrekt, en mijns inziens meer hebben gestrookt met zijn aard en aanleg; maar ik zal niemand zijn gedrag verwijten, wegens zoo enghartige redenen als een verschil in zienswijze met mijzelve, of eene afwijking van wat _ik_ als goed en redelijk beschouw.""Spero di no, credo di no", esclamò Elinor. "Voglio bene a Willoughby, gli voglio bene sinceramente; e sospettare della sua integrità non è più penoso per te che per me. È stato un sentimento involontario, e non lo incoraggerò. Stamattina sono rimasta allibita, lo confesso, dal mutamento dei suoi modi; non parlava come se fosse davvero lui, e non ha accolto la tua gentilezza con la minima cordialità. Ma tutto questo può essere spiegato dalla situazione in cui si è trovato secondo le tue ipotesi. Si era appena separato da mia sorella, l'aveva vista allontanarsi profondamente addolorata, e se si sentiva obbligato, per paura di offendere Mrs. Smith, a resistere alla tentazione di tornare presto, pur consapevole che rifiutare il tuo invito, dire che stava andando via per qualche tempo, sarebbe apparso come recitare una parte ingenerosa, sospetta verso la nostra famiglia, poteva bene sentirsi imbarazzato e turbato. In tal caso, una piena e aperta ammissione delle sue difficoltà credo sarebbe andata più a suo onore, oltre a essere più consona al suo carattere; ma non voglio sollevare obiezioni nei confronti della condotta di qualcuno su basi così meschine, come una differenza rispetto alle mie opinioni, o uno scostamento da ciò che io possa ritenere gusto e coerente."
"You speak very properly. Willoughby certainly does not deserve to be suspected. Though WE have not known him long, he is no stranger in this part of the world; and who has ever spoken to his disadvantage? Had he been in a situation to act independently and marry immediately, it might have been odd that he should leave us without acknowledging everything to me at once: but this is not the case. It is an engagement in some respects not prosperously begun, for their marriage must be at a very uncertain distance; and even secrecy, as far as it can be observed, may now be very advisable."-Lo que dices está muy bien. No cabe duda de que Willoughby no merece que sospechen de él. Aunque nosotras no lo hemos conocido durante mucho tiempo, no es un desconocido en esta parte del mundo; ¿y quién ha hablado en contra de él? Si hubiese estado en situación de actuar con independencia y casarse de inmediato, habría sido extraño que nos dejara sin decírmelo todo al momento; pero no es el caso. Es un compromiso iniciado, en algunos aspectos, bajo auspicios no favorables, porque la posibilidad de una boda parece estar lejos todavía; e incluso, según lo que se observa, puede que sea aconsejable mantener las cosas en secreto por ahora."Nu spreek je, zooals het behoort. Willoughby verdient waarlijk niet beschouwd te worden met achterdocht. Al kennen _wij_ hem nog niet lang; hij is hier geen vreemdeling; en wie heeft ooit iets te zijnen nadeele gezegd? Hadden zijn omstandigheden hem veroorloofd, zelfstandig op te treden en onmiddellijk te huwen, dan had het vreemd kunnen schijnen, dat hij ons verliet, zonder mij alles thans reeds te bekennen; doch dit is niet het geval. Het is een verloving, die in sommige opzichten geen voorspoedig begin heeft gehad, want de tijd van hun huwelijk is onzeker en veraf; zoodat dan ook stilzwijgen omtrent de zaak, thans, voor zoover het mogelijk is, zeer raadzaam is geworden.""Queste sono parole appropriate. Willoughby non merita certamente di essere sospettato. Anche se noi non lo conosciamo da tanto, non è uno sconosciuto da queste parti; e chi ha mai parlato male di lui? Se si fosse trovato nella situazione di agire in modo indipendente e di potersi sposare immediatamente, sarebbe stato strano da parte sua lasciarci senza avermi subito messa al corrente di tutto: ma non è questo il caso. È un fidanzamento che sotto certi aspetti non è iniziato nel migliore dei modi, perché il matrimonio dev'essere rimandato a una data molto incerta, e persino la segretezza, finché potrà essere mantenuta, in questo momento forse è molto opportuna."
They were interrupted by the entrance of Margaret; and Elinor was then at liberty to think over the representations of her mother, to acknowledge the probability of many, and hope for the justice of all.Se vieron interrumpidas por la entrada de Margaret, lo que dio libertad a Elinor para meditar detenidamente en los planteamientos de su madre, reconocer que muchos de ellos eran probables, y confiar en que todos fueran acertados.Hier werden zij gestoord door Margaret, die binnenkwam; en Elinor had thans gelegenheid, na te denken over haar moeder's opvattingen; te erkennen dat vele van haar vermoedens gegrond schenen, en te hopen, dat alle zouden bewaarheid worden.Furono interrotte dall'ingresso di Margaret, ed Elinor fu quindi libera di riflettere sugli argomenti della madre, per riconoscere la plausibilità di molti, e sperare nella correttezza di tutti.
They saw nothing of Marianne till dinner time, when she entered the room and took her place at the table without saying a word. Her eyes were red and swollen; and it seemed as if her tears were even then restrained with difficulty. She avoided the looks of them all, could neither eat nor speak, and after some time, on her mother's silently pressing her hand with tender compassion, her small degree of fortitude was quite overcome, she burst into tears and left the room.No vieron a Marianne hasta la hora de la cena, cuando entró a la habitación y ocupó su lugar en la mesa sin proferir palabra. Tenía los ojos rojos e hinchados, y parecía que incluso en ese momento reprimía las lágrimas con dificultad. Evitó las miradas de las demás, no pudo comer ni conversar, y después de un rato, cuando su madre le oprimió silenciosamente la mano en un gesto de tierna compasión, el pequeño grado de fortaleza que había mantenido hasta entonces se derrumbó, rompió a llorar y abandonó la habitación.Zij zagen Marianne niet eer het tijd was om te eten, en zij zonder een woord te zeggen de kamer binnenkwam en aan tafel ging zitten. Haar oogen waren rood en gezwollen, en het scheen alsof zij slechts met moeite hare tranen weerhield. Zij vermeed hun aller blikken, kon noch eten, noch spreken, en toen haar moeder na eenigen tijd zwijgend en met innig medelijden haar hand drukte, bezweek haar geringe kracht geheel--zij barstte in tranen uit en verliet het vertrek.Non videro Marianne fino all'ora di pranzo, quando entrò nella stanza e prese posto in tavola senza dire una parola. Aveva gli occhi rossi e gonfi, e sembrava trattenere a stento le lacrime. Evitò i loro sguardi, non riuscì né a mangiare né a parlare, e dopo un po', quando la madre le strinse in silenzio la mano con tenera compassione, la sua esigua riserva di forza fu interamente sopraffatta, scoppiò in lacrime e lasciò la stanza.
This violent oppression of spirits continued the whole evening. She was without any power, because she was without any desire of command over herself. The slightest mention of anything relative to Willoughby overpowered her in an instant; and though her family were most anxiously attentive to her comfort, it was impossible for them, if they spoke at all, to keep clear of every subject which her feelings connected with him.Esta inexorable tristeza continuó durante toda la tarde. Marianne era impotente frente a ella, porque carecía de todo deseo de control sobre sí misma. La más pequeña mención de cualquier cosa relativa a Willoughby sobrepasaba de inmediato en ella toda resistencia; y aunque su familia estaba ansiosamente atenta a su bienestar, si llegaban a hablar les era imposible evitar todos los temas que sus sentimientos asociaban al joven.Deze diepe verslagenheid van geest bleef den geheelen avond voortduren. Zij had geen macht over zichzelve, wijl die macht door haar niet werd begeerd. Bij de geringste opmerking over iets, dat met Willoughby in verband stond werd zij overweldigd door hare droefheid, en ofschoon haar moeder en zusters hun uiterste best deden om haar te ontzien, het was onmogelijk, tenzij ze een volstrekt stilzwijgen wilden bewaren, elk onderwerp te vermijden, dat voor haar gevoel op hem betrekking had.Quel violento stato di oppressione durò per l'intera serata. Marianne era completamente priva di forza d'animo, poiché non aveva nessun desiderio di controllarsi. Il minimo accenno a qualcosa che riguardasse Willoughby la sopraffaceva all'istante; e benché tutte dimostrassero un'ansiosa premura per non turbarla, fu impossibile, qualsiasi cosa dicessero, evitare argomenti che i suoi sentimenti non ricollegassero a lui.
CHAPTER 16CAPITULO XVIHOOFDSTUK XVICapitolo 16
Marianne would have thought herself very inexcusable had she been able to sleep at all the first night after parting from Willoughby. She would have been ashamed to look her family in the face the next morning, had she not risen from her bed in more need of repose than when she lay down in it. But the feelings which made such composure a disgrace, left her in no danger of incurring it. She was awake the whole night, and she wept the greatest part of it. She got up with a headache, was unable to talk, and unwilling to take any nourishment; giving pain every moment to her mother and sisters, and forbidding all attempt at consolation from either. Her sensibility was potent enough!Marianne no habría sabido cómo perdonarse si hubiera podido dormir aunque fuera un instante esa primera noche tras la partida de Willoughby. Habría tenido vergüenza de mirar a su familia a la cara la mañana siguiente si no se hubiera levantado de la cama más necesitada de descanso que cuando se acostó. Pero los mismos sentimientos que hacían de la circunspección algo indeseable, la liberaron de todo peligro de caer en ella. Estuvo despierta durante toda la noche y lloró gran parte de ella. Se levantó con dolor de cabeza, incapaz de hablar y sin deseos de tomar ningún alimento, apesadumbrando en todo momento a su madre y hermanas y rechazando todas sus tentativas de consuelo. ¡No iba ella a mostrar falta de sensibilidad!Marianne zou het onvergefelijk van zichzelve hebben gevonden, als ze had kunnen slapen, den eersten nacht na het afscheid van Willoughby. Ze zou den anderen den volgenden morgen niet zonder schaamte in het gezicht hebben durven zien, als ze niet bij het opstaan grooter behoefte had gehad aan rust, dan toen ze ging liggen. Maar de gevoelens, die haar in zelfbedwang schande deden zien, bewaarden haar voor het gevaar, zich die schande op den hals te halen. Zij lag den geheelen nacht wakker, en _bijna_ den geheelen nacht schreide zij. Ze stond met hoofdpijn op, kon niet spreken en weigerde iets te eten; deed dus haar moeder en zusters onophoudelijk verdriet en verzette zich tegen elke poging van hunne zijde om haar te troosten. Haar gevoeligheid was waarlijk niet machteloos!Marianne si sarebbe considerata veramente imperdonabile se fosse riuscita a dormire la prima notte dopo la separazione da Willoughby. Si sarebbe vergognata di guardare in faccia i suoi familiari il mattino dopo, se non si fosse alzata dal letto più bisognosa di riposo di quando ci era andata. Ma i sentimenti che avrebbero reso un disonore una simile compostezza, non le fecero rischiare di correre un pericolo del genere. Rimase sveglia per tutta la notte, e pianse per la maggior parte del tempo. Si alzò col mal di testa, incapace di parlare e di toccare cibo, suscitando continuamente la compassione della madre e delle sorelle, e impedendo a tutte loro di provare a consolarla. Aveva davvero un grande sensibilità!
When breakfast was over she walked out by herself, and wandered about the village of Allenham, indulging the recollection of past enjoyment and crying over the present reverse for the chief of the morning. The evening passed off in the equal indulgence of feeling. She played over every favourite song that she had been used to play to Willoughby, every air in which their voices had been oftenest joined, and sat at the instrument gazing on every line of music that he had written out for her, till her heart was so heavy that no farther sadness could be gained; and this nourishment of grief was every day applied. She spent whole hours at the pianoforte alternately singing and crying; her voice often totally suspended by her tears. In books too, as well as in music, she courted the misery which a contrast between the past and present was certain of giving. She read nothing but what they had been used to read together.Una vez terminado el desayuno, salió sola y deambuló por la aldea de Allenham, entregándose a los recuerdos de pasados goces y llorando por el actual revés de su fortuna durante la mayor parte de la mañana. La tarde transcurrió en igual abandono a los sentimientos. Volvió a tocar cada una de las canciones que le gustaban y que solía tocar para Willoughby, cada aire en el que con más frecuencia se habían unido sus voces, y permaneció sentada ante el instrumento contemplando cada línea de música que él había copiado para ella, hasta que fue tan grande el pesar de su corazón que ya no podía alcanzarse tristeza mayor; y día a día se esforzó en nutrir así su dolor. Pasaba horas completas al piano alternando cantos y llantos, a menudo con la voz totalmente ahogada por las lágrimas. También en los libros, al igual que en la música, cortejaba la desdicha que con toda certeza podía obtener de la confrontación entre el pasado y el presente. No leía nada sino lo que solían leer juntos.Na het ontbijt ging zij alleen wandelen, en zwierf bijna den geheelen morgen rond in de omstreken van Allenham, zwelgend in herinneringen aan verloren geluk, en zich onder tranen beklagend over den tegenwoordigen tegenspoed. Ook den avond sleet zij in algeheele overgave aan haar gevoel. Zij speelde al de geliefkoosde liederen over, die zij Willoughby placht voor te spelen, iedere melodie, waarin hun stemmen zoo dikwijls hadden samengeklonken, en zat voor de piano te staren naar de muziek, die hij voor haar had gecopieerd, tot haar hart zoo overstelpt was van verdriet, dat zij niet treuriger kòn worden; en iederen dag schonk zij op die wijze nieuw voedsel aan hare smart. Uren aaneen zat zij voor de piano beurtelings te zingen en te schreien, en dikwijls werd haar stem geheel door tranen verstikt. Ook in haar boeken, zoowel als in muziek, zocht zij met voorliefde de rampzaligheid die de tegenstelling tusschen voorheen en thans haar onvermijdelijk moest doen gevoelen. Zij las niets anders, dan wat zij samen te lezen plachten.Una volta finita la colazione uscì da sola, e gironzolò per il villaggio di Allenham, indulgendo ai ricordi delle gioie passate e piangendo sulle pene del presente per la maggior parte della mattinata. La serata trascorse con lo stesso abbandono ai sentimenti. Suonò continuamente tutte le canzoni predilette che era solita suonare a Willoughby, tutte le arie nelle quali le loro voci si erano spesso unite, e sedeva allo strumento con lo sguardo fisso a ogni rigo di musica che Willoughby aveva trascritto per lei, fino quando non si sentì il cuore talmente pesante da non poter più aggiungere ulteriore tristezza; e questo cibarsi di dolore proseguì ogni giorno. Passava ore e ore al pianoforte alternando il canto al pianto, e la voce era spesso totalmente soffocata dalle lacrime. Anche con i libri, come con la musica, si abbandonava all'inevitabile tormento offerto dal contrasto tra passato e presente. Non leggeva altro se non quello che erano soliti leggere insieme.
Such violence of affliction indeed could not be supported for ever; it sunk within a few days into a calmer melancholy; but these employments, to which she daily recurred, her solitary walks and silent meditations, still produced occasional effusions of sorrow as lively as ever.Tan ardiente congoja de ninguna manera podía sostenerse para siempre; a los pocos días se sumió en una más tranquila melancolía; pero las ocupaciones a que se entregaba diariamente -sus caminatas solitarias y silenciosas meditaciones-, aún daban pie a ocasionales efluvios de dolor tan intensos como antes.Zóó heftige smart kon niet van eindeloozen duur zijn, na eenige dagen verflauwde zij tot kalmer neerslachtigheid; doch de reeds genoemde bezigheden, die zij dagelijks hervatte; haar eenzame wandelingen en stille overpeinzingen leidden ook thans bijwijlen tot hevige uitbarstingen van verdriet.Una sofferenza così acuta non poteva davvero essere sopportata per sempre; nel giro di alcuni giorni si trasformò in una malinconia più quieta; ma le occupazioni alle quali si dedicava quotidianamente, le passeggiate solitarie e le silenziose meditazioni, talvolta provocavano ancora esplosioni di dolore con la stessa violenza di sempre.
No letter from Willoughby came; and none seemed expected by Marianne. Her mother was surprised, and Elinor again became uneasy. But Mrs. Dashwood could find explanations whenever she wanted them, which at least satisfied herself. "Remember, Elinor," said she, "how very often Sir John fetches our letters himself from the post, and carries them to it. We have already agreed that secrecy may be necessary, and we must acknowledge that it could not be maintained if their correspondence were to pass through Sir John's hands."No llegó ninguna carta de Willoughby, y no parecía que Marianne esperara ninguna. Su madre estaba sorprendida y Elinor nuevamente se fue inquietando. Pero la señora Dashwood era capaz de encontrar explicaciones siempre que le eran necesarias, lo que calmaba al menos su preocupación. -Recuerda, Elinor -le dijo-, cuán a menudo sir John se encarga de transportar nuestro correo. Estuvimos de acuerdo en que el secreto puede ser necesario, y debemos reconocer que no podríamos mantenerlo si la correspondencia de Willoughby y Marianne pasara por las manos de sir John.Van Willoughby kwam geen brief, en Marianne scheen dien ook niet te verwachten. Haar moeder was verwonderd, en Elinor maakte zich opnieuw ongerust. Maar Mevrouw Dashwood had altijd verklaringen bij de hand, wanneer ze die behoefde, die althans haarzelve tevreden stelden. "Je weet wel, Elinor," zei ze, "hoe dikwijls Sir John onze brieven van de post haalt en ze voor ons bezorgt. We zijn het nu eens, dat de zaak liever niet ruchtbaar moet worden, en we moeten erkennen dat dit onmogelijk zou zijn, als Sir John hunne brieven over en weer in handen kreeg."Non arrivò nessuna lettera di Willoughby; e Marianne sembrava non aspettarsele. La madre ne era sorpresa, ed Elinor ricominciò a non sentirsi tranquilla. Ma Mrs. Dashwood quando ne aveva bisogno riusciva sempre a trovare spiegazioni, che per lo meno soddisfacevano lei. "Ricordati, Elinor", disse, "che molto spesso è Sir John che va a ritirare e consegnare le nostre lettere alla posta. Abbiamo già convenuto sul fatto che la segretezza possa rivelarsi necessaria, e dobbiamo riconoscere che non potrebbe essere mantenuta se la loro corrispondenza dovesse passare per le mani di Sir John."
Elinor could not deny the truth of this, and she tried to find in it a motive sufficient for their silence. But there was one method so direct, so simple, and in her opinion so eligible of knowing the real state of the affair, and of instantly removing all mystery, that she could not help suggesting it to her mother.Elinor no pudo negar la verdad de lo anterior e intentó encontrar allí motivo suficiente para el silencio de los jóvenes. Pero había un método tan directo, tan sencillo y, en su opinión, tan fácil de adoptar para conocer el verdadero estado de las cosas y eliminar de una vez todo el misterio, que no pudo evitar sugerírselo a su madre.Elinor kon dit niet tegenspreken, en zij trachtte die beweegreden voldoende te achten ter verklaring van hun stilzwijgen. Er was echter één middel om achter den waren staat van zaken te komen, en alle geheimzinnigheid te verbannen, zóó recht op het doel afgaand, zoo eenvoudig, en naar hare meening zoo verkieselijk, dat zij niet kon nalaten, haar moeder dit aan de hand te doen.Elinor non poté negare questa verità, e cercò di trovarci un motivo sufficiente per il loro silenzio. Ma c'era un metodo così diretto, così semplice, e secondo lei così idoneo per conoscere lo stato reale del loro legame, e per rimuovere all'istante ogni mistero, che non poté fare a meno di suggerirlo alla madre.
"Why do you not ask Marianne at once," said she, "whether she is or she is not engaged to Willoughby? From you, her mother, and so kind, so indulgent a mother, the question could not give offence. It would be the natural result of your affection for her. She used to be all unreserve, and to you more especially."-¿Por qué no le pregunta de inmediato a Marianne -le dijo- si está o no está comprometida con Willoughby? Viniendo de usted, su madre, y una madre tan dulce e indulgente, la pregunta no puede molestar. Sería consecuencia natural de su cariño por ella. Ella solía ser toda franqueza, y con usted de manera muy especial."Waarom vraagt u Marianne niet zelf," zei zij, "of ze al of niet met Willoughby verloofd is? Van u, haar moeder, die zoo vriendelijk en toegevend voor haar is, kan die vraag haar niet grieven. 't Zou het natuurlijk uitvloeisel zijn van uw genegenheid voor haar. Zij placht één en al openhartigheid te zijn, tegenover u vooral.""Perché non chiedi subito a Marianne", disse, "se è o non è fidanzata con Willoughby? Se viene da te, sua madre, e da una madre così buona e indulgente, la domanda non sarebbe certo un'offesa. Sarebbe la naturale conseguenza del tuo affetto. Lei è abituata a essere spontanea, specialmente con te."
"I would not ask such a question for the world. Supposing it possible that they are not engaged, what distress would not such an enquiry inflict! At any rate it would be most ungenerous. I should never deserve her confidence again, after forcing from her a confession of what is meant at present to be unacknowledged to any one. I know Marianne's heart: I know that she dearly loves me, and that I shall not be the last to whom the affair is made known, when circumstances make the revealment of it eligible. I would not attempt to force the confidence of any one; of a child much less; because a sense of duty would prevent the denial which her wishes might direct."-Por nada del mundo le haría tal pregunta. Suponiendo posible que no estén comprometidos, ¡cuánta aflicción no le infligiría al así interrogarla! En todo caso, revelaría una falta de consideración tan grande a sus sentimientos. Nunca podría merecer su confianza de nuevo tras obligarla a confesar algo que por el momento no se quiere en conocimiento de nadie. Conozco el corazón de Marianne: sé que me quiere profundamente y que no seré la última en quien confíe sus asuntos, cuando las circunstancias así lo aconsejen. Jamás intentaría forzar las confidencias de nadie, menos aún de una niña, porque un sentido del deber contrario a sus deseos le impediría negarse a ello."Die vraag zou ik haar nooit willen doen; in geen geval. Neem eens voor een oogenblik aan, dat zij niet verloofd waren, hoeveel verdriet zou ik haar dan doen door dat uitvragen. 't Zou in elk geval heel weinig edelmoedig zijn. Ik zou nooit meer haar vertrouwen verdienen, wanneer ik haar wilde dwingen tot een bekentenis van 't geen voorloopig niemand nog mag weten. Ik ken Marianne door en door; ik weet hoeveel zij van mij houdt, en dat ik niet de laatste zal zijn, die de toedracht der zaak vernemen zal, wanneer de omstandigheden die kennisgeving raadzaam doen achten. Ik zou nooit willen pogen iemands vertrouwen af te dwingen; het allerminst dat van mijn eigen kind, omdat haar plichtgevoel haar mogelijk zou weerhouden, dat vertrouwen te weigeren, waar zij het liever niet geschonken had.""Per nulla al mondo farei mai una domanda del genere. Ammettendo la possibilità che non siano fidanzati, pensa che turbamento potrebbe causare una richiesta simile! A ogni modo sarebbe assolutamente meschina. Non meriterei più la sua confidenza, dopo averla costretta a confessare qualcosa che al momento deve restare sconosciuto a tutti. Conosco il cuore di Marianne. So che mi ama moltissimo, e che non sarò l'ultima a essere messa al corrente della cosa, quando le circostanze renderanno possibile rivelarla. Non voglio cercare di forzare la confidenza di nessuno; meno che mai di una figlia; perché il senso del dovere le impedirebbe quel rifiuto che potrebbe invece essere nei suoi desideri."
Elinor thought this generosity overstrained, considering her sister's youth, and urged the matter farther, but in vain; common sense, common care, common prudence, were all sunk in Mrs. Dashwood's romantic delicacy.Elinor pensó que su generosidad era excesiva, considerando la juventud de su hermana, e insistió un poco, pero en vano; el sentido común, el celo común y la prudencia común, todos habían sucumbido en la romántica delicadeza de la señora Dashwood.Elinor vond, met het oog op haar zuster's jeugd, deze opvatting overdreven; en drong nog nader bij haar moeder aan; doch te vergeefs; gezond verstand, natuurlijke bezorgdheid, vanzelfsprekende voorzichtigheid, alles moest achterstaan bij Mevrouw Dashwood's romantisch overdreven fijn gevoel.Elinor riteneva eccessiva questa generosità, considerando la giovane età della sorella, e provò a insistere, ma invano; il normale buonsenso, la normale cautela, la normale prudenza, scomparivano di fronte alla romantica delicatezza di Mrs. Dashwood.
It was several days before Willoughby's name was mentioned before Marianne by any of her family; Sir John and Mrs. Jennings, indeed, were not so nice; their witticisms added pain to many a painful hour;--but one evening, Mrs. Dashwood, accidentally taking up a volume of Shakespeare, exclaimed, "We have never finished Hamlet, Marianne; our dear Willoughby went away before we could get through it. We will put it by, that when he comes again...But it may be months, perhaps, before THAT happens."Pasaron varios días antes de que nadie en la familia mencionara el nombre de Willoughby frente a Marianne; por supuesto, sir John y la señora Jennings no fueron tan delicados; sus ingeniosidades sumaron dolor a muchos momentos dolorosos; pero una tarde, la señora Dashwood, tomando al azar un volumen de Shakespeare, exclamó: -Nunca terminamos Hamlet, Marianne; nuestro querido Willoughby se fue antes de que lo leyéramos completo. Lo reservaremos, de manera que cuando vuelva... Pero pueden pasar meses antes de que eso ocurra.Meerdere dagen verliepen, eer Willoughby's naam door een der leden van het gezin in Marianne's tegenwoordigheid werd genoemd; Sir John en Mevrouw Jennings achtten zich tot die kieschheid niet verplicht, en hun geestigheden vermeerderden de pijn van menig pijnlijk oogenblik;--doch op zekeren avond zeide Mevrouw Dashwood, toen zij toevallig een deeltje van Shakespeare opnam: "We hebben Hamlet nog niet uitgelezen, Marianne, onze beste Willoughby ging heen, eer we 't hadden geëindigd. We zullen het wegleggen, en als hij terugkomt... Maar het zal misschien maanden duren, eer dàt gebeurt."Passarono diversi giorni prima che qualcuno della famiglia pronunciasse il nome di Willoughby di fronte a Marianne; Sir John e Mrs. Jennings, in realtà, non furono così discreti; le loro facezie aggiungevano pena a ore già così tanto penose; ma una sera, Mrs. Dashwood, prendendo per caso un volume di Shakespeare, esclamò, "Non abbiamo mai finito l'Amleto, Marianne; il nostro caro Willoughby se n'è andato prima che potessimo terminarlo. Lo terremo da parte, così quando tornerà... Ma potrebbero passare mesi, forse, prima che ciò accada."
"Months!" cried Marianne, with strong surprise. "No--nor many weeks."-¡Meses! -exclamó, con enorme sorpresa-. No, ni siquiera muchas semanas."Maanden?" riep Marianne, zeer verwonderd. "O neen,--weken zelfs niet!""Mesi!" gridò Marianne, col massimo stupore. "No, non più di qualche settimana."
Mrs. Dashwood was sorry for what she had said; but it gave Elinor pleasure, as it produced a reply from Marianne so expressive of confidence in Willoughby and knowledge of his intentions.La señora Dashwood lamentó lo que había dicho; pero alegró a Elinor, ya que había arrancado una respuesta de Marianne que mostraba con tanta fuerza su confianza en Willoughby y el conocimiento de sus intenciones.Mevrouw Dashwood had reeds berouw van haar gezegde, doch het deed Elinor genoegen, daar het Marianne een antwoord had ontlokt, dat haar volkomen vertrouwen in Willoughby uitdrukte, en haar voorkennis omtrent zijn plannen verried.Mrs. Dashwood era dispiaciuta per quanto aveva detto; ma Elinor ne fu contenta, visto che da parte di Marianne aveva causato una riposta che esprimeva fiducia e conoscenza delle intenzioni di Willoughby.
One morning, about a week after his leaving the country, Marianne was prevailed on to join her sisters in their usual walk, instead of wandering away by herself. Hitherto she had carefully avoided every companion in her rambles. If her sisters intended to walk on the downs, she directly stole away towards the lanes; if they talked of the valley, she was as speedy in climbing the hills, and could never be found when the others set off. But at length she was secured by the exertions of Elinor, who greatly disapproved such continual seclusion.Una mañana, alrededor de una semana después de la partida del joven, Marianne se dejó convencer de unirse a sus hermanas en su caminata habitual en vez de ponerse a deambular sola. Hasta ese momento había evitado cuidadosamente toda compañía durante sus vagabundeos. Si sus hermanas pensaban pasear en las lomas, ella se escabullía hacia los senderos; si mencionaban el valle, con igual prisa trepaba las colinas, y nunca podían encontrarla cuando las demás partían. Pero a la larga la vencieron los esfuerzos de Elinor, que desaprobaba enérgicamente ese permanente apartamiento.Op zekeren morgen, een week ongeveer na zijn vertrek, haalden hare zusters Marianne over, hen te vergezellen op hun dagelijksche wandeling, inplaats van alleen rond te zwerven. Tot nu toe had zij op die eenzame tochten angstvallig alle gezelschap vermeden. Als haar zusters plan hadden de heuvels te beklimmen, dan sloop zij naar het bosch; spraken zij van het dal, dan klom Marianne langs de steilste paden, en zij was nooit ergens te vinden, wanneer de anderen gereed waren om uit te gaan. Ten laatste echter werd er beslag op haar gelegd door Elinor, die deze voortdurende afzondering zeer verkeerd achtte.Una mattina, dopo circa una settimana dalla partenza di lui, Marianne si convinse a unirsi alle sorelle nella loro abituale passeggiata, invece di vagabondare da sola. Fino a quel momento aveva accuratamente evitato qualsiasi compagnia nelle sue camminate. Se le sorelle avevano intenzione di salire su per le colline, lei subito si dileguava verso i sentieri; se parlavano della valle, era pronta ad arrampicarsi sulle colline, e quando le altre uscivano non si riusciva mai a trovarla. Ma alla fine fu catturata dagli sforzi di Elinor, che disapprovava molto quel prolungato isolamento.
They walked along the road through the valley, and chiefly in silence, for Marianne's MIND could not be controlled, and Elinor, satisfied with gaining one point, would not then attempt more. Beyond the entrance of the valley, where the country, though still rich, was less wild and more open, a long stretch of the road which they had travelled on first coming to Barton, lay before them; and on reaching that point, they stopped to look around them, and examine a prospect which formed the distance of their view from the cottage, from a spot which they had never happened to reach in any of their walks before.Caminaron a lo largo del camino que cruzaba el valle, casi todo el tiempo en silencio, porque era imposible ejercer control sobre la mente de Marianne; y Elinor, satisfecha con haber ganado un punto, no intentó por el momento obtener ninguna otra ventaja. Más allá de la entrada al valle, allí donde la campiña, aunque todavía fértil, era menos agreste y más abierta, se extendía ante ellas un largo trecho del camino que habían recorrido al llegar a Barton; y cuando alcanzaron este punto, se detuvieron para mirar a su alrededor y examinar la perspectiva dada por la distancia desde la cual veían su casa, ubicadas como estaban en un sitio al que nunca se les había ocurrido dirigirse en sus caminatas anteriores.Zij wandelden langs den weg: door het dal, meestal zwijgend; want Marianne's _geest_ liet zich niet dwingen, en Elinor, tevreden nu zij in een opzicht haar zin had gekregen, wilde thans niet méér beproeven. Voorbij den ingang van het dal, waar het landschap, ofschoon nog schilderachtig en afwisselend, minder bergachtig werd en ruimer uitzicht verleende, konden zij een groot deel overzien van den weg, waarlangs zij voor de eerste maal naar Barton waren gekomen; en toen zij deze plek hadden bereikt, bleven zij staan, om rond te zien en het uitzicht te genieten over de vlakte, die zij van uit hun huisje in de verte konden onderscheiden, thans vanuit een punt, tot waar hunne wandelingen zich toevallig nog niet eerder hadden uitgestrekt.Si avviarono lungo la strada che attraversava la valle, quasi sempre in silenzio, perché non era possibile dominare anche la mente di Marianne, ed Elinor, soddisfatta di aver guadagnato almeno un punto, non voleva in quel momento tentare di più. Oltre l'ingresso della valle, dove la campagna, anche se ancora rigogliosa, era meno selvaggia e più aperta, un lungo tratto della strada che avevano percorso venendo per la prima volta a Barton si stendeva davanti a loro; e una volta raggiunto quel punto, si fermarono a guardarsi intorno, e a rimirare un paesaggio che già conoscevano a distanza dal cottage, da un posto che non gli era mai capitato di raggiungere in nessuna della passeggiate precedenti.
Amongst the objects in the scene, they soon discovered an animated one; it was a man on horseback riding towards them. In a few minutes they could distinguish him to be a gentleman; and in a moment afterwards Marianne rapturously exclaimed,Entre todas las cosas que poblaban el paisaje, muy pronto descubrieron un objeto animado; era un hombre a caballo, que venía en dirección hacia ellas. En pocos minutos pudieron apreciar que era un caballero; y un instante después, arrobada, Marianne exclamó:Onder de voorwerpen, die het landschap stoffeerden, bespeurden zij spoedig een, dat zich bewoog; het was een man te paard, die naderbij kwam. Na een paar minuten zagen zij, dat het een heer was, en een oogenblik later riep Marianne vol verrukking:Tra gli elementi della scena, ne scorsero presto uno in movimento; era un uomo a cavallo che si dirigeva verso di loro. In pochi minuti riuscirono a distinguere che si trattava di un gentiluomo, e un attimo dopo Marianne esclamò rapita,
"It is he; it is indeed;--I know it is!"--and was hastening to meet him, when Elinor cried out, "Indeed, Marianne, I think you are mistaken. It is not Willoughby. The person is not tall enough for him, and has not his air." "He has, he has," cried Marianne, "I am sure he has. His air, his coat, his horse. I knew how soon he would come."-¡Es él! Seguro que es... ¡Sé que es! -y se apresuraba a ir a su encuentro cuando Elinor la llamó: -No, Marianne, creo que te equivocas. No es Willoughby. Esa persona no es lo suficientemente alta, y no tiene su aspecto. -Sí lo tiene, sí lo tiene -exclamó Marianne-. ¡Estoy segura de que lo tiene! Su aspecto, su abrigo, su caballo... Yo sabía que iba a llegar así de rápido."Hij is het; o zeker!--ik weet dat hij het is!" en zij wilde hem reeds tegemoetsnellen, toen Elinor haastig zeide: "Werkelijk Marianne, je vergist je. Het is Willoughby niet. Deze man is zoo groot niet als hij, en heeft een andere houding." "O jawel, jawel," riep Marianne, "hij is het; 't is zijn figuur, zijn jas, zijn paard. Ik wist wel, dat hij gauw zou komen.""È lui, è proprio lui... so che è lui!" E gli stava correndo incontro, quando Elinor le gridò dietro, "No, Marianne, credo che ti stia sbagliando. Non è Willoughby. Non è alto abbastanza per essere lui, e non ha il suo aspetto." "Ce l'ha, ce l'ha", esclamò Marianne, "Ne sono certa. Il suo aspetto, il suo cappotto, il suo cavallo. Lo sapevo che sarebbe tornato presto."
She walked eagerly on as she spoke; and Elinor, to screen Marianne from particularity, as she felt almost certain of its not being Willoughby, quickened her pace and kept up with her. They were soon within thirty yards of the gentleman. Marianne looked again; her heart sunk within her; and abruptly turning round, she was hurrying back, when the voices of both her sisters were raised to detain her; a third, almost as well known as Willoughby's, joined them in begging her to stop, and she turned round with surprise to see and welcome Edward Ferrars.Caminaba llena de excitación mientras hablaba; y Elinor, para proteger a Marianne de sus propias peculiaridades, ya que estaba casi segura de que no era Willoughby, apresuró el paso y se mantuvo a la par de ella. Pronto estuvieron a treinta yardas del caballero. Marianne lo miró de nuevo; sintió que se le caía el alma a los pies, se dio media vuelta y comenzaba a devolverse por donde había venido cuando en su prisa se vio detenida por las voces de sus hermanas, a la que se unía una tercera casi tan conocida como la de Willoughby, rogándole que se detuviera, y se volvió sorprendida para ver y dar la bienvenida a Edward Ferrars.Ze liep onder het spreken haastig verder; en Elinor versnelde eveneens haar schreden, om Marianne bij te houden, daar zij bijna zeker was, dat het Willoughby niet kon zijn, en zij haar zuster's gedrag niet wilde laten in 't oog vallen. Weldra waren zij geen dertig meter meer van den vreemden heer verwijderd. Marianne keek nogmaals op; haar hart ontzonk haar; zij keerde zich om en liep haastig terug; doch tegelijk met de stemmen harer zusters, die haar toeriepen stil te staan, hoorde zij een derde, bijna even welbekend als die van Willoughby, hetzelfde verzoek tot haar richten, en toen zij zich verbaasd op nieuw omwendde, herkende en begroette zij Edward Ferrars.Camminava impaziente mentre parlava, ed Elinor, per proteggerla dal ridicolo, visto che era quasi certa che non fosse Willoughby, affrettò il passo e si mantenne di fianco a lei. Furono presto a una trentina di metri dal gentiluomo. Marianne guardò di nuovo, sentì il cuore sprofondare e, voltandosi bruscamente, si stava affrettando a tornare indietro, quando sentì le voci delle sorelle che le gridavano di aspettare, e una terza, nota quasi quanto quella di Willoughby, che si univa alle prime due per pregarla di fermarsi, e allora si girò ed ebbe la sorpresa di vedere e salutare Edward Ferrars.
He was the only person in the world who could at that moment be forgiven for not being Willoughby; the only one who could have gained a smile from her; but she dispersed her tears to smile on HIM, and in her sister's happiness forgot for a time her own disappointment.Era la única persona del mundo a quien en ese momento podía perdonar no ser Willoughby; la única que podía haberla hecho sonreír; pero ella borró sus lágrimas para sonreírle a él, y en la felicidad de su hermana olvidó por un momento su propia decepción.Hij was de eenige persoon ter wereld, wien zij op dat oogenblik kon vergeven, dat hij niet Willoughby was; de eenige die haar een glimlach had kunnen ontlokken. Zij drong haar tranen terug om hem toe te lachen, en vergat een oogenblik haar eigen teleurstelling voor haar zuster's blijdschap.Era l'unica persona al mondo alla quale in quel momento si poteva perdonare di non essere Willoughby; l'unica che poteva strapparle un sorriso; così soffocò le lacrime per rivolgergli un sorriso, e nella felicità della sorella dimenticò per un po' la sua delusione.
He dismounted, and giving his horse to his servant, walked back with them to Barton, whither he was purposely coming to visit them.Edward desmontó y, entregándole el caballo a su sirviente, caminó de vuelta con ellas hacia Barton, adonde se dirigía con el propósito de visitarlas.Hij stapte af, liet zijn paard aan zijn rijknecht over, en wandelde met hen terug naar Barton, waar hij hun een bezoek wilde komen brengen.Edward smontò da cavallo e, dopo averlo affidato al servitore, tornò con loro a Barton, dove aveva intenzione di recarsi per far loro visita.
He was welcomed by them all with great cordiality, but especially by Marianne, who showed more warmth of regard in her reception of him than even Elinor herself. To Marianne, indeed, the meeting between Edward and her sister was but a continuation of that unaccountable coldness which she had often observed at Norland in their mutual behaviour. On Edward's side, more particularly, there was a deficiency of all that a lover ought to look and say on such an occasion. He was confused, seemed scarcely sensible of pleasure in seeing them, looked neither rapturous nor gay, said little but what was forced from him by questions, and distinguished Elinor by no mark of affection. Marianne saw and listened with increasing surprise. She began almost to feel a dislike of Edward; and it ended, as every feeling must end with her, by carrying back her thoughts to Willoughby, whose manners formed a contrast sufficiently striking to those of his brother elect.Todas le dieron la bienvenida con gran cordialidad, pero especialmente Marianne, que fue más calurosa en sus demostraciones de afecto que incluso la misma Elinor. Para Marianne, sin embargo, el encuentro entre Edward y su hermana no fue sino la continuación de esa inexplicable frialdad que tan a menudo había observado en el comportamiento de ambos en Norland. En Edward, especialmente, faltaba todo aquello que un enamorado debiera parecer y decir en ocasiones como ésta. Estaba confundido, apenas mostraba placer alguno en verlas, no se veía ni exaltado ni alegre, habló escasamente y sólo cuando se veía obligado a responder preguntas, y no distinguió a Elinor a través de ninguna señal de afecto. Marianne miraba y escuchaba con creciente sorpresa. Casi comenzó a sentir desagrado por Edward; y esta sensación terminó, como terminaban obligatoriamente todos sus sentimientos, llevando sus pensamientos de vuelta a Willoughby, cuyos modales contrastaban de tal manera con los de aquel que había sido elegido como hermano.Hij werd door allen verwelkomd met de grootste hartelijkheid; vooral door Marianne, die nog levendiger voldoening liet blijken over zijn komst dan Elinor zelve. In Marianne's oogen scheen de begroeting tusschen Edward en haar zuster slechts de voortzetting van die onverklaarbaar koele houding, die zij hen te Norland reeds zoo dikwijls tegenover elkaar had zien in acht nemen. Vooral van Edward's zijde ontbrak aan die begroeting al wat een minnaar bij zulk een gelegenheid door blikken of woorden had moeten aan den dag leggen. Hij was verlegen, scheen niet eens blijde, hen te zien, keek noch verheugd, noch vroolijk, zei bijna niet anders dan wat hem gevraagd werd, en liet tegenover Elinor geen spoor van bijzondere genegenheid blijken. Marianne keek en luisterde met toenemende verbazing. Ze begon bijna een hekel aan Edward te krijgen, en ten slotte eindigde die opwelling, zooals elk gevoel bij haar moest eindigen, met een terugkeer in gedachten tot Willoughby, wiens gedrag dan ook wel een opvallende tegenstelling vormde met dat van zijn uitverkoren aanstaanden schoonbroeder.Fu accolto con grande cordialità, specialmente da Marianne, che nel vederlo mostrò più calore della stessa Elinor. Per Marianne, in verità, l'incontro tra Edward e la sorella non fu che il proseguimento di quell'inspiegabile freddezza che aveva notato nel loro reciproco comportamento a Norland. Da parte di Edward, in modo particolare, si notava la mancanza di tutto ciò che un innamorato avrebbe dovuto dire e fare in un'occasione del genere. Era confuso, sembrava scarsamente sensibile al piacere di vederle, non si dimostrava né estasiato né allegro, diceva solo quel tanto che gli era strappato dalle domande, e le sue manifestazioni di affetto verso Elinor non si distinsero minimamente dalle altre. Marianne guardava e ascoltava con crescente stupore. Cominciò quasi a provare antipatia per Edward; e finì, come si concludevano ormai tutte le sue sensazioni, col tornare col pensiero a Willoughby, i cui modi creavano un contrasto così evidente con quelli del fratello designato.
After a short silence which succeeded the first surprise and enquiries of meeting, Marianne asked Edward if he came directly from London. No, he had been in Devonshire a fortnight.Tras un corto silencio que siguió a la sorpresa y preguntas iniciales, Marianne inquirió de Edward si había venido directamente desde Londres. No, había estado en Devonshire durante quince días.Na het korte stilzwijgen, dat volgde op de eerste verbaasde begroetingen en vragen over en weer, vroeg Marianne aan Edward of hij rechtstreeks uit Londen kwam. Neen, hij was reeds veertien dagen in Devonshire geweest.Dopo un breve silenzio seguito alla sorpresa e alle domande del primo momento, Marianne chiese a Edward se venisse direttamente da Londra. No, era nel Devonshire da un paio di settimane.
"A fortnight!" she repeated, surprised at his being so long in the same county with Elinor without seeing her before.-¡Quince días! -repitió Marianne, sorprendida de saber que había estado en el mismo condado que Elinor sin haberla visto antes."Veertien dagen!" herhaalde zij, verwonderd, dat hij zoolang had kunnen vertoeven in hetzelfde graafschap als Elinor, zonder haar te komen opzoeken."Un paio di settimane!" ripeté lei, sorpresa da quel lungo soggiorno nella stessa contea di Elinor senza cercare di vederla prima.
He looked rather distressed as he added, that he had been staying with some friends near Plymouth.Edward se mostró algo incómodo mientras agregaba que se había estado quedando con algunos amigos cerca de Plymouth.Hij keek verlegen en bedrukt, terwijl hij antwoordde, dat hij bij kennissen had gelogeerd in de buurt van Plymouth.Sembrò piuttosto turbato, quando aggiunse che era stato da alcuni amici vicino Plymouth.
"Have you been lately in Sussex?" said Elinor.-¿Ha estado últimamente en Sussex? -le preguntó Elinor."Ben je nog voor kort in Sussex geweest?" vroeg Elinor."Siete stato di recente nel Sussex?" disse Elinor.
"I was at Norland about a month ago."-Estuve en Norland hace un mes."Een maand geleden ongeveer was ik nog te Norland.""Ero a Norland circa un mese fa."
"And how does dear, dear Norland look?" cried Marianne.-¿Y cómo está el querido, querido Norland? -exclamó Marianne."En hoe ziet ons dierbaar Norland er wel uit?" riep Marianne."E com'è la cara, cara Norland?" esclamò Marianne.
"Dear, dear Norland," said Elinor, "probably looks much as it always does at this time of the year. The woods and walks thickly covered with dead leaves."-El querido, querido Norland -dijo Elinor- probablemente esté bastante parecido a como siempre está en esta época del año... los bosques y senderos cubiertos de una gruesa capa de hojas secas."Ons dierbaar Norland," zei Elinor, "zal er wel uitzien, zooals gewoonlijk om dezen tijd van het jaar; de bosschen en de wegen bedekt door een dichte laag dorre bladeren.""La cara, cara Norland", disse Elinor "probabilmente è come è sempre stata in questo periodo dell'anno. I boschi e i sentieri tutti coperti dalle foglie secche."
"Oh," cried Marianne, "with what transporting sensation have I formerly seen them fall! How have I delighted, as I walked, to see them driven in showers about me by the wind! What feelings have they, the season, the air altogether inspired! Now there is no one to regard them. They are seen only as a nuisance, swept hastily off, and driven as much as possible from the sight."-¡Ah! -exclamó Marianne-. ¡Cuán transportada de emoción me solía sentir entonces al verlas caer! ¡Cómo me he deleitado en mis caminatas viéndolas caer en torno a mí como una lluvia impelida por el viento! ¡Qué de emociones me han inspirado, y la estación, el aire, todo! Hoy no hay nadie que las contemple. Ven en ellas tan sólo un fastidio, rápidamente las barren, y las hacen desaparecer de la vista como mejor pueden."O," riep Marianne, "met welke gevoelens van zielsverrukking zag ik ze vroeger niet vallen! Wat was het zalig, als de wind ze op mijn wandelingen in dichte vlagen om mij heen deed dwarrelen! Welke gevoelens wekten zij niet, in vereeniging met het jaargetij, met de geheele atmosfeer! Nu is er niemand, die acht op hen slaat. Ze worden beschouwd als een last, haastig weggeveegd, en zooveel mogelijk aan het gezicht onttrokken.""Oh", esclamò Marianne, "che sensazioni esaltanti avevo nel vederle cadere! Com'era delizioso, mentre passeggiavo, vederle spinte dal vento verso di me come fossero pioggia! Che sensazioni mi ispiravano, insieme alla stagione, all'aria! Ora nessuno ha più riguardo per loro. Sono solo una seccatura, spazzate via velocemente, e nascoste il più possibile alla vista."
"It is not every one," said Elinor, "who has your passion for dead leaves."-No todos -dijo Elinor- tienen tu pasión por las hojas secas."Niet iedereen," zei Elinor, "is zóó verrukt van dorre bladeren als jij.""Non tutti", disse Elinor, "hanno la tua passione per le foglie secche."
"No; my feelings are not often shared, not often understood. But SOMETIMES they are."--As she said this, she sunk into a reverie for a few moments;--but rousing herself again, "Now, Edward," said she, calling his attention to the prospect, "here is Barton valley. Look up to it, and be tranquil if you can. Look at those hills! Did you ever see their equals? To the left is Barton park, amongst those woods and plantations. You may see the end of the house. And there, beneath that farthest hill, which rises with such grandeur, is our cottage."-No, mis sentimientos no suelen ser compartidos, ni tampoco comprendidos. Pero a veces lo son -mientras decía esto, se entregó por un instante a un breve ensueño; pero saliendo de él, continuó-: Ahora, Edward -le dijo llamando su atención al paisaje-, éste es el valle de Barton. Contémplalo, Y manténte en calma si es que puedes. ¡Mira esas colinas! ¿Alguna vez viste algo igual? Hacia la izquierda está la finca, Barton Park, entre esos bosques y plantíos. Puedes ver una esquina de la casa. Y allá, bajo esa colina lejana que se eleva con tal grandeza, está nuestra cabaña."Neen, mijn gevoelens worden niet dikwijls gedeeld, niet dikwijls begrepen. _Soms_ echter wèl." Zij verzonk een korte poos in gepeins; doch zei, zich als 't ware daaruit losrukkend, terwijl zij Edward op het landschap wees: "Zie, Edward; dit is nu de vallei van Barton. Kijk nu dien kant eens uit, en blijf dan bedaard, als je kunt. Zie je die heuvels? Heb je ooit zoo iets prachtigs gezien? Links ligt Barton Park, tusschen die bosschen en dat struikgewas. Je kunt den zijgevel van het huis onderscheiden. En daar, aan den voet van dien laatsten heuvel, die zoo statig zich verheft, ligt ons huisje.""No; i miei sentimenti spesso non sono condivisi, né altrettanto spesso compresi. Ma talvolta lo sono." Mentre lo diceva, si immerse per qualche istante in un sogno a occhi aperti; ma subito proseguì, "E ora, Edward", disse, richiamando la sua attenzione sul panorama, "ecco la valle di Barton. Ammiratela, e restate indifferente se potete. Guardate quelle colline! Ne avete mai viste di uguali? A sinistra c'è Barton Park, tra quei boschi e quei campi. Potete scorgere un'ala della casa. E là, sotto la collina più lontana, che si erge così imponente, c'è il nostro cottage."
"It is a beautiful country," he replied; "but these bottoms must be dirty in winter."-Es una hermosa región -replicó él-; pero estas hondonadas deben estar llenas de lodo en invierno."'t Is een mooie streek," gaf hij ten antwoord; "maar die laag gelegen gedeelten zullen 's winters wel erg modderig zijn.""È una bella campagna", rispose lui, "ma questi fondovalle devono riempirsi di fango in inverno."
"How can you think of dirt, with such objects before you?"-¿Cómo puedes pensar en el lodo, con tales cosas frente a ti?"Hoe kan je nu denken aan modder, terwijl je zulke dingen voor oogen hebt?""Come potete pensare al fango, con cose del genere di fronte a voi?"
"Because," replied he, smiling, "among the rest of the objects before me, I see a very dirty lane."-Porque -replicó él, sonriendo- entre todas las cosas frente a mí, veo un sendero muy enfangado."Omdat ik, onder meer, één buitengewoon modderig laantje voor mijn oogen zie.""Perché", rispose lui sorridendo, "tra le altre cose di fronte a me, vedo un sentiero molto polveroso."
"How strange!" said Marianne to herself as she walked on.“¡Qué persona curiosa!”, se dijo Marianne mientras continuaba su camino."Vreemd toch!" zei Marianne tot zichzelf, onder 't voortwandelen."Che strano!" disse Marianne tra sé mentre proseguiva il cammino.
"Have you an agreeable neighbourhood here? Are the Middletons pleasant people?"-¿Es agradable el vecindario acá? ¿Son los Middleton gente grata?"Heb je aardige buren hier? Zijn de Middleton's prettige menschen?""Avete dei vicini simpatici? I Middleton sono gente piacevole?"
"No, not all," answered Marianne; "we could not be more unfortunately situated."-No, en absoluto -respondió Marianne -, no podríamos estar peor ubicadas."Neen, volstrekt niet," zei Marianne; "we hadden 't niet ongelukkiger kunnen treffen.""No, per niente", rispose Marianne; "non potremmo essere in una situazione peggiore."
"Marianne," cried her sister, "how can you say so? How can you be so unjust? They are a very respectable family, Mr. Ferrars; and towards us have behaved in the friendliest manner. Have you forgot, Marianne, how many pleasant days we have owed to them?"-Marianne -exclamó su hermana-, ¿cómo puedes decir eso? ¿Cómo puedes ser tan injusta? Son una familia muy respetable, señor Ferrars, y con nosotras se han portado de la manera más amistosa posible. ¿Es que has olvidado, Marianne, cuántos días placenteros les debemos?"Maar, Marianne," riep haar zuster; "hoe kan je dat zeggen? Hoe kan je zoo onrechtvaardig zijn? Het is een heel aardige familie, Edward, en ze zijn voor ons allervriendelijkst geweest. Heb je dan vergeten, Marianne, hoeveel prettige dagen we aan hen te danken hadden?""Marianne", esclamò la sorella, "come puoi parlare così? Come puoi essere così ingiusta? Sono una famiglia molto rispettabile, Mr. Ferrars, e verso di noi si sono comportati in modo estremamente amichevole. Hai dimenticato, Marianne, quante belle giornate dobbiamo loro?"
"No," said Marianne, in a low voice, "nor how many painful moments."-No -dijo Marianne en voz baja-, y tampoco cuántos momentos dolorosos."Neen," zei Marianne iets zachter, "en hoeveel onaangename oogenblikken evenmin.""No", disse Marianne a bassa voce, "né quanti momenti penosi."
Elinor took no notice of this; and directing her attention to their visitor, endeavoured to support something like discourse with him, by talking of their present residence, its conveniences, &c. extorting from him occasional questions and remarks. His coldness and reserve mortified her severely; she was vexed and half angry; but resolving to regulate her behaviour to him by the past rather than the present, she avoided every appearance of resentment or displeasure, and treated him as she thought he ought to be treated from the family connection.Elinor no escuchó sus palabras y, dirigiendo la atención a su visitante, se esforzó en mantener con él algo que pudiera parecer una conversación, para lo que recurrió a hablar de su residencia actual, sus ventajas, y cosas así, con lo que logró sacarle a la fuerza alguna ocasional pregunta u observación. Su frialdad y reserva la mortificaban gravemente; se sentía molesta y algo enojada; pero decidida a guiar su conducta más por el pasado que por el presente, evitó toda apariencia de resentimiento o disgusto y lo trató como pensaba que debía ser tratado, dados los vínculos familiares.Elinor hield zich alsof zij het niet hoorde, en zich thans tot hun gast wendend, poogde zij iets als een geregeld gesprek met hem gaande te houden door te vertellen van hun nieuwe huis, de inrichting ervan, en zoo meer, waardoor ze hem althans enkele vragen en opmerkingen ontlokte. Zijn koelheid en terughouding kwetsten haar diep; zij was geërgerd en bijna boos; doch met het vaste voornemen haar gedrag jegens hem liever in overeenstemming te brengen met het verleden, dan met zijn houding van nu, vermeed zij elk vertoon van ergernis of ongenoegen en behandelde hem, zooals zij oordeelde, dat hij, wegens hun familiebetrekking, behoorde behandeld te worden.Elinor non ci fece caso, e, rivolgendo la sua attenzione all'ospite, si sforzò di intavolare con lui una qualche conversazione, parlando della loro residenza attuale, dei suoi vantaggi, e strappandogli di tanto in tanto sporadiche domande e risposte. La sua freddezza e il suo riserbo la mortificavano molto; era contrariata e quasi in collera; ma avendo deciso di regolare il suo comportamento con lui sulla base del passato piuttosto che del presente, evitò qualsiasi dimostrazione di risentimento o dispiacere, e lo trattò come riteneva che dovesse essere trattato uno di famiglia.
CHAPTER 17CAPITULO XVIIHOOFDSTUK XVIICapitolo 17
Mrs. Dashwood was surprised only for a moment at seeing him; for his coming to Barton was, in her opinion, of all things the most natural. Her joy and expression of regard long outlived her wonder. He received the kindest welcome from her; and shyness, coldness, reserve could not stand against such a reception. They had begun to fail him before he entered the house, and they were quite overcome by the captivating manners of Mrs. Dashwood. Indeed a man could not very well be in love with either of her daughters, without extending the passion to her; and Elinor had the satisfaction of seeing him soon become more like himself. His affections seemed to reanimate towards them all, and his interest in their welfare again became perceptible. He was not in spirits, however; he praised their house, admired its prospect, was attentive, and kind; but still he was not in spirits. The whole family perceived it, and Mrs. Dashwood, attributing it to some want of liberality in his mother, sat down to table indignant against all selfish parents. "What are Mrs. Ferrars's views for you at present, Edward?" said she, when dinner was over and they had drawn round the fire; "are you still to be a great orator in spite of yourself?"La sorpresa de la señora Dashwood al verlo duró sólo un momento; la venida de Edward a Barton era, en su opinión, la cosa más natural del mundo. Su alegría y manifestaciones de afecto sobrepasaron en mucho el asombro que pudo haber sentido. Recibió el joven la más gentil de las bienvenidas de parte de ella; su timidez, frialdad, reserva, no pudieron resistir tal recibimiento. Ya habían comenzado a abandonarlo antes de entrar a la casa, y el encanto del trato de la señora Dashwood terminó por vencerlas. En verdad un hombre no podía enamorarse de ninguna de sus hijas sin hacerla a ella también partícipe de su amor; y Elinor tuvo la satisfacción de ver cómo muy pronto volvía a comportarse como en realidad era. Su cariño hacia ellas y su interés por el bienestar de todas parecieron cobrar nueva vida y hacerse otra vez manifiestos. No estaba, sin embargo, en el mejor de los ánimos; alabó la casa, admiró el panorama, se mostró atento y gentil; pero aun así no estaba animado. Toda la familia lo advirtió, y la señora Dashwood, atribuyéndolo a alguna falta de generosidad de su madre, se sentó a la mesa indignada contratodos los padres egoístas. ¿Cuáles son los planes de la señora Ferrars para usted actualmente? -le preguntó tras haber terminado de cenar y una vez que se encontraron reunidos alrededor del fuego-. ¿Todavía se espera que sea un gran orador, a pesar de lo que usted pueda desear?Mevrouw Dashwood was slechts een oogenblik verrast, toen zij hem zag; want in haar oogen was zijn komst te Barton de natuurlijkste zaak van de wereld. Haar blijde en hartelijke welkomstbetuigingen duurden langer dan haar verwondering. Hij werd door haar allervriendelijkst ontvangen; zijn verlegenheid, koelheid, en terughouding bleken niet bestand tegen zulk een begroeting. Zij waren reeds aan het wankelen gebracht, eer hij het huis binnentrad, en namen de wijk voor Mevrouw Dashwood's innemende manieren. Werkelijk kon iemand moeilijk verliefd zijn op eene harer dochters, zonder die liefde ook tot háár uit te strekken; en Elinor zag hem tot haar blijdschap spoedig weer de oude worden. Zijn genegenheid voor hen allen scheen weer op te leven, en men kon voelen dat hij belangstelde in hun welvaren. Opgewekt was hij echter niet; hij vond het huis mooi; bewonderde het uitzicht, was voorkomend en vriendelijk; maar de ware vroolijkheid ontbrak. Zij merkten het allen op, en Mevrouw Dashwood, die het toeschreef aan zijn moeder's gemis van vrijgevigheid, ging aan tafel zitten met een gevoel van ergernis over alle zelfzuchtige ouders. "Welke vooruitzichten heeft Mevrouw Ferrars tegenwoordig voor je op het oog, Edward?" vroeg zij, toen zij na het eten rondom het vuur zaten; "moet je nog steeds een groot redenaar worden, tegen je zin?"Nel vederlo Mrs. Dashwood rimase sorpresa solo per un istante, perché il suo arrivo a Barton, secondo lei, era la cosa più naturale del mondo. La gioia e le espressioni di affetto superarono di molto lo stupore. Edward ricevette da lei il più cordiale benvenuto, e timidezza, freddezza, riserbo non resistettero a una simile accoglienza. Avevano iniziato a scemare in lui prima di entrare in casa, e furono del tutto sopraffatte dalle maniere accattivanti di Mrs. Dashwood. In effetti nessuno avrebbe potuto innamorarsi di una delle sue figlie, senza estendere a lei tale passione; ed Elinor ebbe la soddisfazione di vederlo presto ridiventare se stesso. Il suo affetto verso tutte loro sembrò rianimarsi, e il suo interesse per il loro benessere diventò nuovamente evidente. Tuttavia, non era di buonumore; fece lodi alla casa, ammirò il panorama, era premuroso e gentile; eppure non era di buonumore. L'intera famiglia lo capì, e Mrs. Dashwood, attribuendolo a una qualche mancanza di liberalità da parte della madre, si sedette a tavola indignata verso tutti i genitori egoisti. "Quali sono i progetti che Mrs. Ferrars ha per voi al momento, Edward?" disse, quando il pranzo era terminato e si erano seduti intorno al fuoco; "dovete ancora diventare vostro malgrado un grande oratore?"
"No. I hope my mother is now convinced that I have no more talents than inclination for a public life!"-No. Espero que mi madre se haya convencido ya de que mis dotes para la vida pública son tan escasas como mi inclinación a ella."Neen. Ik hoop dat moeder nu wel overtuigd is, dat ik voor het openbare leven evenmin talent als neiging bezit.""No. Spero che mia madre si sia convinta che non ho né talento né inclinazione per la vita pubblica!"
"But how is your fame to be established? for famous you must be to satisfy all your family; and with no inclination for expense, no affection for strangers, no profession, and no assurance, you may find it a difficult matter."-Pero, entonces, ¿cómo alcanzará la fama? Porque tiene que ser famoso para contentar a toda su familia; y sin ser, propenso a una vida de grandes gastos, sin interés por la gente que no conoce, sin profesión y sin tener el futuro asegurado, le puede ser difícil lograrlo."Maar hoe moet je roem dan worden gevestigd? Want beroemd moet je worden, als je de familie zult tevredenstellen; en zonder neiging tot uiterlijk vertoon, zonder behoefte aan omgang met vreemden, zonder beroep, en zonder zelfvertrouwen, zou je dat wel moeilijk kunnen blijken.""Ma allora su cosa basare la vostra fama? perché dovrete diventare famoso per soddisfare tutta la vostra famiglia; e senza nessuna inclinazione per la vita dispendiosa, nessuna simpatia per gli estranei, nessuna professione, e nessuna sicurezza, potrebbe diventare una faccenda complicata per voi."
"I shall not attempt it. I have no wish to be distinguished; and have every reason to hope I never shall. Thank Heaven! I cannot be forced into genius and eloquence."-Ni siquiera lo intentaré. No tengo deseo alguno de ser distinguido, y tengo todas las razones imaginables para confiar en que nunca lo seré. ¡Gracias a Dios! No se me puede obligar al genio y la elocuencia."Ik zal 't maar niet beproeven. Ik koester geen wensch om mij te onderscheiden, en ik heb alle reden te hopen, dat ik dat nooit zal doen. Den hemel zij dank, dat men mij genialiteit en welsprekendheid niet kan afdwingen.""Non ci proverò nemmeno. Non ho nessun desiderio di distinguermi; e ho tutti i motivi per sperare che non succederà mai. Grazie al Cielo! Non posso essere costretto al genio e all'eloquenza."
"You have no ambition, I well know. Your wishes are all moderate."-Carece de ambición, eso lo sé bien. Todos sus deseos son moderados."Ik weet het wel, je hebt geen eerzucht. Je wenschen zijn alle even gematigd.""Non avete ambizioni, lo so bene. I vostri desideri sono molto modesti."
"As moderate as those of the rest of the world, I believe. I wish as well as every body else to be perfectly happy; but, like every body else it must be in my own way. Greatness will not make me so."-Creo que tan moderados como los del resto del mundo. Deseo, al igual que todos los demás, ser totalmente feliz; pero, al igual que todos los demás, tiene que ser a mi manera. La grandeza no me hará feliz."Even gematigd als die van andere menschen ook, zou ik denken. Ik wensch, juist als ieder ander, volkomen gelukkig te zijn; maar, precies als die anderen, op mijn eigen manier. In beroemdheid zal ik geen geluk vinden.""Modesti come quelli del resto del mondo, credo. Così come chiunque altro vorrei essere perfettamente felice, ma come chiunque altro voglio esserlo a modo mio. La grandezza non mi darebbe quello che cerco."
"Strange that it would!" cried Marianne. "What have wealth or grandeur to do with happiness?"-¡Seria raro que lo hiciera! -exclamó Marianne-. ¿Qué tienen que ver la riqueza o la grandeza con la felicidad?"Geen wonder!" riep Marianne. "Wat heeft rijkdom of grootheid met geluk te maken!""Strano se lo facesse!" esclamò Marianne. "Che cosa hanno a che fare la ricchezza o la grandezza con la felicità?"
"Grandeur has but little," said Elinor, "but wealth has much to do with it."-La grandeza, muy poco -dijo Elinor-; pero la riqueza, mucho."Grootheid maar weinig," zei Elinor; "rijkdom heel veel.""La grandezza poco", disse Elinor, "ma la ricchezza ha molto a che fare con la felicità."
"Elinor, for shame!" said Marianne, "money can only give happiness where there is nothing else to give it. Beyond a competence, it can afford no real satisfaction, as far as mere self is concerned."-¡Elinor, qué vergüenza! -dijo Marianne-. El dinero sólo puede dar felicidad allí donde no hay ninguna otra cosa que pueda darla. Más allá de un buen pasar, no puede dar real satisfacción, por lo menos en lo que se refiere al ser más íntimo."O Elinor, schaam je! Geld geeft alleen dáár geluk, waar het in niets anders te vinden is. Buiten zekere bescheiden grenzen, kan het geen werkelijke voldoening schenken, voor zoover het de aanspraken geldt van ons eigen ik.""Elinor, vergognati!" disse Marianne, "il denaro può dare la felicità solo quando non c'è altro a darla. Al di là della sussistenza, non può apportare nessuna reale soddisfazione, fino a quando è fine a se stesso."
"Perhaps," said Elinor, smiling, "we may come to the same point. YOUR competence and MY wealth are very much alike, I dare say; and without them, as the world goes now, we shall both agree that every kind of external comfort must be wanting. Your ideas are only more noble than mine. Come, what is your competence?"-Quizá -dijo Elinor, sonriendo-, lleguemos a lo mismo. Tu buen pasar y mi riqueza son muy semejantes, diría yo; y tal como van las cosas hoy en día, estaremos de acuerdo en que, sin ellos, faltará también todo lo necesario para el bienestar físico. Tus ideas sólo son más nobles que las mías. Vamos, ¿en cuánto calculas un buen pasar?"Misschien blijken we het ten slotte toch nog eens," zei Elinor glimlachend. "Ik wed dat _jouw_ bescheiden grenzen en _mijn_ rijkdom heel veel op elkaar gelijken, en daarzonder, dat geven we elkaar toe, zouden we, zooals de wereld nu eenmaal is, alles ontberen, wat ons uiterlijk gemak en behagen kan verschaffen. Jij vat de zaak alleen wat breeder op dan ik. Kom er maar mee voor den dag; wat zijn je 'bescheiden grenzen?'""Forse", disse Elinor, sorridendo, "stiamo dicendo la stessa cosa. La tua sussistenza e la mia ricchezza sono molto simili, credo; e senza di loro, per come va ora il mondo, ci troveremo d'accordo che mancherebbe ogni genere di benessere esteriore. Le tue idee sono solo più nobili delle mie. Vediamo, a quanto ammonterebbe la tua sussistenza?"
"About eighteen hundred or two thousand a year; not more than THAT."-Alrededor de mil ochocientas o dos mil libras al año; no más que eso. Elinor se echó a reír."Een achttienhonderd of tweeduizend pond in het jaar; _meer_ dan ook niet.""Più o meno milleottocento, duemila sterline l'anno, non più di questo."
Elinor laughed. "TWO thousand a year! ONE is my wealth! I guessed how it would end."-¡Dos mil al año! ¡Mil es lo que yo llamo riqueza! Ya sospechaba yo en qué terminaríamos.Elinor lachte. "_Twee_ duizend pond in het jaar! Voor mij is _een_ al rijkdom. Dat had ik wel gedacht."Elinor scoppiò a ridere. "Duemila l'anno! La mia ricchezza ammonta a mille! Lo sapevo che sarebbe andata a finire così."
"And yet two thousand a-year is a very moderate income," said Marianne. "A family cannot well be maintained on a smaller. I am sure I am not extravagant in my demands. A proper establishment of servants, a carriage, perhaps two, and hunters, cannot be supported on less."-Aun así, dos mil anuales es un ingreso muy moderado -dijo Marianne-. Una familia no puede mantenerse con menos. Y creo que no estoy siendo extravagante en mis demandas. Una adecuada dotación de sirvientes, un carruaje, quizá dos, y perros y caballos de_ caza, no se pueden mantener con menos."Maar tweeduizend pond is werkelijk een heel bescheiden inkomen," zei Marianne. "Met minder kan een gezin toch wel haast niet toe. Ik vind niet dat ik buitensporige eischen stel. Een voldoende aantal bedienden; een rijtuig, twee misschien, en jachtpaarden kan men niet houden, als men met minder dan dat moet rondkomen.""Eppure duemila l'anno è un'entrata molto modesta", disse Marianne. "Una famiglia non può vivere bene con un'entrata più bassa. Sono certa di non essere esagerata nelle mie esigenze. Un appropriato numero di domestici, una carrozza, forse due, e cavalli da caccia, non potrebbero essere mantenuti con meno."
Elinor smiled again, to hear her sister describing so accurately their future expenses at Combe Magna.Elinor sonrió nuevamente al escuchar a su hermana describiendo con tanta exactitud sus futuros gastos en Combe Magna.Weer glimlachte Elinor, toen zij haar zuster zoo nauwkeurig hun toekomstige uitgaven te Combe Magna hoorde beschrijven.Elinor sorrise di nuovo, sentendo la sorella descrivere così accuratamente le loro spese future a Combe Magna.
"Hunters!" repeated Edward--"but why must you have hunters? Every body does not hunt."-¡Perros y caballos cazadores! -repitió Edward-. Pero, ¿por qué habrías de tenerlos? No todo el mundo caza."Jachtpaarden!" herhaalde Edward.--"Maar waarom moet je jachtpaarden erop nahouden? Iedereen jaagt toch niet.""Cavalli da caccia!" replicò Edward. "Ma perché bisogna avere cavalli da caccia? Non tutti vanno a caccia."
Marianne coloured as she replied, "But most people do."Marianne se ruborizó mientras le respondía: -Pero la mayoría lo hace.Marianne kreeg een kleur, en zei "De meeste menschen wèl."Marianne arrossì mentre rispondeva, "Ma molti sì."
"I wish," said Margaret, striking out a novel thought, "that somebody would give us all a large fortune apiece!"-¡Cómo quisiera -dijo Margaret, poniendo en marcha su fantasía- que alguien nos regalara a cada una gran fortuna!"Ik wou," zei Margaret, een nieuw onderwerp op het tapijt brengend, "dat iemand ons één voor één een groot fortuin present gaf.""Vorrei", disse Margaret, aprendo un nuovo fronte, "che qualcuno desse a tutti noi un'enorme fortuna per ciascuno!"
"Oh that they would!" cried Marianne, her eyes sparkling with animation, and her cheeks glowing with the delight of such imaginary happiness.-¡Ah! ¡Si eso ocurriera! -exclamó Marianne brillándole los ojos de animación, y con las mejillas resplandecientes con la dicha de esa felicidad imaginaria."O, als dàt kon gebeuren!" riep Marianne, terwijl haar oogen schitterden van opgewondenheid, en haar wangen gloeiden van blijdschap over dat denkbeeldig geluk."Oh, magari!" esclamò Marianne, con gli occhi pieni di entusiasmo, e le guance in fiamme all'idea di quella immaginaria felicità.
"We are all unanimous in that wish, I suppose," said Elinor, "in spite of the insufficiency of wealth."-Supongo que todas lo deseamos -dijo Elinor-, pese a que la riqueza no basta."Met dien wensch kunnen we ons zeker allen vereenigen," zei Elinor, "ondanks de geringe bevrediging, die rijkdom vermag te schenken.""È un desiderio che ci rende tutti unanimi, suppongo", disse Elinor, "a dispetto della vanità della ricchezza."
"Oh dear!" cried Margaret, "how happy I should be! I wonder what I should do with it!" Marianne looked as if she had no doubt on that point.-¡Ay, cielos! -exclamó Margaret-. ¡Qué feliz sería! ¡No me imagino qué haría con ese dinero! Marianne parecía no tener ninguna duda al respecto."Wat zou ik blij zijn," riep Margaret uit. "Ik ben benieuwd wat ik er wel mee zou doen." Marianne keek, alsof dàt punt voor haar aan geen twijfel onderhevig was."Oh, mio Dio" esclamò Margaret, "come sarei felice! Mi chiedo che cosa ne farei!" Marianne sembrava non avere dubbi in proposito.
"I should be puzzled to spend so large a fortune myself," said Mrs. Dashwood, "if my children were all to be rich without my help."-Por mi parte, yo no sabría cómo gastar una gran fortuna -dijo la señora Dashwood- si todas mis hijas fueran ricas sin mi ayuda."Ik zou niet weten, hoe ik een groot fortuin moest besteden," zei Mevrouw Dashwood, "als mijn kinderen alle drie reeds rijk waren zonder mijn hulp.""Io stessa sarei in imbarazzo a dover spendere una grossa fortuna", disse Mrs. Dashwood, "se le mie figlie fossero tutte ricche senza aver bisogno del mio aiuto."
"You must begin your improvements on this house," observed Elinor, "and your difficulties will soon vanish."-Debería comenzar con las mejoras a esta casa -observó Elinor-, y todas sus dificultades desaparecerían de inmediato."U moest dan maar beginnen met de voorgenomen verbeteringen van dit huis," merkte Elinor op; "dan zou die moeilijkheid gauw zijn uit den weg geruimd.""Potresti cominciare i lavori in casa", osservò Elinor, "e i tuoi problemi sarebbero presto svaniti."
"What magnificent orders would travel from this family to London," said Edward, "in such an event! What a happy day for booksellers, music-sellers, and print-shops! You, Miss Dashwood, would give a general commission for every new print of merit to be sent you--and as for Marianne, I know her greatness of soul, there would not be music enough in London to content her. And books!--Thomson, Cowper, Scott--she would buy them all over and over again: she would buy up every copy, I believe, to prevent their falling into unworthy hands; and she would have every book that tells her how to admire an old twisted tree. Should not you, Marianne? Forgive me, if I am very saucy. But I was willing to shew you that I had not forgot our old disputes."-¡Qué magníficas órdenes de compra saldrían desde esta familia a Londres -dijo Edward- si ello ocurriera! ¡Qué feliz día para los libreros, los vendedores de música y las tiendas de grabados! Usted, señorita Dashwood, haría un encargo general para que se le enviara todo nuevo grabado de calidad; y en cuanto a Marianne, conozco su grandeza de alma: no habría música suficiente en Londres para satisfacerla. ¡Y libros! Thomson, Cowper, Scott... los compraría todos una y otra vez; compraría cada copia, creo, para evitar que cayeran en manos indignas de ellos; y tendría todos los libros que le pudieran enseñar a admirar un viejo árbol retorcido. ¿No es verdad, Marianne? Perdóname si he sonado algo cáustico. Pero quería mostrarte que no he olvidado nuestras antiguas discusiones."Wat zouden er dàn uitgebreide bestellingen worden gedaan in Londen," zei Edward, "door alle leden van het gezin! Wat een blijde dag voor boek- en muziekhandelaars en voor kunstkoopers! Elinor zou hun de vrije hand laten, en zich al de fraaiste nieuwste etsen en plaatwerken laten zenden;--en Marianne, ik ken haar royale opvattingen, er zou geen muziek genoeg in Londen zijn om haar te voldoen. En boeken!--Thomson, Cowper, Scott,--ze zou ze allen weer op nieuw aanschaffen, ze zou alle exemplaren opkoopen, wed ik, om te verhinderen, dat ze in onwaardige handen geraakten, en ze zou alle boeken willen hebben, waarin oude, kronkelig vergroeide boomen worden bewonderd. Is het zoo niet, Marianne? Wees niet boos als ik een beetje ondeugend ben. Maar ik wou je eens laten zien, dat ik onze oude twistgesprekken nog niet had vergeten.""Che splendide ordinazioni arriverebbero a Londra da questa famiglia", disse Edward, "in una simile eventualità! Che giorni felici per librai, commercianti di musica, e negozi di stampe! Voi, Miss Dashwood, dareste ordine di mandarvi tutte le nuove stampe di valore, e quanto a Marianne, conosco la sua grandezza d'animo, non ci sarebbe musica abbastanza a Londra per accontentarla. E libri!... Thomson, Cowper, Scott... li comprerebbe tutti in continuazione: ne comprerebbe tutte le copie, credo, per impedire che cadano in mani indegne; e vorrebbe avere ogni libro che le spieghi come ammirare un vecchio albero contorto. Non è vero, Marianne? Perdonatemi, se sono così sfacciato. Ma volevo dimostrarvi di non aver dimenticato le nostre vecchie discussioni."
"I love to be reminded of the past, Edward--whether it be melancholy or gay, I love to recall it--and you will never offend me by talking of former times. You are very right in supposing how my money would be spent--some of it, at least--my loose cash would certainly be employed in improving my collection of music and books." "And the bulk of your fortune would be laid out in annuities on the authors or their heirs." "No, Edward, I should have something else to do with it."-Me encanta que me recuerden el pasado, Edward; no importa que sea melancólico o alegre, me encanta que me lo recuerden; y jamás me ofenderás hablándome de tiempos pasados. Tienes toda la razón al suponer cómo gastaría mi dinero... parte de él, al menos mi dinero suelto, de todas maneras lo usaría para enriquecer mi colección de música y libros. -Y el grueso de tu fortuna iría a pensiones anuales para los autores o sus herederos. -No, Edward, haría otra cosa."Ik wil graag aan 't verleden herinnerd worden, Edward,--herinneringen, 't zij ze treurig of vroolijk zijn, roep ik gaarne op, en je kunt mij nooit grieven door te spreken over vroegere tijden. Je hebt juist geraden, hoe ik mijn geld besteden zou; een gedeelte ervan, mijn gereed geld tenminste, zou stellig dienen tot aanvulling van mijn verzameling boeken en muziek." "En 't kapitaal zou worden belegd in lijfrenten voor de schrijvers, of hunne erfgenamen." "Neen, Edward, daar zou ik iets anders mee hebben te doen.""Mi piace che mi si ricordi il passato, Edward; allegro o triste che sia, amo rammentarlo; e non mi offenderete mai parlando dei vecchi tempi. Avete perfettamente ragione nell'immaginare come sarebbe speso il mio denaro - in parte, almeno - quello in contanti lo impiegherei sicuramente per migliorare la mia collezione di musica e libri." "E il grosso della vostra fortuna sarebbe destinato a vitalizi agli autori o ai loro eredi." "No, Edward, lo impiegherei in un altro modo."
"Perhaps, then, you would bestow it as a reward on that person who wrote the ablest defence of your favourite maxim, that no one can ever be in love more than once in their life--your opinion on that point is unchanged, I presume?"-Quizá, entonces, la donarías como un premio a la persona que escribiera la mejor defensa de tu máxima favorita, ésa según la cual nadie puede enamorarse más de una vez en la vida: porque supongo que no has cambiado de opinión en ese punto, ¿verdad?"Misschien zou je 't uitloven als belooning voor den persoon, die het best in een geschrift je geliefkoosden stelregel wist te verdedigen, dat niemand meer dan eenmaal in zijn leven verliefd kan zijn, want op dat punt is je meening zeker nog onveranderd?""Forse allora lo assegnereste come ricompensa a chi scrivesse la difesa più convincente della vostra massima favorita, ovvero che nessuno può innamorarsi più di una volta nella vita, perché presumo che la vostra opinione in proposito non sia cambiata."
"Undoubtedly. At my time of life opinions are tolerably fixed. It is not likely that I should now see or hear any thing to change them."-Sin ninguna duda. A mi edad, las opiniones son tolerablemente sólidas. No parece probable que vaya a ver o escuchar nada que me haga cambiarlas."Natuurlijk. Als men eenmaal zoo oud is als ik, dan is ons oordeel tamelijk gevestigd. 't Is niet waarschijnlijk, dat ik nu nog iets zou zien of hooren, dat mij van meening veranderen deed.""Senza dubbio. Alla mia età le convinzioni sono piuttosto stabili. Non è probabile che io veda o venga a sapere qualcosa capace di modificarle."
"Marianne is as steadfast as ever, you see," said Elinor, "she is not at all altered."-Puede ver que Marianne sigue tan resuelta como siempre dijo Elinor-; no ha cambiado en nada."Je ziet wel, Marianne staat nog even vast op haar stuk," zei Elinor, "ze is nog steeds dezelfde.""Marianne, lo vedete, è risoluta come sempre", disse Elinor, "non è affatto cambiata."
"She is only grown a little more grave than she was."-Sólo está un poco más grave que antes."Ze is alleen wat ernstiger geworden dan vroeger.""È solo diventata un po' più seria di prima."
"Nay, Edward," said Marianne, "you need not reproach me. You are not very gay yourself."-No, Edward -dijo Marianne-, tú no tienes nada que reprocharme. Tampoco tú estás muy alegre."Dat mag _jij_ me niet verwijten, Edward," zei Marianne. "Je bent zelf ook zoo heel vroolijk niet"."Via, Edward", disse Marianne, "proprio voi mi rimproverate. Nemmeno voi siete molto allegro."
"Why should you think so!" replied he, with a sigh. "But gaiety never was a part of MY character."-¡Qué te hace pensar eso! -replicó el joven, con un suspiro-. Pero la alegría nunca formó parte de mí carácter."Waarom denk je dat?" antwoordde hij, met een zucht. "Maar vroolijkheid lag nooit in mijn aard.""Ma come vi è venuta questa idea!" rispose lui, con un sospiro. "Anche se l'allegria non ha mai fatto parte del mio carattere."
"Nor do I think it a part of Marianne's," said Elinor; "I should hardly call her a lively girl--she is very earnest, very eager in all she does--sometimes talks a great deal and always with animation--but she is not often really merry."-Tampoco la creo parte del de Marianne -dijo Elinor-. Difícilmente la llamaría una muchacha de gran vivacidad; es muy intensa, muy vehemente en todo lo que hace; a veces habla mucho, y siempre con gran animación..., pero no es frecuente verla realmente alegre."In Marianne's aard evenmin, dunkt mij," zei Elinor. "Zij is niet wat ik een levendig, opgewekt meisje zou noemen; ze is heel ernstig en vol vuur bij al wat ze doet;--ze spreekt soms veel, en altoos met overtuiging;--maar eigenlijk vroolijk is ze bijna nooit.""Né credo di quello di Marianne", disse Elinor; "difficilmente la definirei una ragazza vivace; è molto sincera, molto entusiasta in tutto ciò che fa, talvolta parla molto e sempre con fervore, ma in realtà non è mai davvero allegra."
"I believe you are right," he replied, "and yet I have always set her down as a lively girl."-Creo que tiene usted razón -replicó Edward-; y, sin embargo, siempre la he tenido por una muchacha muy vivaz."Ik geloof dat je gelijk hebt," antwoordde hij, "en toch heb ik haar altoos als een druk, levendig meisje beschouwd.""Credo che abbiate ragione", replicò lui, "eppure l'ho sempre ritenuta una ragazza vivace."
"I have frequently detected myself in such kind of mistakes," said Elinor, "in a total misapprehension of character in some point or other: fancying people so much more gay or grave, or ingenious or stupid than they really are, and I can hardly tell why or in what the deception originated. Sometimes one is guided by what they say of themselves, and very frequently by what other people say of them, without giving oneself time to deliberate and judge." "But I thought it was right, Elinor," said Marianne, "to be guided wholly by the opinion of other people. I thought our judgments were given us merely to be subservient to those of neighbours. This has always been your doctrine, I am sure."-A menudo me he descubierto cometiendo esa clase de equivocaciones -dijo Elinor-, con ideas totalmente falsas sobre el carácter de alguien en algún punto u otro; imaginando a la gente mucho más alegre o seria, más ingeniosa o estúpida de lo que realmente es, y me es difícil decir por qué, o en qué se originó el engaño. A veces uno se deja guiar por lo que las personas dicen de sí mismas, y muy a menudo por lo que otros dicen de ellas, sin darse tiempo para deliberar y discernir. -Pero yo creía que estaba bien, Elinor –dijo Marianne- dejarse guiar cabalmente por la opinión de otras personas. Creía que se nos daba el discernimiento simplemente para subordinarlo al de nuestros vecinos. Estoy segura de que ésta ha sido siempre tu doctrina."Op dergelijke vergissingen heb ik mijzelve dikwijls betrapt," zei Elinor, "op een volkomen verkeerd begrijpen van iemands karakter in een of ander opzicht; door mij te verbeelden dat de menschen vroolijker of ernstiger, of verstandiger of dommer waren, dan ze feitelijk zijn, en ik kan zelf niet zeggen waarom, of waaruit die vergissing voortsproot. Soms laat men zich beïnvloeden door wat ze zeggen omtrent zichzelf, en heel dikwijls door wat anderen van hen vertellen, zonder zich den tijd te gunnen tot wikken en wegen eer men oordeelt." "Maar ik dacht dat het juist goed was, Elinor," zei Marianne, "zich geheel en al te laten leiden door het oordeel van anderen. Ik dacht dat wij alleen meeningen mochten vormen, om ze te onderwerpen aan die van onze buren. Dat is altijd je leer geweest.""Mi sono spesso trovata a fare errori del genere", disse Elinor, "a fraintendere completamente un carattere in qualcuno dei suoi aspetti, immaginando che delle persone fossero molto più allegre o serie, intelligenti o sciocche di quanto fossero realmente, e non saprei dire come, o perché, abbia avuto origine il malinteso. Talvolta ci si lascia guidare da ciò che dicono di se stesse, e molto spesso da quello che gli altri dicono di loro, senza prendersi il tempo di riflettere e giudicare." "Ma io credevo che fosse giusto, Elinor", disse Marianne, "lasciarsi guidare interamente dall'opinione degli altri. Pensavo che il nostro metro di giudizio ci servisse solo per adeguarci a quello di chi sta intorno a noi. È stata sempre questa la tua dottrina, ne sono certa."
"No, Marianne, never. My doctrine has never aimed at the subjection of the understanding. All I have ever attempted to influence has been the behaviour. You must not confound my meaning. I am guilty, I confess, of having often wished you to treat our acquaintance in general with greater attention; but when have I advised you to adopt their sentiments or to conform to their judgment in serious matters?"-No, Marianne, nunca. Mi doctrina nunca ha apuntado a la sujeción del entendimiento. El comportamiento es lo único sobre lo que he querido influir. No debes confundir el sentido de lo que digo. Me confieso culpable de haber deseado a menudo que trataras a nuestros conocidos en general con mayor cortesía; pero, ¿cuándo te he aconsejado adoptar sus sentimientos o conformarte a su manera de juzgar las cosas en asuntos serios?"Neen, nooit, Marianne. Mijn bedoeling is nooit geweest dat het begrip zich onderwerpen zou. Al wat ik ooit heb willen gewijzigd zien, was het gedrag. Je moet mij niet verkeerd begrijpen. Ik beken, dat ik dikwijls heb gewenscht, je onze kennissen over 't algemeen met meer voorkomendheid te zien behandelen, maar heb ik je ooit aangeraden hun gevoelens over te nemen, of je in gewichtige dingen te laten leiden door hun oordeel?""No, Marianne, mai. La mia dottrina non ha mai avuto lo scopo di sottomettere l'intelletto. Tutto ciò che ho sempre tentato di influenzare è stato il comportamento. Non devi confondere le mie intenzioni. Sono colpevole, lo confesso, di aver spesso desiderato che tu trattassi le nostre conoscenze con maggior riguardo, ma quando mai ti ho consigliato di far tuoi i loro sentimenti o di conformarti al loro giudizio nelle questioni importanti?"
"You have not been able to bring your sister over to your plan of general civility," said Edward to Elinor. "Do you gain no ground?"-Entonces no ha podido incorporar a su hermana a su plan de cortesía general -dijo Edward a Elinor-. ¿No ha conquistado ningún terreno?"Het is je dus niet gelukt, je zuster over te halen tot je zienswijze op 't punt van de burgerlijke beleefdheid," zei Edward tot Elinor. "Heb je niets gewonnen?""Allora non siete stata capace di portare vostra sorella al vostro livello di cortesia generalizzata", disse Edward a Elinor. "Non avete guadagnato terreno?"
"Quite the contrary," replied Elinor, looking expressively at Marianne. "My judgment," he returned, "is all on your side of the question; but I am afraid my practice is much more on your sister's. I never wish to offend, but I am so foolishly shy, that I often seem negligent, when I am only kept back by my natural awkwardness. I have frequently thought that I must have been intended by nature to be fond of low company, I am so little at my ease among strangers of gentility!"-Muy por el contrario -replicó Elinor, con una expresiva mirada a Marianne. -Mi pensamiento -respondió él- está en todo de acuerdo con el suyo; pero me temo que mis acciones concuerdan mucho más con las de su hermana. Nunca es mi deseo ofender, pero soy tan neciamente tímido que a menudo parezco desatento, cuando sólo me retiene mi natural torpeza. Con frecuencia he pensado que, por naturaleza, debo haber estado destinado a gustar de la gente de baja condición, ¡pues me siento tan poco cómodo entre personas de buena cuna cuando me son extrañas!"Integendeel," antwoordde Elinor, terwijl ze Marianne veelbeteekenend aanzag. "In theorie," zei Edward, "sta ik geheel aan jouw kant, maar ik vrees dat ik in de praktijk op je zuster gelijk. Ik wensch nooit aanstoot te geven; maar ik ben zoo belachelijk verlegen, dat ik dikwijls lomp lijk, terwijl ik alleen word belemmerd door mijn aangeboren onhandigheid. Ik heb mij wel eens verbeeld dat ik zeker door de natuur voorbestemd was om bij voorkeur in onbeschaafd gezelschap te verkeeren, zoo weinig voel ik mij op mijn gemak onder lieden uit hoogeren stand, wanneer ze mij vreemd zijn.""Esattamente il contrario", rispose Elinor, lanciando un'occhiata significativa a Marianne. "La mia opinione sulla questione", replicò lui, "è tutta dalla vostra parte, ma temo che in pratica sia molto di più da quella di vostra sorella. Non ho mai intenzione di offendere nessuno, ma sono così stupidamente timido che spesso sembro indifferente, quando sono solo trattenuto dalla mia naturale goffaggine. Ho spesso pensato di essere portato per natura ad amare la compagnia delle persone semplici, mi sento così poco a mio agio con gli estranei di nobili origini!"
"Marianne has not shyness to excuse any inattention of hers," said Elinor.-Marianne no puede escudarse en la timidez por las desatenciones en que puede incurrir -dijo Elinor."Marianne kan voor haar nalatigheid in dat opzicht niet bepaald verlegenheid als verontschuldiging aanvoeren," zei Elinor."Marianne non ha nessuna timidezza che possa giustificare le sue mancanze di riguardo", disse Elinor.
"She knows her own worth too well for false shame," replied Edward. "Shyness is only the effect of a sense of inferiority in some way or other. If I could persuade myself that my manners were perfectly easy and graceful, I should not be shy."-Ella conoce demasiado bien su propio valer para falsas vergüenzas -replicó Edward-. La timidez es únicamente efecto de una sensación de inferioridad en uno u otro aspecto. Si yo pudiera convencerme de que mis modales son perfectamente naturales y elegantes, no sería tímido."Zij kent haar eigen waarde te goed, om valsche schaamte te gevoelen," antwoordde Edward. "Verlegenheid is alleen het gevolg van een zeker minderheidsbesef in een of ander opzicht. Als ik mijzelf kon wijsmaken, dat ik mij gemakkelijk en luchtig bewoog, dan zou ik niet verlegen zijn.""Conosce troppo bene il proprio valore per esibire una falsa modestia", replicò Edward. "La timidezza è in un modo o nell'altro solo l'effetto di un senso di inferiorità. Se riuscissi a convincermi che i miei modi sono perfettamente disinvolti ed eleganti, non sarei timido."
"But you would still be reserved," said Marianne, "and that is worse."-Pero aun así, sería reservado -dijo Marianne-, y eso es peor."Maar terughoudend zou je altijd blijven," zei Marianne, "en dat is nog erger.""Ma sareste ancora troppo riservato", disse Marianne, "ed è ancora peggio."
Edward started--"Reserved! Am I reserved, Marianne?"Edward la quedó mirando fijamente. -¿Reservado? ¿Soy reservado, Marianne?Edward zette groote oogen op--"Terughoudend? Ben ik terughoudend, Marianne?"Edward la fissò sorpreso; "Riservato! Io sarei riservato, Marianne?"
"Yes, very."-Sí, mucho."Ja, heel erg.""Sì, molto."
"I do not understand you," replied he, colouring. "Reserved!--how, in what manner? What am I to tell you? What can you suppose?"-No te comprendo -replicó él, enrojeciendo-. ¡Reservado...! ¿Cómo, en qué sentido? ¿Qué debería haberles dicho? ¿Qué es lo que supones?"Ik begrijp je niet," antwoordde hij, met een hoogen blos.--"Terughoudend!--hoe dan? in welk opzicht? Wat had ik je dan moeten vertellen? Wat vermoedde je dan?""Non vi capisco", replicò lui, arrossendo. "Riservato! come, in che modo? Che devo dirvi? Che cosa ve lo fa pensare?"
Elinor looked surprised at his emotion; but trying to laugh off the subject, she said to him, "Do not you know my sister well enough to understand what she means? Do not you know she calls every one reserved who does not talk as fast, and admire what she admires as rapturously as herself?"Elinor pareció sorprendida ante una respuesta tan cargada de emoción, pero intentando quitarle seriedad al asunto, le dijo: -¿Es que acaso no conoce lo suficiente a mi hermana para entender lo que dice? ¿No sabe acaso que ella llama reservado a todo aquel que no habla tan rápido como ella ni admira lo que ella admira, y con idéntico éxtasis?Elinor keek vreemd op, toen zij hem zoo ontroerd zag; maar zei, om het gesprek een schertsende wending te geven: "Je kent mijn zuster toch genoeg om te begrijpen wat ze bedoelt? Je weet immers wel dat zij ieder terughoudend noemt, die niet even snel spreekt, en al wat zij mooi vindt niet even verrukt bewondert als zij zelf?"Elinor sembrava sorpresa dal suo turbamento, ma cercando di superare l'argomento con una risata, gli disse, "Non conoscete abbastanza mia sorella per capire quello che intende dire? Non sapete che considera riservato chiunque non parli in fretta come lei, e non ammiri con lo stesso entusiasmo ciò che ammira lei?"
Edward made no answer. His gravity and thoughtfulness returned on him in their fullest extent--and he sat for some time silent and dull.Edward no respondió. Retornó a él ese aire grave y meditabundo que le era tan propio, y durante un rato se mantuvo allí sentado, silencioso y sombrío.Edward gaf geen antwoord. Hij werd weer juist zoo ernstig en nadenkend als in het begin, en bleef langen tijd stil en afgetrokken.Edward non rispose. Tornò a essere serio e pensieroso come non mai, e rimase diverso tempo in silenzio e avvilito.
CHAPTER 18CAPITULO XVIIIHOOFDSTUK XVIIICapitolo 18
Elinor saw, with great uneasiness the low spirits of her friend. His visit afforded her but a very partial satisfaction, while his own enjoyment in it appeared so imperfect. It was evident that he was unhappy; she wished it were equally evident that he still distinguished her by the same affection which once she had felt no doubt of inspiring; but hitherto the continuance of his preference seemed very uncertain; and the reservedness of his manner towards her contradicted one moment what a more animated look had intimated the preceding one.Elinor contempló con gran inquietud el ánimo decaído de su amigo. La satisfacción que le ofrecía su visita era bastante parcial, puesto que el placer que él mismo obtenía parecía tan imperfecto. Era evidente que era desdichado, y ella habría deseado que fuera igualmente evidente que aún la distinguía por el mismo afecto que alguna vez estaba segura de haberle inspirado; pero hasta el momento parecía muy dudoso que continuara prefiriéndola, y su actitud reservada hacia ella contradecía en un instante lo que una mirada más animada había insinuado el minuto anterior.Elinor maakte zich over de neerslachtigheid van haar vriend ernstig ongerust. Zijn bezoek verschafte haar slechts een zeer beperkt genoegen, nu hij zelf er blijkbaar slechts ten halve van genieten kon. Het was duidelijk merkbaar dat hij zich ongelukkig voelde; zij wenschte wel, dat hij haar even duidelijk de genegenheid liet blijken, die zij eenmaal vast vertrouwde hem te hebben ingeboezemd; doch tot nog toe scheen het zeer onzeker, dat die voorkeur was blijven bestaan, en zijn teruggetrokken houding tegenover haar sprak het ééne oogenblik tegen, wat een bezielde blik in het vorige verried.Elinor guardava con grande inquietudine all'umore depresso del suo amico. La sua visita le offrì una soddisfazione molto relativa, visto che lui dimostrava una gioia così limitata. Che fosse infelice era evidente; lei avrebbe voluto che con altrettanta evidenza si potesse distinguere quell'affetto che in passato era certa di aver suscitato; ma fino a quel momento la continuità di quella preferenza sembrava molto incerta, e la riservatezza della sua condotta verso di lei contraddiceva un momento dopo ciò che uno sguardo più acceso aveva suggerito il momento prima.
He joined her and Marianne in the breakfast-room the next morning before the others were down; and Marianne, who was always eager to promote their happiness as far as she could, soon left them to themselves. But before she was half way upstairs she heard the parlour door open, and, turning round, was astonished to see Edward himself come out.A la mañana siguiente las acompañó a ella y a Marianne en la mesa del desayuno antes de que las otras hubieran bajado; y Marianne, siempre ansiosa de impulsar, en lo que le era posible, la felicidad de ambos, pronto los dejó solos. Pero no iba aún por la mitad de las escaleras cuando escuchó abrirse la puerta de la sala y, volviéndose, quedó estupefacta al ver que también Edward salía.Hij kwam den volgenden morgen bij haar en Marianne in de eetkamer, eer de anderen beneden waren; en Marianne, die altijd gaarne bereid was, waar zij kon, hun geluk te bevorderen, liet hen spoedig alleen. Doch eer zij halverwege de trap was opgegaan, hoorde zij dat de kamerdeur werd geopend, en zag tot haar verbazing Edward zelf op den drempel staan.Il mattino dopo raggiunse lei e Marianne per la colazione prima che scendessero le altre, e Marianne, che era sempre ansiosa di favorire la loro felicità il più possibile, li lasciò subito soli. Ma prima di aver percorso metà delle scale sentì aprirsi la porta del salotto e, girandosi, rimase sbalordita nel vedere Edward uscirne.
"I am going into the village to see my horses," said he, "as you are not yet ready for breakfast; I shall be back again presently." ***Voy al pueblo a ver mis caballos -le dijo-, ya que todavía no estás lista para desayunar; volveré muy luego."Ik ga naar het dorp om naar mijn paarden te zien," zei hij, "nu je toch nog niet gaat ontbijten; ik kom dadelijk terug.""Vado al villaggio a vedere i miei cavalli", disse, "dato che non siete ancora pronte per la colazione. Torno fra poco."
Edward returned to them with fresh admiration of the surrounding country; in his walk to the village, he had seen many parts of the valley to advantage; and the village itself, in a much higher situation than the cottage, afforded a general view of the whole, which had exceedingly pleased him. This was a subject which ensured Marianne's attention, and she was beginning to describe her own admiration of these scenes, and to question him more minutely on the objects that had particularly struck him, when Edward interrupted her by saying, "You must not enquire too far, Marianne--remember I have no knowledge in the picturesque, and I shall offend you by my ignorance and want of taste if we come to particulars. I shall call hills steep, which ought to be bold; surfaces strange and uncouth, which ought to be irregular and rugged; and distant objects out of sight, which ought only to be indistinct through the soft medium of a hazy atmosphere. You must be satisfied with such admiration as I can honestly give. I call it a very fine country--the hills are steep, the woods seem full of fine timber, and the valley looks comfortable and snug--with rich meadows and several neat farm houses scattered here and there. It exactly answers my idea of a fine country, because it unites beauty with utility--and I dare say it is a picturesque one too, because you admire it; I can easily believe it to be full of rocks and promontories, grey moss and brush wood, but these are all lost on me. I know nothing of the picturesque."Edward regresó con renovada admiración por la región circundante; su caminata a la aldea había sido ocasión favorable para ver gran parte del valle; y la aldea misma, ubicada mucho más alto que la casa, ofrecía una visión general de todo el lugar que le había agradado sobremanera. Este era un tema que aseguraba la atención de Marianne, y comenzaba a describir su propia admiración por estos paisajes y a interrogarlo más en detalle sobre las cosas que lo habían impresionado de manera especial, cuando Edward la interrumpió diciendo: -No debes preguntar demasiado, Marianne; recuerda, no sé nada de lo pintoresco, y te ofenderé con mi ignorancia y falta de gusto si entramos en detalles. ¡Llamaré empinadas a las colinas que debieran ser escarpadas! Superficies inusuales y toscas, a las que debieran ser caprichosas y ásperas; y de los objetos distantes diré que están fuera de la vista, cuando sólo debieran ser difusos a través del suave cristal de la brumosa atmósfera. Tienes que contentarte con el tipo de admiración que honestamente puedo ofrecer. La llamo una muy hermosa región: las colinas son empinadas, los bosques parecen llenos de excelente madera, y el valle se ve confortable y acogedor, con ricos prados y varias pulcras casas de granjeros diseminados aquí y allá. Corresponde exactamente a mi idea de una agradable región campestre, porque une belleza y utilidad... y también diría que es pintoresca, porque tú la admiras; fácilmente puedo creer que está llena de roqueríos y promontorios, musgo gris y zarzales, pero todo eso se pierde conmigo. No sé nada de pintoresquismo.Toen Edward zich weer bij hen voegde, sprak hij opnieuw zijn bewondering over de omgeving uit; hij had op zijn wandeling naar het dorp vele punten in de vallei op hun mooist gezien; en van uit het dorp zelf, dat veel hooger gelegen was dan hun huisje, had men een ruim uitzicht over de geheele streek, dat hem buitengemeen had getroffen. Dit was een onderwerp, waaraan Marianne gaarne haar aandacht schonk, en reeds begon zij te vertellen van haar eigen bewondering voor het landschap, en hem meer in bijzonderheden te vragen naar 't geen hem het meest was opgevallen, toen Edward haar in de rede viel door te zeggen: "Vraag nu niet te veel dóór, Marianne; je weet, ik heb van schilderachtigheid geen verstand, en ik zal je stellig ergeren door mijn onkunde en gebrek aan smaak, als we tot bijzonderheden afdalen. Ik noem bergen steil, die jij grootsch zoudt noemen, ik vind vormen vreemd en wanstaltig, die mij moesten verrukken door hun grillige woestheid, en ik zeg, dat ik voorwerpen op een afstand niet kan onderscheiden, terwijl ze volgens jou slechts vaag zouden schemeren door de wazige zachtheid van een nevelige atmosfeer. Je moet maar tevreden zijn met de soort van bewondering, die ik eerlijk aan den dag kan leggen. Ik vind dit een mooie streek,--de bergen zijn steil; in de bosschen groeit zwaar geboomte, en het dal ziet er gezellig en welvarend uit, met sappige weilanden, waartusschen goed onderhouden boerderijen verspreid liggen. Het is juist, wat ik versta onder een mooie streek, omdat hier schoonheid en nut vereenigd zijn te vinden--en ik geloof graag, dat het ook wel schilderachtig zal zijn, omdat jij het bewondert; ik kan mij gemakkelijk voorstellen, dat er heel wat rotsen en uitstekende punten in te vinden zijn, begroeid met grauw mos en verwilderd struikgewas, maar die maken op mij geen indruk. Schilderachtigheid is aan mij niet besteed."Edward tornò con rinnovata ammirazione per la campagna circostante; nella sua passeggiata al villaggio, aveva visto molti scorci della valle nella luce migliore, e lo stesso villaggio, in una posizione molto più alta del cottage, offriva una veduta generale dell'intero paesaggio, che gli era piaciuta moltissimo. Era un soggetto che assicurava l'attenzione di Marianne, e lei aveva appena iniziato a descrivere la propria ammirazione per quello spettacolo, e a fargli domande più dettagliate su ciò che lo aveva colpito in modo particolare, quando Edward la interruppe dicendo, "Non dovete indagare troppo Marianne... ricordate che io non ho cognizioni del pittoresco, e vi offenderei con la mia ignoranza e la mia mancanza di gusto se scendessimo nei particolari. Chiamerei ripide le colline che dovrebbero essere ardite; strane e desolate le superfici che dovrebbero essere irregolari e aspre; e lontani e non visibili gli oggetti che dovrebbero essere solo confusi dietro il soffice schermo di un'atmosfera brumosa. Vi dovete accontentare dell'ammirazione che riesco a esprimere con onestà. Posso definirla una bella campagna; le colline sono ripide, i boschi sembrano pieni di legname pregiato, e la valle ha un aspetto rassicurante e accogliente, con campi rigogliosi e numerose linde fattorie sparse qua e là. Risponde esattamente alla mia idea di una bella campagna perché unisce la bellezza con l'utilità, e credo che sia anche pittoresca, visto che voi l'ammirate; posso credere senza alcuna difficoltà che sia piena di rocce e promontori, muschio grigiastro e boscaglie, ma sono cose che con me vanno perdute. Non so nulla del pittoresco."
"I am afraid it is but too true," said Marianne; "but why should you boast of it?"-Me temo que hay demasiada verdad en eso -dijo Marianne-; pero, ¿por qué hacer alarde de ello?"Ik vrees, dat het maar al te waar is," zei Marianne; "maar waarom vind je 't noodig, je daarop te beroemen?""Temo che sia fin troppo vero", disse Marianne; "ma perché dovreste vantarvene?"
"I suspect," said Elinor, "that to avoid one kind of affectation, Edward here falls into another. Because he believes many people pretend to more admiration of the beauties of nature than they really feel, and is disgusted with such pretensions, he affects greater indifference and less discrimination in viewing them himself than he possesses. He is fastidious and will have an affectation of his own."-Sospecho -dijo Elinor- que para evitar caer en un tipo de afectación, Edward cae aquí en otra. Como cree que tantas personas pretenden mucho mayor admiración por las bellezas de la naturaleza de la que de verdad sienten, y le desagradan tales pretensiones, afecta mayor indiferencia ante el paisaje y menos discernimiento de los que realmente posee. Es exquisito y quiere tener una afectación sólo de él."Ik zou haast denken," zei Elinor, "dat Edward in de ééne affectatie vervalt, om de andere te vermijden. Omdat hij meent, dat veel menschen méér bewondering beweren te gevoelen voor de schoonheden der natuur dan ze werkelijk doen, en een afkeer heeft van die aanstellerij, stelt hij zich zelf aan, alsof hij onverschilliger was en minder bevoegd tot oordeelen in dezen, dan feitelijk het geval is. Hij is kieskeurig, en verkiest zich aan te stellen op zijn eigen manier.""Ho il sospetto", disse Elinor, " che per sfuggire a una forma di affettazione, Edward qui cada in un'altra. Poiché è convinto che molta gente simuli per le bellezze della natura più ammirazione di quanta ne provi realmente, ed è infastidito da queste simulazioni, nel descriverle finge un'indifferenza maggiore e un acume minore di quanto ne possegga in realtà. È schizzinoso e vuole padroneggiare una finzione tutta sua."
"It is very true," said Marianne, "that admiration of landscape scenery is become a mere jargon. Every body pretends to feel and tries to describe with the taste and elegance of him who first defined what picturesque beauty was. I detest jargon of every kind, and sometimes I have kept my feelings to myself, because I could find no language to describe them in but what was worn and hackneyed out of all sense and meaning."-Es muy cierto -dijo Marianne- que la admiración por los paisajes naturales se ha convertido en una simple jerigonza. Todos pretenden admirarse e intentan hacer descripciones con el gusto y la elegancia del primero que definió lo que era la belleza pintoresca. Detesto las jergas de cualquier tipo, y en ocasiones he guardado para mí misma mis sentimientos porque no podía encontrar otro lenguaje para describirlos que no fuera ese que ha sido gastado y manoseado hasta perder todo sentido y significado."'t Is wèl waar," zei Marianne, "dat bewondering van natuurschoon tot een goedkoope napraterij is geworden. Iedereen beweert nu even fijn te voelen en poogt even sierlijk dat gevoel uit te drukken als degene, die het eerst de schoonheid van het schilderachtige onder woorden bracht. Ik verfoei iedere soort van jargon, en het is wel gebeurd, dat ik mijn gevoelens maar vóór mij hield, omdat ik geen woorden kon vinden om ze in uit te drukken, dan door 't gebruik van versleten phrasen, die zin en beteekenis hadden verloren door hun banaliteit.""È verissimo", disse Marianne, "che l'ammirazione per i paesaggi sia diventata un semplice luogo comune. Tutti pretendono di provarla e cercano di descriverla con il gusto e l'eleganza di colui che per primo definì che cosa fosse il pittoresco. Detesto i luoghi comuni di ogni genere, e talvolta ho tenuto per me le mie emozioni, perché non riuscivo a trovare le parole per descriverle se non con concetti logori e abusati privi di qualsiasi significato."
"I am convinced," said Edward, "that you really feel all the delight in a fine prospect which you profess to feel. But, in return, your sister must allow me to feel no more than I profess. I like a fine prospect, but not on picturesque principles. I do not like crooked, twisted, blasted trees. I admire them much more if they are tall, straight, and flourishing. I do not like ruined, tattered cottages. I am not fond of nettles or thistles, or heath blossoms. I have more pleasure in a snug farm-house than a watch-tower--and a troop of tidy, happy villages please me better than the finest banditti in the world."-Estoy convencido -dijo Edward- de que frente a un hermoso panorama realmente sientes todo el placer que dices sentir. Pero, a cambio, tu hermana debe permitirme no sentir más del que declaro. Me gusta una hermosa vista, pero no según los principios de lo pintoresco. No me gustan los árboles contraídos, retorcidos, marchitos. Mi admiración es mucho mayor cuando son altos, rectos y están en flor. No me gustan las cabañas en ruinas, destartaladas. No soy aficionado a las ortigas o a los cardos o a los brezales. Me da mucho más placer una acogedora casa campesina que una atalaya; y un grupo de aldeanos pulcros y felices me agrada mucho más que los mejores bandidos del mundo."Ik ben overtuigd," zei Edward, "dat jij werkelijk de verrukking _gevoelt_ over een mooi vergezicht, die je _beweert_ te voelen. Maar van den anderen kant moet je zuster _mij_ nu weer niet méér laten voelen dan ik _beweer_. Ik houd óók van mooie vergezichten, maar niet op grond van hun schilderachtigheid. Ik houd _niet_ van kromme, verdraaide, half vergane boomen; ik vind ze veel mooier als ze recht en hoog zijn en door en door gezond. Ik houd óók niet van havelooze, vervallen hutjes. En ik heb géén pleizier in brandnetels, of distels, of heide en brem. Ik zie vrij wat liever een genoegelijk boerderijtje dan een uitkijk-toren, en een groepje netgekleede, tevreden dorpsbewoners behaagt mij meer dan de schilderachtige bandieten van de wereld konden doen.""Sono convinto", disse Edward, "che di fronte a un bel panorama proviate davvero tutto il piacere che professate di provare. Ma, in compenso, vostra sorella deve concedermi di non provare nulla di più di quanto professi. Un bel panorama mi piace, ma non sulla base dei criteri del pittoresco. Non mi piacciono gli alberi curvi, contorti, rinsecchiti. Li ammiro molto di più se sono alti, diritti e fiorenti. Non mi piacciono i cottage in rovina, malridotti. Non sono amante delle ortiche, dei cardi, o dell'erica. Preferisco una comoda fattoria a una torre di guardia; e una schiera di contadini lindi e felici mi piace di più dei più affascinanti banditi del mondo."
Marianne looked with amazement at Edward, with compassion at her sister. Elinor only laughed. The subject was continued no farther; and Marianne remained thoughtfully silent, till a new object suddenly engaged her attention. She was sitting by Edward, and in taking his tea from Mrs. Dashwood, his hand passed so directly before her, as to make a ring, with a plait of hair in the centre, very conspicuous on one of his fingers.Marianne miró a Edward con ojos llenos de sorpresa, y a su hermana con piedad. Elinor se limitó a reír. Abandonaron el tema, y Marianne se mantuvo en un pensativo silencio hasta quede súbito un objeto capturó su atención. Estaba sentada junto a Edward, y cuando él tomó la taza de té que le- ofrecía la señora Dashwood, su mano le pasó tan cerca que no pudo dejar de observar, muy visible en uno de sus dedos, un anillo que en el centro llevaba unos cabellos entretejidos.Marianne keek Edward verbaasd, en haar zuster medelijdend aan.--Elinor lachte maar eens. Ze gingen niet verder door op dat onderwerp, en Marianne bleef nadenkend zwijgen, tot een nieuw voorwerp plotseling haar aandacht trok. Zij zat naast Edward, en toen hij zijn theekopje van Mevrouw Dashwood aannam, bewoog hij zijn hand zoo vlak voor haar oogen, dat haar een ring opviel, met een haarvlechtje in het midden, die hij aan den vinger droeg.Marianne guardò Edward con stupore, e la sorella con compassione. Elinor si limitò a ridere. L'argomento non ebbe seguito, e Marianne rimase pensierosa e in silenzio, finché un nuovo oggetto catturò improvvisamente la sua attenzione. Era seduta accanto a Edward, che, prendendo la tazza di tè da Mrs. Dashwood, passò la mano proprio davanti a lei, tanto da rendere molto evidente un anello, con al centro una ciocca di capelli, che portava al dito.
"I never saw you wear a ring before, Edward," she cried. "Is that Fanny's hair? I remember her promising to give you some. But I should have thought her hair had been darker."-Nunca vi que usaras un anillo antes, Edward -exclamó-. ¿Pertenecen a Fanny esos cabellos? Recuerdo que prometió darte algunos. Pero habría pensado que su pelo era más oscuro."Vroeger heb ik je nooit een ring zien dragen, Edward", riep zij. "Is dat Fanny's haar? Ik herinner mij, dat zij beloofde 't je te geven. Maar ik dacht, dat zij een donkerder tint van haar had.""Non vi avevo mai visto con un anello, Edward", esclamò. "Sono i capelli di Fanny? Ricordo che vi aveva promesso di darvene una ciocca. Ma i suoi capelli li avrei detti più scuri."
Marianne spoke inconsiderately what she really felt--but when she saw how much she had pained Edward, her own vexation at her want of thought could not be surpassed by his. He coloured very deeply, and giving a momentary glance at Elinor, replied, "Yes; it is my sister's hair. The setting always casts a different shade on it, you know."Marianne había manifestado sin mayor reflexión lo que en verdad sentía; pero cuando vio cuánto había turbado a Edward, su propio fastidio ante su falta de consideración fue mayor que la molestia que él sentía. El enrojeció vivamente y, lanzando una rápida mirada a Elinor, replicó: -Sí, es cabello de mi hermana. El engaste siempre le da un matiz diferente, ya sabes.Marianne zei, zonder na te denken, wat in haar opkwam,--maar toen ze zag, hoe pijnlijk Edward was getroffen, gevoelde zij een ergernis over haar onbedachtzaamheid, die de zijne nog ver overtrof. Hij kleurde tot over de ooren, en zei, met een vluchtigen blik naar Elinor: "Ja, het is mijn zuster's haar. De kleur verandert altijd een beetje, als het in goud gevat is."Marianne aveva detto senza riflettere ciò che sentiva, ma quando vide l'imbarazzo che aveva causato a Edward, il turbamento per la sua avventatezza non fu minore di quello di lui. Lui arrossì violentemente, e lanciando una rapida occhiata a Elinor, replicò, "Sì, sono i capelli di mia sorella. Si sa che la montatura getta sempre una sfumatura diversa su di essi."
Elinor had met his eye, and looked conscious likewise. That the hair was her own, she instantaneously felt as well satisfied as Marianne; the only difference in their conclusions was, that what Marianne considered as a free gift from her sister, Elinor was conscious must have been procured by some theft or contrivance unknown to herself. She was not in a humour, however, to regard it as an affront, and affecting to take no notice of what passed, by instantly talking of something else, she internally resolved henceforward to catch every opportunity of eyeing the hair and of satisfying herself, beyond all doubt, that it was exactly the shade of her own.La mirada de Elinor se había cruzado con la de él, y también pareció turbarse. De inmediato ella pensó, al igual que Marianne, que el cabello le pertenecía; la única diferencia entre ambas conclusiones era que lo que Marianne creía un regalo dado voluntariamente por su hermana, para Elinor había sido obtenido mediante algún robo o alguna maniobra de la que ella no estaba consciente. Sin embargo, no estaba de humor para considerarlo una afrenta, y mientras cambiaba de conversación pretendiendo así no haber notado lo ocurrido, en su fuero interno resolvió aprovechar de ahí en adelante toda oportunidad que se le presentara para mirar ese cabello y convencerse, más allá de toda duda, de que era del mismo color que el suyo.Elinor ving zijn blik op, en keek ook niet onbevangen. Evengoed als Marianne, geloofde zij onmiddellijk, dat het haar eigen haar moest zijn; het eenige verschil tusschen beider gevolgtrekkingen was dit: dat Marianne het beschouwde als een vrijwillig geschenk van haar zuster; terwijl Elinor overtuigd was, dat hij het had bemachtigd door diefstal of langs een anderen weg, zonder hare voorkennis. Zij was echter niet gezind, dit als een beleediging te beschouwen, en hield zich alsof het voorgevallene haar aandacht was ontgaan, door dadelijk over iets anders te spreken; terwijl ze zich in stilte voornam van nu af elke gelegenheid aan te grijpen om het haar van nabij te bezien, en zich de onomstootelijke zekerheid te verschaffen, dat het precies de kleur van haar eigen was.Elinor aveva ricambiato lo sguardo, con altrettanta consapevolezza. Che i capelli fossero i suoi, lo pensò immediatamente al pari di Marianne; la sola differenza tra le loro conclusioni era che Marianne lo riteneva un dono fatto liberamente dalla sorella, mentre Elinor era consapevole che doveva essere stato ottenuto con un qualche furto o stratagemma a lei sconosciuto. Tuttavia non era dell'umore di considerarlo un'offesa, e fingendo di non aver sentito, deviò subito il discorso su qualcos'altro e si ripromise da quel momento in poi di cogliere ogni occasione per osservare quei capelli e convincersi, al di là di ogni dubbio, che la sfumatura fosse quella dei suoi.
Edward's embarrassment lasted some time, and it ended in an absence of mind still more settled. He was particularly grave the whole morning. Marianne severely censured herself for what she had said; but her own forgiveness might have been more speedy, had she known how little offence it had given her sister.La turbación de Edward se alargó durante algún tiempo, y terminó llevándolo a un estado de abstracción aún más pronunciado. Estuvo especialmente serio durante toda la mañana. Marianne se reprochaba de la manera más severa por lo que había dicho; pero se habría perdonado con mucho mayor rapidez si hubiera sabido cuán poco había ofendido a su hermana.Edward bleef nog geruimen tijd niet op zijn gemak, en verviel later weer in een van zijn langdurige vlagen van afgetrokkenheid. Hij was den geheelen morgen bijzonder ernstig gestemd. Marianne verweet zichzelve heftig wat ze had gezegd; maar ze zou eerder bereid zijn geweest, zich haar misslag te vergeven, als ze geweten had, hoe weinig ergernis die in haar zuster had gewekt.L'imbarazzo di Edward si protrasse per qualche tempo, e si trasformò in una svagatezza ancora più accentuata. Per tutta la mattina fu particolarmente serio. Marianne si rimproverò severamente per ciò che aveva detto, ma si sarebbe perdonata più rapidamente, se avesse saputo quanto poco ne era rimasta offesa la sorella.
Before the middle of the day, they were visited by Sir John and Mrs. Jennings, who, having heard of the arrival of a gentleman at the cottage, came to take a survey of the guest. With the assistance of his mother-in-law, Sir John was not long in discovering that the name of Ferrars began with an F. and this prepared a future mine of raillery against the devoted Elinor, which nothing but the newness of their acquaintance with Edward could have prevented from being immediately sprung. But, as it was, she only learned, from some very significant looks, how far their penetration, founded on Margaret's instructions, extended. Sir John never came to the Dashwoods without either inviting them to dine at the park the next day, or to drink tea with them that evening. On the present occasion, for the better entertainment of their visitor, towards whose amusement he felt himself bound to contribute, he wished to engage them for both.Antes de mediodía recibieron la visita de sir John y la señora Jennings, que habiendo sabido de la visita de un caballero a la cabaña, vinieron a echar una mirada al huésped. Con la ayuda de su suegra, sir John no tardó en descubrir que el nombre de Ferrars comenzaba con F, y esto dejó abierta para el futuro una veta de chanzas contra la recta Elinor que únicamente porque recién conocían a Edward no explotaron de inmediato. En el momento, tan sólo las expresivas miradas que se cruzaron dieron un indicio a Elinor de cuán lejos había llegado su perspicacia, a partir de las indicaciones de Margaret. Sir John nunca llegaba a casa de las Dashwood sin invitarlas ya fuera a cenar en la finca al día siguiente, o tomar té con ellos esa misma tarde. En la ocasión actual, para distracción de su huésped a cuyo esparcimiento se sentía obligado a contribuir, quiso comprometerlos para ambos.Reeds voor den middag kregen zij bezoek van Sir John en Mevrouw Jennings, die hadden gehoord dat er een heer op Barton Cottage logeerde, en den gast eens kwamen opnemen. Met de hulp van zijn schoonmoeder kwam Sir John er al spoedig achter, dat de naam Ferrars met een _F_ begon, en die ontdekking was voldoende, om een toekomstige mijn van geestigheden ten koste van de verliefde Elinor te doen leggen, waarvan de losbarsting alleen door hun kortstondige bekendheid met Edward vooralsnog kon worden verhinderd. Nu echter reeds werd haar door enkele uiterst veelzeggende blikken te kennen gegeven tot hoever hun doorzicht, gegrond op Margaret's inlichtingen, wel reikte. Sir John kwam nooit bij de Dashwoods, zonder hen òf ten eten te vragen voor den volgenden dag, òf op de thee, nog den zelfden avond. Bij deze gelegenheid en tot meerder genoegen van den gast, tot wiens vermaak hij zich verplicht voelde het zijne bij te dragen, inviteerde hij hen voor beiden tegelijk.Prima di mezzogiorno, ricevettero la visita di Sir John e Mrs. Jennings, che, avendo saputo dell'arrivo al cottage di un gentiluomo, erano venuti a dare un'occhiata all'ospite. Con l'aiuto della suocera, Sir John non ci mise molto a scoprire che il nome di Ferrars cominciava con una F, e questo dava la stura a una miniera di future battute verso la povera Elinor, che nulla se non la troppo recente conoscenza di Edward avrebbe impedito di prorompere immediatamente. Ma, nonostante questo, Elinor riuscì a capire, da alcuni sguardi molto significativi, fino a che punto la loro perspicacia, basata sulle rivelazioni di Margaret, fosse riuscita a spingersi. Sir John non andava mai dalle Dashwood senza invitarle a pranzo a Barton Park il giorno successivo, o a prendere il tè nel pomeriggio. In quella occasione, per intrattenere meglio il loro ospite, al cui svago si sentiva in obbligo di contribuire, volle invitarli per entrambe le cose.
"You MUST drink tea with us to night," said he, "for we shall be quite alone--and tomorrow you must absolutely dine with us, for we shall be a large party."-Tienen que tomar té con nosotros hoy día -les dijo-, porque estaremos completamente solos; y mañana de todas maneras deben cenar con nosotros, porque seremos un grupo bastante grande."Jelui _moet_ van avond bij ons theedrinken," zei hij, "want we zijn heelemaal onder ons;--en morgen mag je niet weigeren bij ons te dineeren, want het is een groote partij"."Dovete prendere il tè da noi stasera", disse, "perché saremo completamente soli; e domani dovete assolutamente pranzare da noi, perché saremo in numerosa compagnia".
Mrs. Jennings enforced the necessity. "And who knows but you may raise a dance," said she. "And that will tempt YOU, Miss Marianne."La señora Jennings reforzó lo imperioso de la situación, diciendo: -¿Y cómo saben si no organizan un baile? Y eso sí la tentará a usted, señorita Marianne.Mevrouw Jennings vond dit ook volstrekt noodzakelijk. "En wie weet, of het dan niet tot een dansje komt," zei ze. "Dat zal jou aanstaan, Marianne."Mrs Jennings rincarò la dose. "E chissà che non possa venir fuori un ballo", disse. "E questo dovrebbe tentarvi, Miss Marianne."
"A dance!" cried Marianne. "Impossible! Who is to dance?"-¡Un baile! protestó Marianne-. ¡Imposible! ¿Quién va a bailar?"Dansen?" riep Marianne. "Hoe kan dat nu! Wie danst er dan?""Un ballo!" esclamò Marianne. "Impossibile! Chi c'è per ballare?"
"Who! why yourselves, and the Careys, and Whitakers to be sure.--What! you thought nobody could dance because a certain person that shall be nameless is gone!"-¡Quién! Pero, ustedes, y los Carey y los Whitaker, con toda seguridad. ¡Cómo! ¿Acaso creía que nadie puede bailar porque una cierta persona a quien no nombraremos se ha ido?"Wie? Nu, jelui zelf, en de Careys, en Whitakers dan toch? O, je dacht, dat niemand meer dansen kon, nu zeker iemand is heengegaan?""Chi! ma voi, e i Carey, e i Whitaker ovviamente. Ma come! credete che nessuno possa ballare perché una certa persona che non dev'essere nominata se n'è andata!"
"I wish with all my soul," cried Sir John, "that Willoughby were among us again."-Con todo el corazón -exclamó sir John- querría que Willoughby estuviera entre nosotros de nuevo."Ik wou om een lief ding," riep Sir John, "dat Willoughby weer kon meedoen.""Vorrei con tutta l'anima", esclamò Sir John, "che Willoughby fosse di nuovo tra noi."
This, and Marianne's blushing, gave new suspicions to Edward. "And who is Willoughby?" said he, in a low voice, to Miss Dashwood, by whom he was sitting. She gave him a brief reply. Marianne's countenance was more communicative. Edward saw enough to comprehend, not only the meaning of others, but such of Marianne's expressions as had puzzled him before; and when their visitors left them, he went immediately round her, and said, in a whisper, "I have been guessing. Shall I tell you my guess?"Esto, y el rubor de Marianne, despertaron nuevas sospechas en Edward. -¿Y quién es Willoughby? -le preguntó en voz baja a la señorita Dashwood, a cuyo lado se encontraba. Elinor le respondió en pocas palabras. El semblante de Marianne era mucho más comunicativo. Edward vio en él lo suficiente para comprender no sólo el significado de lo que los otros decían, sino también las expresiones de Marianne que antes lo habían confundido; y cuando sus visitantes se hubieron ido, de inmediato se dirigió a ella y, en un susurro, le dijo: -He estado haciendo conjeturas. ¿Te digo lo que me parece adivinar?Toen hij Marianne hierop zag blozen, kreeg Edward achterdocht. "Wie is die Willoughby?" vroeg hij zachtjes aan Elinor, die naast hem zat. Zij antwoordde vluchtig. Marianne's gezicht gaf veel meer te kennen. Edward zag genoeg, om niet alleen de bedoeling der anderen te vatten, maar ook uitdrukkingen van Marianne, waarover hij zich verwonderd had, verklaard te zien, en toen het bezoek vertrokken was, ging hij aanstonds naar haar toe en zei fluisterend: "Ik ben aan 't raden geweest. Zal ik je eens vertellen, wat ik denk?"Questo, e il rossore di Marianne, insospettì Edward. "E chi è Willoughby?" disse, a bassa voce, a Miss Dashwood, seduta accanto a lui. Lei gli fornì una breve risposta. L'espressione di Marianne era più eloquente. Edward aveva visto abbastanza per capire, non solo che cosa intendessero gli altri, ma anche alcune della frasi di Marianne che prima l'avevano reso perplesso; e quando gli Ospiti presero congedo, andò immediatamente da lei e le disse, in un sussurro, "Ho indovinato una cosa. Posso dirvi che cosa?"
"What do you mean?"-¿Qué quieres decir?"Wat bedoel je?""Che cosa intendete?"
"Shall I tell you."-¿Te lo digo?"Zal ik 't maar zeggen?""Posso dirvela?"
"Certainly."-Por supuesto."Ja zeker.""Certo."
"Well then; I guess that Mr. Willoughby hunts."-Pues bien, adivino que el señor Willoughby practica la caza."Ik denk... dat Mijnheer Willoughby wel eens op de jacht gaat.""Be' allora... ho indovinato che Mr. Willoughby va a caccia."
Marianne was surprised and confused, yet she could not help smiling at the quiet archness of his manner, and after a moment's silence, said, "Oh, Edward! How can you?--But the time will come I hope...I am sure you will like him."Marianne se sintió sorprendida y turbada, pero no pudo dejar de sonreír ante tan tranquila sutileza y, tras un momento de silencio, le dijo: -¡Ay, Edward! ¿Cómo puedes...? Pero llegará el día, espero... Estoy segura de que te gustará.Marianne was verrast en verlegen; maar zij kon toch niet nalaten te glimlachen om zijn stille guitigheid, en zei, na een oogenblik zwijgens: "O Edward! Hoe kon je... Maar er zal, hoop ik, eens een tijd komen... Ik weet zeker, dat je van hem houden zult."Marianne rimase sorpresa e confusa, eppure non poté fare a meno di sorridere di fronte alla tranquilla malizia di quei modi e, dopo un istante di silenzio, disse, "Oh, Edward! Come potete? Ma spero che un giorno... sono certa che vi piacerà."
"I do not doubt it," replied he, rather astonished at her earnestness and warmth; for had he not imagined it to be a joke for the good of her acquaintance in general, founded only on a something or a nothing between Mr. Willoughby and herself, he would not have ventured to mention it.-No lo dudo -replicó él, con un cierto asombro ante la intensidad y calor de sus palabras; pues si no hubiera imaginado que se trataba de una broma hecha para diversión de todos sus conocidos, basada nada más que en un algo o una nada entre el señor Willoughby y ella, no habría osado mencionarlo."Daar twijfel ik niet aan," antwoordde hij, wel eenigszins verwonderd over haar ernst, en de warmte waarmee ze sprak; want als hij niet had gedacht, dat het maar een grap was, waarmee haar kennissen haar plaagden, naar aanleiding van een vluchtige gecharmeerdheid tusschen haar en dien Mijnheer Willoughby, dan zou hij niet hebben gewaagd, erop te zinspelen."Non ne dubito", replicò lui, piuttosto sbalordito da quella sincerità e da quel calore; perché se avesse immaginato che non si era trattato di uno scherzo per divertire la compagnia, basato soltanto su quel poco o nulla che poteva esserci stato tra Willoughby e lei, non si sarebbe azzardato a parlarne.
CHAPTER 19CAPITULO XIXHOOFDSTUK XIXCapitolo 19
Edward remained a week at the cottage; he was earnestly pressed by Mrs. Dashwood to stay longer; but, as if he were bent only on self-mortification, he seemed resolved to be gone when his enjoyment among his friends was at the height. His spirits, during the last two or three days, though still very unequal, were greatly improved--he grew more and more partial to the house and environs--never spoke of going away without a sigh--declared his time to be wholly disengaged--even doubted to what place he should go when he left them--but still, go he must. Never had any week passed so quickly--he could hardly believe it to be gone. He said so repeatedly; other things he said too, which marked the turn of his feelings and gave the lie to his actions. He had no pleasure at Norland; he detested being in town; but either to Norland or London, he must go. He valued their kindness beyond any thing, and his greatest happiness was in being with them. Yet, he must leave them at the end of a week, in spite of their wishes and his own, and without any restraint on his time.Edward permaneció una semana en la cabaña; la señora Dashwood lo urgió a que se quedara más tiempo, pero como si sólo deseara mortificarse a sí mismo, pareció decidido a partir cuando mejor lo estaba pasando entre sus amigos. Su estado de ánimo en los últimos dos o tres días, aunque todavía bastante inestable, había mejorado mucho; día a día parecía aficionarse más a la casa y a su entorno, nunca hablaba de irse sin acompañar de suspiros sus palabras, afirmaba que disponía de su tiempo por completo, incluso dudaba de hacia dónde se dirigiría cuando se marchara..., pero aun así debía irse. Nunca una semana había pasado tan rápido, apenas podía creer que ya se hubiera ido. Lo dijo una y otra vez; dijo también otras cosas, que indicaban el rumbo de sus sentimientos y se contradecían con sus acciones. Nada le complacía en Norland, detestaba la ciudad, pero o a Norland o a Londres debía ir. Valoraba por sobre todas las cosas la gentileza que había recibido de todas ellas y su mayor dicha era estar en su compañía. Y aun así debía dejarlas a fines de esa semana, a pesar de los deseos de ambas partes y sin ninguna restricción en su tiempo.Edward bleef een week te Barton; Mevrouw Dashwood drong er zeer op aan, dat hij langer zou blijven; doch hij scheen, alsof zelfkwelling zijn eenig doel was, vast besloten om juist te vertrekken, nu hij het meest van het bijzijn zijner vriendinnen genoot. In de laatste twee of drie dagen was zijn stemming, ofschoon nog zeer afwisselend, toch aanmerkelijk verbeterd; hij begon zich meer en meer te hechten aan het huis en de omgeving, sprak nooit van vertrekken zonder een diepen zucht,--gaf te kennen dat hij over zijn tijd vrijelijk kon beschikken,--wist zelfs nog niet recht, waarheen hij zou gaan, als hij hen verliet; maar toch, vertrekken _moest_ hij. Nog nooit had hem een week zoo kort geschenen;--hij kon niet gelooven dat het alweer voorbij was. Dat zei hij herhaaldelijk, en nog meer liet hij zich ontvallen, dat wees op een omkeer in zijn gevoelens, en met zijn daden in tegenspraak was. Hij vond het in Norland niets prettig; aan de stad had hij een hekel; maar òf naar Norland, òf naar Londen moest hij gaan. Hij waardeerde hun hartelijkheid meer dan iets ter wereld, en hij kende geen grooter genoegen dan met hen samen te zijn. Toch moest hij hen na een week reeds verlaten, tegen zijn eigen en hun aller wensch, en terwijl hij aan geen tijd gebonden was.Edward rimase al cottage per una settimana; Mrs. Dashwood insistette calorosamente affinché restasse più a lungo, ma, come se fosse votato a mortificarsi, lui apparve deciso ad andarsene quando la sua gioia di stare con le sue amiche era al culmine. Il suo umore, negli ultimi due o tre giorni, sebbene ancora molto incostante, era molto migliorato; era sempre più ammirato dalla casa e dai dintorni, non parlava mai di andarsene senza un sospiro, affermava di non avere impegni di nessun genere, era persino indeciso su dove andare quando le avrebbe lasciate, eppure, doveva andare. Mai una settimana era passata così in fretta; stentava a credere che fosse terminata. E diceva ripetutamente tutto questo; e diceva anche altre cose, che sottolineavano la direzione dei suoi sentimenti e smentivano le sue azioni. Non provava nessun piacere a stare a Norland, detestava Londra, ma sia a Norland che a Londra, doveva andarci per forza. Apprezzava la loro cortesia sopra ogni cosa, e la sua maggiore felicità sarebbe stata rimanere con loro. Eppure, doveva lasciarle alla fine della settimana, nonostante i loro e i suoi desideri, e senza essere costretto da nulla.
Elinor placed all that was astonishing in this way of acting to his mother's account; and it was happy for her that he had a mother whose character was so imperfectly known to her, as to be the general excuse for every thing strange on the part of her son. Disappointed, however, and vexed as she was, and sometimes displeased with his uncertain behaviour to herself, she was very well disposed on the whole to regard his actions with all the candid allowances and generous qualifications, which had been rather more painfully extorted from her, for Willoughby's service, by her mother. His want of spirits, of openness, and of consistency, were most usually attributed to his want of independence, and his better knowledge of Mrs. Ferrars's disposition and designs. The shortness of his visit, the steadiness of his purpose in leaving them, originated in the same fettered inclination, the same inevitable necessity of temporizing with his mother. The old well-established grievance of duty against will, parent against child, was the cause of all. She would have been glad to know when these difficulties were to cease, this opposition was to yield,--when Mrs. Ferrars would be reformed, and her son be at liberty to be happy. But from such vain wishes she was forced to turn for comfort to the renewal of her confidence in Edward's affection, to the remembrance of every mark of regard in look or word which fell from him while at Barton, and above all to that flattering proof of it which he constantly wore round his finger. "I think, Edward," said Mrs. Dashwood, as they were at breakfast the last morning, "you would be a happier man if you had any profession to engage your time and give an interest to your plans and actions. Some inconvenience to your friends, indeed, might result from it--you would not be able to give them so much of your time. But (with a smile) you would be materially benefited in one particular at least--you would know where to go when you left them." "I do assure you," he replied, "that I have long thought on this point, as you think now. It has been, and is, and probably will always be a heavy misfortune to me, that I have had no necessary business to engage me, no profession to give me employment, or afford me any thing like independence. But unfortunately my own nicety, and the nicety of my friends, have made me what I am, an idle, helpless being. We never could agree in our choice of a profession. I always preferred the church, as I still do. But that was not smart enough for my family. They recommended the army. That was a great deal too smart for me. The law was allowed to be genteel enough; many young men, who had chambers in the Temple, made a very good appearance in the first circles, and drove about town in very knowing gigs. But I had no inclination for the law, even in this less abstruse study of it, which my family approved. As for the navy, it had fashion on its side, but I was too old when the subject was first started to enter it--and, at length, as there was no necessity for my having any profession at all, as I might be as dashing and expensive without a red coat on my back as with one, idleness was pronounced on the whole to be most advantageous and honourable, and a young man of eighteen is not in general so earnestly bent on being busy as to resist the solicitations of his friends to do nothing. I was therefore entered at Oxford and have been properly idle ever since." "The consequence of which, I suppose, will be," said Mrs. Dashwood, "since leisure has not promoted your own happiness, that your sons will be brought up to as many pursuits, employments, professions, and trades as Columella's." "They will be brought up," said he, in a serious accent, "to be as unlike myself as is possible. In feeling, in action, in condition, in every thing." "Come, come; this is all an effusion of immediate want of spirits, Edward. You are in a melancholy humour, and fancy that any one unlike yourself must be happy. But remember that the pain of parting from friends will be felt by every body at times, whatever be their education or state. Know your own happiness. You want nothing but patience--or give it a more fascinating name, call it hope. Your mother will secure to you, in time, that independence you are so anxious for; it is her duty, and it will, it must ere long become her happiness to prevent your whole youth from being wasted in discontent. How much may not a few months do?"Elinor cargaba a cuenta de la madre de Edward todo lo que había de sorprendente en su manera de actuar; y era una suerte para ella que él tuviera una madre cuyo carácter le fuera conocido de manera tan imperfecta como para servirle de excusa general frente a todo lo extraño que pudiera haber en su hijo. Sin embargo, desilusionada y molesta como estaba, y a veces disgustada con el vacilante comportamiento del joven hacia ella, aun así tenía la mejor disposición general para otorgar a sus acciones las mismas sinceras concesiones y generosas calificaciones que le habían sido arrancadas con algo más de dificultad por la señora Dashwood cuando se trataba de Willoughby. Su falta de ánimo, de franqueza y de congruencia, era atribuida en general a su falta de independencia y a un mejor conocimiento de las disposiciones y planes de la señora Ferrars. La brevedad de su visita, la firmeza de su propósito de marcharse, se originaban en el, mismo atropello a sus inclinaciones, en la misma inevitable necesidad de transigir con su madre. La antigua y ya conocida disputa entre el deber y el deseo, los padres contra los hijos, era la causa de todo. A Elinor le habría alegrado saber cuándo iban a terminar estas dificultades, cuándo iba a terminar esa oposición..., cuándo iba a cambiar la señora Ferrars, dejando a su hijo en libertad para ser feliz. Pero, de tan vanos deseos estaba obligada a volver, para encontrar consuelo, a la renovación de su confianza en el afecto de Edward; al recuerdo de todas las señales de interés que sus miradas o palabras habían dejado escapar mientras estaban en Barton; y, sobre todo, a esa halagadora prueba de ello que él usaba constantemente en torno a su dedo. -Creo, Edward -dijo la señora Dashwood mientras desayunaban la última mañana-, que serías más feliz si tuvieras una profesión que ocupara tu tiempo y les diera interés a tus planes y acciones. Ello podría no ser enteramente conveniente para tus amigos: no podrías entregarles tanto de tu tiempo. Pero -agregó con una sonrisa- te verías beneficiado en un aspecto al menos: sabrías adónde ir cuando los dejas. -De verdad le aseguro -respondió él- que he pensado mucho en este punto en el mismo sentido en que usted lo hace ahora. Ha sido, es y probablemente siempre será una gran desgracia para mí no haber tenido ninguna ocupación a la cual obligatoriamente dedicarme, ninguna profesión que me dé empleo o me ofrezca algo en la línea de la independencia. Pero, por desgracia, mi propia capacidad de comportarme de manera gentil, y la gentileza de mis amigos, han hecho de mí lo que soy: un ser ocioso, incompetente. Nunca pudimos Ponemos de acuerdo en la elección de una profesión. Yo siempre preferí la iglesia, como lo sigo haciendo. Pero eso no era bastante elegante para mi familia. Ellos recomendaban una carrera militar. Eso era demasiado, demasiado elegante para mí. En cuanto al ejercicio de las leyes, le concedieron la gracia de considerarla una profesión bastante decorosa; muchos jóvenes con despachos en alguna Asociación de Abogados de Londres han logrado una muy buena llegada a los círculos más importantes, y se pasean por la ciudad conduciendo calesas muy a la moda. Pero yo no tenía ninguna inclinación por las leyes, ni siquiera en esta forma harto menos abstrusa de ellas que mi familia aprobaba. En cuanto a la marina, tenía la ventaja de ser de buen tono, pero yo ya era demasiado mayor para ingresar a ella cuando se empezó a hablar del tema; y, a la larga, como no había verdadera necesidad de que tuviera una profesión, dado que podía ser igual de garboso y dispendioso con una chaqueta roja sobre los hombros o sin ella, se terminó por decidir que el ocio era lo más ventajoso y honorable; y a los dieciocho años los jóvenes por lo general no están tan ansiosos de tener una ocupación como para resistir las invitaciones de sus amigos a no hacer nada. Ingresé, por tanto, a Oxford, y desde entonces he estado de ocioso, tal como hay que estar. -La consecuencia de todo ello será, supongo -dijo la señora Dashwood-, ya que la indolencia no te ha traído ninguna felicidad, que criarás a tus hijos para que tengan tantos intereses, empleos, profesiones y quehaceres como Columella.* -Serán criados -respondió con tono grave- para que sean tan diferentes de mí como sea posible, en sentimientos, acciones, condición, en todo. -Vamos, vamos, todo eso no es más que producto de tu desánimo, Edward. Estás de humor, y te imaginas que cualquiera que no sea como tú debe ser feliz. Pero recuerda que en algún momento todos sentirán la pena de separarse de los amigos, sin importar cuál sea su educación o estado. Toma conciencia de tu propia felicidad. No careces de nada sino de paciencia... o, para darle un nombre más atractivo, llámala esperanza. Con el tiempo tu madre te garantizará esa independencia que tanto ansías; es su deber, y muy pronto su felicidad será, deberá ser, impedir que toda tu juventud se desperdicie en el descontento. ¡Cuánto no podrán hacer unos pocos meses!Elinor weet al wat zonderling scheen in zijn handelwijze aan zijn moeder, en het was een geluk voor haar, dat hij een moeder had, van wier karakter zij zoo weinig afwist, dat het als doorgaande verontschuldiging kon gelden voor al wat er vreemds was in het gedrag van haar zoon. Maar hoezeer zij zich ook teleurgesteld en gegriefd gevoelde, ja somtijds geërgerd door zijn onzekere houding tegenover haar, zij bleef toch over het geheel ten volle bereid om al zijn handelingen te beschouwen met die eerlijke toegevendheid en onpartijdige ruimheid van oordeel, die haar, met vrij wat meer moeite, door haar moeder indertijd waren afgedwongen ten behoeve van Willoughby. Zijn gebrek aan opgewektheid, aan openhartigheid, en aan vastheid in zijn optreden, werden maar steeds weer toegeschreven aan zijn behoefte aan onafhankelijkheid en zijn nauwkeuriger bekendheid met Mevrouw Ferrars' beschikkingen en plannen. De korte duur van zijn bezoek, zijn volharden bij zijn voornemen nu reeds te vertrekken, ook dit alles sproot voort uit dat zelfde geweld aandoen van zijn neiging, de zelfde onvermijdelijke noodzakelijkheid om zijn moeder voorloopig te ontzien. De oude, diep gewortelde tweespalt tusschen plicht en neiging, het verzet van het kind, in opstand tegen ouderlijk gezag, was van alles de oorzaak. Wel gaarne zou zij hebben geweten, wanneer deze moeilijkheden zouden zijn uit den weg geruimd, deze tegenstand overwonnen,--wanneer Mevrouw Ferrars tot andere gedachten zou komen, en haar zoon de vrijheid zou laten, zijn geluk te vinden. Doch zij werd wel gedwongen, die ijdele wenschen te laten varen, en troost te zoeken in haar hernieuwd vertrouwen op Edward's genegenheid, in de herinnering aan elk getuigenis daarvan, door woord of blik, die hem te Barton ontsnapten, en vooral in dat vleiend bewijs van zijn trouw, dat hij voortdurend aan zijn vinger droeg. "Mij dunkt, Edward," zei Mevrouw Dashwood, toen zij den laatsten morgen aan het ontbijt zaten, "dat je gelukkiger zoudt zijn, als je een beroep hadt, dat je tijd in beslag nam, en richting gaf aan je plannen en handelingen. Voor je vrienden zou daaraan allicht eenig bezwaar zijn verbonden; je zoudt niet in staat zijn, zooveel tijd aan hen te wijden als thans. Maar," voegde zij er met een glimlach bij, "in één opzicht zou het toch een direct voordeel voor je zijn; je zoudt dan weten, wáárheen te gaan, wanneer je hen verliet." "Ik verzeker u," antwoordde hij, "dat ik de waarheid van 't geen u zegt, reeds lang heb ingezien. Het was, en is, en zal waarschijnlijk altijd voor mij een groot ongeluk zijn, dat ik geen noodzakelijke bezigheid heb, die mij in beslag neemt, geen beroep, dat mijn krachten vergt en mij in staat stelt, mij ook maar eenigszins onafhankelijk te voelen. Maar het ongeluk wilde, dat mijn eigen kieskeurigheid en die mijner vrienden mij gemaakt hebben tot wat ik ben, een werkeloos, hulpeloos wezen. Wij konden het nooit eens worden over de keuze van een beroep. Ik gaf altoos de voorkeur aan den geestelijken stand, en dat doe ik nog. Maar dat vond mijn familie niet wereldsch genoeg. Zij wilden dat ik militair zou worden. Dat was nu weer veel te wereldsch voor mij. In de rechten studeeren, nu, dat was althans deftig genoeg naar hun zin; veel jongelui, die kamers hadden in den Temple, maakten een goed figuur in de eerste kringen, en reden rond in karretjes, die 't bekijken waard waren. Maar ik voelde niets voor de rechten, zelfs niet voor die weinig diepgaande studie van de wet, die mijn familie op het oog had en goedkeurde. De marine was uit het oogpunt van "stand" wel aan te bevelen; maar toen de vraag mij werd voorgelegd, was ik al te oud om daar nog mee te beginnen,--en ten slotte, nu het eenmaal niet noodig was, dat ik een beroep koos, nu ik even goed vertooning kon maken en geld uitgeven zònder een rooden rok als mèt dat aanhangsel, werd ten slotte verklaard, dat leegloopen voor mij de voordeeligste en meest eervolle bezigheid zou zijn, en een jongmensch van achttien jaar is in den regel niet zoo ernstig gesteld op werk, dat hij zich zal verzetten tegen het dringend verzoek zijner vrienden om niets uit te voeren. Ik werd dus ingeschreven te Oxford, en heb sedert geluierd naar den eisch." "En naar ik vermoed, zal 't gevolg hiervan zijn," zeide Mevrouw Dashwood, "nu gebleken is, dat ledigheid je eigen geluk niet heeft bevorderd, dat je zoons zullen worden opgeleid voor alle mogelijke vakken, bezigheden, ambten en beroepen, die iemand ter wereld beoefenen of waarnemen kan." "Zij zullen worden opgevoed op een wijze," zeide hij op ernstigen toon, "die hen zoo weinig mogelijk doet gelijken op mijzelf, in gevoelens, in daden, in omstandigheden, in alles." "Kom, kom, dat is nu maar een ontboezeming, die rechtstreeks voortkomt uit je zwartgallige stemming, Edward. Je bent zwaarmoedig, en denkt dat ieder, die anders is dan jezelf, gelukkig moet zijn. Vergeet niet, dat het verdriet over een afscheid van goede vrienden door iedereen nu en dan wordt gevoeld, afgezien van opvoeding of plaats in de maatschappij. Je moogt je eigen geluk niet miskennen. Wat je noodig hebt is geduld--of noem het liever bij een aantrekkelijker naam; spreek van hoop. Je moeder zal je mettertijd die onafhankelijkheid verzekeren, waarnaar je zoozeer verlangt; dat is haar plicht, en zij zàl, zij moet binnenkort, ook ter wille van háár geluk, verhinderen, dat je geheele jeugd wordt gesleten in onvruchtbare ontevredenheid. Wat brengen misschien niet een paar maanden te weeg!"Elinor attribuiva alla madre di lui tutta la stranezza di questo modo di fare; e per lei fu una fortuna che lui avesse una madre il cui carattere le era così poco noto, tanto da poter diventare una scusa per tutte le eccentricità del figlio. Tuttavia, delusa e irritata com'era, e talvolta contrariata da quel mutevole comportamento verso di lei, era tutto sommato perfettamente disposta a considerare il suo modo di fare con tutte le caritatevoli attenuanti e le generose giustificazioni che con molta più fatica le erano state estorte dalla madre, nel caso di Willoughby. La mancanza di vivacità, di franchezza, e di coerenza, erano in gran parte attribuite alla mancanza d'indipendenza, e al fatto che conoscesse meglio di loro il carattere e i progetti di Mrs. Ferrars. Allo stesso modo, la brevità della sua visita, la fermezza della decisione di andarsene, erano causate da un carattere incline all'obbedienza, dall'inevitabile necessità di temporeggiare con la madre. L'antico e radicato dissidio tra dovere e desiderio, tra genitore e figlio, era la causa di tutto. Elinor avrebbe tanto voluto sapere quando sarebbero cessate quelle difficoltà, appianati quei contrasti, quando Mrs. Ferrars si sarebbe ricreduta, e suo figlio restituito alla libertà di essere felice. Ma da questi vani desideri, era costretta a passare alla consolazione di una rinnovata fiducia nell'affetto di Edward, al ricordo di ogni segno di attenzione colto nei suoi sguardi e nelle sue parole da quando era a Barton, e soprattutto a quella lusinghiera prova che lui portava costantemente al dito. "Credo, Edward", disse Mrs. Dashwood, mentre erano a colazione l'ultimo giorno, "che sareste più felice con una professione a tenervi occupato e a fornirvi un interesse per i vostri progetti e le vostre azioni. Certo, potrebbe risultarne qualche inconveniente per i vostri amici; non sareste più in grado di donar loro così tanto del vostro tempo. Ma (con un sorriso) almeno in un particolare ne trarreste un beneficio concreto: sapreste dove andare quando li lasciate." "Vi assicuro", replicò lui, "che ci ho pensato a lungo, così come voi ci pensate adesso. È stata, è, e probabilmente sarà sempre una grande disgrazia per me, non aver avuto necessità di far nulla che mi tenesse occupato, nessuna professione che mi desse un impegno a cui dedicarmi, o mi permettesse una qualche indipendenza. Ma sfortunatamente la mia incontentabilità, e l'incontentabilità dei miei parenti, ha fatto di me quello che sono, un essere indolente, inetto. Non ci siamo mai trovati d'accordo sulla scelta di una professione. Io ho sempre preferito la chiesa, e tuttora la preferisco. Ma non era abbastanza elegante per la mia famiglia. Loro raccomandavano l'esercito. Di gran lunga troppo elegante per me. Alla giurisprudenza era concesso di essere abbastanza signorile; molti giovanotti, con lo studio al Temple, facevano una bellissima figura nei circoli più esclusivi, e giravano per Londra su quei calessini tanto alla moda. Ma io non avevo nessuna inclinazione per la giurisprudenza approvata dalla mia famiglia, neanche per i meno astrusi degli studi necessari. Quanto alla marina, aveva a favore il fatto di essere di moda, ma ero troppo vecchio per entrarci quando l'argomento fu sollevato per la prima volta; insomma, alla fine, visto che non c'era nessuna necessità per me di avere una qualsiasi professione, visto che potevo essere elegante e spendaccione anche senza una giacca rossa, l'ozio fu dichiarato nel complesso la scelta più vantaggiosa e onorevole, e un giovanotto di diciotto anni in genere non è così ansiosamente propenso a cercarsi un lavoro da resistere alle sollecitazioni dei parenti a non far nulla. Sono stato perciò iscritto a Oxford e da allora sono adeguatamente in ozio." "La conseguenza di ciò, immagino, sarà", disse Mrs. Dashwood, "che siccome la mancanza di un lavoro non ha favorito la vostra felicità, i vostri figli saranno educati ad avere tante occupazioni, impieghi, professioni e commerci quanto quelli di Columella." "Saranno educati", disse lui, con un tono serio, "a essere diversi da me il più possibile. Nei sentimenti, negli atti, nei comportamenti, in tutto." "Andiamo, andiamo; tutto ciò è dovuto a un momento di depressione, Edward. Siete di umore malinconico, e vi immaginate che tutti quelli diversi da voi siano felici. Ma ricordate che la pena di separarsi dagli amici tocca a tutti, prima o poi, qualsiasi sia la loro educazione o la loro condizione. Imparate a conoscere le cose buone che avete. Non vi manca nulla se non la pazienza... o se preferite un nome più affascinante, chiamatela speranza. Vostra madre, col tempo, vi garantirà quell'indipendenza che tanto bramate; è suo dovere, e fra non molto sarà, dovrà essere felice di impedire che la vostra giovinezza sia sprecata nello scontento. Che cosa non possono fare pochi mesi?"
"I think," replied Edward, "that I may defy many months to produce any good to me."-Creo -replicó Edward- que se necesitarán muchos meses para que me ocurra algo bueno."Ik zou wel eens willen weten," antwoordde Edward, "welk goeds zelfs een groot aantal maanden voor mij zou kunnen uitwerken.""Credo", disse Edward, "di dover contare molti mesi per vedere qualcosa di buono per me."
This desponding turn of mind, though it could not be communicated to Mrs. Dashwood, gave additional pain to them all in the parting, which shortly took place, and left an uncomfortable impression on Elinor's feelings especially, which required some trouble and time to subdue. But as it was her determination to subdue it, and to prevent herself from appearing to suffer more than what all her family suffered on his going away, she did not adopt the method so judiciously employed by Marianne, on a similar occasion, to augment and fix her sorrow, by seeking silence, solitude and idleness. Their means were as different as their objects, and equally suited to the advancement of each. Elinor sat down to her drawing-table as soon as he was out of the house, busily employed herself the whole day, neither sought nor avoided the mention of his name, appeared to interest herself almost as much as ever in the general concerns of the family, and if, by this conduct, she did not lessen her own grief, it was at least prevented from unnecessary increase, and her mother and sisters were spared much solicitude on her account. Such behaviour as this, so exactly the reverse of her own, appeared no more meritorious to Marianne, than her own had seemed faulty to her. The business of self-command she settled very easily;--with strong affections it was impossible, with calm ones it could have no merit. That her sister's affections WERE calm, she dared not deny, though she blushed to acknowledge it; and of the strength of her own, she gave a very striking proof, by still loving and respecting that sister, in spite of this mortifying conviction.Este desaliento, aunque no pudo ser contagiado a la señora Dashwood, aumentó el dolor de todos ellos por la partida de Edward, que muy pronto tuvo lugar, y dejó una incómoda sensación especialmente en Elinor, que necesitó de tiempo y trabajo para apaciguarse. Pero como había decidido sobreponerse a ella y evitar parecer que sufría más que el resto de su familia ante la partida del joven, no utilizó los medios tan juiciosamente empleados por Marianne en una ocasión similar, cuando se entregó a la búsqueda del silencio, la soledad y el ocio para aumentar y hacer permanente su sufrimiento. Sus métodos moran tan diferentes como sus particulares objetivos, e igualmente adecuados al logro de ellos. Apenas partió Edward, Elinor se sentó a su mesa de dibujo, se mantuvo ocupada durante todo el día, no buscó ni evitó mencionar su nombre, Pareció prestar el mismo interés de siempre a las Preocupaciones generales de la familia, y si con esta conducta no hizo disminuir su propia congoja, al menos evitó que aumentara de manera innecesaria, y su madre y hermanas se vieron libres de muchos afanes por su causa. Tal comportamiento, tan exactamente opuesto al de ella, no le parecía a Marianne más meritorio que criticable le había parecido el propio. Del asunto del dominio sobre sí misma, dio cuenta con toda facilidad: si era imposible cuando los sentimientos eran fuertes, con los apacibles no tenía ningún mérito. Que los sentimientos de su hermana eran apacibles, no osaba negarlo, aunque le avergonzaba reconocerlo; y de la fuerza de los propios tenía una prueba incontrovertible, puesto que seguía amando y respetando a esa hermana a pesar de este humillante convencimiento.Al deelde zijn neerslachtige stemming zich niet mede aan Mevrouw Dashwood, zijn zwaarmoedigheid maakte het afscheid, dat spoedig hierna volgde, voor hen allen des te pijnlijker, en liet in Elinor een gevoel van onrust achter, dat zij eerst na verloop van tijd en niet zonder moeite vermocht meester te worden. Doch daar zij zich vast had voorgenomen het te onderdrukken, en te zorgen dat zij niet méér dan een der overige leden van het gezin zou schijnen te lijden onder zijn afwezigheid, koos zij niet het middel, door Marianne bij een dergelijke gelegenheid zoo zorgvuldig aangewend ter bevordering en bestendiging van hare smart, door bij voorkeur stilte, eenzaamheid en lediggang te zoeken. Even verschillend als beider doel waren hun middelen, en evenzeer geschikt tot het bevorderen van ieders bijzonder oogmerk. Elinor ging, zoodra hij was heengegaan, aan haar teekentafel zitten, bleef den geheelen dag druk bezig; zocht noch vermeed zijn naam te noemen, scheen bijna niet minder belang te stellen dan anders in hun aller aangelegenheden, en zoo zij al door dit gedrag haar eigen verdriet niet kon verzachten, het werd er althans niet onnoodig door verzwaard, en zij bespaarde haar moeder en zusters veel zorg omtrent haar gemoedsgesteldheid. Een dergelijk gedrag, zoo lijnrecht in tegenstelling met het hare, scheen Marianne volstrekt niet verdienstelijk, zoomin als haar eigen houding haar verkeerd had toegeschenen. De vraag omtrent zelfbeheersching loste zij bijzonder gemakkelijk op;--waren onze neigingen sterk, dan was zelfzucht onmogelijk; waren zij gematigd, dan stak er geen verdienste in. Dat haar zuster's neigingen gematigd _waren_, waagde zij niet te ontkennen, al gaf zij het niet zonder schaamte toe; en de kracht harer eigene bewees zij wel zéér duidelijk, door die zuster, ondanks deze pijnlijk grievende overtuiging, nog steeds te blijven achten en liefhebben.Questo scoraggiamento, benché non potesse essere condiviso da Mrs. Dashwood, accresceva in tutte loro la pena della separazione, che ebbe luogo di lì a breve, e lasciò, specialmente nell'animo di Elinor, un'impressione di disagio che richiese notevole fatica e tempo per essere superata. Ma dato che lei era determinata a superarla, e a impedire di mostrarsi più afflitta per la sua partenza di quanto lo era stata tutta la famiglia, non adottò il metodo così giudiziosamente impiegato da Marianne, in un'occasione simile, di accrescere e rafforzare il dolore, cercando il silenzio, la solitudine e l'inattività. I loro metodi erano diversi quanto i loro obiettivi, e si confacevano allo stesso modo alle inclinazioni di entrambe. Elinor sedette al tavolo da disegno non appena lui fu uscito da casa, mettendosi alacremente al lavoro per tutto il giorno, non cercava né evitava di pronunciarne il nome, si mostrò interessata quasi come sempre alle comuni questioni casalinghe, e se, con la sua condotta, non attenuò il suo dolore, gli impedì almeno di crescere inutilmente, e alla madre e alle sorelle furono risparmiate molte premure nei suoi confronti. Un comportamento come questo, praticamente l'opposto del suo, apparve a Marianne non più meritorio di quanto le fosse sembrato sbagliato il suo. La faccenda dell'autocontrollo la sistemò con estrema facilità: un affetto intenso lo rendeva impossibile, uno tiepido lo privava di valore. Che l'affetto della sorella fosse tiepido, non osava negarlo, benché riconoscerlo la facesse arrossire; e della forza del suo, diede una prova inconfutabile, continuando ad amare e rispettare quella sorella, nonostante questa mortificante convinzione.
Without shutting herself up from her family, or leaving the house in determined solitude to avoid them, or lying awake the whole night to indulge meditation, Elinor found every day afforded her leisure enough to think of Edward, and of Edward's behaviour, in every possible variety which the different state of her spirits at different times could produce,--with tenderness, pity, approbation, censure, and doubt. There were moments in abundance, when, if not by the absence of her mother and sisters, at least by the nature of their employments, conversation was forbidden among them, and every effect of solitude was produced. Her mind was inevitably at liberty; her thoughts could not be chained elsewhere; and the past and the future, on a subject so interesting, must be before her, must force her attention, and engross her memory, her reflection, and her fancy.Sin rehuir a su familia o salir de la casa en voluntaria soledad para evitarla o quedarse despierta toda la noche para abandonarse a sus cavilaciones, Elinor descubrió que cada día le ofrecía tiempo suficiente para pensar en Edward, y en el comportamiento de Edward, de todas las maneras posibles que sus diferentes estados de ánimo en momentos distintos podían producir: con ternura, piedad, aprobación, censura y duda. Abundaban los momentos cuando, si no por la ausencia de su madre y hermanas, al menos por la naturaleza de sus ocupaciones, se imposibilitaba toda conversación entre ellas y sobrevenían todos los efectos de la soledad. Su mente quedaba inevitablemente en libertad; sus pensamientos no podían encadenarse a ninguna otra cosa; y el pasado y el futuro relacionados con un tema tan interesante no podían sino hacérsele presentes, forzar su atención y absorber su memoria, sus reflexiones, su imaginación.Al zonderde zij zich dus niet af van de anderen; al zocht zij niet om hen te vermijden, hardnekkig de eenzaamheid buitenshuis, en lag zij niet den geheelen nacht wakker om te kunnen nadenken, Elinor ondervond, dat iedere dag haar voldoende gelegenheid schonk om te denken aan Edward en aan Edward's gedrag, met alle mogelijke gevoelens, die haar verschillende stemmingen op verschillende tijden in haar konden verwekken;--met teederheid, medelijden, instemming, afkeuring en twijfel. Er waren oogenblikken in overvloed, waarin, zoo al niet door de afwezigheid van haar moeder en zuster, dan toch wegens den aard hunner bezigheden, gesprekken waren uitgesloten, en zij evengoed alleen had kunnen zijn. Het stond haar geest onvermijdelijk vrij om te denken; haar gedachten konden niet elders met geweld worden vastgehouden, en verleden en toekomst in verband met een zoo gewichtige aangelegenheid, moesten zich wel aan haar opdringen, haar aandacht in beslag nemen, en zich geheel en al meester maken van haar herinnering, haar gepeinzen en haar verbeelding.Senza isolarsi dalla famiglia, né uscire di casa in caparbia solitudine per evitare tutte loro, né restare sveglia per tutta la notte per indulgere alla meditazione, Elinor scoprì che ogni giorno le era concesso abbastanza tempo libero per pensare a Edward, e al comportamento di Edward, in ogni possibile varietà che i diversi stati d'animo potevano produrre in tempi diversi; con tenerezza, compassione, approvazione, biasimo, e dubbio. C'erano momenti in abbondanza, in cui, se non per l'assenza della madre e delle sorelle, almeno per la natura delle loro occupazioni, la conversazione tra di loro era impedita, e potevano così riprodursi tutti gli effetti della solitudine. La sua mente era comunque libera; i suoi pensieri non potevano essere costretti altrove; e il passato e il futuro, su un argomento così interessante, erano di fronte a lei, catturavano la sua attenzione, e alimentavano la sua memoria, le sue riflessioni, e la sua fantasia.
From a reverie of this kind, as she sat at her drawing-table, she was roused one morning, soon after Edward's leaving them, by the arrival of company. She happened to be quite alone. The closing of the little gate, at the entrance of the green court in front of the house, drew her eyes to the window, and she saw a large party walking up to the door. Amongst them were Sir John and Lady Middleton and Mrs. Jennings, but there were two others, a gentleman and lady, who were quite unknown to her. She was sitting near the window, and as soon as Sir John perceived her, he left the rest of the party to the ceremony of knocking at the door, and stepping across the turf, obliged her to open the casement to speak to him, though the space was so short between the door and the window, as to make it hardly possible to speak at one without being heard at the other.De una ensoñación de este tipo a la que se había entregado mientras se encontraba sentada ante su mesa de dibujo, la despertó una mañana, poco después de la partida de Edward, la llegada de algunas visitas. Por casualidad se encontraba sola. El ruido que la puertecilla a la entrada del jardín frente a la casa hacía al cerrarse atrajo su mirada hacia la ventana, y vio un gran grupo de personas encaminándose a la puerta. Entre ellas estaban sir John y lady Middleton y la señora Jennings; pero había otros dos, un caballero y una dama, que le eran por completo desconocidos. Estaba sentada cerca de la ventana y tan pronto la vio sir John, dejó que el resto de la partida cumpliera con la ceremonia de golpear la puerta y, cruzando por el césped, le hizo abrir el ventanal para conversar en privado, aunque el espacio entre la puerta y la ventana era tan pequeño como para hacer casi imposible hablar en una sin ser escuchado en la otra.Uit zulk een droomerij werd zij, toen zij, op een morgen kort na Edward's vertrek, aan haar teekentafel zat opgeschrikt door de komst van bezoek. Zij was toevallig geheel alleen. Het dichtvallen van het hekje aan den ingang van het grasveld voor hun huis deed haar uit het venster kijken, en zij zag verscheiden personen, die recht op hun deur kwamen aanwandelen. Daaronder bevonden zich Sir John en Lady Middleton met Mevrouw Jennings; maar zij zag bovendien nog twee anderen, een haar geheel onbekende heer en dame. Zij zat dicht bij het venster, en zoodra Sir John haar in het oog kreeg, liet hij de plichtpleging van aan de deur kloppen aan het gezelschap over, stapte over het gras, en noodzaakte haar, het venster te openen om met hem te spreken, ofschoon de afstand tusschen de deur en het venster zoo gering was, dat men moeilijk op de eene plek een woord kon zeggen, dat op de andere niet werd verstaan.Da un sogno a occhi aperti del genere, mentre sedeva al tavolo da disegno, fu distolta un mattino, subito dopo la partenza di Edward, dall'arrivo di ospiti. Per caso era completamente sola. Il richiudersi del cancelletto, all'entrata del piccolo giardino di fronte alla casa, condusse il suo sguardo alla finestra, e vide un folto gruppo di persone che si avvicinava alla porta. Tra di loro c'erano Sir John, Lady Middleton e Mrs. Jennings, ma ce n'erano altre due, un gentiluomo e una signora, che le erano completamente sconosciute. Era seduta vicino alla finestra, e non appena Sir John se ne accorse, lasciò al resto della compagnia l'onere di bussare alla porta e, passando per il prato, la costrinse ad aprire i vetri per parlargli, anche se lo spazio tra la porta e la finestra era talmente esiguo, da rendere praticamente impossibile parlare a qualcuno senza essere sentito dagli altri.
"Well," said he, "we have brought you some strangers. How do you like them?"-Bien--le dijo-, le hemos traído algunos desconocidos. ¿Le gustan?"Kijk eens," zei hij, "we hebben je vreemde gasten meegebracht. Wat zeg je wel van hen?""Be'", disse lui, "vi abbiamo portato dei forestieri. Vi piacciono?"
"Hush! they will hear you."-¡Shhh! Pueden escucharlo."Pas op! ze zullen u hooren.""Piano! vi sentiranno."
"Never mind if they do. It is only the Palmers. Charlotte is very pretty, I can tell you. You may see her if you look this way."-Qué importa si lo hacen. Sólo son los Palmer. Puedo decirle que Charlotte es muy bonita. Alcanzará a verla si mira hacia acá."O, dat is niets, 't Zijn de Palmers maar. Charlotte ziet er alleraardigst uit, hoor. Je kunt haar zien, als je dezen kant uitkijkt.""Non fa niente. Sono solo i Palmer. Charlotte è molto graziosa, ve l'assicuro. Potete vederla se guardate da quella parte."
As Elinor was certain of seeing her in a couple of minutes, without taking that liberty, she begged to be excused.Como Elinor estaba segura de que la vería en un par de minutos sin tener que tomarse tal libertad, le pidió que la excusara de hacerlo.Daar Elinor zeker wist, dat zij Charlotte over een paar minuten zou zien, zonder zoo onbescheiden te zijn, waagde zij het, zich te verontschuldigen.Dato che Elinor era certa di vederla dentro in un paio di minuti, senza prendersi quella libertà, lo pregò di scusarla.
"Where is Marianne? Has she run away because we are come? I see her instrument is open."-¿Dónde está Marianne? ¿Ha huido al vernos venir? Veo que su instrumento está abierto."Waar is Marianne? Weggeloopen omdat ze ons zag aan komen? De piano staat open, zie ik.""Dov'è Marianne? È scappata vedendoci arrivare? Vedo che il suo strumento è aperto."
"She is walking, I believe."-Salió a caminar, creo."Ik geloof, dat zij is gaan wandelen.""Credo sia a passeggio."
They were now joined by Mrs. Jennings, who had not patience enough to wait till the door was opened before she told HER story. She came hallooing to the window, "How do you do, my dear? How does Mrs. Dashwood do? And where are your sisters? What! all alone! you will be glad of a little company to sit with you. I have brought my other son and daughter to see you. Only think of their coming so suddenly! I thought I heard a carriage last night, while we were drinking our tea, but it never entered my head that it could be them. I thought of nothing but whether it might not be Colonel Brandon come back again; so I said to Sir John, I do think I hear a carriage; perhaps it is Colonel Brandon come back again"--En ese momento se les unió la señora Jennings, que no tenía paciencia suficiente para esperar que le abrieran la puerta antes de que ella contara su historia. Se acercó a la ventana con grandes saludos: -¿Cómo se encuentra, querida? ¿Cómo está la señora Dashwood? ¿Y dónde están sus hermanas? ¡Cómo! ¡La han dejado sola! Le agradará tener a alguien que le haga compañía. He traído a mi otro hijo e hija para que se conozcan. ¡Imagínese que llegaron de repente! Anoche pensé haber escuchado un carruaje mientras tomábamos el té, pero nunca se me pasó por la mente que pudieran ser ellos. Lo único que se me ocurrió fue que podía ser el coronel Brandon que llegaba de vuelta; así que le dije a sir John: “Creo que escucho un carruaje; quizá es el coronel Brandon que llega de vuelta...”Hier voegde Mevrouw Jennings zich bij hen, die geen geduld had te wachten tot de deur openging, en volstrekt moest vertellen wat _zij_ op het hart had. Zij kwam met veel drukte naar het raam stappen. "Hoe maak je 't, kind? en hoe gaat het met Mevrouw Dashwood? En waar zijn je zusters? Wel, wel, heel alleen! je zult blij zijn, dat er iemand komt om je gezelschap te houden. Ik heb mijn anderen schoonzoon en mijn dochter meegebracht om kennis met je te maken. Verbeeld je, dat ze zoo onverwacht zijn gekomen! Ik dacht al dat ik een rijtuig hoorde, toen we gisteravond aan de thee zaten; maar ik had geen flauw idee dat zij 't konden zijn. Ik dacht maar niet anders of Kolonel Brandon was teruggekomen, en ik zei nog tegen Sir John: "Mij dunkt, ik hoor een rijtuig, dat is bepaald Kolonel Brandon, die terug is..."In quel momento furono raggiunti da Mrs. Jennings, che non aveva abbastanza pazienza da aspettare che la porta fosse aperta per raccontare la sua storia. Si avvicinò alla finestra gridando, "Come state, mia cara? Come sta Mrs. Dashwood? E dove sono le vostre sorelle? Ma come! tutta sola! sarete contenta di un po' di compagnia. Ho portato a trovarvi l'altra figlia e l'altro genero. Solo a pensare a un arrivo così improvviso! Ieri sera credevo di aver sentito un carrozza, mentre stavamo prendendo il tè, ma non mi sarebbe mai passato per la testa che fossero loro. Non pensavo a nulla di più se non che potesse essere il Colonnello Brandon che ritornava; così ho detto a Sir John, «Credo di aver sentito una carrozza; forse è il Colonnello Brandon che ritorna.»"
Elinor was obliged to turn from her, in the middle of her story, to receive the rest of the party; Lady Middleton introduced the two strangers; Mrs. Dashwood and Margaret came down stairs at the same time, and they all sat down to look at one another, while Mrs. Jennings continued her story as she walked through the passage into the parlour, attended by Sir John.En la mitad de su historia, Elinor se vio obligada a volverse para recibir al resto de la concurrencia; lady Middleton le presentó a los dos desconocidos; la señora Dashwood y Margaret bajaban las escaleras en ese mismo momento, y todos se sentaron a mirarse mutuamente mientras la señora Jennings continuaba con su historia a la vez que cruzaba por el corredor hasta la salita, acompañada por sir John.Elinor moest zich midden in haar verhaal omkeeren om het overige gezelschap te ontvangen; Lady Middleton stelde de beide vreemden voor; Mevrouw Dashwood en Margaret kwamen meteen beneden, en allen gingen zitten om elkaar eens op te nemen, terwijl Mevrouw Jennings met haar verhaal voortging, onder de wandeling door de gang naar de zitkamer, ditmaal tegen Sir John.Elinor fu costretta a voltarsi, nel bel mezzo del racconto, per ricevere gli altri ospiti; Lady Middleton le presentò i due forestieri; nello stesso momento Mrs. Dashwood e Margaret erano scese, e tutti si accomodarono scrutandosi a vicenda, mentre Mrs. Jennings proseguiva il racconto attraversando il corridoio per entrare nel salottino, accompagnata da Sir John.
Mrs. Palmer was several years younger than Lady Middleton, and totally unlike her in every respect. She was short and plump, had a very pretty face, and the finest expression of good humour in it that could possibly be. Her manners were by no means so elegant as her sister's, but they were much more prepossessing. She came in with a smile, smiled all the time of her visit, except when she laughed, and smiled when she went away. Her husband was a grave looking young man of five or six and twenty, with an air of more fashion and sense than his wife, but of less willingness to please or be pleased. He entered the room with a look of self-consequence, slightly bowed to the ladies, without speaking a word, and, after briefly surveying them and their apartments, took up a newspaper from the table, and continued to read it as long as he staid.La señora Palmer era varios años más joven que lady Middleton, y completamente diferente a ella en diversos aspectos. Era de corta estatura y regordeta, con un rostro muy bonito y la mayor expresión de buen humor que pueda imaginarse. Sus modales no eran en absoluto tan elegantes como los de su hermana, pero sí mucho más agradables. Entró con una sonrisa, sonrió durante todo el tiempo que duró su visita, excepto cuando reía, y seguía sonriendo al irse. Su esposo era un joven de aire serio, de veinticinco o veintiséis años, con aire más citadino y más juicioso que su esposa, pero menos deseoso de complacer o dejarse complacer. Entró a la habitación con aire de sentirse muy importante, hizo una leve inclinación ante las damas sin pronunciar palabra y, tras una breve inspección a ellas y a sus aposentos, tomó un periódico de la mesa y permaneció leyéndolo durante toda la visita.Mevrouw Palmer was een paar jaar jonger dan Lady Middleton, en in elk opzicht geheel verschillend van haar zuster. Zij was klein en vrij gezet, en had een allerliefst gezichtje, dat de meest opgeruimde uitdrukking vertoonde, die men zich kon voorstellen. Haar manieren waren bij lange na niet zoo bevallig; maar zij was oneindig meer innemend. Zij kwam glimlachend binnen--glimlachte zoo lang het bezoek duurde, behalve wanneer ze luid lachte, en glimlachte nog, toen ze vertrok. Haar echtgenoot was een ernstig uitziende jonge man van vijf- of zes en twintig jaar, die een meer gedistingeerden en ook een meer verstandigen indruk maakte dan zijn vrouw, maar minder geneigd scheen te behagen, of behagen te laten blijken. Hij kwam de kamer in met iets zeer zelfbewust in zijn houding, boog even voor de dames zonder een woord te spreken, en nadat hij haar en het vertrek met een vluchtigen blik had opgenomen, nam hij een courant van de tafel, en bleef daarin lezen, zoolang het bezoek duurde.Mrs. Palmer era di diversi anni più giovane di Lady Middleton, e totalmente diversa da lei sotto ogni punto di vista. Era bassa e grassottella, con un volto molto grazioso, che sprizzava buon umore da tutti i pori. I suoi modi non erano per nulla eleganti come quelli della sorella, ma risultavano molto più simpatici. Entrò con il sorriso sulle labbra, sorrise per tutto il tempo della visita, salvo quando rideva, e se ne andò sorridendo. Il marito era un giovanotto di venticinque o ventisei anni, dall'aspetto serio e con un'aria di maggiore eleganza e buonsenso rispetto alla moglie, ma meno disposto a piacere o a farsi piacere gli altri. Entrò nella stanza con aria d'importanza, si inchinò a malapena alle signore, senza dire una parola, e, dopo aver brevemente soppesato loro e la casa, prese un giornale dal tavolo e lo lesse per tutto il tempo della visita.
Mrs. Palmer, on the contrary, who was strongly endowed by nature with a turn for being uniformly civil and happy, was hardly seated before her admiration of the parlour and every thing in it burst forth.La señora Palmer, por el contrario, a quien la naturaleza había dotado con la disposición a ser invariablemente cortés y feliz, apenas había tomado asiento cuando prorrumpió en exclamaciones de admiración por la sala y todo lo que había en ella.Mevrouw Palmer daarentegen, die door de natuur was begiftigd met een aanleg om in alle omstandigheden beleefd en verheugd te zijn, zat nog niet op haar stoel of zij barstte los in uitroepen van bewondering over de kamer en al wat zich erin bevond.Mrs. Palmer, al contrario, che era stata dotata da madre natura di una forte predisposizione a essere invariabilmente affabile e contenta, si era appena seduta quando proruppe in tutta la sua ammirazione per il salottino e per qualsiasi cosa contenesse.
"Well! what a delightful room this is! I never saw anything so charming! Only think, Mama, how it is improved since I was here last! I always thought it such a sweet place, ma'am! (turning to Mrs. Dashwood) but you have made it so charming! Only look, sister, how delightful every thing is! How I should like such a house for myself! Should not you, Mr. Palmer?"-¡Miren! ¡Qué cuarto tan delicioso es éste! ¡Nunca había visto algo tan encantador! ¡Tan sólo piense, mamá, cuánto ha mejorado desde la última vez que estuve aquí! ¡Siempre me pareció un sitio tan exquisito, señora -dijo volviéndose a la señora Dashwood-, pero usted le ha dado tanto encanto! ¡Tan sólo observa, hermana, que delicia es todo! Cómo me gustaría tener una casa así. ¿Y a usted, señor Palmer?"O, wat een verrukkelijke kamer is dit! Ik heb nooit zoo iets beeldigs gezien! Hoe vindt u toch wel, mama, dat verschil bij de vorige maal, dat ik hier was! Ik heb het altijd zoo'n aardig huisje gevonden, mevrouw (tot mevrouw Dashwood), maar u hebt het zoo beeldig gemaakt! Kijk toch eens, hoe verrukkelijk! Wat zou ik zelf graag zoo'n huis hebben. Jij ook niet, man?""Bello! che stanza deliziosa! Non ho mai visto nulla di così incantevole! Solo a pensare, mamma, a quanto è migliorato da quando sono stata qui l'ultima volta! Ho sempre pensato che fosse un posto adorabile, signora (voltandosi verso Mrs. Dashwood), ma voi l'avete reso così incantevole! Guarda, sorella, com'è tutto delizioso! Come mi piacerebbe una casa come questa! A voi no, Mr. Palmer?"
Mr. Palmer made her no answer, and did not even raise his eyes from the newspaper.El señor Palmer no le respondió, y ni siquiera levantó la vista del periódico.De heer Palmer gaf geen antwoord, en sloeg zijn oogen zelfs niet op van de courant.Mr. Palmer non la degnò di una risposta, e nemmeno alzò gli occhi dal giornale.
"Mr. Palmer does not hear me," said she, laughing; "he never does sometimes. It is so ridiculous!" This was quite a new idea to Mrs. Dashwood; she had never been used to find wit in the inattention of any one, and could not help looking with surprise at them both.-El señor Palmer no me escucha -dijo ella riendo-. A veces nunca lo hace. ¡Es tan cómico! Esta era una idea absolutamente nueva para la señora Dashwood; no estaba acostumbrada a encontrar ingenio en la falta de atención de nadie, y no pudo evitar mirar con sorpresa a ambos."Mijnheer Palmer hoort mij niet," zei ze lachend. "Dat doet hij wel meer, soms. Zoo grappig!" Die opvatting was voor Mevrouw Dashwood iets nieuws; zij was nooit gewend geweest in iemands onachtzaamheid iets geestigs te vinden en zij kon niet nalaten hen beiden ietwat verwonderd aan te zien."Mr. Palmer non mi ascolta", disse lei, ridendo, "non lo fa quasi mai. È così buffo!" Questo era un concetto del tutto nuovo per Mrs. Dashwood; non era mai stata avvezza a trovare arguta la mancanza di riguardo di nessuno, e non poté fare a meno di guardarli entrambi con stupore.
Mrs. Jennings, in the meantime, talked on as loud as she could, and continued her account of their surprise, the evening before, on seeing their friends, without ceasing till every thing was told. Mrs. Palmer laughed heartily at the recollection of their astonishment, and every body agreed, two or three times over, that it had been quite an agreeable surprise.La señora Jennings, entre tanto, seguía hablando a todo volumen y continuaba con el relato de la sorpresa que se habían llevado la noche anterior al ver a sus amigos, y no cesó de hacerlo hasta que hubo contado todo. La señora Palmer se reía con gran entusiasmo ante el recuerdo del asombro que les habían producido, y todos estuvieron de acuerdo dos o tres veces en que había sido una agradable sorpresa.Mevrouw Jennings praatte intusschen door, zoo hard ze maar kon, en ging voort met haar verslag van hun verrassing den vorigen avond, bij 't zien van haar kinderen, zonder ophouden, tot het verhaal was uitverteld. Mevrouw Palmer lachte hartelijk bij de herinnering aan aller verbazing, en allen verhaalden, tot twee of driemaal toe, dat het een alleraardigste verrassing was geweest.Mrs. Jennings, nello stesso tempo, continuava a chiacchierare con un tono di voce più alto possibile, descrivendo la sua sorpresa, la sera prima, nel vedere i suoi parenti, senza smettere prima di aver raccontato tutto. Mrs. Palmer rideva di cuore al ricordo del suo sbalordimento, e tutti convennero, per almeno due o tre volte, che era stata proprio una bella improvvisata.
"You may believe how glad we all were to see them," added Mrs. Jennings, leaning forward towards Elinor, and speaking in a low voice as if she meant to be heard by no one else, though they were seated on different sides of the room; "but, however, I can't help wishing they had not travelled quite so fast, nor made such a long journey of it, for they came all round by London upon account of some business, for you know (nodding significantly and pointing to her daughter) it was wrong in her situation. I wanted her to stay at home and rest this morning, but she would come with us; she longed so much to see you all!"-Puede imaginar lo contentos que estábamos todos de verlos -agregó la señora Jennings, inclinándose hacia Elinor y hablándole en voz baja, como si pretendiera que nadie más la escuchara, aunque estaban sentadas en diferentes extremos de la habitación-, pero, así y todo, no puedo dejar de desear que no hubieran viajado tan rápido ni hecho una travesía tan larga, porque dieron toda la vuelta por Londres a causa de ciertos negocios, porque, usted sabe -indicó a su hija con una expresiva inclinación de la cabeza-, es inconveniente en su condición. Yo quería que se quedara en casa y descansara ahora en la mañana, pero insistió en venir con nosotros; ¡tenía tantos deseos de verlas a todas ustedes!"Je begrijpt, hoe blij we allen waren hen te zien," voegde Mevrouw Jennings erbij, terwijl ze zich naar Elinor vooroverboog, en zachter sprak, alsof niemand het mocht hooren, hoewel de anderen aan de overzij van het vertrek waren gezeten; "maar met dat al had ik toch wel gewild, dat ze niet zoo'n haast hadden gemaakt, en niet zulk een lange reis hadden gedaan want ze gingen over Londen, voor zaken die ze daar hadden af te doen; omdat het voor háár" (veelbeteekenend knikkend en naar haar dochter wijzend) "eigenlijk verkeerd is in haar positie, weet je. Ik wou hebben dat ze van morgen zou thuis blijven en rusten; maar ze wou volstrekt mee; ze verlangde zoo, jelui allen te zien!""Potete immaginare quanto siamo stati tutti contenti di vederli", aggiunse Mrs. Jennings, protendendosi verso Elinor, e parlando a voce bassa come se non volesse essere sentita dagli altri, benché fossero sedute su due lati diversi della stanza; "ma, tuttavia, avrei preferito che non avessero viaggiato così in fretta, né facendo un giro così lungo, infatti sono passati da Londra per via di certi affari, perché, voi capite (annuendo significativamente e indicando la figlia) è pericoloso nella sua situazione. Stamattina volevo che rimanesse a casa a riposarsi, ma è voluta venire con noi; desiderava così tanto conoscere tutte voi!"
Mrs. Palmer laughed, and said it would not do her any harm.La señora Palmer se rió y dijo que no le haría ningún daño.Mevrouw Palmer lachte, en zei dat het haar geen kwaad zou doen.Mrs. Palmer rise, e disse che non le avrebbe fatto alcun male.
"She expects to be confined in February," continued Mrs. Jennings.-Ella espera estar de parto en febrero -continuó la señora Jennings."Ze verwacht in Februari haar bevalling," ging Mevrouw Jennings voort."Si aspetta di partorire a febbraio", proseguì Mrs. Jennings.
Lady Middleton could no longer endure such a conversation, and therefore exerted herself to ask Mr. Palmer if there was any news in the paper.La señora Middleton no pudo seguir soportando tal conversación, y se esforzó en preguntarle al señor Palmer si había alguna noticia en el periódico.Lady Middleton kon dat gepraat niet langer aanhooren, en gaf zich dus de moeite aan den Heer Palmer te vragen of hij veel nieuws vond in de courant.Lady Middleton non poteva più tollerare una simile conversazione, e perciò fece uno sforzo per chiedere a Mr. Palmer se ci fosse qualcosa di nuovo sul giornale.
"No, none at all," he replied, and read on.-No, ninguna -replicó, y continuó leyendo."Neen, in 't geheel niets," zei hij, en las verder."No, assolutamente nulla", rispose lui, e continuò a leggere.
"Here comes Marianne," cried Sir John. "Now, Palmer, you shall see a monstrous pretty girl." He immediately went into the passage, opened the front door, and ushered her in himself. Mrs. Jennings asked her, as soon as she appeared, if she had not been to Allenham; and Mrs. Palmer laughed so heartily at the question, as to show she understood it. Mr. Palmer looked up on her entering the room, stared at her some minutes, and then returned to his newspaper. Mrs. Palmer's eye was now caught by the drawings which hung round the room. She got up to examine them. "Oh! dear, how beautiful these are! Well! how delightful! Do but look, mama, how sweet! I declare they are quite charming; I could look at them for ever." And then sitting down again, she very soon forgot that there were any such things in the room.-Aquí viene Marianne -exclamó sir John-. Ahora, Palmer, verás a una muchacha monstruosamente bonita. Se dirigió de inmediato al corredor, abrió la puerta del frente y él mismo la escoltó. Apenas apareció, la señora Jennings le preguntó si no había estado en Allenham; y la señora Palmer se rió con tantas ganas por la pregunta como si la hubiese entendido. El señor Palmer la miró cuando entraba en la habitación, le clavó la vista durante algunos instantes, y luego volvió a su periódico. En ese momento llamaron la atención de la señora Palmer los dibujos que colgaban en los muros. Se levantó a examinarlos. -¡Ay, cielos! ¡Qué hermosos son éstos! ¡Vaya, qué preciosura! Mírelos, mamá, ¡qué adorables! Le digo que son un encanto; podría quedarme contemplándolos para siempre -y volviendo a sentarse, muy pronto olvidó que hubiera tales cosas en la habitación."Daar komt Marianne aan," riep Sir John. "Palmer, nu zal je een reusachtig mooi meisje zien." Hij ging dadelijk in de gang, deed zelf de voordeur open en bracht haar in de kamer. Mevrouw Jennings vroeg haar, zoodra ze haar zag, of ze niet naar Allenham was geweest; en Mevrouw Palmer lachte hartelijk om die vraag, om te laten blijken, dat zij het wel begreep. De Heer Palmer keek op toen zij binnen kwam, staarde haar een paar minuten aan, en wijdde zich daarop weer aan zijn courant. Mevrouw Palmer kreeg nu de teekeningen in het oog, die aan den wand hingen. Zij stond op, om ze nader te bezien. "Och, hoe mooi! Prachtig vind ik ze! Kijkt u toch eens, mama, is dat niet snoezig? Beeldig zijn ze, ik zou er uren naar kunnen kijken." Daarop ging ze weer zitten en vergat meteen, dat er zooiets als schilderijen de kamer waren."Ecco Marianne", gridò Sir John. "Ora, Palmer, vedrete una ragazza terribilmente carina." Andò immediatamente in corridoio, aprì la porta, e la fece entrare. Mrs. Jennings le chiese, non appena entrata, se non fosse stata ad Allenham; e Mrs. Palmer rise talmente di cuore alla domanda, da rendere palese di averla capita. Mr. Palmer alzò lo sguardo mentre lei entrava nella stanza, la fissò per qualche minuto, e poi tornò al suo giornale. Nel frattempo lo sguardo di Mrs. Palmer era stato catturato dai disegni appesi in giro per la stanza. Si alzò per esaminarli. "Oh! mio Dio, come sono belli! Davvero! che delizia! Date un'occhiata, mamma, che amore! Giuro che sono un vero incanto; potrei rimirarli per sempre." E poi rimettendosi a sedere, si dimenticò immediatamente della loro esistenza.
When Lady Middleton rose to go away, Mr. Palmer rose also, laid down the newspaper, stretched himself and looked at them all around.Cuando lady Middleton se levantó para marcharse, el señor Palmer también lo hizo, dejó el periódico, se estiró y los miró a todos alrededor.Toen Lady Middleton opstond om heen te gaan, deed de Heer Palmer eveneens, legde de courant neer, rekte zich eens uit en keek allen beurtelings aan.Quando Lady Middleton si alzò per andarsene, si alzò anche Mr. Palmer, posò il giornale, si sgranchì, e si guardò intorno.
"My love, have you been asleep?" said his wife, laughing.-Amor mío, ¿has estado durmiendo? -dijo su esposa, riendo."Heb je een dutje gedaan, schat?" zei zijn vrouw lachend."Amore mio, hai dormito?" disse sua moglie, ridendo.
He made her no answer; and only observed, after again examining the room, that it was very low pitched, and that the ceiling was crooked. He then made his bow, and departed with the rest.El no le respondió y se limitó a observar, tras examinar de nuevo la habitación, que era de techo muy bajo y que el cielo raso estaba combado. Tras lo cual hizo una inclinación de cabeza, y se marchó con el resto.Hij gaf haar geen antwoord, en zei alleen, na het vertrek nog eens te hebben opgenomen, dat het erg laag van verdieping en dat de zoldering scheef liep. Daarop maakte hij zijn buiging en trok met de anderen af.Lui non rispose; osservò soltanto, dopo aver nuovamente esaminato la stanza, che era molto bassa, e che il soffitto era storto. Poi fece un inchino e se ne andò con gli altri.
Sir John had been very urgent with them all to spend the next day at the park. Mrs. Dashwood, who did not chuse to dine with them oftener than they dined at the cottage, absolutely refused on her own account; her daughters might do as they pleased. But they had no curiosity to see how Mr. and Mrs. Palmer ate their dinner, and no expectation of pleasure from them in any other way. They attempted, therefore, likewise, to excuse themselves; the weather was uncertain, and not likely to be good. But Sir John would not be satisfied--the carriage should be sent for them and they must come. Lady Middleton too, though she did not press their mother, pressed them. Mrs. Jennings and Mrs. Palmer joined their entreaties, all seemed equally anxious to avoid a family party; and the young ladies were obliged to yield.Sir John había insistido en que pasaran el día siguiente en Barton Park. La señora Dashwood, que prefería no cenar con ellos más a menudo de lo que ellos lo hacían en la casita, por su parte rehusó absolutamente; sus hijas podían hacer lo que quisieran. Pero éstas no tenían curiosidad alguna en ver cómo cenaban el señor y la señora Palmer, y la perspectiva de estar con ellos tampoco prometía ninguna otra diversión. Intentaron así excusarse también; el clima estaba inestable y no prometía mejorar. Pero sir John no se dio por satisfecho: enviaría el carruaje a buscarlas, y debían ir. Lady Middleton también, aunque no presionó a la señora Dashwood, lo hizo con las hilas. La señora Jennings y la señora Palmer se unieron a sus ruegos; todos parecían igualmente ansiosos de evitar una reunión familiar, y las jóvenes se vieron obligadas a ceder.Sir John had hen allen dringend verzocht, den volgenden dag op het Park te komen doorbrengen. Mevrouw Dashwood, die niet verkoos drukker gebruik te maken van hun gastvrijheid dan zij deden van de hare, bedankte zeer bepaald, wat haarzelve betrof; haar dochters konden doen zooals zij goedvonden. Maar zij waren niet nieuwsgierig te zien hoe de Heer en Mevrouw Palmer hun middagmaal gebruikten, en eenig genoegen was in ander opzicht niet van hen te wachten. Zij poogden zich dus eveneens te verontschuldigen; het weer was ongestadig en voorspelde niet veel goeds. Maar Sir John liet zich niet afschepen,--ze zouden met het rijtuig worden afgehaald, en ze moesten komen. Lady Middleton, die bij hun moeder niet verder aandrong, deed dit wèl bij hen. Mevrouw Jennings en Mevrouw Palmer stemden in met haar dringend verzoek, allen schenen evenzeer erop gesteld, niet _en famille_ te dineeren, en de jonge dames moesten wel toegeven.Sir John aveva molto insistito con tutte loro affinché trascorressero il giorno successivo alla villa. Mrs. Dashwood, che preferiva non pranzare da loro più spesso di quanto loro pranzassero al cottage, da parte sua rifiutò categoricamente; le figlie potevano fare come volevano. Ma le sorelle non avevano nessuna curiosità di veder pranzare Mr. e Mrs. Palmer, e da loro non si aspettavano nessun genere di svago. Tentarono perciò, anche loro, di trovare una scusa; il tempo era incerto e non era probabile che migliorasse. Ma Sir John non volle darsi per vinto; Avrebbe mandato la carrozza e dovevano andare. Anche Lady Middleton, pur non insistendo con la madre, insistette con loro. Mrs. Jennings e Mrs. Palmer si unirono alle preghiere, tutti sembravano ugualmente ansiosi di evitare una riunione di famiglia, e le signorine furono costrette a cedere.
"Why should they ask us?" said Marianne, as soon as they were gone. "The rent of this cottage is said to be low; but we have it on very hard terms, if we are to dine at the park whenever any one is staying either with them, or with us." "They mean no less to be civil and kind to us now," said Elinor, "by these frequent invitations, than by those which we received from them a few weeks ago. The alteration is not in them, if their parties are grown tedious and dull. We must look for the change elsewhere."-¿Por qué tienen que invitarnos? -dijo Marianne apenas se marcharon-. El alquiler de esta casita es considerado bajo; pero las condiciones son muy duras, si tenemos que ir a cenar a la finca cada vez que alguien se está quedando con ellos o con nosotras. -No pretenden ser menos corteses y gentiles con nosotros ahora, con estas continuas invitaciones -dijo Elinor- que con las que recibimos hace unas pocas semanas. Si sus reuniones se han vuelto tediosas e insulsas, no son ellos los que han cambiado. Debemos buscar ese cambio en otro lugar."Waarom vragen ze ons eigenlijk?" zei Marianne, zoodra ze weg waren, "'t Heet dat de huurprijs van dit huisje laag is; maar 't komt ons toch al heel onvoordeelig uit, wanneer we op Barton Park moeten eten bij alle gelegenheden, dat er iemand logeert, bij hen of bij ons." "'t Is nog evengoed hun bedoeling, beleefd en vriendelijk voor ons te zijn met hun herhaalde uitnoodigingen," zei Elinor, "als het dat was een paar weken geleden. Als hun avondpartijtjes nu vervelend en saai zijn, dan ligt die verandering niet aan hèn. Dat verschil moeten we ergens anders zoeken.""Perché hanno dovuto invitarci?" disse Marianne, non appena se ne furono andati. "L'affitto di questo cottage è ritenuto basso, ma ci è stato concesso a caro prezzo, se dobbiamo pranzare alla villa ogni volta che qualcuno è ospite da loro, o da noi." "Non intendono essere meno educati e gentili verso di noi", disse Elinor, "con questi inviti frequenti adesso, rispetto a quanto lo fossero con quelli che ci facevano qualche settimana fa. Se i loro ricevimenti sono diventati noiosi e insipidi, non è perché siano cambiati loro. Il cambiamento dobbiamo cercarlo altrove."
CHAPTER 20CAPITULO XXHOOFDSTUK XXCapitolo 20
As the Miss Dashwoods entered the drawing-room of the park the next day, at one door, Mrs. Palmer came running in at the other, looking as good humoured and merry as before. She took them all most affectionately by the hand, and expressed great delight in seeing them again.Al día siguiente, en el momento en que las señoritas Dashwood ingresaban a la sala de Barton Park por una puerta, la señora Palmer entró corriendo por la otra, con el mismo aire alegre y festivo que le habían visto antes. Les tomó las manos con grandes muestras de afecto y manifestó gran placer en verlas nuevamente.Toen de dames Dashwood den volgenden dag den salon te Barton Park binnen traden door de ééne deur, kwam Mevrouw Palmer haastig binnenloopen door de andere, even vergenoegd en vroolijk als den dag te voren. Zij schudde hun allen hartelijk de hand, en was verrukt over het weerzien.Il mattino dopo, mentre le Dashwood entravano nel salotto della villa da una porta, Mrs. Palmer entrò di corsa dall'altra, felice e contenta come il giorno prima. Le prese per mano in maniera molto affettuosa, e manifestò il suo grande piacere nel rivederle.
"I am so glad to see you!" said she, seating herself between Elinor and Marianne, "for it is so bad a day I was afraid you might not come, which would be a shocking thing, as we go away again tomorrow. We must go, for the Westons come to us next week you know. It was quite a sudden thing our coming at all, and I knew nothing of it till the carriage was coming to the door, and then Mr. Palmer asked me if I would go with him to Barton. He is so droll! He never tells me any thing! I am so sorry we cannot stay longer; however we shall meet again in town very soon, I hope."-¡Estoy feliz de verlas! -dijo, sentándose entre Elinor y Marianne- porque el día está tan feo que temía que no vinieran, lo que habría sido terrible, ya que mañana nos vamos de aquí. Tenemos que irnos, ya saben, porque los Weston llegan a nuestra casa la próxima semana. Nuestra venida acá fue algo muy repentino y yo no tenía idea de que lo haríamos hasta que el carruaje iba llegando a la puerta, y entonces el señor Palmer me preguntó si iría con él a Barton. ¡Es tan gracioso! ¡Jamás me dice nada! Siento tanto que no podamos permanecer más tiempo; pero espero que muy pronto nos encontraremos de nuevo en la ciudad."Ik ben zoo blij, dat u gekomen bent!" zei ze, terwijl ze plaats nam tusschen Elinor en Marianne; "want 't is zulk slecht weer, ik was bang dat u niet kwam; en dat zou ellendig zijn geweest; want morgen gaan we weg. Dat moet wel, omdat we de volgende week de Westons te logeeren krijgen, weet u? De heele reis kwam zoo ineens op; ik wist van niets, tot het rijtuig voorkwam, en toen eerst vroeg mijnheer Palmer mij of ik meeging naar Barton. Hij is altijd zoo grappig! Hij vertelt mij nooit iets! Het spijt mij zoo, dat we niet langer kunnen blijven; maar we zullen elkaar gauw weer ontmoeten, hoop ik, in de stad.""Sono così contenta di vedervi!" disse, sedendosi tra Elinor e Marianne, "perché è una giornata talmente brutta che temevo non riusciste a venire, il che sarebbe stato terribile, dato che partiamo domani. Dobbiamo andare, perché, sapete, i Weston vengono da noi la settimana prossima. La nostra venuta è stata una cosa proprio improvvisata, e io non ne sapevo nulla fino a quando non è arrivata la carrozza, e in quel momento Mr. Palmer mi ha chiesto se volevo andare a Barton con lui. È così buffo! Non mi dice mai niente! Mi dispiace così tanto di non poter restare di più; comunque ci ritroveremo presto a Londra, spero."
They were obliged to put an end to such an expectation.Elinor y Marianne se vieron obligadas a frenar tales expectativas.Zij waren verplicht haar het ongegronde dier verwachting te doen inzien.Le ragazze furono costrette a deludere tale aspettativa.
"Not go to town!" cried Mrs. Palmer, with a laugh, "I shall be quite disappointed if you do not. I could get the nicest house in world for you, next door to ours, in Hanover-square. You must come, indeed. I am sure I shall be very happy to chaperon you at any time till I am confined, if Mrs. Dashwood should not like to go into public."-¡Que no van a ir a la ciudad! -exclamó la señora Palmer con una sonrisa-. Me desilusionará enormemente si no lo hacen. Podría conseguirles la casa más linda del mundo junto a la nuestra, en Hanover Square. Tienen que ir, de todas maneras. Créanme que me sentiré feliz de acompañarlas en cualquier momento hasta que esté por dar a luz, si a la señora Dashwood no le gusta salir a, lugares públicos."Gaat u niet naar de stad?" riep Mevrouw Palmer lachend, "dat zou mij erg tegenvallen. Ik zou juist een geschikt huis voor u kunnen huren vlak naast het onze, in Hanover Square. Och, u _moet_ komen. Ik zal met het grootste pleizier met u uitgaan, tot aan mijn bevalling, als Mevrouw Dashwood liever niet onder de menschen komt.""Non andate a Londra!" esclamò Mrs. Palmer, con una risata, "rimarrò davvero delusa se non verrete. Posso procuravi la casa più graziosa del mondo, vicinissima alla nostra, in Hanover-square. Dovete proprio venire. Vi assicuro che sarò felicissima di accompagnarvi in ogni momento finché non sarò costretta a letto, se a Mrs. Dashwood non piace andare in società.
They thanked her; but were obliged to resist all her entreaties.Le agradecieron, pero se vieron obligadas a resistir sus ruegos.Zij bedankten haar voor haar welwillendheid; maar waren verplicht al haar smeekingen te weerstaan.La ringraziarono, ma erano costrette a resistere alle sue preghiere.
"Oh, my love," cried Mrs. Palmer to her husband, who just then entered the room--"you must help me to persuade the Miss Dashwoods to go to town this winter."-¡Ay, mi amor! -exclamó la señora Palmer dirigiéndose a su esposo, que acababa de entrar en la habitación-. Tienes que ayudarme a convencer a las señoritas Dashwood para que vayan a la ciudad este invierno."Och toe, lieve schat", riep Mevrouw Palmer haar man toe die op dat oogenblik de kamer inkwam, "help mij toch de dames Dashwood overhalen om dezen winter naar de stad te gaan.""Oh, amore mio", esclamò Mrs. Palmer rivolta al marito, che era appena entrato nella stanza, "devi aiutarmi a persuadere le signorine Dashwood a venire a Londra quest'inverno."
Her love made no answer; and after slightly bowing to the ladies, began complaining of the weather. "How horrid all this is!" said he. "Such weather makes every thing and every body disgusting. Dullness is as much produced within doors as without, by rain. It makes one detest all one's acquaintance. What the devil does Sir John mean by not having a billiard room in his house? How few people know what comfort is! Sir John is as stupid as the weather."Su amor no le respondió; y tras inclinarse ligeramente ante las damas, comenzó a quejarse del clima. -¡Qué horrible es todo esto! -dijo-. Un clima así hace desagradable todo y a todo el mundo. Con la lluvia, el aburrimiento invade todo, tanto bajo techo como al aire libre. Hace que uno deteste a todos sus conocidos. ¿Qué demonios pretende sir John no teniendo una sala de billar en esta casa? ¡Qué pocos saben lo que son las comodidades! Sir John es tan estúpido como el clima.Haar lieve schat gaf geen antwoord, en begon, na vluchtig voor de dames te hebben gebogen, te klagen over het weer. "Afgrijselijk is het hier!" zei hij. "Zulk weer maakt dat men aan alles en iedereen een hekel krijgt. Binnen is 't al even vervelend als buiten met dien regen. Men komt ertoe, zijn kennissen te verfoeien. Wat bezielt Sir John, er geen biljart op na te houden? Er zijn maar weinig menschen, die weten wat behagelijkheid is. Sir John en het weer zijn allebei even onhebbelijk."Il suo amore non rispose, e dopo un fuggevole inchino alle signore, cominciò a lamentarsi del tempo. "Com'è orribile tutto ciò!" disse. "Un tempo simile rende disgustoso tutto e tutti. La pioggia è una grande produttrice di noia, sia in casa che fuori. Si finisce col detestare tutte le proprie conoscenze. Ma perché diavolo Sir John non ha una sala da biliardo in casa? Sono davvero pochi a sapere quanto è comoda! Sir John è sciocco come il tempo."
The rest of the company soon dropt in. "I am afraid, Miss Marianne," said Sir John, "you have not been able to take your usual walk to Allenham today."No pasó mucho rato antes de que llegara el resto de la concurrencia. -Temo, señorita Marianne -dijo sir John-, que no haya podido realizar su habitual caminata hasta Allenham hoy día.Langzaam aan kwamen nu ook de anderen binnen. "Ik ben bang, dat Marianne vandaag niet zooals gewoonlijk een wandeling naar Allenham heeft kunnen doen," zei Sir John.Di lì a poco arrivò il resto della compagnia. "Temo, Miss Marianne", disse Sir John, "che oggi non siate riuscita a fare la solita passeggiata ad Allenham."
Marianne looked very grave and said nothing.Marianne puso una cara muy seria, y no dijo nada.Marianne keek zeer ernstig en gaf geen antwoord.Marianne appariva serissima e non disse nulla.
"Oh, don't be so sly before us," said Mrs. Palmer; "for we know all about it, I assure you; and I admire your taste very much, for I think he is extremely handsome. We do not live a great way from him in the country, you know. Not above ten miles, I dare say."-Ah, no disimule tanto con nosotros -dijo la señora Palmer-, porque le aseguro que sabemos todo al respecto; y admiro mucho su gusto, pues pienso que él es extremadamente apuesto. Sabe usted, no vivimos a mucha distancia de él en el campo; me atrevería a decir que a no más de diez millas."O, houdt u zich voor ons maar zoo dom niet," zei Mevrouw Palmer; "want wij weten er alles van; en ik bewonder uw goeden smaak, want ik vind hem ook een bijzonder knappen man. Wij wonen niet zoo ver van hem af,--niet meer dan een mijl of tien, geloof ik.""Oh, non fate la furba con noi", disse Mrs. Palmer; "sappiamo tutto della faccenda, ve l'assicuro; e io ammiro moltissimo il vostro gusto, perché credo che sia estremamente bello. Sapete, abitiamo a non grande distanza da lui in campagna. Non più di dieci miglia, credo."
"Much nearer thirty," said her husband.-Mucho más, cerca de treinta -dijo su esposo."Zeg maar liever dertig!" zei haar man."Saranno quasi trenta", disse il marito.
"Ah, well! there is not much difference. I never was at his house; but they say it is a sweet pretty place."-¡Ah, bueno! No hay mucha diferencia. Nunca he estado en la casa de él, pero dicen que es un lugar delicioso, muy lindo."O, nu, dat maakt niet veel verschil. Ik ben nooit in het huis geweest; maar ik heb gehoord, dat het mooi is, en aardig gelegen.""Ah, be'! non c'è molta differenza. Non sono mai stata a casa sua, ma si dice che sia un posto graziosissimo."
"As vile a spot as I ever saw in my life," said Mr. Palmer. Marianne remained perfectly silent, though her countenance betrayed her interest in what was said.-Uno de los lugares más detestables que he visto en mi vida -dijo el señor Palmer. Marianne se mantuvo en perfecto silencio, aunque su semblante traicionaba su interés en lo que decían."'t Ellendigste nest, dat ik ooit heb gezien," zei de Heer Palmer. Marianne bewaarde een strak stilzwijgen, hoewel men aan haar gezicht kon zien, hoe zeer zij belangstelde in 't geen gezegd werd."Il posto più orribile che abbia mai visto in vita mia", disse Mr. Palmer. Marianne rimaneva in assoluto silenzio, anche se il volto tradiva il suo interesse per ciò che si diceva.
"Is it very ugly?" continued Mrs. Palmer--"then it must be some other place that is so pretty I suppose."-¿Es muy feo? -continuó la señora Palmer-. Entonces supongo que debe ser otro lugar el que es tan bonito."Is het zoo leelijk?" ging Mevrouw Palmer voort;--"dan is het zeker een ander buitengoed, dat zoo mooi was, denk ik.""È molto brutto?" proseguì Mrs. Palmer, "allora suppongo che debba essere qualche altro posto a essere così grazioso."
When they were seated in the dining room, Sir John observed with regret that they were only eight all together.Cuando se sentaron a la mesa, sir John observó con pena que entre todos llegaban sólo a ocho.Toen zij in de eetkamer aan tafel zaten, merkte Sir John tot zijn spijt op, dat ze maar met hun achten waren.Quando si sedettero a tavola, Sir John notò con rammarico che in tutto erano solo otto.
"My dear," said he to his lady, "it is very provoking that we should be so few. Why did not you ask the Gilberts to come to us today?"-Querida -le dijo a su esposa-, es muy molesto que seamos tan pocos. ¿Por qué no invitaste a los Gilbert a cenar con nosotros hoy?"Lieve," zei hij tot zijn vrouw, "wat is dat nu vervelend, dat we maar met zoo weinig zijn. Waarom vroeg je de Gilberts niet, of ze vandaag konden komen?""Mia cara", disse alla sua signora, "è molto seccante essere in così pochi. Perché non avete chiesto ai Gilbert di venire da noi oggi?"
"Did not I tell you, Sir John, when you spoke to me about it before, that it could not be done? They dined with us last."-¿No le dije, sir John, cuando me lo mencionó antes, que era imposible? La última vez fueron ellos los que vinieron acá."Ik heb je immers gezegd, man, toen je mij erover sprak, dat het niet ging. Ze hebben 't laatst bij ons gedineerd.""Non vi ho detto, Sir John, quando ne stavate parlando con me poco fa, che non potevano venire? L'ultima volta hanno pranzato da noi."
"You and I, Sir John," said Mrs. Jennings, "should not stand upon such ceremony."-Usted y yo, sir John -dijo la señora Jennings- no nos andaríamos con tantas ceremonias."Wij zouden ons aan zulke plichtplegingen weinig storen," zei Mevrouw Jennings tegen Sir John."Voi e io, Sir John", disse Mrs. Jennings, "non ci faremmo caso a queste cerimonie."
"Then you would be very ill-bred," cried Mr. Palmer.-Entonces sería muy mal educada -exclamó el señor Palmer."Dat zou dan heel ongemanierd van u zijn," merkte de Heer Palmer op."Allora sareste molto maleducata", esclamò Mr. Palmer.
"My love you contradict every body," said his wife with her usual laugh. "Do you know that you are quite rude?"-Mi amor, contradices a todo el mundo -dijo su esposa, con su risa habitual-. ¿Sabes que eres bastante grosero?"Je spreekt iedereen tegen, manlief," zei zijn vrouw, lachend als gewoonlijk. "Weet je wel dat je erg onbeleefd bent?""Amore mio, tu contraddici tutti", disse la moglie con la solita risata. "Sai che sei proprio sgarbato?"
"I did not know I contradicted any body in calling your mother ill-bred."-No sabía que estuviera contradiciendo a nadie al llamar a tu madre mal educada."Ik wist niet, dat ik iemand tegensprak, toen ik je moeder ongemanierd noemde.""Non sapevo di aver contraddetto qualcuno chiamando maleducata tua madre."
"Ay, you may abuse me as you please," said the good-natured old lady, "you have taken Charlotte off my hands, and cannot give her back again. So there I have the whip hand of you."-Ya, ya, puede tratarme todo lo mal que quiera -exclamó con su habitual buen humor la señora Jennings-. Me ha sacado a Charlotte de encima, y no puede devolverla. Así es que ahora se desquita conmigo."O, mij mag je gerust uitschelden," zei de goedgeluimde oude dame. "Je hebt Charlotte nu eenmaal van mij overgenomen, en je kunt haar niet teruggeven. Dus in dat opzicht ben ik je de baas.""Ma sì, potete offendermi quanto volete", disse bonariamente la vecchia signora, "Avete preso Charlotte dalle mie braccia, e non potete restituirla. Perciò il coltello dalla parte del manico ce l'ho io."
Charlotte laughed heartily to think that her husband could not get rid of her; and exultingly said, she did not care how cross he was to her, as they must live together. It was impossible for any one to be more thoroughly good-natured, or more determined to be happy than Mrs. Palmer. The studied indifference, insolence, and discontent of her husband gave her no pain; and when he scolded or abused her, she was highly diverted.Charlotte se rió con gran entusiasmo al pensar que su esposo no podía librarse de ella, y alegremente dijo que no le importaba cuán irascible fuera él hacia ella, igual debían vivir juntos. Nadie podía tener tan absoluto buen carácter o estar tan decidido a ser feliz como la señora Palmer. La estudiada indiferencia, insolencia y contrariedad de su esposo no la alteraban; y cuando él se enfadaba con ella o la trataba mal, parecía enormemente divertida.Charlotte lachte hartelijk om het denkbeeld, dat haar man haar niet kon kwijtraken, en zei triomfantelijk, dat het haar niets kon schelen, al was hij nog zoo onaardig, ze moesten nu eenmaal samen het leven door. Het was werkelijk onmogelijk, zich iemand voor te stellen, meer onverzettelijk in haar goed humeur en onwankelbare vroolijkheid, dan Mevrouw Palmer. De met opzet ten toon gespreide onverschilligheid, lompheid en ontevredenheid van haar man hinderden haar volstrekt niet, en als hij haar berispte of onaangenaamheden zei, vond zij dat uiterst vermakelijk.Charlotte rise di cuore al pensiero che il marito non avrebbe potuto liberarsi di lei, e disse, esultante, che non le importava che con lei fosse bisbetico, visto che dovevano per forza vivere insieme. Era impossibile per chiunque essere più socievole, o più determinata a essere contenta, di Mrs. Palmer. La studiata indifferenza, l'insolenza e il malumore del marito non le arrecavano nessuna pena; e quando la rimproverava o la offendeva, si divertiva un mondo.
"Mr. Palmer is so droll!" said she, in a whisper, to Elinor. "He is always out of humour."-¡El señor Palmer es tan chistoso! -le susurró a Elinor-. Siempre está de mal humor.Mijnheer Palmer is toch zóó grappig!" fluisterde zij Elinor in, "Hij is altijd uit zijn humeur.""Mr. Palmer è così buffo!" disse, sussurrandolo a Elinor. "È sempre di cattivo umore."
Elinor was not inclined, after a little observation, to give him credit for being so genuinely and unaffectedly ill-natured or ill-bred as he wished to appear. His temper might perhaps be a little soured by finding, like many others of his sex, that through some unaccountable bias in favour of beauty, he was the husband of a very silly woman,--but she knew that this kind of blunder was too common for any sensible man to be lastingly hurt by it.-- It was rather a wish of distinction, she believed, which produced his contemptuous treatment of every body, and his general abuse of every thing before him. It was the desire of appearing superior to other people. The motive was too common to be wondered at; but the means, however they might succeed by establishing his superiority in ill-breeding, were not likely to attach any one to him except his wife.Tras observarlo durante un breve lapso, Elinor no estaba tan dispuesta a darle a él crédito por ser tan genuina y naturalmente de mal talante y mal educado como deseaba aparecer. Puede que su temperamento se hubiera agriado algo al descubrir, como tantos otros de su sexo, que por un inexplicable prejuicio en favor de la belleza, se encontraba casado con una mujer muy tonta; pero ella sabía que esta clase de desatino era demasiado común para que un hombre sensato se sintiera afectado por mucho tiempo. Más bien era un deseo de distinción, creía, lo que lo inducía a ser tan displicente con todo el mundo y a su generalizado desprecio por todo lo que se le ponía por delante. Era el deseo de parecer superior a los demás. El motivo era demasiado corriente para que causara sorpresa; pero los medios, aunque tuvieran éxito en establecer su superioridad en mala crianza, no parecían adecuados para ganarle el aprecio de nadie que no fuera su mujer.Elinor was, bij nadere beschouwing, ongeneigd, te gelooven, dat hij zoo echt en van nature kwaadaardig en lomp was, als hij zich voordeed. Misschien had zijn humeur een beetje geleden door het besef, dat hij, zooals velen van zijn sekse, gedreven door een onverklaarbare voorliefde voor schoonheid, de echtgenoot was geworden van een buitengewoon domme vrouw;--maar zij wist wel, die soort van vergissing werd te algemeen begaan, dan dat een verstandig man dit als een blijvende grief zou kunnen beschouwen. Het was meer een wensch om zich te onderscheiden, geloofde zij, die ten grondslag lag aan de minachtende wijze waarop hij iedereen behandelde, en alles afkeurde wat hem onder de oogen kwam. Het was het verlangen zijn meerderheid boven anderen te doen gelden. De beweegreden was te algemeen om verwondering te wekken; maar de gebezigde middelen, al beantwoordden zij dan ook aan het doel, door zijn meerderheid te bewijzen op het punt van onhebbelijk gedrag, konden bezwaarlijk in iemand, behalve zijn vrouw, genegenheid voor hem wekken.Elinor non era propensa, dopo averlo osservato per un po', a crederlo così genuinamente e spontaneamente bisbetico e maleducato come sembrava. Il suo carattere poteva forse essersi un po' inasprito nello scoprire che, come molti altri del suo sesso, a causa di una qualche inspiegabile inclinazione per la bellezza, era diventato il marito di una donna molto sciocca; ma sapeva che questo genere di errore era troppo comune perché un uomo ragionevole ne restasse ferito troppo a lungo. Era piuttosto un desiderio di distinzione, secondo lei, a produrre quel comportamento sprezzante verso tutti, e quel modo di svilire ogni cosa che avesse intorno. Era il desiderio di apparire superiore agli altri. Il motivo era troppo comune per meravigliarsene, ma i mezzi, benché potessero dimostrare la sua superiorità nella maleducazione, non erano certo adatti a renderlo simpatico a nessuno salvo a sua moglie.
"Oh, my dear Miss Dashwood," said Mrs. Palmer soon afterwards, "I have got such a favour to ask of you and your sister. Will you come and spend some time at Cleveland this Christmas? Now, pray do,--and come while the Westons are with us. You cannot think how happy I shall be! It will be quite delightful!--My love," applying to her husband, "don't you long to have the Miss Dashwoods come to Cleveland?"-¡Ah! Mi querida señorita Dashwood -le dijo la señora Palmer poco después-, tengo un favor tan grande que pedirles, a usted y a su hermana. ¿Irían a Cleveland a pasar un tiempo estas Navidades? Por favor, acepten, y vayan mientras los Weston están con nosotros. ¡No pueden imaginar lo feliz que me harán! Mi amor -dijo, dirigiéndose a su marido-, ¿no te encantaría recibir a las señoritas Dashwood en Cleveland?"Lieve Juffrouw Dashwood," begon Mevrouw Palmer iets later, "ik heb aan u en uw zuster een groote gunst te vragen. Zoudt u met Kerstmis een poosje te Cleveland willen komen logeeren? Toe, doet u dat,--en komt u dan als de Westons bij ons zijn. U kunt u niet voorstellen, hoe heerlijk ik dat zou vinden. 't Zou bepaald verrukkelijk zijn!--Zou jij ook niet dolgraag willen, man, dat de dames Dashwood bij ons te Cleveland kwamen?""Oh, mia cara Miss Dashwood", disse Mrs. Palmer subito dopo, "ho un tale favore da chiedere a voi e a vostra sorella. Volete venire a passare un po' di tempo a Cleveland per Natale? Su, vi prego... venite quando ci saranno i Weston. Non potete immaginare quanto mi fareste felice! Sarà assolutamente delizioso! Amore mio", rivolgendosi al marito, "non desideri tanto avere le signorine Dashwood a Cleveland?"
"Certainly," he replied, with a sneer--"I came into Devonshire with no other view."-Por supuesto -respondió él con tono despectivo-, fue mi único propósito al venir a Devonshire."Natuurlijk," antwoordde hij spottend,--"ik kwam naar Devonshire met geen ander doel.""Certamente", replicò lui, con un sogghigno, "sono venuto nel Devonshire apposta per questo."
"There now,"--said his lady, "you see Mr. Palmer expects you; so you cannot refuse to come."-Ahí tienen -dijo su esposa-, ya ven que el señor Palmer las espera; así que no pueden negarse."Ziet u wel," zei zijn vrouw; "Mijnheer Palmer rekent er op, dat u komt; nu kunt u niet weigeren.""Ecco", disse la sua signora, "come vedete Mr. Palmer vi aspetta, e perciò non potete rifiutarvi di venire."
They both eagerly and resolutely declined her invitation.Las dos, Elinor y Marianne, declinaron la invitación de manera clara y decidida.Doch beiden bedankten haastig en met nadruk voor hare uitnoodiging.Entrambe si affrettarono a declinare risolutamente l'invito.
"But indeed you must and shall come. I am sure you will like it of all things. The Westons will be with us, and it will be quite delightful. You cannot think what a sweet place Cleveland is; and we are so gay now, for Mr. Palmer is always going about the country canvassing against the election; and so many people came to dine with us that I never saw before, it is quite charming! But, poor fellow! it is very fatiguing to him! for he is forced to make every body like him." Elinor could hardly keep her countenance as she assented to the hardship of such an obligation.-Pero no, deben ir y van a ir. Estoy segura de que les gustará por sobre todas las cosas. Los Weston estarán con nosotros, y será sumamente agradable. No pueden imaginarse la delicia de lugar que es Cleveland; y lo pasamos tan bien ahora, porque el señor Palmer está todo el tiempo recorriendo la región en la campaña electoral; y vienen a cenar con nosotros muchas personas a las que nunca he visto antes, lo que es absolutamente encantador. Pero, ¡pobre!, es muy fatigoso para él, porque tiene que hacerse agradable a todo el mundo. A duras penas pudo Elinor mantenerse seria mientras concordaba en la dificultad de tal empresa."O, maar u _moet_ en u _zult_ komen. Ik weet stellig, dat u 't heel gezellig zult vinden. De Westons zijn er ook, en 't zal verrukkelijk zijn. U weet niet, wat een aardig buitentje Cleveland is, en 't is er nu zoo vroolijk. Want Mijnheer Palmer reist overal in de buurt rond, om stemmen te winnen tegen de verkiezingen, en dan komen er zooveel menschen dineeren, die ik in 't geheel niet ken; dat is alleraardigst. Maar het is voor hem wel héél vermoeiend, die arme jongen, want hij moet zich dan wel aangenaam maken bij iedereen." Elinor kon haar gezicht bijna niet in bedwang houden, toen zij toegaf, dat die verplichting hem wel zwaar moest vallen."E invece dovete venire e verrete. Sono sicura che vi piacerà moltissimo. Ci saranno i Weston, e sarà assolutamente delizioso. Non potete immaginare che posto adorabile sia Cleveland; e in questo periodo ci divertiamo tanto, perché Mr. Palmer è sempre in giro per la campagna elettorale, e a pranzo da noi viene così tanta gente mai vista prima; è assolutamente incantevole! Ma, poverino! per lui è molto faticoso! perché è costretto a farsi piacere da tutti." Elinor riuscì a stento a mantenersi seria mentre conveniva sulla difficoltà di un obbligo del genere.
"How charming it will be," said Charlotte, "when he is in Parliament!--won't it? How I shall laugh! It will be so ridiculous to see all his letters directed to him with an M.P.--But do you know, he says, he will never frank for me? He declares he won't. Don't you, Mr. Palmer?" Mr. Palmer took no notice of her.-¡Qué delicia será -dijo Charlotte- cuando él esté en el Parlamento! ¿Verdad? ¡Cómo me voy a reír! Será tan cómico ver que sus cartas le llegan dirigidas con las iniciales M.P.* Pero, saben, dice que nunca enviará mis cartas con las franquicias que él tendrá por ser parlamentario. Ha dicho que no lo hará, ¿no es verdad, señor Palmer? El señor Palmer la ignoró por completo."Gezellig zal dat zijn," zei Charlotte, "als hij lid van het Parlement is,--dunkt u niet? Wat zal ik dàn lachen! Zoo aller grappigst, dat al zijn brieven geadresseerd zullen zijn aan een M.P. Maar hij zegt dat hij niet van plan is ooit aan mij te schrijven. Dat verkiest hij niet. Is 't niet, man?" De Heer Palmer nam geen notitie van haar vraag."Come sarà incantevole", disse Charlotte, "quando sarà al Parlamento! non è vero? Che risate mi farò! Sarà così comico vedere su tutte le sue lettere l'indirizzo con la parola Onorevole. Ma sapete una cosa? dice che non mi farà usare la franchigia postale. Giura che non lo farà. Vero, Mr. Palmer?" Mr. Palmer non le badò.
"He cannot bear writing, you know," she continued--"he says it is quite shocking."-El no soporta escribir -continuó-, dice que es espantoso."Hij kan schrijven niet uitstaan, weet u," ging zij voort, "dat vindt hij een horreur, zegt hij.""Sapete, non sopporta che si scriva", proseguì lei, "dice che è una cosa assolutamente pessima."
"No," said he, "I never said any thing so irrational. Don't palm all your abuses of languages upon me."-No -dijo él-, nunca he dicho algo tan irracional. No me hagas cargar a mí con todos los agravios que le haces tú al lenguaje."Neen," zei de Heer Palmer, "dien onzin heb je uit _mijn_ mond niet gehoord. Maak mij alsjeblieft niet aansprakelijk voor de manier waarop jij met de taal omspringt.""No", disse lui, "non ho mai detto nulla di così assurdo. Non attribuirmi tutti i tuoi sproloqui."
"There now; you see how droll he is. This is always the way with him! Sometimes he won't speak to me for half a day together, and then he comes out with something so droll--all about any thing in the world."-Mírenlo, vean qué divertido es. ¡Siempre es así! En ocasiones pasa la mitad del día sin hablarme, y después sale con algo tan divertido... y por cualquier cosa que se le ocurra."Hoort u toch eens; nu ziet u, hoe grappig hij is. Zoo is hij nu altijd. Soms zegt hij een halven dag geen woord tegen mij, en dan komt hij op eens met iets grappigs voor den dag--het doet er niet toe wáárover.""Ecco; vedete com'è buffo? Con lui è sempre così! Qualche volta non mi parla per mezze giornate intere, e poi se ne viene fuori con qualcosa di così buffo, a proposito di qualsiasi cosa."
She surprised Elinor very much as they returned into the drawing-room, by asking her whether she did not like Mr. Palmer excessively.Al volver a la sala, la señora Palmer sorprendió a Elinor al preguntarle si su esposo no le gustaba enormemente.Toen zij naar den salon teruggingen, verbaasde zij Elinor ten zeerste, door haar te vragen, of zij den Heer Palmer niet een bijzonder aardigen man vond.Mentre tornavano in salotto Elinor rimase molto sorpresa nel sentirsi chiedere da lei se Mr. Palmer non le piacesse moltissimo.
"Certainly," said Elinor; "he seems very agreeable." "Well--I am so glad you do. I thought you would, he is so pleasant; and Mr. Palmer is excessively pleased with you and your sisters I can tell you, and you can't think how disappointed he will be if you don't come to Cleveland.--I can't imagine why you should object to it." Elinor was again obliged to decline her invitation; and by changing the subject, put a stop to her entreaties. She thought it probable that as they lived in the same county, Mrs. Palmer might be able to give some more particular account of Willoughby's general character, than could be gathered from the Middletons' partial acquaintance with him; and she was eager to gain from any one, such a confirmation of his merits as might remove the possibility of fear from Marianne. She began by inquiring if they saw much of Mr. Willoughby at Cleveland, and whether they were intimately acquainted with him.-Por supuesto -respondió Elinor-, parece una persona muy amena. -Bueno... me alegra tanto que sea así. Me imaginé que le gustaría, pues es tan agradable; puedo asegurarle que al señor Palmer le gustan enormemente usted y sus hermanas, y no se imaginan qué desilusionado se sentirá si no vienen a Cleveland. No logro imaginarme por qué rehúsan hacerlo. De nuevo Elinor se vio obligada a declinar la invitación; y mediante un cambio de tema, puso fin a sus ruegos. Pensaba en la probabilidad de que, por vivir en la misma región, la señora Palmer pudiera darles referencias sobre Willoughby más detalladas que las que se podían deducir del limitado conocimiento que de él tenían los Middleton, y estaba ansiosa de obtener de cualquier persona una confirmación de los méritos del joven que permitiéra eliminar toda posibilidad de temor por Mariana. Comenzó preguntándole si veía mucho al señor Willoughby en Cleveland y si estaban íntimamente relacionados con él."Zeker," zei Elinor; "hij maakt een aangenamen indruk." "O, daar ben ik blij om. Ik dacht het wel: hij is zoo aardig, en hij is toch zoo ingenomen met u en uw zusters; u kunt u niet voorstellen, hoe teleurgesteld hij zal zijn, als u niet te Cleveland komt. Ik kan maar niet begrijpen, waarom u toch bezwaar maakt." Elinor moest nogmaals haar verzoek afwijzen, en maakte een einde aan dat dringend gevraag, door over iets anders te beginnen. Zij achtte het waarschijnlijk, dat Mevrouw Palmer, die in de buurt woonde van Willoughby, haar allicht meer bijzonderheden kon meedeelen omtrent de wijze, waarop hij in de algemeene opinie stond aangeschreven, dan zij had kunnen vernemen door de Middletons, die hem slechts oppervlakkig kenden, en zij zou gaarne, van wie ook, eenige bevestiging hebben gehoord van zijn verdienstelijke eigenschappen, die de mogelijkheid van vrees voor Marianne had kunnen uitsluiten. Zij begon met de vraag, of de Heer Willoughby bij hen wel eens te Cleveland kwam op bezoek, en of zij goede bekenden van hem waren."Certo", disse Elinor, "sembra molto simpatico." "Be'... sono così contenta che la pensiate così. Me lo immaginavo, è talmente cordiale; vi garantisco che Mr. Palmer ammira moltissimo voi e le vostre sorelle, e non avete idea di come resterebbe deluso se non veniste a Cleveland. Non riesco a immaginare perché non volete venire." Elinor fu di nuovo costretta a declinare l'invito e, cambiando argomento, pose fine alle sue preghiere. Riteneva probabile che vivendo nella stessa contea, Mrs. Palmer fosse in grado di darle qualche notizia più specifica sul carattere di Mr. Willoughby, rispetto a quelle scaturite da una conoscenza parziale come quella dei Middleton; ed era ansiosa di saperne di più da chiunque, visto che una conferma dei suoi meriti avrebbe potuto dissipare ogni possibile preoccupazione per Marianne. Cominciò chiedendo se lo vedessero spesso a Cleveland, e se lo conoscessero bene.
"Oh dear, yes; I know him extremely well," replied Mrs. Palmer;--"Not that I ever spoke to him, indeed; but I have seen him for ever in town. Somehow or other I never happened to be staying at Barton while he was at Allenham. Mama saw him here once before;--but I was with my uncle at Weymouth. However, I dare say we should have seen a great deal of him in Somersetshire, if it had not happened very unluckily that we should never have been in the country together. He is very little at Combe, I believe; but if he were ever so much there, I do not think Mr. Palmer would visit him, for he is in the opposition, you know, and besides it is such a way off. I know why you inquire about him, very well; your sister is to marry him. I am monstrous glad of it, for then I shall have her for a neighbour you know."-¡Ah! Sí, querida; lo conozco sumamente bien -respondió la señora Palmer-. No es que alguna vez haya hablado con él, por cierto que no; pero siempre lo veo en la ciudad. Por una u otra causa, nunca me ha ocurrido estar quedándome en Barton al mismo tiempo que él en Allenham. Mamá lo vio acá una vez antes; pero yo estaba con mi tío en Weymouth. Sin embargo, puedo decir que me habría encontrado innumerables veces con él en Somersetshire, si por desgracia no hubiese ocurrido que nunca hayamos estado allí al mismo tiempo. El pasa muy poco en Combe, según creo; pero si alguna vez lo hiciese, no creo que el señor Palmer lo visitara, porque, como usted sabe, el señor Willoughby está en la Oposición, y además está tan lejos. Sé muy bien por qué pregunta: su hermana va a casarse con él. Me alegra horrores, porque así, sabe usted, la tendré de vecina."O ja zeker; ik ken hem héél goed," antwoordde Mevrouw Palmer. "Niet dat ik hem ooit heb gesproken; maar in de stad zag ik hem overal. Hoe 't zoo kwam weet ik niet; maar ik logeerde toevallig nooit te Barton, als hij te Allenham was. Mama heeft hem hier vroeger eens ontmoet maar toen logeerde ik bij mijn oom te Weymouth. Ik geloof wel, dat we elkaar veel zouden hebben gezien in Somersetshire, als 't niet zoo ongelukkig had getroffen, dat we nooit op denzelfden tijd buiten waren. Hij komt weinig te Combe, geloof ik; maar al kwam hij er nog zoo dikwijls, dan denk ik toch niet, dat Mijnheer Palmer hem zou gaan opzoeken; want hij heeft andere meeningen in de politiek, weet u, en 't is ook zoo geducht ver weg. Ik weet best, waarom u naar hem vraagt; uw zuster gaat met hem trouwen. Daar ben ik verbazend blij om; want dan wordt ze mijn buurvrouw.""Oh, certo mia cara; lo conosco benissimo", rispose Mrs. Palmer; "Per la verità non gli ho mai parlato, ma a Londra l'ho visto sempre. Per un motivo o per l'altro non mi è mai capitato di stare a Barton mentre lui era ad Allenham. Mamma una volta l'ha visto, ma io ero con mio zio a Weymouth. Comunque, immagino che l'avremmo incontrato spessissimo nel Somersetshire, se non fosse che sfortunatamente non siamo mai capitati insieme in campagna. Lui sta molto poco a Combe, credo; ma anche se ci stesse di più, non penso che Mr. Palmer gli farebbe visita, perché, sapete, lui sta con l'opposizione, e inoltre è così fuori mano. Lo so perché mi chiedete di lui, lo so benissimo; vostra sorella sta per sposarlo. Ne sono terribilmente contenta, sapete, perché allora sarà mia vicina."
"Upon my word," replied Elinor, "you know much more of the matter than I do, if you have any reason to expect such a match."-Le doy mi palabra -dijo Elinor- de que usted sabe mucho más que yo de ese asunto, si alguna razón la asiste para esperar tal unión."Werkelijk," zei Elinor, "u weet veel meer van de zaak af dan ik, wanneer u reden hebt, dat huwelijk te verwachten.""Parola mia", rispose Elinor, "voi ne sapete molto di più di me sull'argomento, se avete un qualche motivo per aspettarvi un'unione del genere."
"Don't pretend to deny it, because you know it is what every body talks of. I assure you I heard of it in my way through town."-No intente negarlo, porque usted sabe que todo el mundo habla de ello. Le aseguro que lo escuché cuando pasaba por la ciudad."O, doet u nu niet, alsof 't niet waar is, want u weet wel, dat iedereen er den mond vol van heeft. Nu pas in de stad heb ik het nog weer gehoord.""Non provate a negarlo, perché lo sapete che ne parlano tutti. Vi assicuro che l'ho sentito dire mentre passavo per Londra."
"My dear Mrs. Palmer!"-¡Mi querida señora Palmer!"Maar, Mevrouw Palmer!""Mia cara Mrs. Palmer!"
"Upon my honour I did.--I met Colonel Brandon Monday morning in Bond-street, just before we left town, and he told me of it directly."-Por mi honor que lo hice... El lunes en la mañana me encontré con el coronel Brandon en Bond Street, justo antes de que saliéramos de la ciudad, y él me lo contó personalmente."Wezenlijk, op mijn woord van eer. Maandagmorgen in Bond Street, juist voor we weggingen kwam ik Kolonel Brandon tegen, en hij vertelde 't me dadelijk.""Sul mio onore, è così. Ho incontrato il Colonnello Brandon lunedì mattina a Bond Street, proprio prima di partire, e me l'ha detto subito."
"You surprise me very much. Colonel Brandon tell you of it! Surely you must be mistaken. To give such intelligence to a person who could not be interested in it, even if it were true, is not what I should expect Colonel Brandon to do."-Me sorprende usted mucho. ¡Que el coronel Brandon se lo contó! Con toda seguridad se equivoca usted. Dar tal información a una persona a quien no podía interesarle, incluso si fuera verdadera, no es lo que yo esperaría del coronel Brandon."U doet me verbaasd staan. Kolonel Brandon zou 't u verteld hebben? U vergist u bepaald. Iets van dien aard mee te deelen aan iemand, die er geen belang in kon stellen, zelfs al was het waar, dat is niet, wat ik van Kolonel Brandon zou verwachten.""Mi sorprendete molto. Ve l'ha detto il Colonnello Brandon! Di sicuro vi sbagliate. Dare una simile informazione a una persona che non ne è in alcun modo interessata, anche se fosse vera, non è quanto mi aspetterei dal Colonnello Brandon."
"But I do assure you it was so, for all that, and I will tell you how it happened. When we met him, he turned back and walked with us; and so we began talking of my brother and sister, and one thing and another, and I said to him, 'So, Colonel, there is a new family come to Barton cottage, I hear, and mama sends me word they are very pretty, and that one of them is going to be married to Mr. Willoughby of Combe Magna. Is it true, pray? for of course you must know, as you have been in Devonshire so lately.'"-Pero le aseguro que ocurrió así, tal como se lo dije, y le contaré cómo fue. Cuando nos encontramos con él, se devolvió y caminó un trecho con nosotros; y comenzamos a hablar de mi cuñado y de mi hermana, y de una cosa y otra, y yo le dije: “Entonces, coronel, he oído que hay una nueva familia en la casita de Barton, y mamá me ha contado que son muy bonitas y que una de ellas se va a casar con el señor Willoughby, de Combe Magna. Cuénteme, ¿es verdad? Porque por supuesto usted debe saberlo, como ha estado en Devonshire hace tan poco”."'t Was toch werkelijk, zooals ik u zeg, en ik zal u vertellen hoe 't zoo kwam. Toen we hem tegenkwamen, keerde hij om, en liep met ons mee, en we begonnen te praten over mijn broer en zuster en zoo meer, en ik zei tegen hem: "Ik hoor, Kolonel, dat Barton Cottage nieuwe bewoners heeft gekregen, en mama schrijft mij, dat de meisjes heel mooi zijn, en een van hen gaat trouwen met den Heer Willoughby, van Combe Magna. Is dat waar? U kunt het natuurlijk weten; want u komt pas uit Devonshire.""Eppure vi assicuro che è proprio così, e vi dirò com'è andata. Quando l'abbiamo incontrato, è tornato indietro e ha fatto una passeggiata con noi; e così abbiamo cominciato a chiacchierare di mio cognato e mia sorella, e del più e del meno, e io gli ho detto, «E così, Colonnello, ho saputo che c'è una nuova famiglia al cottage di Barton, e la mamma mi ha scritto che sono molto graziose, e che una di loro sta per sposarsi con Mr. Willoughby di Combe Magna. È vero, no? perché naturalmente voi dovete saperlo, dato che siete stato nel Devonshire così di recente.»"
"And what did the Colonel say?"-¿Y qué dijo el coronel?"En wat zei de Kolonel toen?""E che cosa ha detto il Colonnello?"
"Oh--he did not say much; but he looked as if he knew it to be true, so from that moment I set it down as certain. It will be quite delightful, I declare! When is it to take place?"-Oh, no dijo mucho; pero parecía saber que era verdad, así que a partir de ese momento lo tomé como cosa cierta. ¡Será maravilloso, le digo! ¿Cuándo tendrá lugar?"O--hij zei niet veel; maar hij keek, alsof hij wel wist, dat het waar was; dus van dat oogenblik af was ik er zeker van. Ik vind het verrukkelijk, dol! Wanneer gaan ze trouwen?""Oh! non ha detto molto; ma sembrava che lo sapesse benissimo, e così da quel momento l'ho dato per certo. Di sicuro, sarà assolutamente delizioso! Quando sarà?"
"Mr. Brandon was very well I hope?"¿El señor Brandon se encontraba bien, espero?"Kolonel Brandon maakte het goed, hoop ik?""Mr. Brandon stava bene, spero."
"Oh! yes, quite well; and so full of your praises, he did nothing but say fine things of you."-Ah, sí, muy bien; y lleno de elogios hacia usted; todo lo que hizo fue decir buenas cosas sobre usted."O ja, best; en hij was één en al lof over u; hij deed maar niets dan allerlei moois van u vertellen.""Oh!, sì, benissimo; e così pieno di elogi per voi, non ha fatto altro che parlare bene di tutte voi."
"I am flattered by his commendation. He seems an excellent man; and I think him uncommonly pleasing."-Me halagan sus alabanzas. Parece un hombre excelente; y lo creo extraordinariamente agradable."Zijn goede meening is mij veel waard. Hij is een man zooals er weinigen zijn, dunkt mij, en alleraangenaamst in den omgang.""La sua approvazione mi lusinga. Sembra un uomo eccellente, e lo ritengo straordinariamente piacevole."
"So do I.--He is such a charming man, that it is quite a pity he should be so grave and so dull. Mama says HE was in love with your sister too.-- I assure you it was a great compliment if he was, for he hardly ever falls in love with any body."-Yo también... Es un hombre tan encantador, que es una lástima que sea tan serio y apático. Mamá dice que también él estaba enamorado de su hermana. Le aseguro que sería un gran cumplido si lo estuviera, porque casi nunca se enamora de nadie."Dat vind ik ook.--'t Is zoo'n allerliefste man;--Zoo jammer eigenlijk, dat hij zoo ernstig en zoo vervelend is. Mama zegt, dat _hij_ ook verliefd was op uw zuster. Ik verzeker u, dat is een groot compliment, want hij wordt haast nooit verliefd op iemand.""Anch'io. È un uomo talmente affascinante, che è proprio un peccato che sia così serio e noioso. La mamma dice che anche lui si era innamorato di vostra sorella. Vi assicuro che se lo era davvero si tratta di un gran complimento, perché difficilmente si innamora di qualcuno."
"Is Mr. Willoughby much known in your part of Somersetshire?" said Elinor.¿Es muy conocido el señor Willoughby en su parte de Somersetshire? -dijo Elinor."Kent men in uw omgeving te Somersetshire den Heer Willoughby over 't algemeen goed?" vroeg Elinor."Mr. Willoughby è molto conosciuto dalle vostre parti, nel Somersetshire?" disse Elinor.
"Oh! yes, extremely well; that is, I do not believe many people are acquainted with him, because Combe Magna is so far off; but they all think him extremely agreeable I assure you. Nobody is more liked than Mr. Willoughby wherever he goes, and so you may tell your sister. She is a monstrous lucky girl to get him, upon my honour; not but that he is much more lucky in getting her, because she is so very handsome and agreeable, that nothing can be good enough for her. However, I don't think her hardly at all handsomer than you, I assure you; for I think you both excessively pretty, and so does Mr. Palmer too I am sure, though we could not get him to own it last night." Mrs. Palmer's information respecting Willoughby was not very material; but any testimony in his favour, however small, was pleasing to her.-¡Oh, sí, mucho! Quiero decir, no creo que mucha gente lo trate, porque Combe Magna está tan lejos; pero le aseguro que todos lo creen sumamente agradable. Nadie es más apreciado que el señor Willoughby en cualquier lugar al que vaya, Y puede decírselo así a su hermana. Qué monstruosa buena suerte la suya al haberlo conquistado, palabra de honor; y no es que la suerte de él no sea mayor, porque su hermana es tan bien parecida y encantadora que nada puede ser lo bastante bueno para ella. Sin embargo, para nada creo que sea más guapa que usted, le aseguro; creo que las dos son extremadamente bonitas, y estoy segura de que lo mismo piensa el señor Palmer, aunque anoche no logramos que lo reconociera. La información de la señora Palmer sobre Willoughby no era demasiado sustanciosa; pero cualquier testimonio en su favor, por pequeño que fuese, le era grato a Elinor."O ja, héél goed;--dat is te zeggen, ik geloof niet dat veel menschen hem kennen, omdat Combe Magna zoo ver uit de buurt is; maar iedereen vindt hem een aangenaam mensch. Niemand is zoo algemeen bemind als Mijnheer Willoughby, wáár hij ook komt, dat moet u maar eens aan uw zuster vertellen. Ze mag van geluk spreken, hoor, dat ze hem krijgt; maar hij van zijn kant nog wel meer; want zij is zoo mooi en zoo lief, dat voor haar niets te goed is. Maar eigenlijk vind ik u haast niet minder mooi dan haar; want ik vind u allebei snoezig; en dat vindt Mijnheer Palmer ook, al konden we hem er gisteravond niet toe krijgen, het toe te geven." Mevrouw Palmer's inlichtingen omtrent Willoughby waren niet bepaald waardevol; maar elk getuigenis te zijnen gunste, hoe gering ook, deed Elinor genoegen."Oh! sì, benissimo; cioè, non credo che lo conoscano in molti, perché Combe Magna è così lontana; ma vi assicuro che tutti lo ritengono simpaticissimo. Nessuno è più benvoluto di Mr. Willoughby, dovunque vada, ditelo a vostra sorella. È una ragazza terribilmente fortunata a prenderselo, sul mio onore; non che lui non sia molto più fortunato a prendersi lei, perché è talmente bella e simpatica, che nulla può essere abbastanza per lei. Comunque non penso affatto che sia più bella di voi, ve l'assicuro; credo che siate entrambe graziosissime, e sono sicura che Mr. Palmer la pensa allo stesso modo, anche se ieri sera non siamo riusciti a farglielo ammettere." Le informazioni di Mrs. Palmer circa Willoughby non erano molto concrete; ma qualsiasi testimonianza a suo favore, benché minima, era la benvenuta per Elinor.
"I am so glad we are got acquainted at last," continued Charlotte.--"And now I hope we shall always be great friends. You can't think how much I longed to see you! It is so delightful that you should live at the cottage! Nothing can be like it, to be sure! And I am so glad your sister is going to be well married! I hope you will be a great deal at Combe Magna. It is a sweet place, by all accounts."-Estoy tan contenta de que finalmente nos hayamos conocido -continuó Charlotte-. Y ahora espero que siempre seamos buenas amigas. ¡No puede imaginarse cuánto quería conocerla! ¡Es tan maravilloso que vivan en la cabaña! ¡Nada puede igualárselo, se lo aseguro! ¡Y me alegra tanto que su hermana vaya a casarse bien! Espero que pase mucho tiempo en Combe Magna. Es un sitio delicioso, desde todo punto de vista."Ik ben zoo blij, dat we elkaar nu eindelijk hebben leeren kennen," ging Charlotte voort. "En nu hoop ik dat we altijd goede vrienden zullen blijven. U weet niet, hoe ik verlangde, u te zien. 't Is zoo heerlijk, dat u nu in dat huisje woont! 't Kon niet heerlijker! En dat uw zuster nu zoo'n goed huwelijk doet. Ik hoop dat u dikwijls te Combe Magna komt logeeren. Ieder zegt, dat het een beeldig buitengoed is.""Sono così contenta di esserci finalmente conosciute", proseguì Charlotte. "E ora spero che saremo sempre grandi amiche. Non potete immaginare quanto desiderassi di incontrarvi! È così bello che siate venute al cottage! Non c'è nulla di meglio, statene certa! E sono così contenta che vostra sorella stia per sposarsi così bene! Spero che starete un bel po' a Come Magna. È un posto adorabile, sotto tutti i punti di vista."
"You have been long acquainted with Colonel Brandon, have not you?"-Hace mucho tiempo que se conocen con el coronel Brandon, ¿verdad?"U hebt Kolonel Brandon al lang gekend, niet waar?""Conoscete da molto il Colonnello Brandon, non è vero?"
"Yes, a great while; ever since my sister married.-- He was a particular friend of Sir John's. I believe," she added in a low voice, "he would have been very glad to have had me, if he could. Sir John and Lady Middleton wished it very much. But mama did not think the match good enough for me, otherwise Sir John would have mentioned it to the Colonel, and we should have been married immediately." "Did not Colonel Brandon know of Sir John's proposal to your mother before it was made? Had he never owned his affection to yourself?"-Sí, mucho; desde que mi hermana se casó. Era amigo de sir John. Creo -agregó en voz baja- que le habría gustado bastante tenerme como esposa, si hubiera podido. Sir John y lady Middleton también lo deseaban. Pero mamá no creyó que esa unión fuera suficientemente buena para mí; de no haber sido así, sir John habría hablado con el coronel y nos habríamos casado de inmediato. -¿El coronel Brandon no sabía de la proposición de sir John a su madre antes de que la hiciera? ¿Alguna vez le había manifestado a usted su afecto?"O ja, heel lang al; sedert mijn zuster trouwde. Hij was een van Sir John's beste vrienden. Ik geloof," voegde zij er iets zachter bij, "dat hij blij zou geweest zijn, als hij mij had kunnen krijgen. Sir John en mijn zuster hadden 't graag gezien. Maar mama vond hem voor mij geen geschikte partij; anders zou Sir John het aan den Kolonel hebben gezegd, en dan zouden we dadelijk getrouwd zijn." "Wist Kolonel Brandon dan niet te voren van dat voorstel van Sir John aan uw moeder? Had hij nooit te kennen gegeven, dat hij genegenheid voor u gevoelde?""Sì, da tanto; da quando si è sposata mia sorella. Era un amico intimo della famiglia di Sir John. Sono convinta", aggiunse a bassa voce, "che sarebbe stato molto felice di avere me, se avesse potuto. Sir John e Lady Middleton lo desideravano moltissimo. Ma la mamma non pensava che per me fosse un buon matrimonio, altrimenti Sir John ne avrebbe parlato al Colonnello, e ci saremmo sposati immediatamente." "Il Colonnello Brandon non sapeva della proposta di Sir John a vostra madre prima che fosse fatta? Non vi aveva mai confessato il suo affetto?"
"Oh, no; but if mama had not objected to it, I dare say he would have liked it of all things. He had not seen me then above twice, for it was before I left school. However, I am much happier as I am. Mr. Palmer is the kind of man I like."-¡Oh, no! Pero si mamá no se hubiera opuesto a ello, diría que a él nada le habría gustado más. En ese entonces no me había visto más de dos veces, porque fue antes de que yo dejara el colegio. Pero soy mucho más feliz tal como estoy. El señor Palmer es exactamente la clase de hombre que me gusta."O neen; maar als mama er niets tegen had gehad, dan geloof ik stellig, dat hij dolgraag had gewild. Hij had mij toen nog maar een paar maal gezien; want ik was nog niet van de kostschool thuisgekomen. Maar ik ben veel gelukkiger, zooals 't nu is. Mijnheer Palmer is juist de soort van man, die bij mij past.""Oh, no; ma se la mamma non avesse avuto obiezioni, credo proprio che gli sarebbe piaciuto più di ogni altra cosa. All'epoca non mi aveva visto più di due volte, perché era prima che lasciassi la scuola. Comunque sono più felice così. Mr. Palmer è proprio il tipo d'uomo che piace a me."
CHAPTER 21CAPITULO XXIHOOFDSTUK XXICapitolo 21
The Palmers returned to Cleveland the next day, and the two families at Barton were again left to entertain each other. But this did not last long; Elinor had hardly got their last visitors out of her head, had hardly done wondering at Charlotte's being so happy without a cause, at Mr. Palmer's acting so simply, with good abilities, and at the strange unsuitableness which often existed between husband and wife, before Sir John's and Mrs. Jennings's active zeal in the cause of society, procured her some other new acquaintance to see and observe.Los Palmer volvieron a Cleveland al día siguiente, y en Barton sólo quedaron las dos familias para invitarse mutuamente. Pero esto no duró mucho; Elinor todavía no se sacaba bien de la cabeza a sus últimos visitantes -no terminaba de asombrarse de ver a Charlotte tan feliz sin mayor motivo; al señor Palmer actuando de manera tan simplona, siendo un hombre capaz; y la extraña discordancia que a menudo existía entre marido y mujer-, antes de que el activo celo de sir John y de la señora Jennings en pro de la vida social le ofrecieran un nuevo grupo de conocidos de ellos a quienes ver y observar.Den volgenden dag keerden de Palmers naar Cleveland terug, en aan de beide families te Barton werd het weer overgelaten, elkander te vermaken. Dat duurde echter niet lang; Elinor had nauwelijks de laatste bezoekers uit haar hoofd gezet,--was nauwelijks bekomen van haar verwondering over Charlotte's vermogen om tevreden te zijn zonder oorzaak, over het komediespel van den Heer Palmer, dat zijn betere eigenschappen verborg, en over het vreemde gebrek aan natuurlijke overeenstemming, dat dikwijls bestond tusschen man en vrouw, of Sir John's en Mevrouw Jennings' nooit verflauwende ijver in het bevorderen van den gezelligen omgang verschafte haar reeds weder nieuwe kennissen, ter uiterlijke en innerlijke waarneming.I Palmer tornarono a Cleveland il giorno successivo, e le due famiglie di Barton si ritrovarono a doversi nuovamente intrattenere a vicenda. Ma la cosa non durò a lungo; Elinor si era a malapena tolta di mente gli ultimi ospiti, aveva a malapena smesso di meravigliarsi per la felicità immotivata di Charlotte, per il modo di agire così sciocco di Mr. Palmer, che pure aveva delle qualità, e per la strana incompatibilità che spesso esisteva tra moglie e marito, quando lo zelo sempre in attività di Sir John e Mrs. Jennings, le procurò altre nuove conoscenze da incontrare e osservare.
In a morning's excursion to Exeter, they had met with two young ladies, whom Mrs. Jennings had the satisfaction of discovering to be her relations, and this was enough for Sir John to invite them directly to the park, as soon as their present engagements at Exeter were over. Their engagements at Exeter instantly gave way before such an invitation, and Lady Middleton was thrown into no little alarm on the return of Sir John, by hearing that she was very soon to receive a visit from two girls whom she had never seen in her life, and of whose elegance,--whose tolerable gentility even, she could have no proof; for the assurances of her husband and mother on that subject went for nothing at all. Their being her relations too made it so much the worse; and Mrs. Jennings's attempts at consolation were therefore unfortunately founded, when she advised her daughter not to care about their being so fashionable; because they were all cousins and must put up with one another. As it was impossible, however, now to prevent their coming, Lady Middleton resigned herself to the idea of it, with all the philosophy of a well-bred woman, contenting herself with merely giving her husband a gentle reprimand on the subject five or six times every day.Durante un paseo matutino a Exeter se habían encontrado con dos jovencitas a quienes la señora Jennings tuvo la alegría de reconocer como parientes, y esto bastó para que sir John las invitara de inmediato a ir a Barton Park tan pronto hubieran cumplido con sus compromisos del momento en Exeter. Sus compromisos en Exeter fueron cancelados de inmediato ante tal invitación, y cuando sir John volvió a la casa indujo una no despreciable alarma en lady Middleton al decirle que pronto iba a recibir la visita de dos muchachas a las que no había visto en su vida, y de cuya elegancia.. incluso de que su trato fuera aceptable, no tenía prueba alguna; porque las garantías que su esposo y su madre podían ofrecerle al respecto no le servían de nada. Que fueran parientes empeoraba las cosas; y los intentos de la señora Jennings de consolar a su hija con el argumento de que no se preocupara de si eran distinguidas, porque eran primas y debían tolerarse mutuamente, no fueron entonces muy afortunados. Como ya era imposible evitar su venida, lady Middleton se resignó a la idea de la visita con toda la filosofía de una mujer bien criada, que se contenta simplemente con una amable reprimenda al esposo cinco o seis veces al día sobre el mismo tema.Op een uitstapje naar Exeter hadden zij op een zekeren morgen twee jonge dames ontmoet, die tot Mevrouw Jennings' voldoening verre familie van haar bleken te zijn, en dit was voor Sir John voldoende om hen dadelijk op Barton Park te logeeren te vragen, zoodra haar bezigheden te Exeter haar dat zouden veroorloven. De bezigheden te Exeter werden zonder bedenken verschoven voor zulk een uitnoodiging, en Lady Middleton was bij Sir John's terugkomst niet weinig verschrikt door het bericht, dat zij binnenkort een bezoek kon verwachten van twee meisjes, die zij nooit in haar leven had gezien, en van wie zij volstrekt niet wist of zij welgemanierd,--of zelfs maar dragelijk fatsoenlijk waren; want aan de beweringen van haar man en haar moeder te dien opzichte hechtte zij niet de minste waarde. Dat zij familie van haar waren, maakte het nog des te erger; en Mevrouw Jennings' pogingen om haar te troosten berustten dan ook op zeer onvoldoende gronden, wanneer zij haar dochter voorhield, dat het er niets toe deed of die meisjes wat meer of minder deftig waren, daar nichtjes onder elkaar het daarmee zoo nauw niet behoorden te nemen. Daar hun komst nu echter niet meer viel te verhinderen, schikte Lady Middleton zich in het geval met al de wijsgeerigheid van een welopgevoede vrouw, en vergenoegde zich ermee, haar echtgenoot ongeveer vijf of zesmaal per dag naar aanleiding van het gebeurde eenige zacht verwijtende opmerkingen toe te voegen.Durante un'escursione mattutina a Exeter, si erano imbattuti in due signorine, con le quali Mrs. Jennings ebbe la soddisfazione di scoprirsi imparentata, e ciò bastò a Sir John per invitarle subito alla villa, non appena i loro impegni attuali a Exeter si fossero esauriti. I loro impegni a Exeter svanirono all'istante di fronte a una simile invito, e, al ritorno di Sir John, Lady Middleton rimase non poco allarmata nel sentire che molto presto avrebbe ricevuto la visita di due ragazze che non aveva mai visto in vita sua, e della cui eleganza, e persino di una sufficiente distinzione, non era in grado di avere nessuna garanzia, poiché le assicurazioni in tal senso del marito e della madre non contavano assolutamente nulla. Anche il fatto di essere sue parenti non faceva che peggiorare le cose, e i tentativi di tranquillizzarla di Mrs. Jennings furono perciò piuttosto infelici, quando suggerì alla figlia di non badare al fatto che fossero così eleganti, perché erano tutti parenti e dovevano sostenersi a vicenda. Tuttavia, vista l'impossibilità di impedire la loro venuta, Lady Middleton si rassegnò all'idea, con tutta la filosofia di una donna beneducata, accontentandosi solo di rivolgere al marito una gentile reprimenda sull'argomento cinque o sei volte al giorno.
The young ladies arrived: their appearance was by no means ungenteel or unfashionable. Their dress was very smart, their manners very civil, they were delighted with the house, and in raptures with the furniture, and they happened to be so doatingly fond of children that Lady Middleton's good opinion was engaged in their favour before they had been an hour at the Park. She declared them to be very agreeable girls indeed, which for her ladyship was enthusiastic admiration. Sir John's confidence in his own judgment rose with this animated praise, and he set off directly for the cottage to tell the Miss Dashwoods of the Miss Steeles' arrival, and to assure them of their being the sweetest girls in the world. From such commendation as this, however, there was not much to be learned; Elinor well knew that the sweetest girls in the world were to be met with in every part of England, under every possible variation of form, face, temper and understanding. Sir John wanted the whole family to walk to the Park directly and look at his guests. Benevolent, philanthropic man! It was painful to him even to keep a third cousin to himself.Llegaron las jovencitas, y su apariencia no resultó ser en absoluto poco distinguida o sin estilo. Su vestimenta era muy elegante, sus modales eran corteses, se mostraron encantadas con la casa y extasiadas ante el mobiliario, y como ocurrió que los niños les gustaban hasta el embeleso, antes de una hora de su llegada a la finca ya contaban con la aprobación de lady Middleton. Afirmó que realmente eran unas muchachas muy agradables, lo que para su señoría implicaba una entusiasta admiración. Ante tan vivos elogios creció la confianza de sir John en su propio juicio, y partió de inmediato a informar a las señoritas Dashwood sobre la llegada de las señoritas Steele y asegurarles que eran las muchachas más dulces del mundo. De recomendaciones de esta clase, sin embargo, no era mucho lo que se podía deducir; Elinor sabía que en todas partes de Inglaterra se podía encontrar a las chicas más dulces del mundo, bajo todos los distintos aspectos, rostros, temperamentos e inteligencias posibles. Sir John quería que toda la familia se dirigiera de inmediato a la finca y echara una mirada a sus invitadas. ¡Qué hombre benévolo y filantrópico! Hasta una prima tercera le costaba guardarla sólo para él.De jonge dames verschenen, en zagen er volstrekt niet burgerlijk of ouderwetsch uit. Ze waren keurig gekleed, hadden zeer beleefde manieren, waren verrukt van het huis, dweepten met de inrichting, en toevallig waren ze zóó dol op kinderen, dat ze reeds Lady Middleton's sympathie hadden verworven, eer ze nog een uur op het Park waren geweest. Zij verklaarde dat ze hen werkelijk heel aardige meisjes vond, 't geen voor haar gelijkstond met geestdriftige bewondering. Sir John's vertrouwen in zijn eigen oordeel werd door dien levendigen lof ten zeerste versterkt, en hij toog onmiddellijk naar Barton Cottage, om aan de dames Dashwood te vertellen, dat de Steele's waren gekomen, en hun te verzekeren dat het allerliefste meisjes waren. Uit die aanbeveling viel echter niet veel op te maken; Elinor wist nu al dat "allerliefste meisjes" waren te vinden in elk plaatsje in Engeland, en dat die uitdrukking elke denkbare verscheidenheid van gestalte, gelaat, gemoedsaard en begrip omvatte. Sir John wilde de geheele familie op staanden voet mee laten terugwandelen naar het Park, om zijn gasten te zien. Goedaardige, menschlievende man! Het viel hem zwaar, zelfs een nicht in den derden graad voor zich alleen te houden.Le signorine arrivarono, il loro aspetto non era per niente volgare o inelegante. Erano vestite all'ultima moda, avevano modi educati, erano deliziate dalla casa, e in estasi per l'arredamento, e si scoprì che andavano talmente pazze per i bambini che la buona opinione di Lady Middleton era conquistata prima che passasse un'ora dal loro arrivo a Barton Park. Affermò che erano davvero due ragazze simpatiche, il che per sua signoria equivaleva a un'ammirazione entusiastica. Un elogio così acceso accrebbe la fiducia di Sir John nel proprio giudizio, e così si recò immediatamente al cottage per informare le signorine Dashwood dell'arrivo delle signorine Steele, e per assicurarle di come fossero le più care ragazze al mondo. Di un tale complimento, tuttavia, non c'era molto da fidarsi; Elinor sapeva bene che le più care ragazze al mondo si potevano incontrare in ogni parte dell'Inghilterra, in ogni possibile variazione di aspetto, lineamenti, carattere e intelligenza. Sir John voleva che l'intera famiglia andasse subito a Barton Park per vedere le sue ospiti. Che uomo benevolo, che filantropo! Per lui era una sofferenza tenere per sé anche solo un cugino di terzo grado.
"Do come now," said he--"pray come--you must come--I declare you shall come--You can't think how you will like them. Lucy is monstrous pretty, and so good humoured and agreeable! The children are all hanging about her already, as if she was an old acquaintance. And they both long to see you of all things, for they have heard at Exeter that you are the most beautiful creatures in the world; and I have told them it is all very true, and a great deal more. You will be delighted with them I am sure. They have brought the whole coach full of playthings for the children. How can you be so cross as not to come? Why they are your cousins, you know, after a fashion. YOU are my cousins, and they are my wife's, so you must be related." But Sir John could not prevail. He could only obtain a promise of their calling at the Park within a day or two, and then left them in amazement at their indifference, to walk home and boast anew of their attractions to the Miss Steeles, as he had been already boasting of the Miss Steeles to them.-Vengan ahora -les decía-, se lo ruego; deben venir... no aceptaré una negativa: ustedes sí vendrán. No se imaginan cuánto les gustarán. Lucy es terriblemente bonita, ¡y tan alegre y de buen carácter! Los niños ya están apegados a ella como si fuera una antigua conocida. Y las dos se mueren de deseos de verlas a ustedes, porque en Exeter escucharon que eran las criaturas más bellas del mundo; les he dicho que era absolutamente cierto, y mucho más. Estoy seguro de que a ustedes les encantarán ellas. Han traído el coche lleno de juguetes para los niños. ¡Cómo pueden ser tan esquivas y pensar en no venir! Si de alguna manera son primas suyas, ¿verdad? Porque ustedes son primas mías y ellas lo son de mi esposa, así es que tienen que estar emparentadas. Pero sir John no logró su objetivo. Tan sólo pudo arrancarles la promesa de ir a la finca dentro de uno o dos días, y luego partió asombradísimo ante su indiferencia, para dirigirse a su casa y alardear nuevamente de las cualidades de las Dashwood ante las señoritas Steele, tal como había alardeado de las señoritas Steele ante las Dashwood."Toe kom nu mee," zei hij, "om mij pleizier te doen;--je _moet_ komen,--ik laat je niet los.--Je zult eens zien, hoe aardig je ze zult vinden. Lucy is een reusachtig knap meisje, en zoo vroolijk en lief! De kinderen zijn niet van haar af te slaan, alsof ze een oude bekende was. En allebei verlangen ze verbazend jelui te zien, want ze hebben in Exeter gehoord, dat jelui de mooiste meisjes van de wereld waart; en ik heb hun gezegd dat dat de zuivere waarheid is, en nog een heeleboel meer. Je zult verrukt van hen zijn, dat weet ik zeker. Ze hadden de heele koets vol speelgoed voor de kinderen. Hoe kan je nu zoo onaardig zijn, om niet te komen! 't Zijn toch ook nichtjes van jelui, in zekeren zin. Jelui bent nichtjes van _mij_, en _zij_ van mijn vrouw; dus je bent familie van elkaar." Maar Sir John kreeg zijn zin niet. Hij kreeg niet anders dan de belofte, dat ze over een paar dagen een bezoek zouden komen brengen op het Park, en trok af, verbaasd over hun onverschilligheid, om naar huis te wandelen, en opnieuw tegen de dames Steele uit te weiden over hunne bekoorlijkheden, zooals hij tegenover hen den lof der dames Steele had uitgebazuind."Su, venite", diceva, "vi prego, venite; dovete venire. So che verrete. Non potete immaginare quanto vi piaceranno. Lucy è straordinariamente carina, e così allegra e simpatica! I bambini già le stanno tutti addosso, come se fosse una conoscenza di vecchia data. E tutte e due desiderano tanto conoscervi, perché a Exeter hanno sentito dire che siete le più belle creature del mondo, e io ho detto loro che è assolutamente vero, e ancora di più. Sono sicuro che rimarrete incantate da loro. Sono arrivate con la carrozza piena di giocattoli per i bambini. Come potete essere così crudeli da non venire? Perché, sapete, in un certo modo sono vostre cugine. Voi siete mie cugine, e loro lo sono di mia moglie, quindi siete parenti." Ma Sir John non riuscì ad averla vinta. Ottenne soltanto la promessa di una visita a Barton Park entro un giorno o due, e poi le lasciò sbalordito dalla loro indifferenza, per tornare a casa e vantarne di nuovo le attrattive alle signorine Steele, come aveva già vantato quelle delle Steele a loro.
When their promised visit to the Park and consequent introduction to these young ladies took place, they found in the appearance of the eldest, who was nearly thirty, with a very plain and not a sensible face, nothing to admire; but in the other, who was not more than two or three and twenty, they acknowledged considerable beauty; her features were pretty, and she had a sharp quick eye, and a smartness of air, which though it did not give actual elegance or grace, gave distinction to her person.-- Their manners were particularly civil, and Elinor soon allowed them credit for some kind of sense, when she saw with what constant and judicious attention they were making themselves agreeable to Lady Middleton. With her children they were in continual raptures, extolling their beauty, courting their notice, and humouring their whims; and such of their time as could be spared from the importunate demands which this politeness made on it, was spent in admiration of whatever her ladyship was doing, if she happened to be doing any thing, or in taking patterns of some elegant new dress, in which her appearance the day before had thrown them into unceasing delight. Fortunately for those who pay their court through such foibles, a fond mother, though, in pursuit of praise for her children, the most rapacious of human beings, is likewise the most credulous; her demands are exorbitant; but she will swallow any thing; and the excessive affection and endurance of the Miss Steeles towards her offspring were viewed therefore by Lady Middleton without the smallest surprise or distrust. She saw with maternal complacency all the impertinent encroachments and mischievous tricks to which her cousins submitted. She saw their sashes untied, their hair pulled about their ears, their work-bags searched, and their knives and scissors stolen away, and felt no doubt of its being a reciprocal enjoyment. It suggested no other surprise than that Elinor and Marianne should sit so composedly by, without claiming a share in what was passing.Cuando cumplieron con la prometida visita a la finca y les fueron presentadas las jovencitas, no encontraron en la apariencia de la mayor, que casi rozaba los treinta y tenía un rostro poco agraciado y para nada despierto, nada que admirar; pero en la otra, que no tenía más de veintidós o veintitrés años, encontraron sobrada belleza; sus facciones eran bonitas, tenía una mirada aguda y sagaz y una cierta airosidad en su aspecto que, aunque no le daba verdadera elegancia, sí la hacía distinguirse. Los modales de ambas eran especialmente corteses, y pronto Elinor tuvo que reconocer algo de buen juicio en ellas, al ver las constantes y oportunas atenciones con que se hacían agradables a lady Middleton. Con los niños se mostraban en continuo arrobamiento, ensalzando su belleza, atrayendo su atención y complaciéndolos en todos sus caprichos; y el poco tiempo que podían quitarle a las inoportunas demandas a que su gentileza las exponía, lo dedicaban a admirar lo que fuera que estuviera haciendo su señoría, en caso de que estuviera haciendo algo, o a copiar el modelo de algún nuevo vestido elegante que, al verle usar el día antes, las había hecho caer en interminable éxtasis. Por fortuna para quienes buscan adular tocando este tipo de puntos flacos, una madre cariñosa, aunque es el más voraz de los seres humanos cuando se trata de ir a la caza de alabanzas para sus hijos, también es el más crédulo; sus demandas son exorbitantes, pero se traga cualquier cosa; y así, lady Middleton aceptaba sin la menor sorpresa o desconfianza las exageradas muestras de afecto y la paciencia de las señoritas Steele hacia sus hijos. Veía con materna complacencia todas las tropelías e impertinentes travesuras a las que se sometían sus primas. Observaba cómo les desataban sus cintos, les tiraban el cabello que llevaban suelto alrededor de las orejas, les registraban sus costureros y les sacaban sus cortaplumas y tijeras, y no le cabía ninguna duda acerca de que el placer era mutuo. Parecía indicar que lo único que la sorprendía era que Elinor y Marianne estuvieran allí sentadas, tan compuestas, sin pedir que las dejaran formar parte de lo que ocurría.Toen het beloofde bezoek op het Park en dus ook hun voorstelling aan de jonge dames plaats had, vonden zij aan het uiterlijk van de oudste, die bijna dertig was, en een leelijk, en daarbij niet eens verstandig gezicht had, niets te bewonderen; maar zij moesten toegeven dat de andere, die niet meer dan twee- of drie en twintig kon zijn, werkelijk mooi mocht genoemd worden; ze had welbesneden trekken, een levendigen vluggen oogopslag, en iets modieus in haar voorkomen, dat wel geen natuurlijke losheid of bevalligheid kon vergoeden, maar haar toch een zekere distinctie verleende. Hun manieren waren bijzonder beleefd en voorkomend, en Elinor moest al spoedig erkennen, dat het hun niet ontbrak aan een zeker soort van verstand, toen zij zag met welk een aanhoudende en welberekende beminnelijkheid zij zich wisten aangenaam te maken bij Lady Middleton. Over haar kinderen waren zij in één voortdurende verrukking, verkondigden luide den lof van hun schoonheid, gaven zich moeite om hun gunst te winnen, en willigden hun grilligste wenschen in; terwijl ze al den tijd, dien de voldoening aan dezen dringenden eisch der beleefdheid hun overliet, besteedden aan het bewonderen van alles wat Lady Middleton deed, wanneer zij toevallig eens met iets bezig was, of aan het naknippen van het patroon eener sierlijke nieuwe japon, die zij haar den dag te voren hadden zien dragen, en waarin hare verschijning hun onuitputtelijke uitingen van bewonderende verrukking had ontlokt. Gelukkig voor hen, die door middel van dergelijke zwakheden plegen te vleien, is iedere liefhebbende moeder, hoezeer ook, waar het den lof van haar kinderen geldt, het onverzadelijkste aller schepselen, tevens op dat punt het meest lichtgeloovige; haar eischen zijn buitensporig, doch uiterst gemakkelijk te voldoen, en de alle perken te buiten gaande minzaamheid en geduld, door de dames Steele jegens haar kroost aan den dag gelegd, wekten in Lady Middleton niet de minste verwondering of achterdocht. Met moederlijke ingenomenheid beschouwde zij al de brutale vrijpostigheden en ondeugende streken, die haar nichten zich goedschiks lieten welgevallen. Zij keek toe, terwijl de strikken uit hun ceintuur werden getrokken, hun haar in wanorde werd gebracht, hun werktaschjes werden geplunderd en hun mesjes en scharen geroofd, en zij twijfelde niet, of het gesmaakte genoegen daarbij was wederkeerig. Zij vond het alleen maar verwonderlijk, dat Elinor en Marianne er zoo bedaard bij konden blijven zitten, zonder hun verlangen te uiten om te deelen in de pret.Quando ebbe luogo la visita promessa e la conseguente presentazione a quelle signorine, le Dashwood non trovarono nulla da ammirare nell'aspetto della maggiore, che era sulla trentina e aveva un viso ordinario e poco intelligente; ma nell'altra, che non aveva più di ventidue o ventitré anni, riconobbero una notevole bellezza; aveva i lineamenti graziosi, occhi acuti e vivaci, e un'aria di eleganza, che sebbene non rivelasse una vera raffinatezza o grazia, conferiva distinzione alla sua persona. I modi erano particolarmente educati, e ben presto Elinor attribuì loro un certo grado di buonsenso, quando vide con quali costanti e giudiziose attenzioni si stavano rendendo simpatiche a Lady Middleton. Andavano continuamente in estasi per i bambini, decantandone la bellezza, cercando di attirarne l'attenzione, e assecondandone i capricci; e il tempo che riuscivano a sottrarre alle domande importune derivanti da questa accondiscendenza, lo spendevano nell'ammirazione di qualsiasi cosa facesse sua signoria, se capitava che facesse qualcosa, o nel copiare il modello di qualche nuovo abito elegante, che il giorno prima le aveva gettate in una ininterrotta delizia al solo vederglielo indosso. Fortunatamente per coloro che corteggiano il prossimo sfruttandone i punti deboli, una madre amorosa, sebbene, nell'andare a caccia di lodi per i propri figli, si dimostri la più rapace delle creature, è allo stesso modo la più credulona; le sue esigenze sono esorbitanti, ma si berrà tutto; e l'affetto esagerato e la sopportazione delle signorine Steele verso la sua prole erano perciò visti da Lady Middleton senza la minima sorpresa o diffidenza. Guardava con compiacimento materno a tutte le impertinenze e i tiri mancini ai quali le cugine si sottomettevano. Vedeva fasce slacciate, capelli tirati sulle orecchie, borse da lavoro frugate, forbici e taglierine sottratte, e non le sorgeva alcun dubbio sul fatto che fosse un divertimento reciproco. Rimase anzi sorpresa che Elinor e Marianne se ne stessero compostamente sedute, senza reclamare la loro parte in ciò che stava succedendo.
"John is in such spirits today!" said she, on his taking Miss Steeles's pocket handkerchief, and throwing it out of window--"He is full of monkey tricks."-John está tan animado hoy! -decía, al ver cómo tomaba el pañuelo de la señorita Steele y lo arrojaba por la ventana-. No deja de hacer travesuras."John is vandaag door 't dolle heen!" zei ze, toen hij Juffrouw Steele haar zakdoek afnam en dien uit het raam gooide.--"Hij zit vol guitenstreken!""John è così eccitato oggi!" disse, mentre il fazzoletto di Miss Steele veniva preso e buttato dalla finestra. "Ne combina di tutti i colori."
And soon afterwards, on the second boy's violently pinching one of the same lady's fingers, she fondly observed, "How playful William is!" "And here is my sweet little Annamaria," she added, tenderly caressing a little girl of three years old, who had not made a noise for the last two minutes; "And she is always so gentle and quiet--Never was there such a quiet little thing!"Y poco después, cuando el segundo de sus hijos pellizcó violentamente a la misma señorita en un dedo, comentó llena de cariño: -¡Qué juguetón es William! ¡Y aquí está mi dulce Annamaria -agregó, acariciando tiernamente a una niñita de tres años que se había mantenido sin hacer ni un ruido durante los últimos dos minutos-. Siempre es tan gentil y tranquila; ¡jamás ha existido una chiquita tan tranquila!En toen kort daarop haar tweede zoontje zijn nicht allerpijnlijkst in den vinger kneep, merkte zij met innige voldoening op, dat William zoo speelsch was. "En hier hebben we mijn lieve kleine Annemarie", voegde zij erbij, het kleine meisje van drie jaar liefkoozend, dat zich een paar minuten achtereen had stilgehouden: "Die is altijd zoo zacht en stil,--het rustigste kindje dat men zich kan voorstellen!"E subito dopo, quando il secondo bambino diede un violento pizzicotto a un dito della medesima signora, osservò amorevolmente, "Che giocherellone che è Williams!" "Ed ecco la mia cara Annamaria", aggiunse, accarezzando teneramente una bambina di tre anni, che negli ultimi due minuti non aveva aperto bocca; "Ed è sempre così buona e tranquilla. Non si è mai vista una creatura così tranquilla!"
But unfortunately in bestowing these embraces, a pin in her ladyship's head dress slightly scratching the child's neck, produced from this pattern of gentleness such violent screams, as could hardly be outdone by any creature professedly noisy. The mother's consternation was excessive; but it could not surpass the alarm of the Miss Steeles, and every thing was done by all three, in so critical an emergency, which affection could suggest as likely to assuage the agonies of the little sufferer. She was seated in her mother's lap, covered with kisses, her wound bathed with lavender-water, by one of the Miss Steeles, who was on her knees to attend her, and her mouth stuffed with sugar plums by the other. With such a reward for her tears, the child was too wise to cease crying. She still screamed and sobbed lustily, kicked her two brothers for offering to touch her, and all their united soothings were ineffectual till Lady Middleton luckily remembering that in a scene of similar distress last week, some apricot marmalade had been successfully applied for a bruised temple, the same remedy was eagerly proposed for this unfortunate scratch, and a slight intermission of screams in the young lady on hearing it, gave them reason to hope that it would not be rejected.-- She was carried out of the room therefore in her mother's arms, in quest of this medicine, and as the two boys chose to follow, though earnestly entreated by their mother to stay behind, the four young ladies were left in a quietness which the room had not known for many hours.Pero por desgracia, al llenarla de abrazos, un alfiler del tocado de su señoría rasguñó levemente a la niña en el cuello, provocando en este modelo de gentileza tan violentos chillidos que a duras penas podrían haber sido superados por ninguna criatura reconocidamente ruidosa. La consternación de su madre fue enorme, pero no pudo superar la alarma de las señoritas Steele, y entre las tres hicieron todo lo que en una emergencia tan crítica el afecto indicaba que debía hacerse para mitigar las agonías de la pequeña doliente. La sentaron en el regazo de su madre, la cubrieron de besos; una de las señoritas Steele, arrodillada para atenderla, enjugó su herida con agua de lavanda, y la otra le llenó la boca con ciruelas confitadas. Con tales recompensas a sus lágrimas, la niña tuvo la sabiduría suficiente para no dejar de llorar. Siguió chillando y sollozando vigorosamente, dio de patadas a sus dos hermanos cuando intentaron tocarla, Y nada de lo que hacían para calmarla tuvo el menor resultado, hasta que felizmente lady Middleton recordó que en una escena de similar congoja, la semana anterior, le habían puesto un poco de mermelada de damasco en una sien que se había magullado; se propuso insistentemente el mismo remedio para este desdichado rasguño, y el ligero intermedio en los gritos de la jovencita al escucharlo les dio motivos para esperar que no sería rechazado. Salió entonces de la sala en brazos de su madre a la búsqueda de esta medicina, y como los dos chicos quisieron seguirlas, aunque su madre les rogó afanosamente que se quedaran, las cuatro jóvenes se encontraron a solas en una quietud que la habitación no había conocido en muchas horas.Doch daar het ongeluk wilde, dat bij deze uitingen van teederheid een speld in mama's kapsel het kind even in den hals schramde, barstte het voorbeeldig stille schepseltje los in zulke oorverdoovende kreten, dat geen spreekwoordelijk luidruchtig creatuur het haar verbeteren kon. Haar moeder's ontzetting, hoe hevig ook, werd nog overtroffen door den schrik en de bezorgdheid der dames Steele en alle drie namen in dien uitersten nood hun toevlucht tot elk middel dat de liefde slechts kon uitdenken om de folteringen der kleine lijderes te verzachten. Zij werd op haar moeders schoot gezet en overladen met kussen, terwijl de eene juffrouw Steele bij haar neerknielde om de wond te betten met lavendelwater, en de andere haar mond vol suikerboonen stopte. Nu zij haar tranen zoo rijkelijk beloond zag, was het kind wel zoo wijs om niet op te houden met schreeuwen. Ze bleef uit alle macht huilen en snikken, schopte haar beide broertjes, toen ze haar te na kwamen, en hun aller vereende pogingen om haar tot bedaren te brengen bleven vruchteloos, tot Lady Middleton zich gelukkig herinnerde, dat bij een dergelijk ongeval in de vorige week een lepel abrikozengelei gunstig had gewerkt ter verzachting van een buil op het voorhoofd; en daar, bij het voorstel om tegen deze ongelukkige schram dezelfde remedie toe te dienen, het doordringend geschreeuw der jonge dame door een korte pauze werd onderbroken, bestond de gegronde hoop, dat het geneesmiddel niet zou worden verworpen. Zij werd dus in haar moeders armen weggedragen, op zoek naar de heilzame medicijn, en daar de twee jongens, hoewel hun moeder hen dringend verzocht in de kamer te blijven, volstrekt wilden meegaan, bleven de vier jonge dames achter in een atmosfeer van kalmte, die het vertrek sedert vele uren niet meer had gekend.Ma sfortuna volle che, mentre dispensava quegli abbracci, una forcella dell'acconciatura di sua signoria graffiasse leggermente il collo della bimba, producendo, in quel modello di virtù, un urlo talmente acuto che difficilmente una qualsiasi creatura dichiaratamente chiassosa avrebbe fatto di meglio. La costernazione della madre fu estrema, ma non riuscì a superare l'allarme delle signorine Steele, e tutto ciò che, in un'emergenza così critica, poteva essere suggerito dall'affetto per alleviare il supplizio della piccola sofferente, fu tentato da tutte e tre. La madre se la mise in grembo, fu coperta di baci, la ferita bagnata con acqua di lavanda da una delle signorine Steele, che si era messa in ginocchio per assisterla, mentre l'altra le riempiva la bocca di caramelle. Con una tale ricompensa per le sue lacrime, la bimba era troppo saggia per smettere di piangere. Continuò a gridare e a singhiozzare con forza, prese a calci i due fratelli che tentavano di toccarla, e tutti i loro tentativi risultarono inefficaci finché per fortuna Lady Middleton si ricordò che la settimana prima, in una scena di disperazione simile, era stata applicata con successo una certa marmellata di albicocche su una tempia contusa; lo stesso rimedio fu proposto ansiosamente per quello sciagurato graffio, e un lieve intervallo nelle urla della signorina nel sentire ciò, diede ragione di sperare che non sarebbe stato rifiutato. Fu quindi portata via nelle braccia della madre, alla ricerca di quella medicina, e dato che i due ragazzini decisero di seguirla, anche se esortati con forza dalla madre a restare dov'erano, le quattro signorine furono lasciate in una calma che la stanza non conosceva da molte ore.
"Poor little creatures!" said Miss Steele, as soon as they were gone. "It might have been a very sad accident."-¡Pobre criaturita! -dijo la señorita Steele apenas salieron-. Pudo haber sido un accidente muy triste."Dat arme schepseltje!" zei Juffrouw Steele, zoodra zij waren heengegaan. "Het had wel héél erg kunnen afloopen.""Povera creaturina!" disse Miss Steele, non appena furono usciti. "Poteva essere un incidente molto serio."
"Yet I hardly know how," cried Marianne, "unless it had been under totally different circumstances. But this is the usual way of heightening alarm, where there is nothing to be alarmed at in reality." "What a sweet woman Lady Middleton is!" said Lucy Steele.-Aunque difícilmente puedo imaginármelo -exclamó Marianne-, a no ser que hubiera ocurrido en circunstancias muy diferentes. Pero ésta es la manera habitual de incrementar la alarma, cuando en realidad no hay nada de qué alarmarse. -Qué mujer tan dulce es lady Middleton -dijo Lucy Steele."Maar ik begrijp toch eigenlijk niet hòe," riep Marianne, "tenzij dan misschien onder geheel andere omstandigheden. Op deze manier plegen de menschen altijd bezorgheid te vermeerderen, terwijl er voor werkelijke zorg geen reden is." "Wat is Lady Middleton toch een allerliefste vrouw," zei Lucy Steele."Non vedo proprio come", esclamò Marianne, "a meno che non fosse successo in circostanze totalmente diverse. Ma questo è il solito modo di gonfiare le cose, quando in realtà non c'è nulla di cui allarmarsi." "Che dolcezza di donna è Lady Middleton!" disse Lucy Steele.
Marianne was silent; it was impossible for her to say what she did not feel, however trivial the occasion; and upon Elinor therefore the whole task of telling lies when politeness required it, always fell. She did her best when thus called on, by speaking of Lady Middleton with more warmth than she felt, though with far less than Miss Lucy.Marianne se quedó callada. Le era imposible decir algo que no sentía, por trivial que fuera la ocasión; y de esta forma siempre caía sobre Elinor toda la tarea de decir mentiras cuando la cortesía así lo requería. Hizo lo mejor posible, cuando el deber la llamó a ello, por hablar de lady Middleton con más entusiasmo del que sentía, aunque fue mucho menor que el de la señorita Lucy.Marianne zweeg; zij kon onmogelijk zeggen wat ze niet meende, al gold het de onbeteekendste kleinigheid, en dus werd altoos aan Elinor de taak overgelaten, onwaarheid te spreken, wanneer de beleefdheid dat vereischte. Ze deed haar best, nu dit van haar gevergd werd, door Lady Middleton te prijzen met meer warmte, dan zij gevoelde, hoewel met vrij wat minder geestdrift dan Juffrouw Lucy.Marianne rimase zitta; le era impossibile dire ciò che non pensava, anche nelle occasioni più insignificanti; e quindi tutto l'onere di dire bugie dettate dalla buona educazione ricadeva sempre su Elinor. Fece del suo meglio, quando fu interpellata, per parlare di Lady Middleton con più calore di quanto ne provasse, benché di gran lunga minore di quello di Miss Lucy.
"And Sir John too," cried the elder sister, "what a charming man he is!"-Y sir John también -exclamó la hermana mayor-. ¡Qué hombre tan encantador!"En Sir John ook," riep de oudste zuster "wat is dat een aardige man!""E anche Sir John", esclamò la maggiore, "che uomo incantevole!"
Here too, Miss Dashwood's commendation, being only simple and just, came in without any eclat. She merely observed that he was perfectly good humoured and friendly.También en este caso, como la buena opinión que de él tenía la señorita Dashwood no era más que sencilla y justa, se hizo presente sin grandes exageraciones. Tan sólo observó que era de muy buen talante y amistoso.Ook hier werd Juffrouw Dashwood's lof, die eenvoudig was en onopgesmukt, geuit zonder den minsten _éclat_. Zij merkte alleen op, dat hij bijzonder vroolijk en vriendelijk van aard was.Anche in questo caso, l'elogio di Miss Dashwood, semplice e circoscritto al giusto, non ebbe alcun successo. Si era limitata a osservare come Sir John fosse cordiale e affabile.
"And what a charming little family they have! I never saw such fine children in my life.--I declare I quite doat upon them already, and indeed I am always distractedly fond of children."-¡Y qué encantadora familia tienen! En toda mi vida había visto tan magníficos niños. Créanme que ya los adoro, y eso que en verdad me gustan los niños con locura."En wat hebben ze allerliefste kinderen! Ik heb nog nooit zulke mooie kinderen gezien! Ik ben nu al doodelijk van ze; trouwens ik ben altijd gek op kinderen geweest.""E che famigliola incantevole hanno! Non ho mai visto bambini così belli. Posso dire che mi hanno già completamente conquistata, e in verità io ho sempre adorato i bambini."
"I should guess so," said Elinor, with a smile, "from what I have witnessed this morning."-Me lo habría imaginado -dijo Elinor con una sonrisa-, por lo que he visto esta mañana."Dat wil ik graag gelooven," zei Elinor met een glimlach, "te oordeelen naar wat ik van morgen heb bijgewoond.""L'avrei indovinato", disse Elinor con un sorriso, "da ciò che ho visto stamattina."
"I have a notion," said Lucy, "you think the little Middletons rather too much indulged; perhaps they may be the outside of enough; but it is so natural in Lady Middleton; and for my part, I love to see children full of life and spirits; I cannot bear them if they are tame and quiet."-Tengo la idea -dijo Lucy- de que usted cree a los pequeños Middleton demasiado consentidos; quizá estén al borde de serlo, pero es tan natural en lady Middleton; y por mi parte, me encanta ver niños llenos de vida y energía; no los soporto si son dóciles y tranquilos."Het komt mij zoo voor, zei Lucy, "dat u de kleine Middletons nog al verwend vindt; misschien worden ze dat ook wel, meer dan goed voor hen is, maar het is zoo natuurlijk van Lady Middleton; en wat mij betreft, ik zie graag kinderen waar een beetje leven en vroolijkheid inzit; ik kan ze niet uitstaan, als ze bedaard en stil zijn.""Ho il sospetto", disse Lucy, "che riteniate i piccoli Middleton un po' troppo viziati; forse un po' lo sono; ma è così naturale in Lady Middleton; e da parte mia, amo vedere bambini vivaci ed esuberanti; non li sopporto se sono obbedienti e tranquilli."
"I confess," replied Elinor, "that while I am at Barton Park, I never think of tame and quiet children with any abhorrence."-Confieso -replicó Elinor-, que cuando estoy en Barton Park nunca pienso con horror en niños dóciles y tranquilos."Ik moet eerlijk bekennen," antwoordde Elinor, "dat ik te Barton Park mij nooit geneigd voel, aan stille en bedaarde kinderen anders dan met voorliefde te denken.""Confesso", replicò Elinor, "che quando sono a Barton Park, non penso mai con avversione a bambini obbedienti e tranquilli."
A short pause succeeded this speech, which was first broken by Miss Steele, who seemed very much disposed for conversation, and who now said rather abruptly, "And how do you like Devonshire, Miss Dashwood? I suppose you were very sorry to leave Sussex."A estas palabras siguió una breve pausa, rota primero por la señorita Steele, que parecía muy inclinada a la conversación y que ahora dijo, de manera algo repentina: -Y, ¿le gusta Devonshire, señorita Dashwood? Supongo que lamentó mucho dejar Sussex.Op dit gezegde volgde een korte stilte, het eerst verbroken door Juffrouw Steele, die bijzonder spraakzaam scheen, en nu vrij onverwacht begon: "En hoe vindt u Devonshire nu wel, Juffrouw Dashwood? Het zal u wel hebben gespeten, uit Sussex weg te gaan."A queste parole seguì una breve pausa, rotta per prima da Miss Steele, che sembrava molto ben disposta verso la conversazione, e che disse piuttosto inaspettatamente "E vi piace il Devonshire, Miss Dashwood? Immagino che vi sia dispiaciuto molto lasciare il Sussex."
In some surprise at the familiarity of this question, or at least of the manner in which it was spoken, Elinor replied that she was.Algo sorprendida ante la familiaridad de esta pregunta, o al menos ante la forma en que fue hecha, Elinor respondió que sí le había costado.Ietwat verbaasd over die vraag, of althans over den gemeenzamen toon, waarop ze geuit werd, antwoordde Elinor bevestigend.Un po' sorpresa dalla familiarità della domanda, o almeno dal modo in cui era stata posta, Elinor rispose di sì.
"Norland is a prodigious beautiful place, is not it?" added Miss Steele.-Norland es un sitio increíblemente hermoso, ¿verdad? -agregó la señorita Steele."Norland is een héél erg mooi buitengoed, is 't niet?" liet Juffrouw Steele hierop volgen."Norland è un posto incredibilmente bello, non è vero?" aggiunse Miss Steele.
"We have heard Sir John admire it excessively," said Lucy, who seemed to think some apology necessary for the freedom of her sister.-Hemos sabido que sir John tiene una enorme admiración por él -dijo Lucy, que parecía creer que se necesitaba alguna excusa por la libertad con que había hablado su hermana."Sir John bewonderde het ten minste zéér," zei Lucy, die scheen te vinden dat haar zuster's vrijmoedigheid wel eenige verontschuldiging behoefde."Abbiamo sentito Sir John ammirarlo con entusiasmo", disse Lucy, che sembrava pensare fosse necessaria una qualche scusa per l'impertinenza della sorella.
"I think every one MUST admire it," replied Elinor, "who ever saw the place; though it is not to be supposed that any one can estimate its beauties as we do."-Creo que todos lo que han estado allí tienen que admirarlo -respondió Elinor-, aunque es de suponer que nadie aprecia sus bellezas tanto como nosotras."Ik denk, dat ieder die het goed ooit zag, het wel _moet_ bewonderen," antwoordde Elinor, "hoewel het niet waarschijnlijk is, dat anderen de schoonheden ervan zóó kunnen waardeeren, als wij doen.""Credo che tutti non possano fare a meno si ammirarlo", replicò Elinor, "una volta che l'abbiano visto; benché non è immaginabile che tutti possano apprezzarne le bellezze come noi."
"And had you a great many smart beaux there? I suppose you have not so many in this part of the world; for my part, I think they are a vast addition always."-¿Y tenían allá muchos admiradores distinguidos? Me imagino que en esta parte del mundo no tienen tantos; en cuanto a mí, pienso que siempre son un gran aporte."En hadt u daar veel knappe cavaliers? Hier in deze buurt zullen er wel zooveel niet zijn; ik voor mij vind ze altoos een groote aanwinst overal.""E c'erano un gran numero di beaux eleganti lì? Suppongo che non ce ne siano così tanti in questa parte del mondo; da parte mia, credo che siano sempre un bella aggiunta."
"But why should you think," said Lucy, looking ashamed of her sister, "that there are not as many genteel young men in Devonshire as Sussex?"-Pero, ¿por qué -dijo Lucy, con aire de sentirse avergonzada de su hermana- piensas que en Devonshire no hay tantos jóvenes guapos como en Sussex?"Maar waarom dacht je eigenlijk," zei Lucy, zich blijkbaar schamend voor haar zuster, "dat er minder knappe jongelui zouden zijn in Devonshire dan in Sussex?""Ma perché dovresti pensare", disse Lucy, mostrando di vergognarsi della sorella, "che nel Devonshire non ci siano altrettanti giovanotti distinti che nel Sussex!"
"Nay, my dear, I'm sure I don't pretend to say that there an't. I'm sure there's a vast many smart beaux in Exeter; but you know, how could I tell what smart beaux there might be about Norland; and I was only afraid the Miss Dashwoods might find it dull at Barton, if they had not so many as they used to have. But perhaps you young ladies may not care about the beaux, and had as lief be without them as with them. For my part, I think they are vastly agreeable, provided they dress smart and behave civil. But I can't bear to see them dirty and nasty. Now there's Mr. Rose at Exeter, a prodigious smart young man, quite a beau, clerk to Mr. Simpson, you know, and yet if you do but meet him of a morning, he is not fit to be seen.-- I suppose your brother was quite a beau, Miss Dashwood, before he married, as he was so rich?"-No, querida, por supuesto no es mi intención decir que no los hay. Estoy segura de que hay una gran cantidad de galanes muy distinguidos en Exeter; pero, ¿cómo crees que podría saber si hay jóvenes agradables en Norland? Y yo sólo temía que las señoritas Dashwood encontraran aburrido Barton si no encuentran acá tantos como los que acostumbraban tener. Pero quizá a ustedes, jovencitas, no les importen los pretendientes, y estén tan a gusto sin ellos como con ellos. Por mi parte, pienso que son enormemente agradables, siempre que se vistan de manera elegante y se comporten con urbanidad. Pero no soporto verlos cuando son sucios o antipáticos. Vean, por ejemplo, al señor Rose, de Exeter, un joven maravillosamente elegante, bastante apuesto, que trabaja para el señor Simpson, como ustedes saben; y, sin embargo, si uno lo encuentra en la mañana, no se lo puede ni mirar. Me imagino, señorita Dashwood, que su hermano era un gran galán antes de casarse, considerando que era tan rico, ¿no es verdad?"Welneen, lieve kind, dat zeg ik ook immers niet. In Exeter zijn tenminste cavaliers genoeg, maar hoe kan ik nu weten of er in Norland ook aardige heeren zijn? Ik was alleen maar bang, dat de dames Dashwood het in Barton saai zouden vinden, als ze daar niet zooveel galante cavaliers hadden als vroeger. Maar misschien geven de jonge dames wel niet om heeren, en kunnen ze het evengoed stellen zonder hen. Ik voor mijn part, ik mag ze graag lijden, als ze ten minste netjes gekleed zijn en zich aardig voordoen. Ik kan ze niet uitstaan als ze slordig en vuil voor den dag komen. Daar heb je nu Meneer Rose in Exeter, een heele heer, als je hem zoo ziet, bepaald fatterig; hij is klerk bij Meneer Simpson, weet u, en toch, als je hem 's morgens tegenkomt, dan ziet hij er ontoonbaar uit. Uw broer was vóór zijn trouwen zeker ook een echte dandy, Juffrouw Dashwood, omdat hij zoo rijk was?""Ma no, mia cara, non pretendo certo di dire che non ce ne siano. Sono certa che ci siano moltissimi beaux eleganti a Exeter; ma sai, come farei a dire quanti beaux eleganti possano esserci a Norland; e temevo solo che le signorine Dashwood potessero annoiarsi a Barton, se non ne avessero quanti erano abituate ad averne. Ma forse voi giovani non vi curate dei beaux, e state bene con o senza di loro. Da parte mia, credo che siano estremamente piacevoli, se vestiti con eleganza e con modi educati. Ma non posso sopportare quelli trasandati e scortesi. A Exeter c'è un certo Mr. Rose, un giovanotto enormemente elegante, proprio un beau, un impiegato di Mr. Simpson, sapete, eppure se vi capitasse di incontrarlo di mattina, non lo degnereste di un'occhiata. Immagino, Miss Dashwood, che vostro fratello fosse proprio un beau, prima di sposarsi, visto che era così ricco."
"Upon my word," replied Elinor, "I cannot tell you, for I do not perfectly comprehend the meaning of the word. But this I can say, that if he ever was a beau before he married, he is one still for there is not the smallest alteration in him."-Le prometo -replicó Elinor- que no sabría decírselo, porque no entiendo bien el significado de la palabra. Pero esto sí puedo decirle: que si alguna vez él fue un galán antes de casarse, lo es todavía, porque no ha habido el menor cambio en él."Ik zou 't u werkelijk niet kunnen zeggen," antwoordde Elinor; "omdat ik niet precies begrijp wat u bedoelt. Maar dàt weet ik wel, wat hij indertijd is geweest vóór zijn trouwen, dat is hij nu nog; want hij is in 't minst niet veranderd.""Parola mia", rispose Elinor, "non so dirvelo, perché non comprendo perfettamente il significato della parola. Ma posso dirvi questo, che se mai è stato un beau prima di sposarsi, lo è ancora perché in lui non c'è stato il minimo cambiamento."
"Oh! dear! one never thinks of married men's being beaux--they have something else to do."-¡Ay, querida! Una nunca piensa en los hombres casados como galanes... Tienen otras cosas que hacer."O heden, neen; getrouwde lui zijn nooit galante cavaliers meer; die hebben wel wat anders te doen.""Oh! mio Dio! degli uomini sposati non si pensa mai che siano dei beaux... hanno altro da fare."
"Lord! Anne," cried her sister, "you can talk of nothing but beaux;--you will make Miss Dashwood believe you think of nothing else." And then to turn the discourse, she began admiring the house and the furniture.-¡Por Dios, Anne! -exclamó su hermana-. Sólo hablas de galanes. Harás que la señorita Dashwood crea que no piensas sino en eso. Luego, para cambiar de tema, comenzó a manifestar su admiración por la casa y el mobiliario."Hè, Anne," riep haar zuster; "jij praat ook over niets anders dan heeren; Juffrouw Dashwood zal gaan meenen dat je nergens anders aan denkt." En om het gesprek een andere wending te geven, begon zij haar bewondering te uiten van het huis en meubels."O Signore! Anne", esclamò la sorella, "non parli che di beaux; Miss Dashwood crederà che non pensi ad altro." E poi, per cambiare discorso, si mise a elogiare la casa e l'arredamento.
This specimen of the Miss Steeles was enough. The vulgar freedom and folly of the eldest left her no recommendation, and as Elinor was not blinded by the beauty, or the shrewd look of the youngest, to her want of real elegance and artlessness, she left the house without any wish of knowing them better.Esta muestra de lo que eran las señoritas Steele fue suficiente. Las vulgares libertades que se tomaba la mayor y sus insensateces la dejaban sin nada a favor, y como a Elinor ni la belleza ni la sagaz apariencia de la menor le habían hecho perder de vista su falta de real elegancia y naturalidad, se marchó de la casa sin ningún deseo de conocerlas más.Dit staaltje van de conversatie der dames Steele was voldoende. De onbeschaafde vrijpostigheid en mallepraat van de oudste lieten van haar geen goeds meer verwachten, en daar Elinor, ondanks de schoonheid en het schrander voorkomen der jongere zuster maar al te goed haar gemis van ware beschaving en eenvoud doorzag, vertrok zij, zonder in het minst te verlangen, hen nader te leeren kennen.Questo assaggio delle signorine Steele fu sufficiente. La disinvoltura volgare e la stupidità della maggiore non facevano certo una buona impressione, e dato che Elinor non era abbagliata dalla bellezza, o dall'aria furba della minore, da non vedere la mancanza di vera eleganza e naturalezza, lasciò la casa senza nessun desiderio di conoscerle meglio.
Not so the Miss Steeles.--They came from Exeter, well provided with admiration for the use of Sir John Middleton, his family, and all his relations, and no niggardly proportion was now dealt out to his fair cousins, whom they declared to be the most beautiful, elegant, accomplished, and agreeable girls they had ever beheld, and with whom they were particularly anxious to be better acquainted.-- And to be better acquainted therefore, Elinor soon found was their inevitable lot, for as Sir John was entirely on the side of the Miss Steeles, their party would be too strong for opposition, and that kind of intimacy must be submitted to, which consists of sitting an hour or two together in the same room almost every day. Sir John could do no more; but he did not know that any more was required: to be together was, in his opinion, to be intimate, and while his continual schemes for their meeting were effectual, he had not a doubt of their being established friends. To do him justice, he did every thing in his power to promote their unreserve, by making the Miss Steeles acquainted with whatever he knew or supposed of his cousins' situations in the most delicate particulars,--and Elinor had not seen them more than twice, before the eldest of them wished her joy on her sister's having been so lucky as to make a conquest of a very smart beau since she came to Barton.No ocurrió lo mismo con las señoritas Steele. Venían de Exeter, bien provistas de admiración por sir John, su familia y todos sus parientes, y ninguna parte de ella le negaron mezquinamente a las hermosas primas del dueño de casa, de quienes afirmaron ser las muchachas más hermosas, elegantes, completas y perfectas que habían visto, y a las cuales estaban particularmente ansiosas de conocer mejor. Y en consecuencia, pronto Elinor descubrió que conocerlas mejor era su inevitable destino; como sir John estaba por completo de parte de las señoritas Steele, su lado iba a ser demasiado fuerte para presentarle alguna oposición e iban a tener que someterse a ese tipo de intimidad que consiste en sentarse todos juntos en la misma habitación durante una o dos horas casi a diario. No era más lo que podía hacer sir John, pero no sabía que se necesitara algo más; en su opinión, estar juntos era gozar de intimidad, y mientras sus continuos planes para que todos se reunieran fueran eficaces, no le cabía duda alguna de que fueran verdaderos amigos. Para hacerle justicia, hizo todo lo que estaba en su poder para impulsar una relación sin reservas entre ellas, y con tal fin dio a conocer a las señoritas Steele todo lo que sabía o suponía respecto de la situación de sus primas en los aspectos más delicados; y así Elinor no las había visto más de un par de veces antes de que la mayor de ellas la felicitara por la suerte de su hermana al haber conquistado a un galán muy distinguido tras su llegada a Barton.Zoo dachten de dames Steele er niet over. Zij waren uit Exeter gekomen met een behoorlijke hoeveelheid bewondering, ten dienste van Sir John Middleton, zijn gezin en zijn geheele familie, en uit dien ruimen voorraad deelden zij kwistig mede aan zijn schoone nichten, die zij voor de mooiste, bevalligste, talentvolste en liefste meisjes verklaarden, die ze ooit hadden gezien, en die zij hartgrondig verlangden, nader te leeren kennen. Die nadere kennismaking was, zooals Elinor spoedig ontdekte, hun onvermijdelijk lot; want daar Sir John geheel en al op de hand der dames Steele was, bleek hunne partij te sterk voor verzet van de andere zijde, en zij moesten zich dus schikken in de soort van intimiteit, die bestaat in het bijna iederen dag een paar uur samen in de zelfde kamer zitten. Meer kon Sir John niet doen; maar hij zag ook niet in, dat meer dan dat kon verlangd worden; naar zijne meening beteekende samenzijn vertrouwelijkheid, en zoolang zijn geregelde plannetjes om hen met elkaar in aanraking te brengen, maar slaagden, twijfelde hij geen oogenblik of zij waren gezworen vriendinnen. Om hem recht te laten weervaren, hij deed wat in zijn vermogen was, om hen tot openhartigheid aan te sporen, door de dames Steele op de hoogte te brengen van al wat hij maar wist of kon vermoeden omtrent de meest kiesche aangelegenheden, waarin zijne nichtjes waren betrokken, en Elinor had hen nog geen tweemaal ontmoet, of de oudste van het tweetal wenschte haar reeds geluk met het feit, dat haar zuster 't zoo getroffen had, door sinds haar komst te Barton een knappen galant te veroveren.Non così le signorine Steele. Erano arrivate da Exeter ben provviste di ammirazione da dispensare a Sir John Middleton, alla sua famiglia, e a tutta la sua parentela, e una non trascurabile porzione era ora assegnata alle sue belle cugine, che affermarono essere le più belle, eleganti, educate e simpatiche ragazze mai viste, e con le quali erano particolarmente ansiose di approfondire la conoscenza. E perciò ben presto Elinor si accorse che approfondire quella conoscenza era per loro un destino inevitabile, poiché dato che Sir John era interamente a favore delle signorine Steele, il loro partito era troppo forte per opporvisi, e ci si doveva sottomettere a quel genere di intimità, che consiste nello stare seduti insieme un'ora e due nella stessa stanza quasi ogni giorno. Sir John non poteva fare di più; ma nemmeno si rendeva conto che potesse esserci qualcosa di più; stare insieme era, a parer suo, essere intimi, e dato che i suoi continui progetti per farle incontrare avevano successo, non aveva alcun dubbio che si fosse instaurata un solida amicizia. Per rendergli giustizia, c'è da dire che faceva di tutto per promuovere la loro confidenza, mettendo le signorine Steele a conoscenza di qualsiasi cosa sapesse o immaginasse circa la situazione delle cugine, anche nei particolari più intimi, ed Elinor non le aveva viste più di due volte, quando la maggiore si congratulò con lei per la fortuna della sorella nell'aver conquistato un elegante beau non appena arrivata a Barton.
"'Twill be a fine thing to have her married so young to be sure," said she, "and I hear he is quite a beau, and prodigious handsome. And I hope you may have as good luck yourself soon,--but perhaps you may have a friend in the corner already."-Seguro será una gran cosa haberla casado tan joven -dijo-, y me han dicho que es un gran galán, y maravillosamente apuesto. Y espero que también usted tenga pronto la misma buena suerte... aunque quizá ya tiene a alguien listo por ahí."'t Is toch maar een mooi ding, een meisje zoo vroeg al getrouwd te hebben," zei ze, "en ik hoor dat hij een echte dandy is, en een verschrikkelijk knap gezicht heeft. Ik hoop dat u het ook zoo goed zult treffen; maar misschien hebt u al een vriend achter de hand.""Sarà di certo una bella cosa vederla sposata così giovane", disse, "e ho sentito dire che è proprio un beau, ed estremamente bello. E spero che presto possiate avere anche voi la stessa fortuna; ma forse avete già un amico nel cassetto."
Elinor could not suppose that Sir John would be more nice in proclaiming his suspicions of her regard for Edward, than he had been with respect to Marianne; indeed it was rather his favourite joke of the two, as being somewhat newer and more conjectural; and since Edward's visit, they had never dined together without his drinking to her best affections with so much significancy and so many nods and winks, as to excite general attention. The letter F--had been likewise invariably brought forward, and found productive of such countless jokes, that its character as the wittiest letter in the alphabet had been long established with Elinor. The Miss Steeles, as she expected, had now all the benefit of these jokes, and in the eldest of them they raised a curiosity to know the name of the gentleman alluded to, which, though often impertinently expressed, was perfectly of a piece with her general inquisitiveness into the concerns of their family. But Sir John did not sport long with the curiosity which he delighted to raise, for he had at least as much pleasure in telling the name, as Miss Steele had in hearing it. "His name is Ferrars," said he, in a very audible whisper; "but pray do not tell it, for it's a great secret." "Ferrars!" repeated Miss Steele; "Mr. Ferrars is the happy man, is he? What! your sister-in-law's brother, Miss Dashwood? a very agreeable young man to be sure; I know him very well." "How can you say so, Anne?" cried Lucy, who generally made an amendment to all her sister's assertions. "Though we have seen him once or twice at my uncle's, it is rather too much to pretend to know him very well."Elinor no podía suponer que sir John fuera más comedido en proclamar sus sospechas acerca de su afecto por Edward, de lo que había sido respecto de Marianne; de hecho, entre las dos situaciones, la suya era la que prefería para sus chanzas, por su mayor novedad y porque daba mayor pábulo a conjeturas: desde la visita de Edward, nunca habían cenado juntos sin que él brindara a la salud de las personas queridas de ella, con una voz tan cargada de significados, tantas cabezadas y guiños, que no podía menos de alertar a todo el mundo. Invariablemente se sacaba a colación la letra F, y con ella se habían nutrido tan incontables bromas, que hacía ya tiempo se le había impuesto a Elinor su calidad de ser la letra más ingeniosa del alfabeto. Las señoritas Steele, tal como había imaginado que ocurriría, eran las destinatarias de todas estas bromas, y en la mayor despertaron una gran curiosidad por saber el nombre del caballero al que aludían, curiosidad que, aunque a menudo expresada con impertinencia, era perfectamente consistente con sus constantes indagaciones en los asuntos de la familia Dashwood. Pero sir John no jugó demasiado tiempo con el interés que había gozado en despertar, porque decir el nombre le era tan placentero como escucharlo era para la señorita Steele. -Su nombre es Ferrars -dijo, en un murmullo muy audible-, pero le ruego no decirlo, porque es un gran secreto. -¡Ferrars! -repitió la señorita Steele-. El señor Ferrars es el tan dichoso personaje, ¿verdad? ¡Vaya! ¿El hermano de su cuñada, señorita Dashwood? Un joven muy agradable, con toda seguridad. Lo conozco muy bien. -¿Cómo puedes decir tal cosa, Anne? -exclamó Lucy, que generalmente corregía todas las declaraciones de su hermana-. Aunque lo hemos visto una o dos veces en la casa de mi tío, es excesivo pretender conocerlo bien.Elinor kon moeilijk verwachten, dat Sir John schroomvalliger zou zijn in de uiting van zijn vermoedens omtrent haar genegenheid voor Edward, dan hij zich getoond had, waar het Marianne betrof; van de beide geestigheden genoot de eerste, als nieuwer, en nog speling voor gissingen overlatend, zelfs zijn voorkeur; en sedert Edward's bezoek hadden zij nooit samen aan tafel gezeten, zonder dat hij een dronk wijdde aan haar liefsten hartewensch, vergezeld van zooveel beteekenende blikken, en zooveel knikjes en knipoogjes, dat hij de algemeene aandacht op haar vestigde. Ook de letter F. werd daarbij steeds druk besproken, en was de bron gebleken van zulk een onuitputtelijken voorraad grappen, dat Elinor geëindigd was met er voor goed de geestigste letter van het alphabet in te zien. Zooals zij reeds vermoedde, werden de dames Steele bij voorkeur op de bewuste aardigheden vergast, en zij wekten in de oudste een nieuwsgierig verlangen om den naam te vernemen van den heer, op wien hier gezinspeeld werd, een verlangen, dat, brutaal aan den dag gelegd, volkomen strookte met haar algemeene indringende onbescheidenheid in het uitvorschen van hun familieaangelegenheden. Maar Sir John had niet lang pleizier in het prikkelen der door hemzelf gewekte nieuwsgierigheid; want hij vond minstens evenveel behagen in het noemen van den bewusten naam, als Juffrouw Steele in het vernemen ervan. "Zijn naam is Ferrars," zei hij, duidelijk verstaanbaar fluisterend; "maar vertel het vooral niet verder, want het is een groot geheim." "Ferrars!" herhaalde Juffrouw Steele; "is mijnheer Ferrars de gelukkige? Wel, wel, de broer van uw schoonzuster, Juffrouw Dashwood? nu, dat is een aardig jongmensch; ik ken hem heel goed." "Hoe kan je nu zooiets zeggen, Anne?" riep Lucy, die geregeld haar zuster's opmerkingen te verbeteren placht. "Al hebben we hem nu een paar maal bij onzen oom aan huis ontmoet, daarom behoef je nog niet te zeggen, dat we hem heel goed kennen."Elinor non aveva motivo di supporre che Sir John avesse avuto più tatto di quanto ne aveva dimostrato verso Marianne, nell'esibire i suoi sospetti riguardo a Edward; in effetti tra i due era proprio quello il suo gioco favorito, dato che era più recente e più adatto a fare congetture; e dalla visita di Edward, non avevano mai pranzato insieme, senza un brindisi ai suoi affetti più grandi, con tali sottintesi e così tanti ammiccamenti e strizzate d'occhio, da suscitare l'attenzione generale. Anche la lettera F era stata invariabilmente citata, ed era stata fonte di così innumerevoli battute, che la sua caratteristica di lettera più spiritosa dell'alfabeto era ormai legata stabilmente a Elinor. Le signorine Steele, come si era aspettata, erano adesso le beneficiarie di quegli scherzi, e nella maggiore fecero sorgere la curiosità di conoscere il nome del signore a cui alludevano, che, anche se spesso espressa con impertinenza, era un perfetto esempio della sua totale indiscrezione nei confronti della loro famiglia. Ma Sir John non si trastullò a lungo con quella curiosità che era felicissimo di suscitare, poiché nel dire quel nome provava almeno lo stesso piacere che Miss Steel avrebbe provato nel sentirlo. "Il suo nome è Ferrars", disse, in un sussurro udibilissimo; "ma vi prego di non dirlo, perché è un grande segreto." "Ferrars!" ripeté Miss Steele; "Mr. Ferrars è il fortunato, è così? Caspita! il fratello di vostra cognata, Miss Dashwood? un giovanotto molto simpatico, davvero; lo conosco molto bene." "Come puoi dire così, Anne?" esclamò Lucy, che in genere correggeva tutte le asserzioni della sorella. "Anche se lo abbiamo visto una volta o due dallo zio, mi sembra un po' troppo per pretendere di conoscerlo molto bene."
Elinor heard all this with attention and surprise. "And who was this uncle? Where did he live? How came they acquainted?" She wished very much to have the subject continued, though she did not chuse to join in it herself; but nothing more of it was said, and for the first time in her life, she thought Mrs. Jennings deficient either in curiosity after petty information, or in a disposition to communicate it. The manner in which Miss Steele had spoken of Edward, increased her curiosity; for it struck her as being rather ill-natured, and suggested the suspicion of that lady's knowing, or fancying herself to know something to his disadvantage.--But her curiosity was unavailing, for no farther notice was taken of Mr. Ferrars's name by Miss Steele when alluded to, or even openly mentioned by Sir John.Elinor escuchó con atención y sorpresa todo lo anterior. “¿Y quién era este tío? ¿Dónde vivía? ¿Cómo fue que se conocieron?” Tenía grandes deseos de que continuaran con el tema, aunque prefirió no unirse a la conversación; pero nada más se dijo al respecto y, por primera vez en su vida, pensó que a la señora Jennings le faltaba o curiosidad tras tan mezquina información, o deseo de manifestar su interés. La forma en que la señorita Steele había hablado de Edward aumentó su curiosidad, porque sintió que lo hacía con algo de malicia y plantaba la sospecha de que ella sabía, o se imaginaba saber, algo en desmerecimiento del joven. Pero su curiosidad fue en vano, porque la señorita Steele no prestó más atención al nombre del señor Ferrars cuando sir John aludía a él o lo mencionaba abiertamente.Elinor hoorde alles oplettend en zeer verwonderd aan. Wie was die oom? waar woonde hij? hoe hadden zij elkander leeren kennen? Zij wenschte van harte dat het gesprek over dit onderwerp mocht worden voortgezet, al verkoos zij niet, zich erin te mengen; maar er werd niet verder over gesproken, en voor het eerst in haar leven vond zij Mevrouw Jennings niet nieuwsgierig genoeg naar onbeduidende nieuwtjes, noch voldoende bereidvaardig tot het mededeelen ervan. De manier waarop Juffrouw Steele van Edward had gesproken vermeerderde haar nieuwsgierigheid; zij meende er iets onwelwillends in te bespeuren, dat het vermoeden wekte, als zou de spreekster iets ten nadeele van hem weten, of zich verbeelden te weten. Doch haar nieuwsgierigheid bleef onvoldaan; want Juffrouw Steele liet den naam Ferrars verder onopgemerkt voorbijgaan, ook toen Sir John er nogmaals op zinspeelde en dien zelfs openlijk uitsprak.Elinor udì tutto questo con attenzione e sorpresa. E chi era quello zio? Dove viveva? Come si erano conosciuti? Avrebbe tanto desiderato che proseguissero su quell'argomento, anche se preferiva non essere coinvolta personalmente; ma non venne detto altro, e per la prima volta in vita sua, pensò che Mrs. Jennings mancasse di curiosità per i pettegolezzi, o di predisposizione a metterli in piazza. La maniera in cui Miss Steele aveva parlato di Edward, accrebbe la sua curiosità, poiché l'aveva colpita come qualcosa di alquanto maligno, e le faceva nascere il sospetto che quella signora sapesse, o si immaginasse di sapere, qualcosa di sfavorevole su di lui. Ma la sua curiosità fu vana, perché Miss Steele non badò più al nome di Mr. Ferrars quando Sir John ne accennava, o addirittura lo menzionava apertamente.
CHAPTER 22CAPITULO XXIIHOOFDSTUK XXIICapitolo 22
Marianne, who had never much toleration for any thing like impertinence, vulgarity, inferiority of parts, or even difference of taste from herself, was at this time particularly ill-disposed, from the state of her spirits, to be pleased with the Miss Steeles, or to encourage their advances; and to the invariable coldness of her behaviour towards them, which checked every endeavour at intimacy on their side, Elinor principally attributed that preference of herself which soon became evident in the manners of both, but especially of Lucy, who missed no opportunity of engaging her in conversation, or of striving to improve their acquaintance by an easy and frank communication of her sentiments. Lucy was naturally clever; her remarks were often just and amusing; and as a companion for half an hour Elinor frequently found her agreeable; but her powers had received no aid from education: she was ignorant and illiterate; and her deficiency of all mental improvement, her want of information in the most common particulars, could not be concealed from Miss Dashwood, in spite of her constant endeavour to appear to advantage. Elinor saw, and pitied her for, the neglect of abilities which education might have rendered so respectable; but she saw, with less tenderness of feeling, the thorough want of delicacy, of rectitude, and integrity of mind, which her attentions, her assiduities, her flatteries at the Park betrayed; and she could have no lasting satisfaction in the company of a person who joined insincerity with ignorance; whose want of instruction prevented their meeting in conversation on terms of equality, and whose conduct toward others made every shew of attention and deference towards herself perfectly valueless.Marianne, que nunca había sido demasiado tolerante de cosas como la impertinencia, la vulgaridad, la inferioridad de índole o incluso las diferencias de gusto respecto de los suyos, en esta ocasión estaba particularmente renuente, dado su estado de ánimo, a encontrar agradables a las señoritas Steele o fomentar sus avances; y a esta invariable frialdad en su comportamiento, que frustraba todos los intentos que hacían por establecer una relación de intimidad, atribuía Elinor en primer lugar la preferencia por ella que se hizo evidente en el trato de ambas hermanas, especialmente de Lucy, que no perdía oportunidad de entablar conversación o de intentar un mayor acercamiento mediante una fácil y abierta comunicación de sus sentimientos. Lucy era naturalmente lista; a menudo sus observaciones eran justas y entretenidas, y como compañía durante una media hora, con frecuencia Elinor la encontraba agradable. Pero sus capacidades innatas en nada habían sido complementadas por la educación; era ignorante e inculta, y la insuficiencia de todo refinamiento intelectual en ella, su falta de información en los asuntos más corrientes, no podían pasar inadvertidas a la señorita Dashwood, a pesar de todos los esfuerzos que hacía la joven por parecer superior. Elinor percibía el descuido de capacidades que la educación habría hecho tan respetables, y la compadecía por ello; pero veía con sentimientos mucho menos tiernos la total falta de delicadeza, de rectitud y de integridad de espíritu que traicionaban sus laboriosas y permanentes atenciones y lisonjas a los Middleton; y no podía encontrar satisfacción duradera en la compañía de una persona que a la ignorancia unía la insinceridad, cuya falta de instrucción impedía una conversación entre ellas en condiciones de igualdad, y cuya conducta hacia los demás quitaba todo valor a cualquier muestra de atención o deferencia hacia ella.Marianne, die nooit veel verdraagzaamheid toonde tegenover iets, dat maar op lompheid, grofheid, gebrek aan geestesgaven, of zelfs op eenige afwijking van haar eigen smaak geleek, was juist nu, in háár gemoedstoestand, bijzonder ongeneigd om in de dames Steele behagen te scheppen, of hun tegemoetkomende houding door de hare aan te moedigen; en aan haar onveranderlijke koelheid jegens hen, die elke poging tot vertrouwelijkheid van hunne zijde terugwees, schreef Elinor hoofdzakelijk de voorkeur voor haarzelve toe, die al spoedig ten duidelijkste bleek uit beider gedrag; het meest nog uit dat van Lucy, die geen gelegenheid liet voorbijgaan om een gesprek met haar aan te knoopen, of pogingen te doen tot toenadering door vrijmoedige en openhartige mededeeling van hare gevoelens. Lucy was van nature schrander; haar opmerkingen waren dikwijls juist en vermakelijk, en als gezelschap voor een half uurtje vond Elinor haar soms niet onaangenaam; doch haar vermogens waren niet ontwikkeld door opvoeding; zij was onwetend, had niets gelezen, en haar gemis van alle geestelijke vorming, haar onkunde in de meest alledaagsche zaken konden niet voor Elinor verborgen blijven, ondanks Lucy's onvermoeide pogingen om zich van haar beste zijde te laten kennen. Elinor zag, en beklaagde in haar de verwaarloozing van gaven, die onder zorgvuldige leiding achting hadden kunnen verwerven; doch zij zag tevens, met vrij wat minder hartelijk medegevoel, het volslagen gebrek aan kieschheid, aan rechtschapenheid, aan fiere zuiverheid van inborst, dat sprak uit al haar beleefdheden, haar opdringende dienstvaardigheid, haar vleierij te Barton Park, en zij kon geen duurzame voldoening vinden in het samenzijn met iemand, die onoprechtheid paarde aan onkunde, wier gebrek aan ontwikkeling elk onderhoud op een voet van gelijkheid onmogelijk maakte, en wier gedrag jegens anderen ieder vertoon van belangstelling of eerbied tegenover haarzelve volkomen waardeloos deed schijnen.Marianne, che non era mai stata molto tollerante per tutto ciò che era impertinenza, volgarità, mancanza di qualità, o persino differenze di gusti rispetto ai suoi, era a quel punto particolarmente maldisposta, dato il suo stato d'animo, a essere cordiale con le signorine Steele, o a incoraggiare i loro approcci; e all'immutabile freddezza del suo comportamento, che frenava ogni tentativo di intimità da parte loro, Elinor attribuì gran parte di quella preferenza per lei che divenne presto evidente nell'atteggiamento di entrambe, in particolare di Lucy, che non perdeva occasione per coinvolgerla in una conversazione, o per sforzarsi di approfondire la loro conoscenza confidandole in maniera aperta e disinvolta i propri sentimenti. Lucy era per natura intelligente; le sue osservazioni erano spesso giuste e divertenti; e di solito, come compagna per una mezzora, Elinor la trovava gradevole; ma le sue qualità non erano state aiutate dall'educazione, era ignorante e illetterata, e le sue deficienze in tutto ciò che riguardava lo sviluppo dell'intelletto, la mancanza di nozioni nelle cose più comuni, non potevano essere ignorate da Miss Dashwood, nonostante i suoi continui sforzi di apparire migliore. Elinor vedeva, e per questo la compativa, lo spreco di qualità che l'istruzione avrebbe potuto rendere così rispettabili; ma vedeva anche, con sentimenti meno teneri, la totale mancanza di delicatezza, di rettitudine e di integrità morale, rivelate dalle attenzioni, dalle premure, dalle adulazioni costantemente profuse a Barton Park; e non poteva ricavare un piacere durevole dalla compagnia di una persona che univa l'ipocrisia all'ignoranza, la cui mancanza di istruzione impediva una conversazione in termini di parità, e la cui condotta verso gli altri toglieva qualsiasi valore all'interesse e al rispetto mostrati a lei.
"You will think my question an odd one, I dare say," said Lucy to her one day, as they were walking together from the park to the cottage--"but pray, are you personally acquainted with your sister-in-law's mother, Mrs. Ferrars?" Elinor DID think the question a very odd one, and her countenance expressed it, as she answered that she had never seen Mrs. Ferrars.-Temo que mi pregunta le pueda parecer extraña -le dijo Lucy un día mientras caminaban juntas desde la finca a la cabaña-, pero, si me disculpa, ¿conoce personalmente a la madre de su cuñada, la señora Ferrars? A Elinor la pregunta sí le pareció bastante extraña, y así lo reveló su semblante al responder que nunca había visto a la señora Ferrars."U zult het misschien een vreemde vraag vinden," zei Lucy, toen zij op zekeren dag samen van het Park naar Barton Cottage wandelden,--"maar kent u persoonlijk uw schoonzuster's mama, Mevrouw Ferrars?" Elinor _vond_ die vraag zeer vreemd, en de uitdrukking van haar gelaat gaf dit duidelijk te kennen, terwijl zij antwoordde, dat zij Mevrouw Ferrars nooit had ontmoet."Immagino che riterrete molto singolare la mia domanda", le disse Lucy un giorno mentre passeggiavano insieme dalla villa al cottage, "ma, vi prego, conoscete personalmente la madre di vostra cognata, Mrs. Ferrars?" Elinor la riteneva una domanda molto singolare, e la sua espressione lo dimostrava, mentre rispondeva di non avere mai visto Mrs. Ferrars.
"Indeed!" replied Lucy; "I wonder at that, for I thought you must have seen her at Norland sometimes. Then, perhaps, you cannot tell me what sort of a woman she is?"¡Vaya! -replicó Lucy-. Qué curioso, pensaba que la debía haber visto alguna vez en Norland. Entonces quizá no pueda decirme qué clase de mujer es."Och kom," zei Lucy; "dat verwondert mij; ik dacht, dat u haar te Norland wel eens zoudt hebben gesproken. Dan kunt u mij zeker ook niet zeggen, wat voor een soort van vrouw zij eigenlijk is?""Davvero?" replicò Lucy; "Ne sono meravigliata, perché pensavo vi fosse capitato di vederla qualche volta a Norland. Allora forse non siete in grado di dirmi che tipo di donna sia?"
"No," returned Elinor, cautious of giving her real opinion of Edward's mother, and not very desirous of satisfying what seemed impertinent curiosity-- "I know nothing of her."-No -respondió Elinor, cuidándose de dar su verdadera opinión de la madre de Edward, y sin grandes deseos de satisfacer lo que parecía una curiosidad impertinente-, no sé nada de ella."Neen," antwoordde Elinor, voorzichtig in het uiten van haar werkelijke meening omtrent Edward's moeder, en niet verlangend te bevredigen wat haar onbescheiden nieuwsgierigheid scheen: "ik weet niets van haar af.""No", rispose Elinor, attenta a non rivelare la sua vera opinione sulla madre di Edward, e non molto incline a soddisfare quella che sembrava una curiosità impertinente. "Non so nulla di lei."
"I am sure you think me very strange, for enquiring about her in such a way," said Lucy, eyeing Elinor attentively as she spoke; "but perhaps there may be reasons--I wish I might venture; but however I hope you will do me the justice of believing that I do not mean to be impertinent."-Con toda seguridad pensará que soy muy extraña, por preguntar así por ella -dijo Lucy, observando atentamente a Elinor mientras hablaba-; pero quizá haya motivos... Ojalá me atreviera; pero, así y todo, confío en que me hará la justicia de creer que no es mi intención ser impertinente."Ik begrijp wel, dat u het heel raar van mij vindt, zoo naar haar te vragen," zei Lucy, terwijl zij Elinor onder het spreken oplettend aanzag; "maar er zouden redenen kunnen zijn... ik wilde dat ik durfde wagen... In elk geval, hoop ik toch, dat u, mij niet ten onrechte van grove onbescheidenheid zult beschuldigen.""Sono certa che mi riteniate molto strana, per aver chiesto di lei in questo modo", disse Lucy, fissando attentamente Elinor mentre parlava; "ma forse potrebbero esserci delle ragioni... vorrei tanto potermi azzardare; tuttavia spero che mi renderete giustizia credendo che non intendevo essere impertinente."
Elinor made her a civil reply, and they walked on for a few minutes in silence. It was broken by Lucy, who renewed the subject again by saying, with some hesitation, "I cannot bear to have you think me impertinently curious. I am sure I would rather do any thing in the world than be thought so by a person whose good opinion is so well worth having as yours. And I am sure I should not have the smallest fear of trusting YOU; indeed, I should be very glad of your advice how to manage in such an uncomfortable situation as I am; but, however, there is no occasion to trouble YOU. I am sorry you do not happen to know Mrs. Ferrars."Elinor le dio una respuesta cortés, y caminaron durante algunos minutos en silencio. Lo rompió Lucy, que retomó el tema diciendo de modo algo vacilante: -No soporto que me crea impertinentemente curiosa; daría cualquier cosa en el mundo antes que parecerle así a una persona como usted, cuya opinión me es tan valiosa. Y por cierto no tendría el menor temor de confiar en usted; en verdad apreciaría mucho su consejo en una situación tan incómoda como ésta en que me encuentro; no se trata, sin embargo, de preocuparla a usted. Lamento que no conozca a la señora Ferrars.Elinor gaf een beleefd antwoord, en zij wandelden een paar minuten zwijgend verder. Dat zwijgen werd verbroken door Lucy, die het onderwerp hervatte door ietwat aarzelend te zeggen: "Ik kan niet hebben, dat u mij van ongepaste nieuwsgierigheid verdenkt; ik zou liever ik weet niet wat doen, dan zóó beschouwd te worden door iemand, wier goede meening mij zooveel waard is als de uwe! En ik weet stellig, dat ik in 't minst niet bang zou zijn om _u_ te vertrouwen; ik zou juist heel blij zijn, als u mij kondt raden, hoe te handelen, in mijn moeilijke omstandigheden; maar het is _nu_ niet noodig, om u lastig te vallen. Het spijt mij, dat u Mevrouw Ferrars niet kent."Elinor le diede una risposta educata, e continuarono a camminare per qualche minuto in silenzio. Lo ruppe Lucy, che riprese l'argomento dicendo, con qualche esitazione, "Non posso sopportare che mi riteniate curiosa in modo impertinente. Sono certa che preferirei qualsiasi cosa al mondo piuttosto che essere giudicata così da una persona la cui stima è tanto apprezzabile come la vostra. E sono certa che non avrei il minimo timore ad affidarmi a voi; sarei davvero lieta di avere un vostro consiglio su come comportarmi in una situazione così scomoda come la mia; ma, comunque, non è il caso di disturbarvi. Mi dispiace che non vi sia capitato di conoscere Mrs. Ferrars."
"I am sorry I do NOT," said Elinor, in great astonishment, "if it could be of any use to YOU to know my opinion of her. But really I never understood that you were at all connected with that family, and therefore I am a little surprised, I confess, at so serious an inquiry into her character."-También yo lo lamentaría -dijo Elinor, atónita-, si hubiera sido de alguna utilidad para usted conocer mi opinión sobre ella. Pero, en verdad, nunca pensé que tuviera usted relación alguna con esa familia y, por tanto, confieso que me sorprende algo que indague tanto sobre el carácter de la señora Ferrars."Mij spijt het ook, dat dit het geval is," zei Elinor zeer verbaasd, "temeer als het voor _u_ van eenig belang kon zijn, mijn meening over haar te vernemen. Maar om u de waarheid te zeggen, ik had nooit begrepen, dat u, hoe dan ook, in aanraking waart geweest met de familie, en daarom moet ik bekennen dat ik wel eenigszins verwonderd ben over uw ernstige navraag omtrent haar karakter.""Mi dispiace dover dire di no", disse Elinor, molto meravigliata, "se poteva essere di qualche utilità per voi conoscere la mia opinione su di lei. Ma, in realtà, non avevo affatto capito che foste legata a quella famiglia, e perciò sono rimasta un po' sorpresa, lo confesso, da una domanda posta in modo così serio sul carattere di Mrs. Ferrars."
"I dare say you are, and I am sure I do not at all wonder at it. But if I dared tell you all, you would not be so much surprised. Mrs. Ferrars is certainly nothing to me at present--but the time MAY come--how soon it will come must depend upon herself--when we may be very intimately connected." She looked down as she said this, amiably bashful, with only one side glance at her companion to observe its effect on her.-Supongo que sí le extraña, y debo decir que no me admira que así sea. Pero si osara explicarle, no estaría tan sorprendida. La señora Ferrars no es en realidad nada para mí en la actualidad..., pero puede que llegue el momento..., cuán pronto llegue, por fuerza depende de ella..., en que nuestra relación sea muy estrecha. Bajó los ojos al decir esto, dulcemente pudibunda, con sólo una mirada de reojo a su compañera para observar el efecto que tenía sobre ella."Dat wil ik graag gelooven, en _mij_ verwondert dat volstrekt niet. Maar als ik u alles mocht vertellen, dan zoudt u het niet meer zoo vreemd vinden. Op het oogenblik is Mevrouw Ferrars voor mij een totaal onbekende; maar er kàn een tijd komen--hoe spoedig dat zal zijn, hangt van haarzelve af--dat wij in zeer nauwe betrekking tot elkaar komen te staan." Zij sloeg terwijl ze sprak de oogen neer, met beminnelijke verlegenheid, doch niet zonder één zijdelingschen blik naar haar gezellin, om de uitwerking van het gezegde bij deze waar te nemen."Lo credo bene che lo siate, e certo non me ne stupisco. Ma se osassi dirvi tutto, non sareste così sorpresa. Mrs. Ferrars non è certamente nulla per me attualmente... ma potrebbe arrivare il momento... quando dipende solo da lei... in cui potremmo imparentarci molto intimamente." Abbassò lo sguardo mentre lo diceva, con amabile ritrosia, limitandosi a dare una mezza occhiata alla sua compagna per osservare l'effetto di quelle parole.
"Good heavens!" cried Elinor, "what do you mean? Are you acquainted with Mr. Robert Ferrars? Can you be?" And she did not feel much delighted with the idea of such a sister-in-law.-¡Santo cielo! -exclamó Elinor-, ¿a qué se refiere? ¿Conoce usted al señor Robert Ferrars? ¿Lo conoce? -y no se sintió demasiado complacida con la idea de tal cuñada."Maar wat bedoelt u toch?" riep Elinor. "Kent u Mijnheer Robert Ferrars dan? Is het mogelijk dat u met hèm...?" En zij verheugde zich allesbehalve bij het denkbeeld zulk een schoonzuster te krijgen."Santo cielo!" esclamò Elinor, "che cosa intendete dire? Conoscete Mr. Robert Ferrars? Può essere?" E non si sentì granché rallegrata all'idea di una cognata del genere.
"No," replied Lucy, "not to Mr. ROBERT Ferrars--I never saw him in my life; but," fixing her eyes upon Elinor, "to his eldest brother."-No -replicó Lucy-, no al señor Robert Fernars..., no lo he visto en mi vida; pero sí -agregó fijando su mirada en Elinor- a su hermano mayor."Neen," zei Lucy, "niet met mijnheer _Robert_ Ferrars,--hèm heb ik nooit in mijn leven gezien, maar,"--en zij zag Elinor strak aan,--"met zijn ouderen broeder.""No", replicò Lucy, "non Mr. Robert Ferrars, non l'ho mai visto in vita mia, ma", fissando lo sguardo su Elinor, "il fratello maggiore."
What felt Elinor at that moment? Astonishment, that would have been as painful as it was strong, had not an immediate disbelief of the assertion attended it. She turned towards Lucy in silent amazement, unable to divine the reason or object of such a declaration; and though her complexion varied, she stood firm in incredulity, and felt in no danger of an hysterical fit, or a swoon. "You may well be surprised," continued Lucy; "for to be sure you could have had no idea of it before; for I dare say he never dropped the smallest hint of it to you or any of your family; because it was always meant to be a great secret, and I am sure has been faithfully kept so by me to this hour. Not a soul of all my relations know of it but Anne, and I never should have mentioned it to you, if I had not felt the greatest dependence in the world upon your secrecy; and I really thought my behaviour in asking so many questions about Mrs. Ferrars must seem so odd, that it ought to be explained. And I do not think Mr. Ferrars can be displeased, when he knows I have trusted you, because I know he has the highest opinion in the world of all your family, and looks upon yourself and the other Miss Dashwoods quite as his own sisters."--She paused. Elinor for a few moments remained silent. Her astonishment at what she heard was at first too great for words; but at length forcing herself to speak, and to speak cautiously, she said, with calmness of manner, which tolerably well concealed her surprise and solicitude-- "May I ask if your engagement is of long standing?"¿Qué sintió Elinor en ese momento? Estupor, que habría sido tan doloroso como agudo era, si no hubiese estado acompañado de una inmediata duda respecto de la declaración que lo originaba. Se volvió hacia Lucy en un silencioso asombro, incapaz de adivinar el motivo o finalidad de tal afirmación; y aunque cambió el color de su rostro, se mantuvo firme en la incredulidad, fuera de todo peligro de un ataque histérico o un desvanecimiento. -Es natural que se sienta sorprendida -continuó Lucy-, pues con toda seguridad no podría haberlo sabido antes; apostaría a que él nunca les dio ni el menor indicio de ello, ni a usted ni a su familia, ya que se suponía era un gran secreto, y puedo asegurar que de mí no ha salido ni una sola palabra hasta este momento. Ni una sola. persona de mi familia lo sabe, a excepción de Anne, y jamás se lo habría mencionado a usted si no tuviera la mayor confianza del mundo en su discreción; pensaba que mi comportamiento al hacer tantas preguntas sobre la señora Ferrars debe haber parecido tan fuera de lugar que ameritaba una explicación. Y no creo que el señor Ferrars se sienta tan disgustado cuando sepa que he confiado en usted, porque me consta que tiene la mejor opinión del mundo respecto de toda su familia, y las considera a usted y a la otra señorita Dashwood como si fueran verdaderas hermanas -hizo una pausa. Elinor permaneció en silencio durante algunos momentos. Su estupor ante lo que oía fue al comienzo demasiado grande para ser puesto en palabras; pero después de un rato, obligándose a hablar, y a hablar cautelosamente, dijo con un modo tranquilo que ocultaba de manera casi aceptable su sorpresa y ansiedad: ¿Puedo preguntarle si su compromiso es de larga data?Wat gevoelde Elinor op dat oogenblik? Een verbazing, die even pijnlijk zou zijn geweest, als zij sterk was, zo zij niet onmiddellijk ware vergezeld gegaan van een volslagen ongeloof in die verzekering. Zij wendde zich tot Lucy, zwijgend en verwonderd, niet bij machte de reden of het doel van die verklaring te gissen; en hoewel zij eerst bloosde en daarna bleek werd, schonk haar ongeloovigheid haar kracht, en zij was niet bang, dat haar zenuwen haar parten zouden spelen, of dat zij flauw zou vallen. "Geen wonder dat u verbaasd staat," ging Lucy voort; "want natuurlijk hadt u er niet het flauwste vermoeden van; hij zal er wel geen woord over hebben losgelaten tegen u of uw familie; want het moest altijd een diep geheim blijven en ik weet wel, dat ik het tot nu toe ook trouw heb bewaard. Niemand van mijn familie weet het, behalve Anne, en ik zou het u nooit hebben verteld, als ik niet zóó zeker was geweest, dat ik mij op uw stilzwijgen kon verlaten; ik vond alleen, dat mijn vele vragen naar Mevrouw Ferrars zulk een vreemden indruk op u moesten maken, en het was noodig dat ik u mijn gedrag verklaarde. Ik geloof niet, dat Mijnheer Ferrars boos zal kunnen zijn, als hij hoort, dat ik u in vertrouwen heb genomen; want ik weet, dat hij uw geheele familie bijzonder hoog stelt, en u en de beide andere dames Dashwood beschouwt als zijn eigen zusters."-- Hierna zweeg zij, en ook Elinor bleef een oogenblik stil. Haar verbazing over hetgeen zij hoorde was eerst te groot om zich in woorden te uiten; maar ten slotte zeide zij, zich dwingend tot spreken, en voorzichtig spreken, met een kalmte, die tamelijk wel haar verrassing en angst verborg: "Mag ik vragen of uwe verloving reeds lang geleden heeft plaats gehad?"Che cosa provò Elinor in quel momento? Sbalordimento, che sarebbe stato doloroso quanto profondo, se non ci fosse stata un'immediata incredulità verso quell'affermazione. Si voltò verso Lucy con muto stupore, incapace di cogliere la ragione o l'obiettivo di una dichiarazione del genere, e sia pure cambiando colore, rimase ferma nella propria incredulità, e non si sentì affatto minacciata da una crisi isterica, o da uno svenimento. "Avete ragione a essere sorpresa", proseguì Lucy, "perché sicuramente non potevate immaginarlo; presumo che lui non si sia mai lasciato sfuggire il minimo accenno con voi o con qualcuno della vostra famiglia, poiché abbiamo sempre avuto intenzione di considerarlo un assoluto segreto, e sono certa che da parte mia è stato accuratamente mantenuto fino a questo momento. Non c'è anima viva nella mia famiglia che ne sia al corrente eccetto Anne, e non ve ne avrei mai parlato, se non avessi provato la massima fiducia al mondo nella vostra discrezione; e in realtà mi sono resa conto che il mio comportamento nel fare tutte quelle domande su Mrs. Ferrars, doveva esservi sembrato talmente strano, da dovervi una spiegazione. E non credo che Mr. Ferrars possa restarne dispiaciuto, quando saprà che mi sono fidata di voi, perché so che ha la più alta stima al mondo per tutta la vostra famiglia, e considera voi e le altre signorine Dashwood delle vere sorelle." Si interruppe. Elinor rimase qualche istante in silenzio. Il suo sbigottimento era tale che all'inizio l'aveva lasciata senza parole; ma poi si costrinse a parlare, a parlare con prudenza, e disse, con una calma che celava abbastanza bene la sorpresa e l'ansietà, "Posso chiedervi se il fidanzamento è di lunga data?"
"We have been engaged these four years."-Hemos estado comprometidos desde hace cuatro años."We zijn al vier jaar geëngageerd.""Siamo fidanzati da quattro anni."
"Four years!"-¡Cuatro años!"Vier jaar?""Quattro anni!"
"Yes." Elinor, though greatly shocked, still felt unable to believe it.-Sí. Aunque tales palabras la sacudieron profundamente, Elinor seguía sin poder creerlas."Ja." Hoe ontdaan zij zich ook voelde, Elinor kon het nòg niet gelooven."Sì." Elinor, sebbene molto scossa, si sentiva ancora incapace di crederlo.
"I did not know," said she, "that you were even acquainted till the other day."-Hasta el otro día -dijo- ni siquiera sabía que se conocieran."Ik wist niet eens," zei ze, "dat u hem kende, eer ik het onlangs gewaar werd.""Fino all'altro giorno", disse, "non sapevo nemmeno che vi conosceste."
"Our acquaintance, however, is of many years date. He was under my uncle's care, you know, a considerable while."-Sin embargo, nos conocemos desde hace muchos años. El estuvo bajo la tutela de mi tío, sabe usted, bastante tiempo."En toch kennen we elkaar al sedert jaren. Hij is een tijdlang bij mijn oom in huis geweest, weet u.""Eppure la nostra conoscenza risale a molti anni fa. Sapete, è stato affidato a mio zio per un considerevole lasso di tempo."
"Your uncle!"-¡Su tío!"Uw oom?""Vostro zio!"
"Yes; Mr. Pratt. Did you never hear him talk of Mr. Pratt?"-Sí, el señor Pratt. ¿Nunca le escuchó mencionar al señor Pratt?"Ja, Mijnheer Pratt. Hebt u hem nooit hooren spreken van Mijnheer Pratt?""Sì; Mr. Pratt. Non lo avete mai sentito parlare di Mr. Pratt?"
"I think I have," replied Elinor, with an exertion of spirits, which increased with her increase of emotion.-Creo que sí -respondió Elinor, haciendo un esfuerzo cuya intensidad aumentaba a la par de la intensidad de su emoción."O ja, nu herinner ik het mij," zei Elinor, met een inspanning van haar geheugen, die haar zwaarder viel, naarmate haar ontroering toenam."Penso di sì", rispose Elinor, con una tensione nervosa che cresceva col crescere dell'emozione.
"He was four years with my uncle, who lives at Longstaple, near Plymouth. It was there our acquaintance begun, for my sister and me was often staying with my uncle, and it was there our engagement was formed, though not till a year after he had quitted as a pupil; but he was almost always with us afterwards. I was very unwilling to enter into it, as you may imagine, without the knowledge and approbation of his mother; but I was too young, and loved him too well, to be so prudent as I ought to have been.-- Though you do not know him so well as me, Miss Dashwood, you must have seen enough of him to be sensible he is very capable of making a woman sincerely attached to him."-Estuvo cuatro años con mi tío, que vive en Longstaple, cerca de Plymouth. Fue allí donde nos conocimos, porque mi hermana y yo a menudo nos quedábamos con mi tío, y fue allí que nos comprometimos, aunque no hasta un año después de que él había dejado de ser pupilo; pero después estaba casi siempre con nosotros. Como podrá imaginar, yo era bastante reacia a iniciar tal relación sin el conocimiento y aprobación de su madre; pero también era demasiado joven y lo amaba demasiado para haber actuado con la prudencia que. debí tener... Aunque usted no lo conoce tan bien como yo, señorita Dashwood, debe haberlo visto lo suficiente para darse cuenta de que es muy capaz de despertar en una mujer un muy sincero afecto."Hij is vier jaar onder de leiding geweest van mijn oom, die te Longstaple woont, dicht bij Plymouth. Dáár is onze kennismaking begonnen; want mijn zuster en ik logeerden dikwijls bij mijn oom, en daar zijn we geëngageerd geraakt; een jaar nadat hij van school was gegaan; maar hij kwam daarna nog geregeld bij ons. Ik was er niets op gesteld de verloving aan te gaan, buiten weten van zijn moeder en zonder haar goedkeuring; dat kunt u wel denken; maar ik was te jong en ik hield te veel van hem, om zoo voorzichtig te zijn als ik eigenlijk moest. Al kent u hem niet zóó goed als ik, Juffrouw Dashwood, u hebt lang genoeg met hem omgegaan om te begrijpen, dat hij juist de man is, om de oprechte genegenheid eener vrouw te winnen.""È rimasto quattro anni con mio zio, che vive a Longstaple, vicino a Plymouth. È là che ci siamo conosciuti, poiché mia sorella e io stavamo spesso con lo zio, ed è là che ci siamo fidanzati, anche se era passato un anno da quando non era più suo allievo; ma anche dopo era quasi sempre da noi. Io ero molto restia a impegnarmi, come potete immaginare, senza che la madre lo sapesse e senza il suo consenso; ma ero troppo giovane e troppo innamorata per essere prudente come avrei dovuto. Anche se non ne sapete quanto me, Miss Dashwood, dovete averlo frequentato abbastanza per riconoscere che è certamente in grado di conquistare l'affetto sincero di una donna."
"Certainly," answered Elinor, without knowing what she said; but after a moment's reflection, she added, with revived security of Edward's honour and love, and her companion's falsehood--"Engaged to Mr. Edward Ferrars!--I confess myself so totally surprised at what you tell me, that really--I beg your pardon; but surely there must be some mistake of person or name. We cannot mean the same Mr. Ferrars."-Por cierto -respondió Elinor, sin saber lo que decía; pero tras un instante de reflexión, agregó con una renovada seguridad en el honor y amor de Edward, y en la falsedad de su compañera-: ¡Comprometida con el señor Ferrars! Me confieso tan absolutamente sorprendida frente a lo que dice, que en verdad... le ruego me disculpe; pero con toda seguridad debe haber algún equívoco en cuanto a la persona o el nombre. No podemos estar hablando del mismo señor Ferrars."Zeker," antwoordde Elinor, zonder te weten wat zij zeide; doch na een oogenblik nadenken liet zij erop volgen, stelliger dan ooit overtuigd van Edward's waarheidsliefde en zijn genegenheid, tegenover de valschheid van dit meisje: "Geëngageerd met mijnheer Edward Ferrars,--ik moet bekennen, wat u mij daar vertelt verrast zij zóózeer, dat... werkelijk, neemt u 't me niet kwalijk, maar er is stellig een vergissing in 't spel, een naams- of persoonsverwisseling. Wij kunnen niet denzelfden heer Ferrars bedoelen.""Sicuramente", rispose Elinor, senza sapere ciò che stava dicendo; ma dopo un attimo di riflessione, aggiunse con rinnovata certezza dell'onore e dell'amore di Edward, e della falsità della sua compagna, "Fidanzata con Mr. Edward Ferrars! Confesso di essere così assolutamente sorpresa da ciò che mi dite... che davvero... scusatemi, ma sicuramente ci dev'essere un errore di persona o di nome. Non possiamo intendere lo stesso Mr. Ferrars."
"We can mean no other," cried Lucy, smiling. "Mr. Edward Ferrars, the eldest son of Mrs. Ferrars, of Park Street, and brother of your sister-in-law, Mrs. John Dashwood, is the person I mean; you must allow that I am not likely to be deceived as to the name of the man on who all my happiness depends."-No podemos estar hablando de ningún otro -exclamó Lucy sonriendo-. El señor Edward Ferrars, el hijo mayor de la señora Ferrars de Park Street, y hermano de su cuñada, la señora de John Dashwood, es la persona a la cual me refiero; debe concederme que es bastante poco probable que yo me equivoque respecto del nombre del hombre de quien depende toda mi felicidad."We bedoelen geen ander dan hem," riep Lucy glimlachend. "Mijnheer Edward Ferrars, de oudste zoon van den Heer Ferrars van Park Street; en de broer van uw schoonzuster, Mevrouw John Dashwood, is de persoon, dien ik op het oog heb; u zult wel willen toegeven, dat _ik_ mij wel niet zal kunnen vergissen in den naam van den man, van wien mijn geheele geluk afhankelijk is.""Non possiamo intendere nessun altro", esclamò Lucy, sorridendo. "Mr. Edward Ferrars, figlio maggiore di Mrs. Ferrars, di Park Street, e fratello di vostra cognata, Mrs. John Dashwood, è la persona di cui sto parlando; dovete ammettere che non è probabile che io mi sbagli con il nome dell'uomo dal quale dipende tutta la mia felicità."
"It is strange," replied Elinor, in a most painful perplexity, "that I should never have heard him even mention your name."-Es extraño -replicó Elinor, sumida en una dolorosa perplejidad- que nunca le haya escuchado ni siquiera mencionar su nombre."'t Is wel vreemd," zei Elinor, met een gevoel van pijnlijke verwarring, "dat ik hem nooit zelfs uw naam heb hooren noemen.""È strano", replicò Elinor, con dolorosa perplessità, "che io non l'abbia mai sentito nemmeno accennare al vostro nome."
"No; considering our situation, it was not strange. Our first care has been to keep the matter secret.-- You knew nothing of me, or my family, and, therefore, there could be no OCCASION for ever mentioning my name to you; and, as he was always particularly afraid of his sister's suspecting any thing, THAT was reason enough for his not mentioning it."-No; considerando nuestra situación, no es extraño. Nuestro principal cuidado ha sido mantener este asunto en secreto... Usted no sabía nada de mí o de mi familia, y por ello en ningún momento podía darse la oportunidad de mencionarle mi nombre; y como siempre él estaba tan temeroso de que su hermana sospechara algo, tenía motivo suficiente para no mencionarlo."Neen; als men de omstandigheden in aanmerking neemt, was dat volstrekt zoo vreemd niet. Vóór alles moesten we zorgen de zaak geheim te houden. U wist van mij of mijn familie niets af; daarom was er nooit eenige _aanleiding_ om mijn naam te noemen, en daar hij altijd erg bang was, dat zijn zuster er iets van zou vermoeden, was _dat_ op zich zelf al reden genoeg om dat niet te doen.""No; considerando la nostra situazione, non è strano. La nostra prima preoccupazione è stata quella di tenere la cosa segreta. Voi non conoscevate né me, né la mia famiglia, e, quindi, non poteva esserci nessuna occasione per farvi il mio nome, e dato che lui ha sempre temuto in modo particolare che la sorella sospettasse qualcosa, questa era una ragione sufficiente per non farlo."
She was silent.--Elinor's security sunk; but her self-command did not sink with it.Guardó silencio. Zozobró la seguridad de Elinor, pero el dominio sobre sí misma no se hundió con ella.Weer zweeg zij.--Elinor's zekerheid begon haar te begeven maar haar zelfbeheersching begaf haar niet.Rimase in silenzio. La sicurezza di Elinor crollò; ma il suo autocontrollo non crollò con essa.
"Four years you have been engaged," said she with a firm voice.-Cuatro años han estado comprometidos -dijo con voz firme."U bent dus vier jaar al verloofd geweest," zei ze met vaste stem."Siete fidanzati da quattro anni", disse con voce ferma.
"Yes; and heaven knows how much longer we may have to wait. Poor Edward! It puts him quite out of heart." Then taking a small miniature from her pocket, she added, "To prevent the possibility of mistake, be so good as to look at this face. It does not do him justice, to be sure, but yet I think you cannot be deceived as to the person it was drew for.--I have had it above these three years."-Sí; y sabe Dios cuánto tiempo más deberemos esperar. ¡Pobre Edward! Se siente bastante descorazonado -y sacando una pequeña miniatura de su bolsillo, agrega: Para evitar la posibilidad de error, tenga la bondad de mirar este rostro. Por cierto no le hace justicia, pero aun así pienso que no puede 'equivocarse respecto de la persona allí dibujada. Estos tres años lo he llevado encima."Ja, en de hemel weet, hoeveel langer we nog zullen moeten wachten. Arme Edward; hij wordt er moedeloos onder." Terwijl ze een klein miniatuurportret uit haar zak haalde, voegde zij erbij: "Als u zoo goed wilt zijn, dit portret eens te bekijken, dan zult u zien dat van een vergissing geen sprake kan zijn. Hij ziet er werkelijk knapper uit dan hier, vind ik; maar u kunt duidelijk genoeg zien, wien het moet voorstellen. Ik heb het al drie jaar in mijn bezit.""Sì; e lo sa il cielo quanto dovremo ancora aspettare. Povero Edward! È talmente scoraggiato." Poi tirando fuori dalla tasca una piccola miniatura, aggiunse, "Per evitare ogni possibilità di errore, siate così gentile da osservare questo volto. Di certo non gli rende giustizia, eppure credo che non possa lasciare dubbi su quale persona vi sia raffigurata. Ce l'ho da tre anni."
She put it into her hands as she spoke; and when Elinor saw the painting, whatever other doubts her fear of a too hasty decision, or her wish of detecting falsehood might suffer to linger in her mind, she could have none of its being Edward's face. She returned it almost instantly, acknowledging the likeness.Mientras decía lo anterior, puso la miniatura en manos de Elinor; y cuando ésta vio la pintura, si había podido seguir aferrándose a cualesquiera otras dudas por temor a una decisión demasiado apresurada o su deseo de detectar una falsedad, ahora no podía tener ninguna respecto de que si era el rostro de Edward. Devolvió la miniatura casi de inmediato, reconociendo el parecido.Terwijl ze sprak, gaf ze Elinor het portretje in handen, en toen deze het had bekeken, kon zij, hoezeer ook haar vrees voor een overhaaste gevolgtrekking en haar wensch om bedrog te ontdekken haar noopten tot het laatste toe in haar geest een plaats voor twijfel in te ruimen, niet langer betwijfelen, dat zij Edward's gezicht voor zich zag. Zij gaf het oogenblikkelijk terug, terwijl zij de gelijkenis erkende.Mentre parlava glielo mise in mano, e quando Elinor vide l'immagine, qualsiasi altro dubbio potesse avere in mente a causa della paura di una decisione troppo affrettata, o del desiderio di scoprire un falso, non poté averne nessuno sul fatto che quello fosse il volto di Edward. Lo restituì quasi all'istante, riconoscendone la somiglianza.
"I have never been able," continued Lucy, "to give him my picture in return, which I am very much vexed at, for he has been always so anxious to get it! But I am determined to set for it the very first opportunity."-Nunca he podido -continuó Lucy- darle a cambio mi retrato, lo que me fastidia enormemente; ¡él siempre ha querido tanto tenerlo! Pero estoy decidida a que me lo hagan en la primera oportunidad que tenga."Ik heb hem nooit mijn portret ervoor in ruil kunnen geven," ging Lucy voort, "en dat spijt mij geducht; want hij was er altijd zoo op gesteld het te hebben. Maar ik ben van plan het te laten maken, zoodra de gelegenheid zich voordoet.""Non sono mai stata in grado", proseguì Lucy, "di ricambiarlo con un mio ritratto, il che mi dispiace moltissimo, perché lui ha sempre desiderato tanto averlo! Ma ho deciso di farmelo fare alla prima occasione."
"You are quite in the right," replied Elinor calmly. They then proceeded a few paces in silence. Lucy spoke first.-Tiene usted toda la razón -respondió Elinor tranquilamente. Avanzaron algunos pasos en silencio. Lucy habló primero."Daar hebt u gelijk in," antwoordde Elinor bedaard. Zij liepen een poosje zwijgend verder. Lucy was de eerste die sprak."Avete perfettamente ragione", rispose Elinor con calma. Poi fecero qualche passo in silenzio. Lucy parlò per prima.
"I am sure," said she, "I have no doubt in the world of your faithfully keeping this secret, because you must know of what importance it is to us, not to have it reach his mother; for she would never approve of it, I dare say. I shall have no fortune, and I fancy she is an exceeding proud woman."-Estoy segura -dijo-, no me cabe ninguna duda en absoluto, de que guardará fielmente ese secreto, porque se imaginará cuán importante es para nosotros que no llegue a oídos de su madre, pues, debo decirlo, ella nunca lo aprobaría. Yo no recibiré fortuna alguna, y creo saber que es una mujer notablemente orgullosa."Ik twijfel er hoegenaamd niet aan," zei ze, "of u zult dit geheim trouw bewaren; omdat u wel zult begrijpen van hoeveel belang het voor ons is, dat het zijn moeder niet ter oore komt; want zij zou het stellig wel niet goedkeuren. Ik heb geen geld te wachten, en ik geloof dat zij verschrikkelijk trotsch is.""Sono certa", disse, "non ho un dubbio al mondo sulla vostra lealtà nel mantenere il segreto, perché capite quale importanza abbia per noi che non arrivi alle orecchie della madre, che, ne sono convinta, non darebbe mai il suo consenso. Io non ho nessuna dote, e immagino che lei sia una donna estremamente orgogliosa."
"I certainly did not seek your confidence," said Elinor; "but you do me no more than justice in imagining that I may be depended on. Your secret is safe with me; but pardon me if I express some surprise at so unnecessary a communication. You must at least have felt that my being acquainted with it could not add to its safety." As she said this, she looked earnestly at Lucy, hoping to discover something in her countenance; perhaps the falsehood of the greatest part of what she had been saying; but Lucy's countenance suffered no change. "I was afraid you would think I was taking a great liberty with you," said she, "in telling you all this. I have not known you long to be sure, personally at least, but I have known you and all your family by description a great while; and as soon as I saw you, I felt almost as if you was an old acquaintance. Besides in the present case, I really thought some explanation was due to you after my making such particular inquiries about Edward's mother; and I am so unfortunate, that I have not a creature whose advice I can ask. Anne is the only person that knows of it, and she has no judgment at all; indeed, she does me a great deal more harm than good, for I am in constant fear of her betraying me. She does not know how to hold her tongue, as you must perceive, and I am sure I was in the greatest fright in the world t'other day, when Edward's name was mentioned by Sir John, lest she should out with it all. You can't think how much I go through in my mind from it altogether. I only wonder that I am alive after what I have suffered for Edward's sake these last four years. Every thing in such suspense and uncertainty; and seeing him so seldom--we can hardly meet above twice a-year. I am sure I wonder my heart is not quite broke." Here she took out her handkerchief; but Elinor did not feel very compassionate.-En ningún momento he buscado ser su confidente -dijo . Elinor-, pero usted no me hace sino justicia al imaginar que soy de confiar. Su secreto está a salvo conmigo; pero excúseme si manifiesto alguna sorpresa ante tan innecesaria revelación. Al menos debe haber sentido que el enterarme a mí de ese secreto no lo hacía estar más protegido. Mientras decía esto, miraba a Lucy con gran fijeza, con la esperanza de descubrir algo en su semblante... quizá la falsedad de la mayor parte de lo que venía diciendo; pero el rostro de Lucy se mantuvo inmutable. -Temía haberla hecho pensar que me estaba tomando grandes libertades con usted -le dijo- al contarle todo esto. Es cierto que no la conozco desde hace mucho, personalmente al menos, pero durante bastante tiempo he sabido de usted y de toda su familia por oídas; y tan pronto como la vi, sentí casi como si fuera una antigua conocida. Además, en el caso actual, realmente pensé que le debía alguna explicación tras haberla interrogado de manera tan detallada sobre la madre de Edward; y por desgracia no tengo un alma a quien pedir consejo. Anne es la única persona que está enterada de ello, y no tiene criterio en absoluto; en verdad, me hace mucho más daño que bien, porque vivo en el constante temor de que traicione mi secreto. No sabe mantener la boca cerrada, como se habrá dado .cuenta; y no creo haber tenido jamás tanto pavor como el otro día, cuando sir John mencionó el nombre de Edward, de que fuera a contarlo todo. No puede imaginar por las cosas que paso con todo esto. Ya me sorprende seguir viva después de lo que he sufrido a causa de Edward estos cuatro años. Tanto suspenso e incertidumbre, y viéndolo tan poco... a duras penas nos podemos encontrar más de dos veces al año. No sé cómo no tengo destrozado el corazón. En ese instante ' sacó su pañuelo; pero Elinor no se sentía demasiado compasiva.,"Het is zeker waar, dat ik uw vertrouwen niet gezocht heb," zeide Elinor; "maar u verwacht niet te veel van mij, wanneer u meent u op mij te kunnen verlaten. Uw geheim is bij mij veilig; maar vergeef mij, zoo ik eenige verwondering waag te uiten over de onnoodigheid van deze mededeeling. U moet toch althans gevoeld hebben, dat mijne bekendheid ermede niet kon bijdragen tot de veiligheid van dat geheim." Zij zag Lucy ernstig aan, terwijl zij dit zeide, in de hoop nog iets te ontdekken in de uitdrukking van haar gelaat,--misschien de onwaarheid van het meeste dat zij tot nu toe gezegd had; maar op Lucy's gezicht vertoonde zich geen verandering. "Ik was al bang," zei ze, "dat u het nogal vrijpostig van mij zou vinden, dat ik u dit alles vertelde. 't Is waar, ik ken u nog niet lang, persoonlijk ten minste, maar uit beschrijvingen heb ik u en uw familie al héél lang gekend, en zoodra ik u zag, kreeg ik bijna 't gevoel alsof wij oude vrienden waren. En bovendien, in dit geval vond ik werkelijk, dat ik verplicht was, u eenige uitlegging te geven, nadat ik u zoo had uitgevraagd over Edward's moeder, en het is zoo ellendig, dat ik niemand heb, wie ik om raad kan vragen. Anne is de eenige, die er van afweet, en die weet niet wat ze zeggen of zwijgen moet; ze doet mij meer kwaad dan goed trouwens, want ik ben altijd bang dat ze alles verraden zal. Ze kàn haar tong niet in bedwang houden; dat hebt u wel gemerkt, en verleden was ik doodsbang, toen ze Sir John Edward's naam noemde, dat ze alles in eens zou uitflappen. U kunt u niet voorstellen wat ik er al niet door moet uitstaan, op allerlei manieren. Soms begrijp ik niet dat ik nog leef, na al wat ik in de laatste vier jaar om Edward's wil heb moeten lijden. Altijd hangen en verlangen, en die onzekerheid, en dat we elkaar zoo zelden zien,--niet meer dan een paar maal in 't jaar kunnen we elkaar ontmoeten. 't Verwondert mij soms werkelijk, dat mijn hart niet gebroken is.""Non sono stata certo io a cercare la vostra confidenza", disse Elinor, "ma non mi rendete altro che giustizia pensando che si possa fare affidamento su di me. Con me il vostro segreto è al sicuro; ma perdonatemi se esprimo una certa sorpresa per una confidenza niente affatto necessaria. Dovete almeno aver pensato che mettermene al corrente non avrebbe certo giovato alla segretezza." Mentre lo diceva, guardò con ansia Lucy, sperando di scoprire qualcosa nella sua espressione; forse la falsità di gran parte di ciò che aveva detto; ma l'espressione di Lucy non subì alcun cambiamento. "Temevo che pensaste che mi stavo prendendo una grande libertà con voi", disse, "nel dirvi tutto questo. Certo, non vi conosco da molto, almeno di persona, ma conosco da tanto voi e la vostra famiglia per quello che ho sentito dire; e non appena vi ho vista, ho avuto come la sensazione che foste una vecchia amica. E poi, nel caso in questione, pensavo davvero che vi fosse dovuta qualche spiegazione per aver fatto domande così particolari sulla madre di Edward; e sono talmente sfortunata, da non avere nessuno a cui chiedere consiglio. Anne è la sola persona che sa, e non ha affatto giudizio; a dire il vero mi fa più male che bene, perché ho sempre paura che mi tradisca. Non sa tenere a freno la lingua, come avrete capito, e di sicuro l'altro giorno mi sono presa il peggiore spavento al mondo, quando Sir John ha pronunciato il nome di Edward, per paura che spiattellasse tutto. Non potete immaginare quante ne ho passate dentro di me. Mi meraviglio solo di essere ancora viva dopo quello che ho sofferto per amore di Edward in questi ultimi quattro anni. Tutto così in bilico e incerto; e vederlo così di rado... è tanto se ci incontriamo due volte l'anno. Sinceramente mi meraviglio che il cuore non mi si sia ancora spezzato." A questo punto tirò fuori il fazzoletto; ma Elinor non si sentiva in vena di compassione.
"Sometimes." continued Lucy, after wiping her eyes, "I think whether it would not be better for us both to break off the matter entirely." As she said this, she looked directly at her companion. "But then at other times I have not resolution enough for it.-- I cannot bear the thoughts of making him so miserable, as I know the very mention of such a thing would do. And on my own account too--so dear as he is to me--I don't think I could be equal to it. What would you advise me to do in such a case, Miss Dashwood? What would you do yourself?"-A veces -continuó Lucy tras enjugarse los ojos-, pienso si no sería mejor para nosotros dos terminar con todo el asunto por completo -al decir esto, miraba directamente a su compañera-. Pero, otras veces, no tengo la fuerza de voluntad suficiente para ello. No puedo soportar la idea de hacerlo tan desdichado, como sé que lo haría la sola mención de algo así. Y también por mi parte.., con lo querido que me es... no me creo capaz de ello. ¿Qué me aconsejaría hacer en un caso así, señorita Dashwood.? ¿Qué haría usted?Zij haalde haar zakdoek voor den dag; maar Elinor voelde zich niet juist bewogen tot medelijden, "Soms," ging Lucy voort, nadat ze haar oogen had afgedroogd, "soms denk ik wel eens, of 't niet beter zou zijn voor ons allebei, als we de verloving maar verbraken." Terwijl ze dit zeide, zag ze Elinor recht in de oogen. "Maar dàn weer heb ik geen moed, ertoe te besluiten. Ik kan de gedachte niet verdragen, hem zoo ongelukkig te maken als ik weet dat hij zijn zou, wanneer ik daarover begon. En ook voor mijzelf--terwijl ik hem zoo liefheb--ik geloof niet dat ik er den moed toe zou hebben. Wat zoudt u mij raden te doen in dit geval, Juffrouw Dashwood? Wat zoudt u zelf doen?""Talvolta", proseguì Lucy, dopo essersi asciugata gli occhi, "penso se non sarebbe meglio per entrambi, rompere definitivamente." Mentre lo diceva, guardò negli occhi la sua compagna. "Ma poi altre volte non ho abbastanza coraggio per farlo. Non posso sopportare il pensiero di renderlo così infelice, perché so che cosa provocherebbe il solo accenno a una cosa del genere. E anche da parte mia... caro come mi è... non credo che riuscirei a sopportarlo. Che cosa mi consigliate di fare in questo caso, Miss Dashwood? Voi che cosa fareste?"
"Pardon me," replied Elinor, startled by the question; "but I can give you no advice under such circumstances. Your own judgment must direct you."-Perdóneme -replicó Elinor, sobresaltada ante la pregunta-, pero no puedo darle consejo alguno en tales circunstancias. Es su propio juicio el que debe guiarla."Neemt u mij niet kwalijk," zei Elinor, verschrikt door die vraag, "maar ik kan u in deze omstandigheden geen raad geven. Dat moet overgelaten blijven aan uw eigen inzicht.""Perdonatemi", rispose Elinor, trasalendo a quella domanda; "ma in circostanze del genere non posso darvi nessun consiglio. Dovete regolarvi secondo il vostro giudizio."
"To be sure," continued Lucy, after a few minutes silence on both sides, "his mother must provide for him sometime or other; but poor Edward is so cast down by it! Did you not think him dreadful low-spirited when he was at Barton? He was so miserable when he left us at Longstaple, to go to you, that I was afraid you would think him quite ill."-Con toda seguridad -continuó Lucy tras unos minutos de silencio por ambas partes-, tarde o temprano su madre tendrá que proporcionarle medios de vida; ¡pero el pobre Edward se siente tan abatido con todo eso! ¿No le pareció terriblemente desanimado cuando estaba en Barton? Se sentía tan desdichado cuando se marchó de Longstaple para ir donde ustedes, que temí que lo creyeran muy enfermo."'t Spreekt van zelf," ging Lucy voort, na een paar minuten waarin beiden hadden gezwegen, "dat zijn moeder op den langen duur toch voor hem zal moeten zorgen op de eene of andere manier; maar die arme Edward ziet alles zoo somber in! Vondt u hem niet vreeselijk neerslachtig toen hij te Barton was? Hij voelde zich zoo ellendig toen hij uit Longstaple wegging, om naar u toe te gaan, ik was bang dat u meenen zou, dat hij bepaald ziek was.""Certo", proseguì Lucy, dopo qualche minuto di silenzio da entrambe le parti, "sua madre prima o poi dovrà provvedere a lui; ma il povero Edward è così abbattuto! Non l'avete trovato terribilmente depresso quando è stato a Barton? Era così infelice quando ci ha lasciati a Longstaple, per venire da voi, che temevo l'avreste ritenuto seriamente ammalato."
"Did he come from your uncle's, then, when he visited us?"